Interpretacje podatkowe



Chcesz odszukać potrzebne Ci informacje z zakresu stosowania prawa podatkowego szybciej, wygodniej i pewniej, bez reklam?
Pobierz program Interpretacje Podatkowe, natychmiastowe przeszukiwanie pełnego zbioru ponad 141 tysięcy interpretacji na Twoim komputerze. Również bez połączenia z Internetem.

zarzuty skargi kasacyjnej

  1. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1185/07
    Jak zasadnie podniósł autor skargi kasacyjnej, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w niewystarczającej mierze odniesiono się do zarzutów ujętych w skardze, czego rezultatem było zaaprobowanie stanowiska organów podatkowych "bez poddania go szczegółowej analizie" (s. 2 skargi kasacyjnej). Należy dodać, że uchybienie to - zbyt daleko posunięta lakoniczność w wyrażeniu motywów zapadłego orzeczenia - w istocie uniemożliwia realizację celu sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej.
  2. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1565/07; II FSK 1566/07
    1. Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Warunkiem skuteczności skargi kasacyjnej jest skonstruowanie jej zarzutów i ich uzasadnienie. Poza zakresem rozstrzygania Sądu pozostają te zagadnienia, które wprawdzie przedstawiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, ale nie poprzedzono ich właściwie sformułowanym zarzutem kasacyjnym. 2. Naczelny Sąd Administracyjny nie może dokonywać interpretacji środka odwoławczego (skargi kasacyjnej), jego uzupełnienia bądź konkretyzacji. 3. Zarówno ze wskazanych w skardze kasacyjnej podstaw kasacyjnych, jak i z ich uzasadnienia musi wynikać w sposób logiczny i zrozumiały, z czego apelujący wywodzi, że doszło do naruszenia prawa, i jakie argumenty przemawiają za słusznością jej stanowiska. 4. Podstawa orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego są akta sprawy podatkowej, a nie dokumenty zgłaszane przez skarżącego w postępowaniu sądowym. W postępowaniu sądowoadministracyjnym nie dokonuje się ponownego ustalenia stanu faktycznego, lecz jedynie kontroluje, czy organy podatkowe ustaliły stan faktyczny zgodnie z prawem.
  3. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 540/07
    W skardze kasacyjnej postawiono zarzuty naruszenia art. 22 ust. 1 i art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a) i b) u.p.d.o.f. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (bez zróżnicowania typów naruszeń prawa w odniesieniu do każdego z wymienionych przepisów ustawy), podczas gdy z ich uzasadnienia, jak również z konfrontacji zarzutów z zawartością zaskarżonego wyroku wynika całkowicie odmienna kwalifikacja wytkniętych błędów. W żadnym fragmencie uzasadnienia zakwestionowanego wyroku sąd administracyjny pierwszej instancji nie zawarł wypowiedzi, którą można by uznać za przejaw wskazanych w skardze kasacyjnej naruszeń prawa.
  4. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 506/07
    Przy istnieniu dowodu księgowego możliwe jest przeprowadzenie dowodów uzupełniających i wyjaśniających wady formalne, a przede wszystkim charakter i treść poczynionych na nich dopisków.
  5. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 555/07
    1. Nieodzownym elementem uzasadnienia podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. jest bowiem, poza przytoczeniem naruszonego przepisu i wskazaniem sposobu jego naruszenia, wyjaśnienie na czym polegała błędna wykładnia tego przepisu lub jego niewłaściwe zastosowanie i jak zdaniem autora skargi, kasacyjnej wskazany jako naruszony przepis powinien być rozumiany i stosowany. 2. Rozpatrywana sprawa dotyczyła bowiem, co podkreśla również sama autorka skargi kasacyjnej, określenia skarżącemu wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za maj 2004 r. Podkreśla przy tym dobrą wiarę skarżącego jako podatnika. Jednakże należy mieć na uwadze, że pod sygn. akt I FSK 565/07 toczyła się równocześnie sprawa skarżącego za kwiecień 2004 r., w której organy podatkowe zakwestionowały 17 faktur wystawionych przez inną nieistniejącą firmę na łączną kwotę przeszło 1 min złotych za zakup paliwa. Przy czym skarżący wcześniej prowadził działalność gospodarczą drobna gastronomia, a jego roczny dochód, jak wynika z zeznań rocznych nie przekraczał kilkunastu tysięcy złotych. Natomiast w spornych miesiącach obracał milionami i to w gotówce.
  6. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 117/07
    Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia a powołanie podstaw kasacyjnych wymaga uzasadnienia. Nie można uznać za podstawę kasacyjną odmiennej oceny dowodów przez skarżącego i wyprowadzenia na jej podstawie własnych wniosków co do stanu faktycznego bez wskazania przepisów postępowania sądowego, które zdaniem strony, zostały naruszone. Strona nie jest uprawniona do żądania w drodze skargi kasacyjnej weryfikacji ustaleń faktycznych dokonanych przez organy podatkowe. Jej możliwości w procesie przed sądem administracyjnym ograniczają się jedynie do żądania kontroli legalności działania organów administracji publicznej i legalności wydawanych przez nie orzeczeń.
  7. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 585/07
    W myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie prawa procesowego może polegać na błędnej jego wykładni (opierając skargę kasacyjną na takim zarzucie należy wskazać, jak według wnoszącego skargę kasacyjną, przepis taki powinien być rozumiany) lub na naruszeniu prawa przez niewłaściwe jego zastosowanie, polegające na tak zwanym błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej, z tym jednak zastrzeżeniem, iż skargę kasacyjną opartą na zarzucie naruszenia prawa procesowego można jedynie wywieść o ile stwierdzone uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuty skargi kasacyjnej powinny być skierowane pod adresem sądu pierwszej instancji, co oznacza, iż skarżący jest zobowiązany do wskazania przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone. Postawienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania wymaga zawsze przytoczenia przepisów postępowania przez ich oznaczenie numerem artykułu, paragrafu, ustępu oraz zawierać uzasadnienie, na czym to naruszenie polegało i jaki wpływ wywarło na treść kwestionowanego wyroku.
  8. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 40/07
    1. Skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytaczać podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zawierać wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Prawidłowe wskazanie podstaw skargi kasacyjnej (konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego) jest więc jej zasadniczym elementem konstrukcyjnym i nie ulega sanacji. 2. Naruszenie prawa procesowego może polegać na błędnej jego wykładni (opierając skargę kasacyjną na takim zarzucie należy wskazać, jak według wnoszącego skargę kasacyjną, przepis taki powinien być rozumiany) lub na naruszeniu prawa przez niewłaściwe jego zastosowanie, polegające na tak zwanym błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej, z tym jednak zastrzeżeniem, iż skargę kasacyjną opartą na zarzucie naruszenia prawa procesowego można jedynie wywieść o ile stwierdzone uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto zarzuty skargi kasacyjnej powinny być skierowane pod adresem sądu pierwszej instancji, co oznacza, iż skarżący jest zobowiązany do wskazania przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone. Postawienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania wymaga zawsze przytoczenia przepisów postępowania przez ich oznaczenie numerem artykułu, paragrafu, ustępu oraz zawierać uzasadnienie, na czym to naruszenie polegało i jaki wpływ wywarło na treść kwestionowanego wyroku. 3. W myśl art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie a ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji. Zatem wadliwość sporządzenia uzasadnienia oznacza nic innego jak brak w uzasadnieniu wyżej wymienionych elementów, sprawiający, że zaskarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, o czym mowa w tym przepisie powinno zawierać relację z dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie, a więc powinno obejmować te kwestie, które są niezbędne do wyczerpującego przedstawienia pozostałych elementów uzasadnienia wyroku. a. zatem w wyroku nie wystarczy ograniczyć się do stwierdzenia, co ustalił sąd, lecz niezbędne jest wskazanie, które ustalenia zostały przyjęte przez sąd pierwszej instancji, a które nie, z równoczesnym odniesieniem się do zarzutów skargi, a jeżeli ich w skardze nie sformułowano-do wskazanych przez skarżącego "naruszeń prawa" lub "interesu prawnego". 4. W motywach podjętego rozstrzygnięcia nie odniósł się zupełnie do stanu sprawy, uznając, iż rozstrzygniecie w badanej sprawie zostało przesądzone wyrokiem w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zatem podstawą uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zaskarżonego postanowienia był inny wyrok a nie wynik dokonanej przez Sąd oceny pod względem zgodności z prawem. Sąd, powołując się jedynie na art. 135 p.p.s.a., uznał, iż doszło do naruszenia art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. 5. Ponieważ postępowanie w powyższym zakresie powinno poprzedzać ewentualne postępowanie w przedmiocie przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, to Sąd, poprzez art. 135 p.p.s.a, nie mógł uwolnić się od dokonania oceny legalności zaskarżonego postanowienia. Innymi słowy w pierwszej kolejności należało przesądzić o tym czy odwołanie zostało wniesione w terminie, czy też nie, a następnie podjąć rozstrzygnięcie w kwestii przywrócenia terminu do jego wniesienia.
  9. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 41/07
    1. Sąd I instancji uchylił się od kontroli zaskarżonego postanowienia w zakresie, w jakim dotyczy ono przyczyn nieobecności skarżącej w miejscu zamieszkania-nie odnosił się do oceny organu, iż zachowanie skarżącej w związku z tą nieobecnością uzasadniało pogląd o zawinionym charakterze uchybienia terminu. Sąd uznał bowiem, iż rozstrzygnięcie tego zagadnienia będzie możliwe dopiero po przesądzeniu kwestii skuteczności doręczenia stronie decyzji organu I instancji w trybie art. 150 (§2) O.p. (a więc od przesądzenia czy strona w ogóle terminowi uchybiła). 2. Doręczenie zastępcze zostało wykonane prawidłowo wprawdzie istotnie zwrotne potwierdzenie odbioru (por. karta nr 133 akt podatkowych, t. I) nie zostało przez doręczyciela opisane (poza wskazaniem adresata przesyłki i jej numeru nie podano żadnych wymaganych informacji). Tym niemniej na stronie adresowej koperty z przesyłką (por. karta nr 132 akt podatkowych, t. I) widnieją pieczęcie właściwego urzędu skarbowego, świadczące o dwukrotnym (a nie jednokrotnym, jak wskazał Sąd wojewódzki) pozostawieniu awiza w skrzynce na listy (w dniach 10 i 18 października 2005 r.) oraz podpis (nieczytelny) osoby doręczającej. Opis ten wskazuje na to, że doręczyciel (poczta) wywiązał się z obowiązków nałożonych na niego w art. 150 § 1a i § 2 O.p. Zgodnie z tymi przepisami adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 (placówce pocztowej); powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (§ 1a). Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się m.in. w oddawczej skrzynce pocztowej (§2).
  10. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1737/06
    1. Skargę kasacyjną opartą na podstawie naruszenia prawa procesowego można jedynie wywieść o ile stwierdzone uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W doktrynie prawa oraz w orzecznictwie przyjmuje się, że błędna wykładnia prawa może wyrazić się bądź w nieprawidłowym odczytaniu treści prawa, bądź też w zastosowaniu prawa uchylonego. Natomiast niewłaściwe zastosowanie prawa może polegać na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej. 2. Stąd też zarzut wadliwego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia może okazać się zasadny jedynie wówczas, gdy z powodu braku w uzasadnieniu elementów wymienionych w tym przepisie zaskarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Natomiast dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ocena zaskarżonej decyzji, nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że w ten sposób doszło do naruszenia wskazanego w skardze kasacyjnej przepisu. To, czy w istocie sprawa została wadliwie, czy prawidłowo rozstrzygnięta nie zależy bowiem od tego jak zostało napisane uzasadnienie. 3. Dokonywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny kontrola obejmuje swym zakresem kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to czy organ dokonał prawidłowych ustaleń, co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione. Oznacza to, że sąd powinien ocenić czy organy prawidłowo dokonały ustalenia stanu faktycznego w spornej kwestii a zwłaszcza czy nie naruszyły przy ustaleniu stanu faktycznego wskazanych przez skarżących przepisów postępowania podatkowego. W tym celu sąd z urzędu winien podjąć przewidziane w ustawie środki w konsekwencji prowadzące do wydania właściwego orzeczenie. 4. Przepisy u.p.c.c. nie definiują czynności prawnych objętych opodatkowaniem, a więc w tej materii należy odwołać się do znaczenia nadanego im w przepisach prawa cywilnego a zwłaszcza do Kodeksu cywilnego, co nie zmienia jednak faktu, że dla celów podatkowych pożyczka udzielona przez wspólnika spółki osobowej tej spółce jest traktowana jak zmiana umowy spółki. 5. Z tych też powodów zwolnienie przewidziane w art. 9 pkt 10 lit. g u.p.c.c. nie znajdzie zastosowania w przypadku pożyczki udzielonej spółce osobowej przez jej wspólnika, mimo iż wskazany przepis nie zawiera żadnych ograniczeń podmiotowych. Czynność taka jest bowiem w rozumieniu u.p.c.c. zmianą umowy spółki, zaś w przepisach regulujących opodatkowanie umowy spółki i jej zmian nie zawarto analogicznego zwolnienia od podatku. 6. W pierwszej kolejności Sąd zauważył, iż zróżnicowanie położenia prawnego spółek kapitałowych i osobowych wynika wprost z ustawy, co w efekcie odpowiada wyrażonej w art. 217 Konstytucji RP konstytucyjnej zasadzie, nakazującej określanie w drodze ustawy nie tylko przedmiotu opodatkowania, ale także innych elementów konstrukcyjnych podatku, w tym podmiot opodatkowania. Po drugie Sąd zauważył, że zróżnicowanie sytuacji prawnej spółek kapitałowych i osobowych jest wynikiem wprowadzonej ustawą z dnia 19 grudnia 2003 r. o zmianie ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. 7. Rolą ustawodawcy jest bowiem stworzenie takich reguły obowiązywania podatku aby odpowiadały one nie tylko rzetelnym i nowoczesnym standardom techniki legislacyjnej (zwłaszcza w zakresie zrozumiałości i przejrzystości przepisów), lecz również by uwzględniały różne społeczne i indywidualne racje, a także przepisy prawa wspólnotowego.
  11. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1661/06
    1. Niezależnie od tego, trzeba podkreślić, iż autor skargi kasacyjnej do grupy przepisów prawa materialnego zaliczył przepisy będące ewidentnie przepisami procesowymi i to stosowanymi nie przez sąd administracyjny pierwszej instancji, lecz organy podatkowe (art. 120, 121, 122, 127, 176, 180, 181, 187, 191, 199a, 229 oraz 285a § 3 O.p.). 2. Zadaniem wyposażonego w kompetencje kasacyjne sądu administracyjnego jest natomiast ocena zgodności z prawem zapadłego aktu lub podjętej czynności organu administracji publicznej (podatkowego). Realizacji tego celu podporządkowane jest rozwiązanie ukształtowane przepisem art. 106 § 3 p.p.s.a. Zdawkowe stwierdzenie, że sąd miał możliwość usunięcia popełnionych naruszeń prawa, zaś przewodniczący składu sędziowskiego może zamknąć rozprawę tylko wtedy, gdy uzna sprawę za "dostatecznie wyjaśnioną", niewystarcza dla uwzględnienia skargi kasacyjnej. Zarzuty tego typu powinny być wsparte konkretną, odnoszącą się do określonych dokumentów i rozpatrywanych okoliczności, argumentacją prawną. Trudno tez czynić sądowi zarzut braku odpowiedniej inicjatywy w zakresie przeprowadzania dowodów uzupełniających z dokumentów (a jedynie takie dowody dopuszcza przepis art. 106 § 3 p.p.s.a.) w sytuacji, gdy sama strona lub jej pełnomocnik nie wykazują w tym względzie żadnej inwencji.
  12. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 975/07
    1. Autor skargi kasacyjnej najwyraźniej pomylił podstawy kasacyjne, nadając nieodpowiednią kwalifikację postawionym zarzutom. Gdyby powiązano je z odpowiednimi przepisami o postępowaniu, wykazując jednocześnie, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, NSA rozważyłby kwestię domniemanych wadliwości proceduralnych. W zaistniałej sytuacji, ze względu na okoliczność, iż uchybienia te utożsamiono z naruszeniem prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie powołanego uprzednio przepisu u.p.d.o.f., oceny takiej dokonać nie sposób. 2. Rozpoznając sprawę ponownie, WSA nie mógł pominąć ustaleń poczynionych w uzasadnieniu wyroku uwzględniającego skargę kasacyjną.
  13. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1527/06
    1. Skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej ma zatem formułując zarzuty obowiązek wskazać ich podstawę, a więc określić czy jest nią naruszenie prawa materialnego czy postępowania oraz wymienić konkretny przepis, który w jego opinii został naruszony przez Sąd. Nadto, dla skuteczności zarzutu istotne jest sprecyzowanie czy do naruszenia tego doszło w wyniku błędnej wykładni czy niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego. W sytuacji natomiast gdy zarzut dotyczy naruszenia normy postępowania konieczne jest określenie w jaki sposób uchybienie to mogło w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Wreszcie obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjnej jest uzasadnienie podniesionych w niej zarzutów w taki sposób, by sąd kasacyjny otrzymał wyczerpujące przedstawienie wytkniętych wad zaskarżonego orzeczenia sądu pierwszej instancji. 2. Przepis ten należy do grupy norm regulujących postępowanie sądowoadministracyjne. Podnosząc w skardze kasacyjnej naruszenie tego przepisu należało więc określić jego wpływ na wynik sprawy. 3. Odmienne stanowiska Sądu zawarte w tych rozstrzygnięciach nie mogą świadczyć o naruszeniu w zaskarżonym rozpoznawaną skargą kasacyjną wyroku art. 153 u.p.p.s.a. 4. Nieskutecznie podniesiony został także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 25 § 1 Ordynacji podatkowej. Skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym wymierzonym przeciwko wyrokowi wojewódzkiego sądu administracyjnego, co wynika z art. 173 § 1 u.p.p.s.a. Oznacza to, że zawarte tym środku zaskarżenia zarzuty muszą dotyczyć uchybień postępowania sąodowadministracyjnego. Natomiast adresatem norm zawartych w art. 25 § 1 Ordynacji podatkowej nie był sąd administracyjny, a organy podatkowe prowadzące to postępowanie. 5. Sąd ten nie był natomiast uprawniony do badania, czy w postępowaniu tym doszło do naruszenia dóbr osobistych, gdyż kwestia ta nie stanowiła kryterium legalności zaskarżonej w rozpoznawanej sprawie decyzji. 6. Rozpoznając niniejszą sprawę Naczelny Sąd Administracyjny nie wziął natomiast pod uwagę treści pisma podatników z dnia 21 stycznia 2007 roku oraz załączonego do niego dokumentu zawierającego tłumaczenie przysięgłe Zaświadczenia z dnia 22 sierpnia 2006 roku wydanego przez Uniwersytet ST. Johns (karta 21 akt sądowych). Merytoryczna ocena informacji zawartych w tym dokumencie złożonym przez stronę w postępowaniu kasacyjnym wiązałaby się z koniecznością dokonania przez Naczelny Sąd Administracyjny nowych ustaleń faktycznych rozpoznawanej sprawy.
  14. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1399/06
    Zarzuty naruszenia prawa materialnego zostały sformułowane na tle innego, niż ustalony w sprawie, stanu faktycznego. Skoro stan ten został ustalony, w ocenie skarżącej nieprawidłowo, to zarzuty błędnego zastosowania (bądź niezastosowania) wskazanych przepisów prawa materialnego są co najmniej przedwczesne. Z drugiej strony brak stosownych zarzutów dotyczących uchybień Sądu w ocenie postępowania dowodowego prowadzonego przez organy podatkowe, nie pozwalał sądowi kasacyjnemu na ocenę wyroku w tym aspekcie.
  15. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1261/06
    Sądy administracyjne nie stosują przepisów Ordynacji podatkowej, a jedynie oceniają proces ich stosowania przez właściwe w sprawie organy podatkowe. Dla skutecznego uruchomienia kontroli instancyjnej, do sprawowania której umocowany jest Naczelny Sąd Administracyjny, niezbędne zatem było wskazanie przepisów o postępowaniu naruszonych przez sąd administracyjny pierwszej instancji. Nie może być wątpliwości co do tego, że przez przepisy postępowania, o których stanowi art. 174 p.p.s.a. należy rozumieć przepisy regulujące postępowanie przed sądem administracyjnym. W skardze kasacyjnej mogą one być wskazane w związku z określonymi przepisami o postępowaniu przez organami administracji publicznej (podatkowymi) lub niezależnie od nich. Brak takiego wskazania czyni bezprzedmiotowym rozpatrywanie zarzutów opartych na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., co jest równoznaczne z uznaniem ich za bezzasadne.
  16. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1263/06
    Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że Sąd ma prawo, a także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Granice rozpoznania skargi przez Sąd są wyznaczone z jednej strony przez kryterium legalności działań administracji publicznej, z drugiej strony przez całokształt tylko prawnych aspektów i tylko tego stosunku administracyjnego, który jest objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej, natomiast uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie, czy też niezastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej.
  17. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK1411/06
    1. Sąd pierwszej instancji oceniając prawidłowość zastosowania przez organy art. 19 ust. 1-3 u.p.tu., w oparciu o które pozbawiono stronę skarżącą prawa do odliczenia podatku naliczonego ze spornej faktury, nie dopatrzył się nieprawidłowości podzielając stanowisko organów, że w świetle tych przepisów faktura wskazująca na inny podmiot gospodarczy niż podatnik, który korzysta z prawa do odliczenia podatku naliczonego, nie daje takiego uprawnienia, niezależnie od tego, czy w rzeczywistości podatnik ten był odbiorcą określonego w tej fakturze towaru. 2. Gdyby w skardze kasacyjnej sformułowano prawidłowo zarzuty kasacyjne, a przede wszystkim zarzut niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego, tzn. art. 19 ust. 1-3 u.p.t.u., gdyż to z wykładni i zastosowania tych przepisów organ odwoławczy oraz Sąd pierwszej instancji wywiodły taki pogląd. Celem strony skarżącej było zwalczenie tego stanowiska, uniemożliwiającego skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego w oparciu o przepisy art. 19 ust. 1-3 u.p.t.u., lecz autor skargi kasacyjnej nie sformułował w tym zakresie stosownego zarzutu kasacyjnego, który pozwałaby Sądowi kasacyjnemu jakim jest NSA, na ocenę trafności poglądu Sądu pierwszej instancji. 3. Sąd nie mógł bowiem naruszyć art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez uchybienie przepisom art. 122, art. 123 § 1 i art. 191 O.p., z uwagi, jak uważa strona, na brak wyjaśnienia okoliczności czy towary wymienione w kwestionowanej fakturze nabyła faktycznie skarżąca spółka oraz jaki był charakter błędów popełnionych w tej fakturze, ponieważ w uzasadnieniu swojego stanowiska Sąd pierwszej instancji wyjaśnił to zagadnienie przyjmując, że - jego zdaniem - charakter wadliwości spornej faktury, adresowanej do innego podmiotu niż strona skarżąca był na tyle istotny dla prawa skorzystania z odliczenia określonego w niej podatku naliczonego, że nie miało znaczenia, czy skarżąca spółka faktycznie ten towar nabyła (zresztą ta ostatnia okoliczność nie była przez organy i Sąd kwestionowana). 4. Względy zatem jedynie formalne, przy niespornym stanie faktycznym sprawy, zadecydowały zdaniem Sądu pierwszej instancji o braku prawa wynikającego z art. 19 ust. 1-3 u.p.t.u., a strona składająca skargę kasacyjną przez nieumiejętne sformułowanie zarzutów kasacyjnych, nie dała Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu możliwości odniesienia się do poglądu WSA, co do prawidłowości zastosowania w tej sprawie przez organy podatkowe art. 19 ust. 1 -3 u.p.t.u.
  18. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1224/06
    1. Przede wszystkim stwierdzić należy, że przywołane w skardze kasacyjnej przepisy art. 210 § 1 i art. 233 Ordynacji podatkowej stanowią część administracyjnej procedury podatkowej, która jest stosowana wyłącznie w postępowaniu podatkowym, a więc nie jest stosowana przez sądy administracyjne. Przepisy te powołują do obowiązywania szereg unormowań wynikających z poszczególnych jednostek redakcyjnych ich ustawowego zapisu, które bądź nie zostały przez autora skargi kasacyjnej wskazane, bądź też przywołane zostały nieprecyzyjnie. Niemniej jednak niewątpliwe jest, że sądy administracyjne nie wydają podatkowych decyzji odwoławczych i nie sporządzają ich uzasadnień, w tym nie stosują przy tym poszczególnych i adekwatnych w określonym zakresie części art. 210 i 233 Ordynacji podatkowej. 2. Na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zasadniczo rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej, które wyznaczają zarzuty kasacyjne sformułowane, przedstawione i uzasadnione w sposób spełniający dostatecznie wymogi wynikające z art. 174 i art. 176 p.p.s.a.
  19. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1160/06
    1. Kwestionowanie zatem na etapie postępowania kasacyjnego okoliczności, które zostały poświadczone w dokumencie urzędowym jest nietrafione. Z dokumentu tego bezspornie wynika, iż skarżącej zapewniono udział w posiedzeniu Sądu pierwszej instancji (podobnie jak w całym poprzedzającym je postępowaniu), w którym aktywnie uczestniczyła (popierała skargę), co wyklucza możliwość uznania, że pozbawiono jej możności obrony swych praw w rozumieniu art. 183 § 2 pkt 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. 2. Według niekwestionowanego protokołu z rozprawy z dyspozycji powyższego unormowania sędzia sprawozdawca się wywiązał, składając sprawozdanie z przebiegu rozprawy. Kompletność tego sprawozdania skarżąca mogłaby kwestionować, gdyby w ramach uprawnień przysługujących jej na podstawie art. 103 i art. 104 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podważyła treść protokołu z posiedzenia Sądu. Tego jednak nie uczyniła, wobec czego należy przyjąć za podstawę orzekania stan faktyczny w tym protokole uwidoczniony. 3. Podniesione przez skarżącą również w powyższym kontekście wywody sugerujące brak bezstronności sędziego sprawozdawcy (z uwagi na przeszłość zawodową i znajomość z pełnomocnikiem Dyrektora Izby Skarbowej) nie korespondują z treścią ww. przepisu ustawy procesowej i jako takie muszą być pozostawione bez komentarza. Tego rodzaju okoliczności skarżąca mogłaby powoływać w ramach zarzutu naruszenia art. 19 w związku z art. 21 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, którego w skardze kasacyjnej nie podniesiono. 4. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wyjaśniał już, że przepisy regulujące postępowanie administracyjne (podatkowe) nie mogą stanowić samodzielnej podstawy zaskarżenia (o której mowa w art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) wyroku w procesie kasacyjnym. 5. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że w uzasadnieniu zarzutu naruszenia art. 20 ust. 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych skarżąca podejmuje polemikę z oceną dowodów zgromadzonych w sprawie, usiłując dowieść prawdziwości swoich twierdzeń, tak co do globalnej ich oceny, jak i w ramach poszczególnych oświadczeń o pochodzeniu środków finansowych wydatkowanych przez skarżącą w 2003 r. Argumentacja ta zmierza więc do podważenia stanu faktycznego sprawy. Również i w tym kontekście należy zauważyć, że po ponad trzech latach obowiązywania Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wymaga szczególnego uzasadnienia twierdzenie, że w ramach materialnoprawnych podstaw zaskarżenia (art. 174 pkt 1 Prawa) nie można kwestionować ustaleń faktycznych przyjętych w sprawie przez Sąd pierwszej instancji za podstawę orzeczenia. 6. Art. 86 Ordynacji podatkowej (określający okres przechowywania przez podatników ksiąg podatkowych i związanych w nimi dokumentów), jak i art. 306 tej ustawy (stanowiący przepis karny dotyczący odpowiedzialności za ujawnienie tajemnicy skarbowej) oraz art. 6 ust. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn (określający moment powstania obowiązku podatkowego w tym podatku) nie znajdowały w sprawie zastosowania. Są to regulacje materialnoprawne, na które skarżąca powołała się ogólnikowo dla uzasadnienia swoich zarzutów odnoszących się do wadliwości ustaleń faktycznych w sprawie i nie stanowiły w żadnym zakresie podstawy działania organów podatkowych (ani Sądu). Za chybione należy więc uznać podniesione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzuty ich naruszenia. 7. wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna, mimo że formalnie została sporządzona przez pełnomocnika wskazanego w art. 175 § 3 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawiera istotne wady konstrukcyjne, nie wyodrębnia wyraźnie podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 tego Prawa, niewłaściwie przyporządkowuje wskazane przepisy do przepisów prawa materialnego i procesowego. Podnosząc naruszenie przepisów procesowych nie usiłuje nawet wykazywać, że naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej (sposób jej załatwienia), a tylko taka wadliwość może stanowić skuteczną podstawę zaskarżenia wyroku Sądu pierwszej instancji. Nieprawidłowy jest również zawarty w skardze kasacyjnej wniosek co do sposobu załatwienia sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny (uchylenie wyroku zaskarżonej decyzji i wznowienie postępowania), świadczący o niezrozumieniu roli sądów administracyjnych w ogólności, a sądu kasacyjnego w szczególności. Sąd administracyjny (por. art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 i 2 i art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej legalności, nie jest natomiast uprawniony do załatwienia merytorycznego sprawy administracyjnej.
  20. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1368/06
    1. Przede wszystkim stosownie do przepisu art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a) skarga kasacyjna powinna w szczególności zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Należy przede wszystkim wskazać konkretny przepis (przepisy) prawa materialnego i procesowego, który w ocenie wnoszącego tę skargę, został naruszony przez sąd administracyjny pierwszej instancji. Z kolei przepis art. 174 p.p.s.a. dopuszcza dwie podstawy kasacyjne: a. naruszenie (przez sąd - art. 173 § 1) prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), b. naruszenie (przez sąd) przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). 2. W zakresie postępowania podatkowego od dnia 1 stycznia 1998 r. zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm.). Wynika to wprost z przepisów art. 1 pkt 3 w związku z art. 120-271 i art. 344 tej ustawy. Skoro zatem wskazane w podstawach skargi kasacyjnej przepisy art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. nie mogły mieć zastosowania w sprawie, to nie mogło dojść do ich naruszenia i to w wyniku przyjęcia za podstawę rozstrzygnięcia błędnie ustalonego stanu faktycznego sprawy. 3. Przepis art. 1 § 2 p.u.s.a. stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zakres przedmiotowy tej kontroli określają przepisy art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. Z kolei przepis art. 121 Ordynacji podatkowej wprowadza dwie zasady ogólne postępowania podatkowego przeprowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (§ 1) oraz zasadę udzielania stronom postępowania informacji i wyjaśnień (§ 2). Do naruszenia i to w stopniu mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wskazanych przepisów mogło dojść wyłącznie wtedy, gdyby ten zarzut powiązano z naruszeniem konkretnych przepisów, które stanowiły podstawę prowadzenia postępowania dowodowego oraz ocen formułowanych w oparciu o zebrany w tym postępowaniu materiał dowodowy.
  21. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 722/06
    Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, stosownie do zawartych w nim wskazań wyjaśnieniu podlegała wyłącznie kwestia rzutujących na wysokość dochodu ze sprzedaży autobusu wydatków (bezpośrednich i pośrednich) oraz marży. Wobec powyższego zarzuty wykraczające poza zakres ponownego rozpoznania sprawy nie mogą być skutecznie podniesione, a przez Sąd kasacyjny rozważane.
  22. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 476/06, II FSK 477/06
    Powołanie w skardze kasacyjnej jako naruszonych przepisów Ordynacji podatkowej w oderwaniu od przepisów postępowania sądowego nie pozwala traktować ich jako podstawy kasacyjnej, określonej w art. 174 pkt. 2 u.p.p.s.a.
  23. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 147/06
    1. Zarzuty nie wskazała konkretnej jednostki redakcyjnej tegoż przepisu, a zarówno przepis art. 72 jak i 75 zawierał w brzmieniu obowiązującym w 2001 r. paragrafy, a artykuł 72 nawet punkty. Tym samym należy uznać takie sformułowanie zarzutów skargi kasacyjnej za nieprawidłowe, jednakże nie pozbawiające możliwości jej rozpatrzenia. 2. Strona skarżąca skutecznie nie zakwestionowała stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji, zarzut skargi kasacyjnej naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego nie mógł okazać się zasadny. U podstaw bowiem wykładni powyższych przepisów, była ocena, iż płatnik nie pobrał z wynagrodzenia skarżącej kwoty wpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.
  24. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 435/06
    Zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego mogą podlegać ocenie dopiero wtedy, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku nasuwa wątpliwości
  25. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 292/06
    Poprzez zarzut naruszenia prawa materialnego nie można zwalczać ustaleń faktycznych ani oceny dowodów. Niepodważenie poprawności ustaleń faktycznych powoduje, że dla oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego miarodajny jest stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku
  26. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 178/06
    1. Zbadanie przesłanki nieważności postępowania wymienionej w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. wymagało odpowiedzi na pytanie, czy istotnie spółka z ograniczoną odpowiedzialnością była stroną postępowania w sprawie przeniesienia odpowiedzialnością za jego zaległości podatkowe na członków zarządy w oparciu o przepisy art. 107 § 1, art. 108 § 2 i art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. Nieważność postępowania mogła bowiem mieć miejsce gdyby istotnie spółce przysługiwały uprawnienia strony i nie uczestnicząc w postępowaniu sądowoadministracyjnym pozbawiona została możności obrony swoich praw (art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem pozbawienie strony możliwości obrony swych prawa polega na tym, że strona na skutek wadliwości procesowych sądu lub strony przeciwnej nie mogła brać i nie brała udziału w postępowaniu lub w jego istotnej części, jeśli skutki tych wadliwości nie mogły zostać usunięte przed wydaniem orzeczenia kończącego postępowanie w danej instancji. 2. Decydujące znaczenie dla określenia statusu uczestnika postępowania sądowoadministracyjnego na prawach strony miał status konkretnego podmiotu w uprzednio prowadzonym postępowaniu administracyjnym (poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji). Sąd nie jest władny badać, czy wynik postępowania dotyczy interesu prawnego osób, które skargi nie wniosły, a brały udział w uprzednio prowadzonym postępowaniu administracyjnym i od wyniku tego badania uzależniać przyznanie tym podmiotom statusu uczestnika z mocy prawa. Tym bardziej badanie to nie mogło dotyczyć interesu prawnego osób, które nie brały udziału w postępowaniu administracyjnym. 3. O zawieszeniu postępowania decydują przesłanki celowościowe. Stosownie do przesłanki ustalonej w § 1 pkt 1 tego artykułu (na tę przesłankę wskazywała strona skarżąca) Sąd może zawiesić postępowanie, jeżeli wynik tego postępowania zależy m.in. od innego toczącego się postępowania sądowego. Dla zawieszenia postępowania sądowego z tego powodu niezbędne jest stwierdzenie przez Sąd, iż orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu będzie stanowić podstawę rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym (tzw. zagadnienie wstępne - kwestia prejudycjalna). Zagadnienie to nie jest tożsame z kwestią, która mogła mieć charakter wstępny dla postępowania administracyjnego (wskazanie mienia spółki, z którego możliwa jest egzekucja). 4. Naruszenie prawa przez błędną wykładnię polega na mylnym rozważeniu treści określonej normy prawnej, natomiast uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie subsumcji, co wyraża się tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie podciągnięto pod hipotezę określonej normy prawnej.
  27. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 297/06
    1. Zarzut przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów nie odnosi się do przepisów prawa materialnego. W orzecznictwie sądowym wielokrotnie zajmowano stanowisko, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może skutecznie być uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych. 2. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaj e za prawidłowy.
  28. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 95/06
    Podniesienie przez stronę zarzutu naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, wymaga aby strona skarżąca wskazała jakikolwiek przepis postępowania, który został przez sąd naruszony. Brak takiego wskazania zwalnia sąd kasacyjny od konieczności ustosunkowania się do tak wadliwie postawionego zarzutu.
  29. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 82/06
    1. Zarzucając naruszenie prawa procesowego autor skargi kasacyjnej winien nie tylko wskazać przepisy procesowe naruszone zaskarżonym wyrokiem, ale opisać na czym polegało ich naruszenie przez sąd i wskazać istotny wpływ tego naruszenia na wynik sprawy. 2. Sąd administracyjny nie mógł wprost naruszyć art. 120, 121, 122, 187, 191 Ordynacji podatkowej bo dotyczą one postępowania przed organami podatkowymi, a nie postępowania przed Sądem.
  30. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1484/05, II FSK 1485/05
    1) Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowanie w nich stosunku administracyjnego, materialnego i procesowego. Sąd, uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. 2) Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Jakkolwiek przepis ten wyraźnie o tym nie stanowi, naruszenie prawa materialnego może polegać na niezastosowaniu przepisu prawa materialnego.
  31. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1461/05
    Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowień, a więc ukształtowanie w nich stosunku administracyjnego, materialnego i procesowego. Sąd uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne Zgodnie z treścią art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Jakkolwiek przepis ten wyraźnie o tym nie stanowi, naruszenie prawa materialnego może polegać na niezastosowaniu przepisu prawa materialnego
  32. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1287/05
    1. Sąd nie stosuje przepisów ordynacji podatkowej, nie ustala więc i nie ocenia stanu faktycznego w relacji, do którego wydane zostały zaskarżone doń decyzje podatkowe i nie stosuje materialnego prawa podatkowego, może natomiast i powinien dokonywać oceny w przedmiocie przeprowadzonych i przedstawionych przez organy podatkowe w administracyjnym postępowaniu podatkowym ocen faktycznych i dowodowych oraz zastosowań materialnego prawa podatkowego, w celu rozstrzygnięcia, czy wydane na ich podstawie decyzje nie naruszają prawa procesowego lub materialnego. 2. Wszczęcie postępowania upadłościowego lub układowego może nastąpić wtedy, gdy wystąpią ustawowe przesłanki. Czasem właściwym do podjęcia tych czynności jest czas, w jakim zarząd spółki, niebędący w stanie zrealizować zobowiązań względem jej wierzycieli, winien złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego, aby w ten sposób chronić zagrożone interesy wierzycieli. Moment zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości ma charakter obiektywny i nie może być pozostawiony swobodnemu uznaniu członkowi zarządu spółki - punktem odniesienia w tym zakresie są przepisy prawa upadłościowego. Skarżący nie może się uwolnić od odpowiedzialności na tej podstawie, że w stosunku do innych osób nie wszczęto postępowania, względnie inne osoby zostały uwolnione od tej odpowiedzialności. 3. Dowodem bezpośrednim świadczącym o tym, że wniosek o ogłoszenie upadłości był spóźniony, jest postanowienie sądu o umorzeniu postępowania upadłościowego, gdyż majątek masy nie wystarczył nawet na zaspokojenie kosztów postępowania.
  33. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1482/05, II FSK 1483/05
    1) W postępowaniu przed sądami administracyjnymi zastosowanie mają przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a nie Ordynacja podatkowa Już tylko z tej przyczyny zarzuty dotyczące naruszenia przepisów ostatnio wymienionej ustawy nie mogą stanowić podstawy skargi kasacyjnej. 2) Ulga podatkowa nie może bowiem wspierać tzw. samowoli budowlanej która podlega karze niezależnie od nakazu rozbiórki (art. 48 Prawa budowlanego). Stąd też należy podzielić pogląd Sądu l instancji, że jedynym dowodem przesądzającym o związku poniesionych wydatków z określonym w ustawie celem mieszkaniowym, którego realizacja wymaga pozwolenia na budowę jest to pozwolenie. Ten kto wykonuje prace budowlane bez wymaganego pozwolenia narusza prawo i nie może z tego tytułu odnosić jakichkolwiek korzyści - także w postaci ulgi podatkowej.
  34. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 236/06
    Wydana w trybie art. 115 § 1 - 5 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) decyzja o odpowiedzialności byłych wspólników rozwiązanej spółki osobowej, za jej zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 tej ustawy, jest należącą do właściwości naczelników urzędów skarbowych decyzją w zakresie określenia podatków w rozumieniu art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w 2004 r., która mogła być wydana przez organ kontroli skarbowej.
  35. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1380/05
    1. Oprocentowanie pozostawionej w Spółce dywidendy należnej udziałowcom jako nieodpłatne świadczenie o jakim mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowiące przychód Spółki uzyskany w 2002 r. 2. Skoro bowiem nie jest ważne źródło przychodów lecz sam fakt osiągnięcia dochodu, to tym bardziej nie jest ważne, czy osiągnięty dochód był następstwem działania (zaniechania) innej osoby, czy też nie. Art. 12 ust. 4 ustawy enumeratywnie wylicza przychody, których wystąpienie nie prowadzi do powstania obowiązku podatkowego. Nie ma wśród nich przychodów związanych z bezpłatnym korzystaniem z cudzych praw, ani z odroczeniem ich dochodzenia przez wierzyciela. Skoro więc każdy przychód, poza wymienionymi wart. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowi, po odliczeniu kosztów jego uzyskania, przedmiot opodatkowania, a wyliczenie przychodów w art. 12 ust. 1-3 ma jedynie charakter przykładowy to wymienione w ust. 1 pkt 2 pojęcie nieodpłatnego świadczenia nie może (nie mogło) być zawężane do jego cywilistycznego znaczenia.
  36. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1432/05
    1. Uzasadnienie zarzutu (zarzutów) naruszenia prawa procesowego powinno zawierać opis tego naruszenia (popełnionego przez Sąd) i - istotnego - wpływu, jakie mogło ono wywrzeć na zaskarżony wyrok. Autor skargi powinien zatem wykazać, a w każdym razie podjąć próbę wykazania, że gdyby naruszenie (konkretnego przepisu) prawa procesowego nie miało miejsca, rozstrzygnięcie Sądu byłoby - co do istoty -odmienne od dokonanego zaskarżonym wyrokiem. 2. Sformułowanie zarzutu naruszenia przez Sąd prawa procesowego nie mogło ograniczyć się do powtórzenia treści art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ani do powielenia podnoszonych uprzednio zarzutów naruszenia art. 180 w związku z art. 187 § 1 i art. 190 Ordynacji podatkowej, jednoznacznie kierowanych pod adresem organów podatkowych, a nie Sądu pierwszej instancji. 3. Autor skargi kasacyjnej nie zauważył, że nie ma analogii między dwuinstancyjnym postępowaniem podatkowym, a dwuinstancyjnym postępowaniem sądowoadministracyjnym.
  37. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1336/05: II FSK 1335/05
    1. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w danej sprawie sąd oraz organ administracyjny w przyszłości, ilekroć ta sprawa będzie przedmiotem rozpoznania sądu lub organu, jeżeli ocena prawna nie zostanie uchylona w prawem określonym trybie i jeżeli nie uległy zmianie przepisy stanowiące podstawę oceny w sprawie. 2. Nie można zatem na każdym etapie postępowania powracać do kwestii, która już została przesądzona.
  38. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1286/05
    1. Trzymiesięczny termin określony w art. 77 § 3 ordynacji podatkowej biegnie dopiero od dnia doręczenia organowi podatkowemu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego wraz z uzasadnieniem i aktami sprawy. Nie można wyłączać zastosowania art. 286 § 2 u.p.p.s.a. w sytuacji określonej w art. 77 § 3 o.p. Jest to norma prawna uzupełniająca uregulowanie zawarte w art. 77 § 3 o.p. 2. Sąd odwoławczy nie jest uprawniony do uzupełniania lub poprawiania podstaw zaskarżenia, czy wreszcie samodzielnego formułowania zarzutów.
  39. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1240/05
    1) Art. 106 § 3 u.p.p.s.a. nie służy więc do zwalczania w postępowaniu sądowoadministracyjnym ustaleń faktycznych poczynionych przez organy administracyjne, z którymi strona się nie zgadza. Aby przeprowadzić uzupełniający dowód z dokumentów sąd musi powziąć wątpliwości, o której mowa w art. 106 § 3 u.p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku takiej wątpliwości nie miał i uznał, że stan faktyczny sprawy ustalony został przez organy podatkowe w sposób prawidłowy.2) Elementy zawarte w art. 65 § 2 Kodeksu cywilnego takie jak brzmienie oświadczeń woli stron przedmiotowej umowy, zamiar stron oraz cel umowy jak również okoliczności towarzyszące złożeniu oświadczenia należą do elementów stanu faktycznego sprawy, których nieuwzględnienie może zostać jedynie podnoszone w ramach podstawy kasacyjnej zawartej w art. 174 pkt 2 u. p. p. s. a. Autor skargi kasacyjnej, nie zarzucił skutecznie uchybień co do poczynionych w rozpoznawanej sprawie ustaleń w zakresie faktycznych okoliczności sprawy, co skutkuje uniemożliwieniem, z uwagi na związanie Sądu zarzutami skargi kasacyjnej, dokonania merytorycznej oceny wskazanego naruszenia art. 65§ 2 Kodeksu cywilnego, którego jako podstawę wskazano stanowi art. 174 pkt 1 u. p. p. s. a.
  40. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1190/05
    1) Formułując zarzut naruszenia przepisów postępowania wskazano przepisy Ordynacji podatkowej, których Sąd pierwszej instancji nie stosował i nie mógł w postępowaniu sądowoadministracyjnym stosować - zarzut ten jest oczywiście bezzasadny. 2) Zarzut naruszenia prawa materialnego można formułować wówczas, gdy w ocenie skarżącego stan faktyczny został ustalony w sposób niewadliwy. Jeżeli natomiast skarżący uważa, że ustalenia faktyczne były błędne, a taki pogląd wynika z treści skargi kasacyjnej, zarzut naruszenia prawa materialnego jest co najmniej przedwczesny.
  41. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 1045/05
    Naruszenie przez organ kontroli przepisów art. 83 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej o ograniczeniu czasu trwania kontroli, stanowi naruszenie art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 7 Konstytucji RP, jednak nie dyskwalifikuje to bezwzględnie wyników kontroli oraz nie czyni niemożliwym wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie.
  42. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 1116/05, I FSK 1118/05
    1. Art 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. pozwala sądowi administracyjnemu na uchylenie decyzji w przypadku naruszenia przepisów postępowania jedynie wówczas, gdy naruszenie tych przepisów mogło mieć wpływ na wynik sprawy, i to wpływ istotny. 2. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd dokonał oceny zasadności wszystkich zarzutów skargi, jakkolwiek wynik tej kontroli przedstawił w uzasadnieniu w sposób częściowo nadmiernie lapidarny. Można więc uznać, że w tym fragmencie uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie w pełni odpowiada wymogowi określonemu w art. 141 § 4 p.p.s.a. Nieprawidłowość ta nie ma jednak, w ocenie Sądu, żadnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a zatem nie może zmienić końcowej oceny, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, a skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
  43. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 1117/05
    Brak szczegółowego odniesienia się w uzasadnieniu wojewódzkiego sądu administracyjnego do niektórych zarzutów poniesionych w skardze do tego sądu, a uznanych przez Naczelny Sąd Administracyjny za nieuzasadnione, nie stanowi naruszenia prawa, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
  44. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1046/05
    1 .Wnoszący skargę kasacyjną winien wskazać konkretne przepisy prawa materialnego lub przepisy procesowe naruszone przez Sąd skarżonym wyrokiem i wyjaśnić, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja- w odniesieniu do prawa materialnego bądź opisanie istotnego wpływu naruszenia prawa na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd- w odniesieniu do przepisów procesowych. NSA nie może bowiem samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. 2. O możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu danego wydatku, a zwłaszcza jego celowości decyduje podatnik w momencie jego ponoszenia na podstawie dostępnej wiedzy o związkach przyczynowo-skutkowych. Nie ma przy tym znaczenia ani to, czy dany wydatek rzeczywiście obiektywnie przyczynił się do uzyskania przychodów, ani to, czy po poniesieniu wydatku początkowo istniejący związek przyczynowo- skutkowy pomiędzy ponoszonym kosztem a możliwością uzyskania przychodu został zerwany.
  45. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 947/05
    1. Sąd kasacyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie jest uprawniony do uzupełniania lub rozszerzenia powołanych przez skarżącego podstaw zaskarżenia oraz zarzutów. 2. Ustawodawca wyraźnie i jednoznacznie (art. 16 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w brzmieniu obowiązującym w 1997 r.) wiąże dopuszczalność uznania wydatków z tytułu podróży służbowej pracowników podatnika z tytułu używania prywatnych samochodów do celów służbowych z prowadzeniem dokumentu w postaci ewidencji przebiegu pojazdu.
  46. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 956/05
    l. W art. 141 § 4 p. p. s. a. sformułowano w sposób jednoznaczny, że niezbędnymi składnikami uzasadnienia wyroku Sądu I instancji są, m. in. wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia Sądu, a w przypadku uwzględnienia skargi i konieczności rozpatrzenia sprawy ponownie przez organ administracji - również wskazania dla tegoż organu, co do dalszego postępowania. W uzasadnieniu wyroku I instancji w niniejszej sprawie zabrakło obydwu tych elementów. Sąd bowiem w sposób bardzo ogólnikowy stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa procesowego, nie wyjaśniając de facto czym- w tej konkretnej sprawie objawiać się miało naruszenie tych przepisów. 2. W świetle stwierdzonego naruszenia przepisów postępowania, rozstrzyganie zarzutów naruszenia prawa materialnego uznać należy za przedwczesne, bowiem ocena stosowania przepisów prawa materialnego może mieć miejsce jedynie na tle jednoznacznie ustalonego stanu faktycznego.
  47. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 912/05
    1. W skardze kasacyjnej należy wskazać konkretne naruszone przez Sąd zaskarżonym orzeczeniem przepisy prawa materialnego lub procesowego.W odniesieniu do prawa materialnego należy wykazać, na czym polegała dokonana przez Sąd l instancji ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie.Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać konkretne przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 2. W sytuacji gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego.
  48. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 999/05, I FSK 910/05
    Uchybienie niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego polega na tzw "błędzie w subsumcji, co wyraża się tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo, że ustalonego stanu faktycznego błędnie" nie podciągnięto "pod hipotezę określonej normy prawnej.Błędne zastosowanie prawa materialnego, czyli tzw. błąd subsumcji, to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej 3. Błędne zastosowanie (bądź nie zastosowanie) przepisów materialno-prawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji oznaczać to będzie brak możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie.
  49. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 723/05
    1) Przedmiotem zaskarżenia skargą kasacyjną jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a nie decyzja organów podatkowych. Zatem zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt 2 u.p.p.s.a. skierowany musi być przeciwko temu wyrokowi, a nie przeciwko decyzji organu podatkowego. 2) Nie wystarczy samo powołanie przepisu w skardze kasacyjnej. Skoro w skardze kasacyjnej nie wskazano w czym miało się przejawiać naruszenie art. 2 Konstytucji, to Naczelny Sąd Administracyjny nie miał obowiązku odniesienia się do tego zarzutu.
  50. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 741/05
    1. Tylko dla prawidłowo ustalonego stanu faktycznego można zastosować przepisy prawa materialnego skutkujące powstaniem prawa i obowiązków strony postępowania sądowo-administracyjnego. Brak zarzutów w skardze kasacyjnej umożliwiających badanie prawidłowości poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych oznacza, że są one wiążące. 2. Kosztem uzyskania przychodów mogą być wydatki związane z przygotowaniem analiz i opracowań usprawniających funkcjonowanie źródła przychodu, jednakże podatnik powinien wykazać w sposób wiarygodny potwierdzenie wykonania tego rodzaju analiz i opracowań przydatnych dla tego celu. Na podatniku ciąży obowiązek wykazania, iż zamiar poniesionych wydatków był obiektywnie związany z osiąganym lub zamierzonym przychodem. Skutki materialno-prawne w postaci potrącenia z przychodu wydatków poniesionych w celu jego osiągnięcia mogą nastąpić jedynie wtedy, gdy podatnik przedstawi lub wykaże źródła bądź środki dowodowe, które umożliwią organowi podatkowemu ocenę, iż zostały faktycznie poniesione w celu uzyskania przychodów.
  51. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 742/05
    1. Dla każdego postępowania kluczowe znaczenie ma ustalenie stanu faktycznego sprawy, bowiem tylko w takim przypadku możliwe jest ustalenie prawa i obowiązków strony tego postępowania. Tylko dla prawidłowo ustalonego stanu faktycznego można zastosować przepisy prawa materialnego skutkujące powstaniem praw i obowiązków strony postępowania sądowo-administracyjnego. Brak zarzutów w skardze kasacyjnej umożliwiających badanie prawidłowości poczynionych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych oznacza, że są one wiążące. 2. Kosztem uzyskania przychodów mogą być wydatki związane z przygotowaniem analiz i opracowań usprawniających funkcjonowanie źródła przychodu, jednakże podatnik powinien wykazać w sposób wiarygodny potwierdzenie wykonania tego rodzaju analiz i opracowań przydatnych dla tego celu. Z chwilą bowiem zakwestionowania zaliczenia przez organy podatkowe konkretnego wydatku - jako niebędącego kosztem uzyskania przychodów - na podatniku ciąży obowiązek wykazania, iż zamiar poniesionych wydatków był obiektywnie związany z osiąganym lub zamierzonym przychodem. Skutki materialnoprawne w postaci potrącenia z przychodu wydatków poniesionych w celu jego osiągnięcia mogą nastąpić jedynie wtedy, gdy podatnik przedstawi lub wykaże źródła bądź środki dowodowe, które umożliwią organowi podatkowemu ocenę, iż zostały faktycznie poniesione w celu uzyskania przychodów.
  52. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 713/05
    1. Organy podatkowe nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a dokonana ocena przekraczała granice zakreślone (art. 191 Ordynacji podatkowej), co Sąd winien ocenić w świetle przesłanki uchylenia decyzji wskazanej w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ Prawa o postępowaniu ..., a czego nie zrobił. 2. Ani organy podatkowe, ani WSA nie wykazały iżby oceniana przez nie umowa była w swej istocie umową kupna (sprzedaży) środków trwałych o określonej wartości, a nie umową użytkowania przedsiębiorstwa, tak jak ją określiły strony za oznaczonym czynszem miesięcznym czym naruszyły art. 187 §1 Op.
  53. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 845/05
    1. W odniesieniu do prawa materialnego winien wykazać, na czym polegała dokonana przez Sad l instancji ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać konkretne przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 2. Zagadnienie wstępne, które ujawniło się w postępowaniu sądowoadministracyjnym, nie jest tożsame z kwestią, która mogła mieć charakter wstępny dla postępowania administracyjnego, poprzedzającego postępowanie przed sądem administracyjnym, ponieważ inny jest cel obu tych postępowań. 3. Zakończenie postępowania przed sądem powszechnym w sprawie odszkodowania od Skarbu Państwa nie jest niezbędne dla oceny legalności decyzji w sprawie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego. To, iż pozwanym w procesie cywilnym o odszkodowanie jest Skarb Państwa nie ma żadnego prawnego znaczenia dla oceny zależności rozstrzygnięcia w sprawie restrukturyzacji od wyniku postępowania o odszkodowanie od Skarbu Państwa.
  54. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 549/05
    Zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie sprowadza się do nieprawidłowego odniesienia normy prawa materialnego do ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego. Nie jest tym samym skuteczny, podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie bez kwestionowania ustalonego stanu faktycznego. Organy podatkowe, a następnie sąd I instancji słusznie więc stwierdziły, iż w rozpoznawanej sprawie nie było możliwe dokonanie przez skarżących odliczeń od dochodu na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 5 lit.d) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż nie spełnione zostały zawarte w tym przepisie przesłanki do dokonania odliczenia. Zakupiony lokal nie był nowowybudowanym, a jego zbywcą nie był podmiot, który wzniósł budynek zawierający ten lokal.
  55. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 461/05
    1. Za pozbawiony podstaw należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. mający polegać na niestwierdzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika bowiem, że jej autor pogląd o wadliwości zaskarżonego orzeczenia opierał o twierdzenie o dokonanej przez sąd błędnej wykładni pojęcia "morskiego środka transportu" i odmowy zaliczenia do tej kategorii jednostek pływających zaopatrywanych przez skarżącą w paliwo, a w konsekwencji odmowy zastosowania przepisu obniżającego do 0% stawkę podatku od towarów i usług od takiej czynności. Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie wskazuje zarazem konkretnych zastrzeżeń dotyczących postępowania podatkowego sensu stricto, pominiętych przez Sąd I instancji. 2. Na uwzględnienie nie zasługiwały również zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Oczywiście chybiony był zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie § 60 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (opubl. - jak podano - w Dz. U. z 1997 r. nr 156 poz. 1025). Abstrahując od błędnego wskazania pozycji Dziennika Ustaw w którym opublikowano akt prawny, na który powoływała się skarga (wskazano poz. 1025 powinno być 1024), należy zauważyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stosował przepisu, którego "błędną interpretację" zarzucił mu autor skargi kasacyjnej. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika bowiem, że Sąd rozważał istnienie przesłanek zastosowania stawki podatku towarów i usług obniżonej do 0% na podstawie § 62 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109 poz. 1245 ze zm.). 3. Bezzasadne okazały się również zarzuty naruszenia art. 2 ust. 1 ustawy z 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej, art. 2 pkt 2 ustawy z 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich jak również art. 1 § 1 oraz art. 3 § 1 i 2 ustawy z 1 grudnia 1961 - Kodeks morski. Przepisy te bowiem nie stanowiły, ani nie mogły stanowić podstawy prawnej dla rozstrzygnięć administracyjnych oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Tym samym sąd nie mógł ich naruszyć poprzez błędne zastosowanie. Nie naruszył ich również poprzez błędną ich wykładnię, ponieważ tej nie dokonywał. Z uwzględnieniem treści wspomnianych przepisów dokonywał jedynie wykładni § 62 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109 poz. 1245 ze zm.).
  56. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 509/05
    1. Skarżąca, zarzut obrazy art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej zakwalifikowała jako zarzut naruszenia prawa materialnego. Tymczasem przepisami prawnomaterialnymi są przepisy regulujące bezpośrednio stosunki prawnopodatkowe (określają zachowanie podmiotów) oraz roszczenia wynikające z tych stosunków (nakładają obowiązki i przyznają prawa lub uprawnienia), natomiast normy instrumentalne, które określają drogę i sposób dochodzenia uprawnień czy też indywidualizowania bądź egzekwowania obowiązków wynikających z norm materialnoprawnych, są przepisami procesowymi. Z uwagi na wskazaną wcześniej treść, za przepis mający taki właśnie charakter, należy uznać art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania ostatecznej decyzji administracyjnej. 2. W pierwszej kolejności należało jednak odnieść się do zarzutów natury procesowej, ponieważ ich zasadność mogłaby czynić zbyteczną ocenę zarzutów naruszenia prawa materialnego.
  57. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 545/05
    Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący nie spełnił wymogów stawianych przez art. 26 ust. 1 pkt. 8 u.p.d.o.f., tj. budynek mieszkalny nie stanowił własności lub współwłasności podatnika, który był również właścicielem lub współwłaścicielem albo użytkownikiem lub współużytkownikiem wieczystym gruntu, na którym wzniesiono budynek. Nie można bowiem przypisywać umowie zawartej przez podatnika w dniu 13 listopada 1998 r. ze spółką z o.o. P w S charakteru umowy przedwstępnej. Była to umowa w zwykłej formie na zakup działki o powierzchni 1.203 m2, w terminie do 30 grudnia 1999 r. Dopiero w dniu 8 października 1999 r. na podstawie umowy zawartej w formie aktu notarialnego Jaromir Z nabył udział we własności zabudowanej działki. Podatnik, finansując w 1998 r. budowę budynku, mającego w myśl postanowień umowy o roboty budowlane stanowić w przyszłości współwłasność, nie dysponował umową przedwstępną zobowiązującą wykonawcę do przeniesienia własności działki gruntu, na której wybudowany zostanie budynek mieszkalny. Podatnik bowiem finansował budowę budynków, które w przyszłości mogły ale nie musiały stanowić przedmiot jego własności. Tym samym Podatnik niemógł skutecznie twierdzić, że poniósł wydatki na budowę własnego budynku. Bez znaczenia pozostał w tej okoliczności fakt, że Podatnik nabył nieruchomość w późniejszym okresie.
  58. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 490/05
    Art. 6 ust. 1 pkt 1 Sąd I instancji nie stosował, gdyż jest to zadanie organu restrukturyzacyjnego, o którym mowa w art. 2 pkt 2 tej ustawy. Sąd dokonał natomiast kontroli działania tego organu w aspekcie ustalenia czy w sprawie chodziło o należności wymienione w tym przepisie. W skardze kasacyjnej brak wskazania przepisu, który Sąd miałby naruszyć dokonując wadliwie tej kontroli.
  59. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 475/05
    Brak zarzutu naruszenia wymienionych wyżej przepisów oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może brać pod uwagę faktów podnoszonych w środku odwoławczym, lecz musi oprzeć się na stanie faktycznym przyjętym przez sąd pierwszej instancji. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 P.p.s.a. - poza przypadkami nieważności postępowania, które w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą - Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Skoro więc nie zostały w sposób prawidłowy podważone ustalenia faktyczne, bezzasadny okazał się również zarzut naruszenia prawa materialnego.
  60. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 656/05
    Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 ppsa jest konieczne, ponieważ podstawy te wyznaczają granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany - zgodnie z art. 183 § 1 ppsa - Naczelny Sąd Administracyjny. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż z uwagi na związanie sądu granicami skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone.
  61. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 151/05
    1. Określenie wysokości odsetek za zwłokę w odrębnej decyzji, jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, nie może być uznane za naruszenie wskazanego przepisu art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej. 2. Strona składająca skargę kasacyjną w rozpoznawanej sprawie w ogóle nie wykazała jednak tak rozumianej przesłanki res iudicata, gdyż nie wskazała, aby przed wydaniem wyroku - w przedmiocie odsetek od zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do lipca 2001 r. w stosunku do strony skarżącej wydany został już prawomocny wyrok sądu administracyjnego. 3. Autor skargi kasacyjnej nie wykazał zaistnienia zawisłości sprawy kiedy miało mieć miejsce wszczęcie przed sądem administracyjnym postępowania w tej samej sprawie, ani też nie wykazał tożsamości spraw, w stosunku do których formułowany był ten zarzut.
  62. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 437/05
    1. Ocena zasadności zawartego w skardze zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, polegającą na wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów skarżącej spółki wydatków związanych ze świadczonymi przez spółkę usługami marketingu, pośrednictwa, składowania i dystrybuowania towarów, wymaga oceny prawidłowości przyjęcia przez Sąd l instancji ustalonego w postępowaniu podatkowym stanu faktycznego sprawy. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Niezbędne w tej sytuacji było wskazanie w podstawach skargi kasacyjnej na naruszenie konkretnych przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wynikające z faktu przyjęcia przez Sąd l instancji stanu faktycznego, ustalonego przez organy podatkowe z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) zawierających uregulowania dotyczące postępowania podatkowego. 2. Brak przytoczenia podstaw kasacyjnych w zakresie naruszenia przepisów postępowania sądowego zobowiązuje Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznający sprawę w granicach skargi, do uwzględnienia stanu faktycznego przyjętego przez Sąd l instancji. Skoro nie można w związku z powyższym podważyć ustaleń Sądu l instancji co do faktu, że wydatki związane ze świadczonymi przez spółkę usługami marketingu, pośrednictwa, składowania i dystrybuowania towarów nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu, za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia cytowanego wyżej art.15 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
  63. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 523/05
    Mając na uwadze tak sformułowany zarzut naruszenia przez Sąd prawa materialnego powiedzieć należy, iż podstawy skargi kasacyjnej stanowią najważniejszy jej wymóg, gdyż decydują o jej istocie i charakterze. Podstawy i wnioski skargi kasacyjnej składają się bowiem na jej granice. Mają one, co do zasady, charakter wiążący sąd. Z treści art. 183 u.p.p.s.a. wynika bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania sądowego. Ta ostatnia sytuacja nie ma natomiast miejsca, wobec czego Sąd ten związany jest granicami kasacji sformułowanymi przez skarżącego.
  64. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 295/05
    1. W sprawie niniejszej, strona skarżąca nie wystąpiła ze spełniającym dostatecznie przesłanki art. 174 pkt 2 w zw. z art. 176 p.p.s.a. - przywołującym właściwe, adekwatne do sprawy przepisu prawa zarzutem kasacyjnym naruszenia prawa procesowego w trybie i na podstawie którego Sąd I instancji dokonał określonej oceny ustaleń i ocen dowodowych organów podatkowych. Zarzuty kasacyjne naruszenia prawa materialnego braku tego nie sanująj nie mogą być utożsamiane z zarzutami naruszenia prawa procesowego i zarzutów tych nie zstępują, jako iż dotyczą innych, odmiennych obszarów prawa i (danej, indywidualnej) sprawy. 2. Na podstawie art. 106 § 5 p.p.s.a. - do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3 (tegoż przepisu art. 106) stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Zważyć należy, iż z treści przytoczonych zapisów prawnych wymienionego art. 106 p.p.s.a. jednoznacznie wynika, że przywoływana możliwość zastosowania przepisów procedury cywilnej (w tym i art. 233 k p c) w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ograniczona została ustawowo jedynie do sytuacji procesowej określonej w unormowaniu art. 106 § 3 w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a., to jest do przeprowadzania przez sądy administracyjne w ramach i podczas postępowania sądowego uzupełniającego dowodu z dokumentu w zakresie i zgodnie z wymogami art. 106 § 3; nie dotyczy ona natomiast sądowej oceny materiału dowodowego zgromadzonego przez organy podatkowe w administracyjnym postępowaniu podatkowym.
  65. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 337/05
    1. Prawidłowe przytoczenie podstaw skargi kasacyjnej jest elementem konstrukcyjnym tej skargi. Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani ich uściślać, ani w inny sposób korygować. Zgodnie bowiem z treścią art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. 2. Zakwestionowanie stanu faktycznego przyjętego przez wojewódzki sąd administracyjny przy wyrokowaniu wymaga oparcia skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia przepisów postępowania sądowego. Strona wnosząca skargę nie zarzuciła naruszenia art. 174 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, ważących o nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego. Wobec braku zarzutu pozwalającego na dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny zgodności z prawem przyjętych w zaskarżonym wyroku ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający sprawę w granicach skargi kasacyjnej, zobowiązany jest ocenić zarzut naruszenia prawa materialnego przy uwzględnieniu stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji.
  66. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK363/05
    Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 grudnia 2004 roku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, w sprawie o sygnaturze akt SA/Sz 1521/03, oddalił skargę spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Nad Odrą A z siedzibą w M na decyzję Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 26 czerwca 2003 roku, w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 1998 rok. Zaskarżoną do sądu administracyjnego decyzją utrzymano w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w Szczecinie z dnia 15 marca 2001 roku, określającą spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 1998 rok oraz zaległość podatkową.W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe ustaliły, iż spółka, w 1998 roku, niesłusznie wliczyła do kosztów uzyskania przychodów koszty wynagrodzenia Erharda R prezesa zarządu tej spółki or ...
  67. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 230/05
    Jeśli chodzi o prawidłowość zastosowania art. 16g ust. 3 updop do ustalonego przez organy podatkowe i zaakceptowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny stanu faktycznego, to rozstrzygnięcie w tym zakresie nie budziło zastrzeżeń. Zgodnie z obowiązującym w 2000 r. brzmieniem tego przepisu "Za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych (...)". Przyjmując bowiem za miarodajne ustalenie, że sporne wydatki zaliczały się do "kosztów instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych" przepis art. 16g ust. 3 updop uniemożliwiał ich zaliczenie w całości, jednorazowo, do kosztów uzyskania przychodów; koszty te powiększały wartość początkową wartości niematerialnej i prawnej, od której dokonywać należało odpisów amortyzacyjnych (art. 16h ust. 1 updop). Zarzut naruszenia art. 16g ust. 3 updop polegający na jego niewłaściwym zastosowaniu był zatem nieuzasadniony.
  68. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 178/05
    Skarga kasacyjna jest środkiem prawnym dalece sformalizowanym. Zgodnie z art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poza przytoczeniem podstaw kasacyjnych winna zawierać ich uzasadnienie. Uzasadnienie zarzutu, naruszenia prawa materialnego ma odnosić się do wskazania błędnej wykładni przepisu przez WSA i wykładni - zdaniem autora skargi - prawidłowej,Tymczasem uzasadnienie skargi kasacyjnej Andrzeja W; poświęcone zostało polemice z oceną istoty umów łączących skarżącego z ?rentobiorcami", a więc z oceną stanu faktycznego sprawy; nie ?korespondowało" z postawionym zarzutem kasacyjnym w świetle przesłanej z art. 176 pkt 1 ustawy.
  69. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 63/05, II FSK 64/05, II FSK 65/05
    Związanie NSA granicami skargi kasacyjnej wynikające z art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oznacza, iż kierunek i zakres badania legalności zaskarżonego orzeczenia, wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną. Konsekwencją powyższego jest również to, że Sąd nie może uzupełniać i domniemywać treści podstaw skargi kasacyjnej oraz jej wniosków wypowiadając się wyłącznie, co do trafności sformułowanych przez stronę elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej wyznaczających jej granice.
  70. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 97/05, II FSK 98/05
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychód z nieruchomości odstąpionych bezpłatnie w całości lub w części do używania innym osobom fizycznym i prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej uważa się wartość czynszową, stanowiącą równowartość czynszu, jaki przysługiwałby od tych osób w razie zawarcia umowy najmu lub dzierżawy nieruchomości. Za jednostkę organizacyjną określoną w tym przepisie w 1999 r. należało uznać niewątpliwie spółkę cywilną. Skoro spółka cywilna nie realizowała żadnego z celów wskazanych w art. 16 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przepis ten nie znajdował zastosowania.
  71. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2508/04
    Przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w 2004 r. nie były przez sądy administracyjne stosowane ani wprost ani też odpowiednio. Przepisy tej ustawy zgodnie z postanowieniami jej art. 1 pkt 3 w jej części procesowej normują postępowanie podatkowe, kontrolę podatkową orasz czynności sprawdzające a więc są to przepisy procedury administracyjnej. Z przytoczonych powodów nie można uznać, że rozpoznawana skarga kasacyjna stanowiła podstawę do podważenia satnu faktycznego jaki wojewódzki sąd administracyjny uznał za ustalony przez organy podatkowe zgodnie z prawem.
  72. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2443/04
    Prawidłowe wskazanie podstaw kasacji jest elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej, właściwym tylko dla niej i nie ulegającym sanacji Przepisy o skardze kasacyjnej są w wysokim stopniu sformalizowane. Dlatego też ustawodawca, mając na względzie ochronę strony przed ryzykiem niewłaściwego, nieprecyzyjnego sformułowania zarzutów skargi, uniemożliwiającym jej rozpoznanie, wprowadził tzw. przymus adwokacki.
  73. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 227/05
    1. Niewątpliwym obowiązkiem sądu I instancji jest dokonanie oceny, czy w sprawie prawidłowo ustalony został stan faktyczny sprawy. Ewentualna zaś sanacja błędów organów podatkowych w tym zakresie, o ile nie będzie usprawiedliwiona okolicznościami sprawy, może stanowić skuteczny zarzut w postępowaniu kasacyjnym. 2. Prawnie dopuszczalne jest orzekanie o dodatkowym zobowiązaniu podatkowym już po dacie wejścia w życie ustawy z 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.) w odniesieniu do okresów rozliczeniowych sprzed daty jej wejścia w życie (01.05.2004 r.). 3. Błędne zastosowanie (bądź nie zastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji oznaczać to będzie brak możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. 4. Podstawą zarzutów kasacyjnych może być naruszenie wyłącznie takich przepisów, które stosował albo miał zastosować Sąd.
  74. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 175/05
    1. Podstawą zarzutów kasacyjnych może być naruszenie wyłącznie takich przepisów, które stosował albo miał zastosować Sąd. 2. Nie można równocześnie zarzucać naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. 3. Skoro w sprawie nie zakwestionowano ustaleń stanu faktycznego sprawy, jak też i brak było obiektywnych podstaw do twierdzenia, iż rzeczone przepisy materialnoprawne zostały wadliwie zinterpretowane (co ewentualnie mogłoby stanowić powód przyjęcia, iż nastąpiło wadliwe zastosowanie tych regulacji), to tym samym naruszenie prawa materialnego w postaci jego błędnego zastosowania uznać należy za nieuzasadnione.
  75. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1822/04
    1. Zarzuty kasacyjne mogą dotyczyć uchybień procesowych powstałych w toku postępowania sądowoadministracyjnego i odnosić się do przepisów normujących to postępowanie. Tymczasem w skardze kasacyjnej zarzuca się naruszenie przez Sąd przepisów Ordynacji podatkowej, które wprost nie mają zastosowania w postępowaniu sądowym. 2. Ponadto, nowe brzmienie przepisów art. 21 § 3, art. 53 i art. 96 Ordynacji podatkowej zostało wprowadzone przepisami ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387), która obowiązywała począwszy od dnia 1 stycznia 2003 r. Zaskarżone decyzje organów podatkowych został zaś wydane w 2002 r., a więc w okresie gdy wskazane zmiany przepisów nie mogły być jeszcze stosowane. Wobec tego zarzut nie uwzględnienia w zaskarżonym wyroku nowych ich brzmień nie jest trafny.
  76. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2038/04
    1. Podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest naruszenie przez sąd przepisów postępowania sądowo-administracyjnego w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W jej ramach skarżący musi bezwzględnie powołać przepisy postępowania sądowo-administracyjnego, którym uchybił sąd, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 2. W stanie prawnym obowiązującym w 1999 r. dopuszczalne było ustalenie spółce cywilnej dodatkowego zobowiązania podatkowego na podstawie art. 27 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - w przypadku spółki cywilnej nie można mówić o zbiegu odpowiedzialności z tytułu dodatkowego zobowiązania podatkowego oraz odpowiedzialności karnej skarbowej za wykroczenia skarbowe, gdyż spółka cywilna jako podatnik podatku od towarów i usług nie może ponieść bezpośrednio odpowiedzialności karnej skarbowej.
  77. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1618/04
    Decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia powstających sporów co do tego, czy przedmiotem obrotu jest program komputerowy jako utwór w rozumieniu prawa autorskiego nie podlegający opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, czy też egzemplarz programu komputerowego będący towarem w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, mają okoliczności faktyczne sprawy, a w szczególności treść umowy, której przedmiotem jest program komputerowy. Brak zarzutów w skardze kasacyjnej umożliwiających badanie prawidłowości poczynionych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych oznacza, że ustalenia te są wiążące.
 

Sponsorem tej strony jest producent programu TaxMachine, wydajnego i prostego w obsłudze programu księgowego.