Interpretacje podatkowe



Chcesz odszukać potrzebne Ci informacje z zakresu stosowania prawa podatkowego szybciej, wygodniej i pewniej, bez reklam?
Pobierz program Interpretacje Podatkowe, natychmiastowe przeszukiwanie pełnego zbioru ponad 141 tysięcy interpretacji na Twoim komputerze. Również bez połączenia z Internetem.

zarzut

  1. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1546/07
    W postępowaniu w przedmiocie wydania interpretacji, tylko i wyłącznie podatnik (albo płatnik albo inkasent) "wyczerpująco przedstawia stan faktyczny". Oznacza to, iż stan faktyczny brany pod uwagę do wydania interpretacji nie może być precyzowany w toku postępowania, w tym w składanym zażaleniu.
  2. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1465/07
    Naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia, to mylne rozumienie treści przepisu. Naruszenie prawa poprzez niewłaściwe zastosowanie, to tzw. błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Formułując zarzut błędnej wykładni, należy wskazać, na czym polegało niewłaściwe odczytanie przez sąd treści przepisu. W takiej sytuacji należy również wskazać, jak przepis ten powinien być rozumiany.
  3. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1565/07; II FSK 1566/07
    1. Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Warunkiem skuteczności skargi kasacyjnej jest skonstruowanie jej zarzutów i ich uzasadnienie. Poza zakresem rozstrzygania Sądu pozostają te zagadnienia, które wprawdzie przedstawiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, ale nie poprzedzono ich właściwie sformułowanym zarzutem kasacyjnym. 2. Naczelny Sąd Administracyjny nie może dokonywać interpretacji środka odwoławczego (skargi kasacyjnej), jego uzupełnienia bądź konkretyzacji. 3. Zarówno ze wskazanych w skardze kasacyjnej podstaw kasacyjnych, jak i z ich uzasadnienia musi wynikać w sposób logiczny i zrozumiały, z czego apelujący wywodzi, że doszło do naruszenia prawa, i jakie argumenty przemawiają za słusznością jej stanowiska. 4. Podstawa orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego są akta sprawy podatkowej, a nie dokumenty zgłaszane przez skarżącego w postępowaniu sądowym. W postępowaniu sądowoadministracyjnym nie dokonuje się ponownego ustalenia stanu faktycznego, lecz jedynie kontroluje, czy organy podatkowe ustaliły stan faktyczny zgodnie z prawem.
  4. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 540/07
    W skardze kasacyjnej postawiono zarzuty naruszenia art. 22 ust. 1 i art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a) i b) u.p.d.o.f. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (bez zróżnicowania typów naruszeń prawa w odniesieniu do każdego z wymienionych przepisów ustawy), podczas gdy z ich uzasadnienia, jak również z konfrontacji zarzutów z zawartością zaskarżonego wyroku wynika całkowicie odmienna kwalifikacja wytkniętych błędów. W żadnym fragmencie uzasadnienia zakwestionowanego wyroku sąd administracyjny pierwszej instancji nie zawarł wypowiedzi, którą można by uznać za przejaw wskazanych w skardze kasacyjnej naruszeń prawa.
  5. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 392/07
    1. Nie ulega przy tym wątpliwości, że art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej precyzyjnie określa rodzaje ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, jakich może udzielić organ podatkowy. Wykładnia gramatyczna i logiczna omawianych przepisów prowadzą zatem do jednoznacznego wniosku, że istnieją również takie ulgi podatkowe wymienione w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, które nie stanowią pomocy publicznej. W przeciwnym wypadku zamieszczenie w art. 67b § 1 Ordynacji podatkowej pkt 1 byłoby nielogiczne, zaś wynikająca z tego zapisu treść normatywna okazałaby się zbędna. 2. Przepis art. 67a Ordynacji wskazuje jedynie, które jakie rodzaje ulg mogą być przez organy podatkowe przyznawane wnioskodawcy, nie przesądza natomiast, które z nich stanowią pomoc publiczną, a które nie. Również ustawa z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. Nr 123, poz. 1291 ze zm.) nie zawiera definicji tego pojęcia. 3. Analizując orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości można wywieść, że na pojęcie pomocy publicznej składają się cztery elementy. Pomoc musi: a. być udzielana przez państwo lub ze środków publicznych, b. uprzywilejowywać niektórych przedsiębiorców lub produkcję niektórych towarów, c. przynosić korzyści przedsiębiorcy,wywierać wpływ na handel wewnątrz wspólnoty.
  6. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 318/07
    1. Stawiając zarzut naruszenia prawa procesowego, tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, autorka skargi miała obowiązek, poza przywołaniem przepisów regulujących postępowanie sądowoadministracyjne - jej zdaniem - naruszonych przez sąd administracyjny pierwszej instancji przy dokonywaniu oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, wykazać jaki możliwy, istotny wpływ na wynik sprawy miały te naruszenia innymi słowy wywieść, że gdyby WSA prawa procesowego nie naruszył wyrok - co do istoty - byłby odmienny od skarżonego. 2. Autorka skargi nie odniosła się ani do uzasadnienia odmowy uwzględnienia takiego samego zarzutu zawartego w uzasadnieniu skarżonego wyroku WSA, ani do treści decyzji kasatoryjnej Izby Skarbowej wydanej na skutek odwołania, w którym Elżbieta C wniosła o "uchylenie... decyzji w całości jako wydanych w oparciu o niekompletny materiał dokumentacyjny i dowodowy, co spowodowało wyciągnięcie przez kontrolującego fałszywych wniosków i podanie błędnej oceny sytuacji prawnej i podatkowej kontrolowanego".
  7. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1687/06
    1. Odnosząc się do sformułowanych w niej zarzutów należy przede wszystkim podnieść, że powołanie się w pkt 1.1 ab initio skargi na naruszenie przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 p.p.s.a. (bez oznaczenia jednostki redakcyjnej tego artykułu) w związku z innymi przepisami prawa stosowanymi przez organy podatkowe, bez wskazania odpowiednich przepisów regulujących postępowanie przed sądami administracyjnymi, jest niewystarczające dla przeprowadzenia kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. Dwa pierwsze z wymienionych przepisów stanowią bowiem jedynie o kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne, wyznaczając jej zakres przedmiotowy. Zaniechanie wyliczenia przepisów o postępowaniu, których naruszenia mógłby dopuścić się sąd administracyjny pierwszej instancji, czyni bezprzedmiotową ocenę uchybień łączących się z ustaleniami Sądu co do szacowania elementu przychodu w postaci marży. 2. W postępowaniu sądowoadministracyjnym niedopuszczalne jest przeprowadzanie dowodów z zeznań świadków, wobec czego stawianie tego typu zarzutu sądowi administracyjnemu pierwszej instancji jest nieuzasadnione. Bezpodstawny okazał się również zarzut zignorowania przez Sąd błędu organu podatkowego, polegającego na pominięciu wniosku o przesłuchanie świadków. Analiza akt sprawy dowodzi, że na przesłuchanie stawił się tylko jeden ze świadków. Jego zeznania zostały poddane ocenie, co pozwalało na odstąpienie od przesłuchania kolejnych dwóch świadków w przedmiocie ustalenia jakości dań oferowanych przez skarżącego, asortymentu i metod pozyskiwania klientów.
  8. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1662/06
    1. Sformułowano w niej zarzuty naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów o postępowaniu w stopniu mającym (mogącym mieć) wpływ na wynik sprawy. Problem w tym, iż stawiając zarzuty naruszenia prawa materialnego powiązano je an błoc (w całości) z różnymi wariantami tego naruszenia (przez błędną wykładnię, niewłaściwe zastosowanie i jak to ujął autor skargi kasacyjnej niezastosowanie wyliczonych przepisów). W uzasadnieniu tych zarzutów nie wyjaśniono, które z wymienionych naruszeń prawa łączą się z poszczególnymi, wskazanymi we wstępnej części skargi kasacyjnej, przepisami prawa. Niezależnie od tego, trzeba podkreślić, iż autor skargi kasacyjnej do grupy przepisów prawa materialnego zaliczył przepisy będące ewidentnie przepisami procesowymi i to stosowanymi nie przez sąd administracyjny pierwszej instancji, lecz organy podatkowe (art. 120, 121, 122, 127, 176, 180, 181, 187, 191, 199a, 229 oraz 285a § 3 Op). 2. Zdawkowe stwierdzenie, że sąd miał możliwość usunięcia popełnionych naruszeń prawa, zaś przewodniczący składu sędziowskiego może zamknąć rozprawę tylko wtedy, gdy uzna sprawę za "dostatecznie wyjaśnioną", nie wystarcza dla uwzględnienia skargi kasacyjnej. Zarzuty tego typu powinny być wsparte konkretną, odnoszącą się do określonych dokumentów i rozpatrywanych okoliczności, argumentacją prawną. Trudno tez czynić sądowi zarzut braku odpowiedniej inicjatywy w zakresie przeprowadzania dowodów uzupełniających z dokumentów (a jedynie takie dowody dopuszcza przepis art. 106 § 3 ppsa) w sytuacji, gdy sama strona lub jej pełnomocnik nie wykazują w tym względzie żadnej inwencji.
  9. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1181/06
    1. Nie organ kontroli skarbowej, musi być adresatem zarzutów kasacyjnych, aby mogły one zostać uznane za poprawnie sformułowane: a. powołanie ich w oderwaniu od stosownych przepisów postępowania sądowego-nie może stanowić podstawy zaskarżenia wyroku w procesie kasacyjnym, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. 2. Przepis ten określa zakres regulacji zawartej w Prawie o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Jest to zatem unormowanie ogólne, wskazujące jedynie zakres podmiotowy (postępowanie przed sądami administracyjnymi) i przedmiotowy (w sprawach sądowoadministracyjnych) ustawy. Nie nakłada ono bezpośrednio na sądy administracyjne obowiązku kontroli działalności administracji publicznej, nie określa kryteriów tej kontroli i co najważniejsze-nie wskazuje środków prawnych, jakie stosują sądy administracyjne podczas tej kontroli. Nie sposób zatem upatrywać naruszenia art. 1 p.p.s.a. w "braku właściwie przeprowadzonej kontroli działalności organów administracji publicznej".
  10. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1087/06
    1. Że mocą przepisu art. 190 zd. 2 ppsa, nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez NSA. 2. Konieczne natomiast z punktu widzenia art. 144 § 4 ppsa będzie przedstawienie zasadniczych informacji faktycznych mających ewentualny związek z hipotezą przepisu prawa materialnego, zastosowanego w sprawie. Niezbędnym elementem zwięzłego przedstawienia stanu sprawy powinna być niewątpliwie jego ocena, dokonana przez sąd. 3. Wywód o niewłaściwym zastosowaniu prawa materialnego jest silnie związany z koniecznością zakwestionowania przyjętego do orzekania stanu faktycznego sprawy.
  11. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1368/06
    1. Przede wszystkim stosownie do przepisu art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a) skarga kasacyjna powinna w szczególności zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Należy przede wszystkim wskazać konkretny przepis (przepisy) prawa materialnego i procesowego, który w ocenie wnoszącego tę skargę, został naruszony przez sąd administracyjny pierwszej instancji. Z kolei przepis art. 174 p.p.s.a. dopuszcza dwie podstawy kasacyjne: a. naruszenie (przez sąd - art. 173 § 1) prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), b. naruszenie (przez sąd) przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). 2. W zakresie postępowania podatkowego od dnia 1 stycznia 1998 r. zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm.). Wynika to wprost z przepisów art. 1 pkt 3 w związku z art. 120-271 i art. 344 tej ustawy. Skoro zatem wskazane w podstawach skargi kasacyjnej przepisy art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. nie mogły mieć zastosowania w sprawie, to nie mogło dojść do ich naruszenia i to w wyniku przyjęcia za podstawę rozstrzygnięcia błędnie ustalonego stanu faktycznego sprawy. 3. Przepis art. 1 § 2 p.u.s.a. stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zakres przedmiotowy tej kontroli określają przepisy art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. Z kolei przepis art. 121 Ordynacji podatkowej wprowadza dwie zasady ogólne postępowania podatkowego przeprowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (§ 1) oraz zasadę udzielania stronom postępowania informacji i wyjaśnień (§ 2). Do naruszenia i to w stopniu mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wskazanych przepisów mogło dojść wyłącznie wtedy, gdyby ten zarzut powiązano z naruszeniem konkretnych przepisów, które stanowiły podstawę prowadzenia postępowania dowodowego oraz ocen formułowanych w oparciu o zebrany w tym postępowaniu materiał dowodowy.
  12. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 838/06
    1. Przedkładane przez podatnika na żądanie organu sprawozdania kościelnych osób prawnych o wykorzystaniu (przeznaczeniu) otrzymanej darowizny na wskazany w ustawie cel były dokumentami prywatnymi. 2. Jednak dokument prywatny nie był wyposażony w domniemanie zgodności z prawdą złożonych w nim oświadczeń, lecz jedynie w domniemanie wyłączające potrzebę dowodu, że osoba, która dokument podpisała złożyła zawarte w nim oświadczenia. Formalna moc dowodowa dokumentu prywatnego nie przesądzała o jego mocy materialnej, w tym o prawdziwości oświadczenia, które zawierał. 3. Do organów podatkowych należała merytoryczna ocena, czy w konkretnym wypadku złożone sprawozdanie pozwalało na stwierdzenie, że cel darowizny w oznaczonym czasie został zrealizowany, bądź na przeprowadzenie postępowania, które doprowadziłoby do zaprzeczenia bądź potwierdzenia treści uzyskanego przez podatnika sprawozdania. 4. Unormowana w art. 122 Ordynacji podatkowej zasada prawdy materialnej, jak też dyrektywa zupełności postępowania a nadto zasada oficjalności postępowania dowodowego (art. 187 Ordynacji podatkowej) nakładają na organ podatkowy obowiązek wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy istotnych dla ich rozstrzygnięcia, a nadto nakłada obowiązek zebrania dowodów z urzędu. 5. To z mocy art. 187 § 2 Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest gospodarzem postępowania dowodowego. Wobec tego winien przeprowadzić postępowanie dowodowe dopuszczając wszelkie przewidziane prawem dowody, które zmierzałyby do wyjaśnienia sprawy.
  13. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 792/06
    1. Zarzut naruszenia przepisów postępowania został skierowany przede wszystkim przeciwko uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (art. 141 § 4 p.p.s.a.) w zakresie nie odniesienia się do zawartych w skardze zarzutów dotyczących posiadania przez skarżącego środków pochodzących z mienia zgromadzonego w innym kraju (ZSRR). Przechodząc do oceny tego zarzutu przypomnieć należało, iż stosownie do art. 174 pkt 2 p.p.s.a., uchybienie przepisom postępowania może zostać uwzględnione jedynie wtedy, gdy uchybienie sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Użycie przez ustawodawcę słowa "wpływ" oznacza, że pomiędzy uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie orzeczeniem podlegającym zaskarżeniu powinien zachodzić związek przyczynowy. Związek ten nie musi być realny wystarczy, że zaistniała hipotetyczna możliwość odmiennego wyniku sprawy. 2. Właściwe pisemne motywy orzeczenia pozwalają stronom postępowania sądowego poznać sposób rozumowania i argumentacji w procesie kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Ponadto umożliwiają dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny zasadności zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej. Warto podkreślić, że podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, zawarte w uzasadnieniu wyroku powinny się odnosić nie tylko do treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji administracyjnej, ale również do zarzutów podnoszonych przez stronę w skardze na taką decyzję.
  14. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 720/06
    1. W konsekwencji wyrażenie "budować" nie może znaczyć "wznosić cześć budowli", w tym także z wykorzystaniem dotychczas istniejącej budowli. Takie znaczenie bowiem powodowałoby istnienie nielogiczności zakresowej tych wyrażeń. Pojęcie "budować" i "przebudować" to dwa pojęcia o różnej treści. 2. Skoro ustawodawca powiązał ulgę budowlaną z art. 26 ust. 1 pkt 6 p.d.f. tylko z pierwszym z nich, to niedopuszczalne jest rozciąganie jej zakresu na inną sytuację faktyczną. 3. Dla jasności sytuacji należy jeszcze odwołać się do wykładni systemowej wewnętrznej. Otóż ustawodawca uregulował ulgi budowlane w art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. a-g p.d.f. i przy ich konstrukcji posłużył się różnorakimi zwrotami językowymi, np. w art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. b wyrażeniem."budować", w art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. d "nowo wybudowany budynek", w art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. e "nadbudowa" i "rozbudowa", w art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. f "przebudowa" i "przystosowanie", w art. 26 ust 1 pkt 5 lit. g "remont" i "modernizacja" co oznacza, że znane były mu pojęcia takie jak "rozbudowa", "przystosowanie" .nadbudowa", a także "budowa". 4. Tym samym gdyby chciał, by słowo "budowa" obejmowało swoim zakresem znaczeniowym także "przebudowę", to niewątpliwie nie użyłby go do oznaczenia sytuacji faktyczne-prawnej objętej zakresem art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. f p.d.f. Wyraźnie więc ustawodawca przeciwstawia te dwa pojęcia, posługując się nimi przy regulacji ulg budowlanych. Co więcej, nie zawarłby w art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. e sytuacji polegającej na rozbudowie budynku, bo przecież byłaby objęta zakresem art. 26 ust 1 pkt 5 lit. d.
  15. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 710/06
    1. Adresatem zarzutu naruszenia prawa, zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania, może być tylko sąd I instancji. Wymienienie przepisów naruszonych przez organ administracyjny nie jest wykonaniem obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych. Przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym jest bowiem orzeczenie sądu, a nie decyzja administracyjna, ani inny akt administracyjny. 2. Zarzut niezastosowania przepisu art. 113 § 1 ppsa jest w tym stanie rzeczy oczywiście nietrafny, skoro strona na jego podstawie upatruje możliwości dokonania rewizji stanu faktycznego ustalonego przez organ podatkowy w toku postępowania wznowieniowego.
  16. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 679/06
    1. Dla zachowania formy skargi kasacyjnej nie wystarczy powołanie się na przepis wymieniający podstawy skargi kasacyjnej. Ograniczenie się tylko do takiego wskazania powoduje, że ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest w ogóle możliwa, samo zaś pismo pozostaje jedynie namiastką środka odwoławczego. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody, zmuszające sąd kasacyjny do dociekania, który przepis prawa skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Przepis ten musi być wskazany wyraźnie. Nie można też uznać za podstawę kasacyjną w rozumieniu art. 174 i 176 zawarcia w skardze kasacyjnej odmiennej oceny dowodów i wyprowadzenia na jej podstawie własnych wniosków co do stanu faktycznego bez wskazania przepisów postępowania, które zdaniem strony zostały naruszone. 2. Adresatem zarzutu naruszenia prawa, zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania, może być tylko sąd I instancji. Wymienienie przepisów naruszonych przez organ administracyjny nie jest wykonaniem obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych. Przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym jest bowiem orzeczenie sądu, a nie decyzja administracyjna, ani inny akt administracyjny.
  17. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 678/06
    1. Organ odwoławczy nie uwzględniając wniosku dowodowego strony powinien był w decyzji wyjaśnić przyczyny takiego stanowiska. Decyzja odwoławcza w tej części nie odpowiada wymogom z. art. 210 § 4 O.p. Wbrew ocenie Sądu zawartej w zaskarżonym wyroku rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie zostało w tym zakresie wyczerpująco uzasadnione z powołaniem się na konkretne dowody i z ustosunkowaniem się do obszernych wyjaśnień strony w tym zakresie składanych w toku postępowania. 2. Sąd I instancji nie rozważył wnikliwie skargi w tym zakresie i bez wyczerpującej argumentacji uznał ja za nieuzasadnioną w tej części. Tym samym za zasadny należało uznać zarzut skargi kasacyjnej, iż Sąd nie w pełni dokonał kontroli legalności zaskarżonej decyzji (naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 122, 188 i 191 O.p.).
  18. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 554/06
    1. W niniejszej sprawie istotne było wynikające z art. 153 u.p.p.s.a. związanie Sądu oraz organów podatkowych oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku WSA z dnia 4 marca 2004 r. sygn. akt SA/Sz 813/02; a. zaakceptowanie przez Sąd l instancji decyzji pogarszającej sytuację podatnika oznaczało w tej sytuacji, że Sąd wydając zaskarżony wyrok naruszył art. 134 § 2 u.p.p.s.a., bowiem wydał w istocie wyrok na niekorzyść strony w porównaniu do sytuacji skarżącego przyjętej w wiążącym Sąd przy ponownym orzekaniu wyroku z dnia 4 marca 2004 r. 2. Jeśli organ doręczył pismo samej stronie, z pominięciem pełnomocnika, to działanie takie musi być traktowane jako pominięcie samej strony. 3. Z art. 144 u.p.p.s.a wynika jedynie od jakiego czasu wyrok sądu administracyjnego jest dla tego sądu wiążący. Co jednak nie oznacza tego samego, co norma prawna ustanawiająca zakres tego związania (co do oceny prawnej w nim wyrażonej).
  19. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 441/06
    1. Pojęcie zwięzłe przedstawienie stanu sprawy w rozumieniu art. 141 § 4 u.p.p.s.a. oznacza, że stan ten powinien być treściwy oraz zwarty. Zwięzłe przedstawienie stanu sprawy oznacza ponadto obowiązek jego przedstawienia w taki sposób, by strony oraz sąd odwoławczy mogli dokonać oceny prawidłowości rozumowania sądu, a więc ocenie czy i jakie sąd ten popełnił błędy. W pojęciu zwięzłego przedstawienia stanu sprawy mieści się też obowiązek wskazania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia czyli stanu faktycznego przyjętego przez Sąd, który wcale nie musi oznaczać tożsamego stanu faktycznego ze stanem ustalonym przez organ administracji publicznej, albowiem mieścić się w nim będą ustalenia poczynione przez Sąd, gdy uzupełniająco przeprowadził dowody z dokumentów (art. 106 § 3 u.p.p.s.a), jak również te przypadki, w których Sąd stwierdził, że organy administracyjne nie wyjaśniły sprawy czy też te przypadki, w których Sąd dokonał ustaleń na podstawie dowodów znajdujących się w aktach sprawy i stwierdził, iż uchybienia przepisów postępowania popełnione przez organ nie wpłynęły w istotny sposób na wynik sprawy. a. trafnie w szczególności podniesiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uzasadniając zaskarżony wyrok ograniczył się jedynie do ogólnych twierdzeń, że wnioskowanie organu podatkowego rozpoznawanej sprawy pozostawało w zgodności z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, bez sprecyzowania jednak na czym to logiczne wnioskowanie miało polegać oraz czego dotyczyć. Sąd nie wskazał także, jakie okoliczności wziął pod uwagę a jakich nie.
  20. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 558/06
    1. Skoro ustawodawca określił warunki do odliczenia darowizn na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą, to tym samym udzielił organom podatkowym upoważnienia "do dokonania kontroli, czy dokument istnieje, czy ma odpowiednią formę, a także czy darowizna faktycznie została przeznaczona na działalność charytatywno-opiekuńczą kościoła". 1a. Sprawozdanie jest objęte domniemaniem prawdziwości przedstawionych w nim oświadczeń. 2. Nie znalazł tym bardziej potwierdzenia zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku odnosi się do wszystkich istotnych elementów sprawy, jest kompletne, spójne w sensie merytorycznym i wyjaśnia dostatecznie szczegółowo, jakie przesłanki przesądziły o wyniku prowadzonego przed sadem postępowania.
  21. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 559/06
    1. Nie znalazł tym bardziej potwierdzenia zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku odnosi się do wszystkich istotnych elementów sprawy, jest kompletne, spójne w sensie merytorycznym i wyjaśnia dostatecznie szczegółowo, jakie przesłanki przesądziły o wyniku prowadzonego przed Sądem postępowania. 2. Trafnie podniósł on, że sprawozdanie z art. 55 ust. 7 wymienionej ustawy "ma właśnie służyć kontroli przeznaczenia darowizny na cele wskazane w wymienionym wyżej przepisie" (s. 8 uzasadnienia wyroku). Przyznał, że skoro ustawodawca określił warunki do odliczenia darowizn na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą, to tym samym udzielił organom podatkowym upoważnienia "do dokonania kontroli, czy dokument ten istnieje, czy ma odpowiednią formę, a także czy darowizna faktycznie została przeznaczona na działalność charytatywno-opiekuńczą kościoła".
  22. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 558/06
    1. Skoro ustawodawca określił warunki do odliczenia darowizn na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą, to tym samym udzielił organom podatkowym upoważnienia "do dokonania kontroli, czy dokument istnieje, czy ma odpowiednią formę, a także czy darowizna faktycznie została przeznaczona na działalność charytatywno-opiekuńczą kościoła". 1a. Sprawozdanie jest objęte domniemaniem prawdziwości przedstawionych w nim oświadczeń. 2. Nie znalazł tym bardziej potwierdzenia zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku odnosi się do wszystkich istotnych elementów sprawy, jest kompletne, spójne w sensie merytorycznym i wyjaśnia dostatecznie szczegółowo, jakie przesłanki przesądziły o wyniku prowadzonego przed sadem postępowania.
  23. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 559/06
    1. Nie znalazł tym bardziej potwierdzenia zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku odnosi się do wszystkich istotnych elementów sprawy, jest kompletne, spójne w sensie merytorycznym i wyjaśnia dostatecznie szczegółowo, jakie przesłanki przesądziły o wyniku prowadzonego przed Sądem postępowania. 2. Trafnie podniósł on, że sprawozdanie z art. 55 ust. 7 wymienionej ustawy "ma właśnie służyć kontroli przeznaczenia darowizny na cele wskazane w wymienionym wyżej przepisie" (s. 8 uzasadnienia wyroku). Przyznał, że skoro ustawodawca określił warunki do odliczenia darowizn na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą, to tym samym udzielił organom podatkowym upoważnienia "do dokonania kontroli, czy dokument ten istnieje, czy ma odpowiednią formę, a także czy darowizna faktycznie została przeznaczona na działalność charytatywno-opiekuńczą kościoła".
  24. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 656/06
    1. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed wymienionymi organami. Ponadto sąd bierze pod uwagę fakty powszechnie znane, a także dowody uzupełniające z dokumentów, o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. Przyjęcie w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy oznacza, że sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zmiana stanu faktycznego lub prawnego, która nastąpiła po wydaniu zaskarżonego aktu zasadniczo nie podlega uwzględnieniu. Orzekanie na podstawie akt sprawy oznacza, iż Sąd I instancji oceniając legalność zaskarżonego aktu bierze pod uwagę okoliczności, które z tych akt wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Przepis ten nie służy zatem do zwalczania wniosków jakie zostały wyprowadzone z materiału dowodowego, lecz nakazuje sądowi konkretne zachowanie przy podejmowaniu orzeczenia. 2. Zgodnie z utrwalonym w tej mierze orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego ustalenia faktyczne Sądu l instancji nie mogą być podważane zarzutami naruszenia prawa materialnego. Oznacza to, że w sytuacji gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny, przyjęty w wyroku Sądu I instancji niezbędne jest oparcie skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia przepisów postępowania sądowego, nie zaś materialnego.
  25. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 395/06
    1. Istotne znaczenie ma data poniesienia wydatków przez skarżącą bowiem to ona determinują zgodnie z powołanym przepisem zastosowanie odpowiedniego brzmienia przepisu stanowiącego podstawę prawną rozstrzygnięcia. 2. Wcześniejsze zgromadzenie środków finansowych w walutach obcych - przed 1 stycznia 1998 r. - w wyniku pracy za granicą, czy nieudokumentowanego handlu, nie stanowiło jeszcze przesłanki do zastosowania art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f., gdyż nie wystąpił w stanie faktycznym wydatek, którego zaistnienie skutkuje zastosowaniem omawianego przepisu. 3. Ta część przepisu, która odnosi się do "opodatkowanych bądź wolnych od opodatkowania" - dotyczy zarówno źródeł przychodów, jak i posiadanych przedtem zasobów majątkowych. 4. w postępowaniu podatkowym dotyczącym dochodu z nieujawnionych źródeł przychodu zostanie stwierdzone poniesienie wydatków przekraczających znacznie zeznany dochód, to na podatniku ciąży wykazanie, że wydatki te znajdują pokrycie w określonym źródle przychodów lub posiadanych zasobach. 5. Podnosząc zatem zarzut naruszenia prawa polegający na przeprowadzeniu kontroli działalności administracji publicznej opartej na dowolnym wnioskowaniu, sprzecznym z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego -należało wskazać jako naruszony art. 1 § 2 p.u.s.a., natomiast w zakresie zarzutu związanego z nie zastosowaniem środków przewidzianych ustawą w celu usunięcia naruszeń prawa zasadne byłoby powołanie naruszenia art. 145 p.p.s.a., w którejś z przewidzianych tym przepisem postaci. 6. W odróżnieniu od decyzji wydanych na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a o.p., który nie ustanawia przesłanek do wydania tych decyzji, można wydać decyzję kasacyjną przewidzianą w tym przepisie tylko wówczas, gdy zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego lub przeprowadzone przez ten organ postępowanie wyjaśniające nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy i brak jest podstaw do zastosowania w postępowaniu odwoławczym art. 229 o.p., tj. przeprowadzenia przez organ odwoławczy dodatkowego, uzupełniającego postępowania dowodowego albo zlecenie przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję.
  26. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 537/06
    1. Taką podstawą jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. ale tylko w związku z konkretnymi przepisami postępowania administracyjnego, które zostały naruszone przez podatkowy organ odwoławczy i które naruszenie prawa zostało przez sąd pierwszej instancji zaakceptowane. Należy w tym miejscu podnieść. iż formułując zarzut naruszenia prawa procesowego, należało wskazać konkretny przepis prawa administracyjnego (artykuł, paragraf, ustęp, punkt, litera), a nadto wykazać w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że powyższe naruszenie prawa miało istotny wpływ na wynik sprawy. 2. Zarzut błędnej wykładni prawa materialnego może się wyrazić bądź w nieprawidłowym odczytaniu treści prawa, bądź na zastosowaniu prawa uchylonego. Zarzucając błędne rozumienie prawa, należy wskazać, jak prawidłowo prawo winno być odczytane.
  27. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 95/06
    1. Skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć zaś należy przede wszystkim dokładne określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie kasacji winno natomiast zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i - w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2005 r., sygn. l FSK 155/05, niepublikowany). Innymi słowy więc, zarzucając sądowi naruszenie prawa procesowego należy nie tylko wskazać jakiego przepisu (przepisów) regulującego postępowanie sądowoadministracyjne to dotyczy, ale także wykazać wpływ takiego naruszenia na treść wyroku. 2. Zarzucając sądowi naruszenie prawa procesowego należy nie tylko wskazać jakiego przepisu (przepisów) regulującego postępowanie sądowoadministracyjne to dotyczy, ale także wykazać wpływ takiego naruszenia na treść wyroku.
  28. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 351/06
    1. W postępowaniu egzekucyjnym ocena zarzutu o przedawnieniu zobowiązań podatkowych, zgłoszonego w trybie art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, może sprowadzać się jedynie do ustalenia czy postępowanie to zostało wszczęte przed upływem określonego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej okresu przedawnienia zobowiązań podatkowych. 2. Skoro postępowanie zostało wszczęte po wejściu w życie Ordynacji podatkowej, zatem tylko przepisy tej ustawy dotyczące przedawnienia zobowiązania podatkowego mogły być stosowane.
  29. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 741/06
    1. Norma określona w § 1 art. 282a O.p. stanowi gwarancję nieprzeprowadzenia kontroli podatkowej w sprawie zakończonej już decyzją, objętą zasadą trwałości ostatecznych decyzji w postępowaniu podatkowym. Natomiast jak stanowi przepis art. 128 O.p. decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych. 2. Zatem stwierdzenie nieważności decyzji może otwierać drogę do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy na przykład w razie rażącego naruszenia prawa (art. 247 § 1 pkt 3 O.p.). Tym samym należy podzielić pogląd organu odwoławczego, że w niniejszej sprawi nie można mówić w ogóle o "sprawie rozstrzygniętej decyzją ostateczną" gdy decyzja ostateczna została w trybie nadzwyczajnym uchylona.
  30. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 316/06
    1. Autor skargi kasacyjnej zarzuca zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo że został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego. 2. Zarzut naruszenia przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a. należy uznać za bezzasadny. Zwłaszcza w świetle sformułowania strony skarżącej sprowadzającej się do "przeprowadzenia dowodu z dokumentów Sądu Apelacyjnego i zeznań podmiotów". Skarga kasacyjna w tym zakresie nie zawiera dokładnego określenia o jakie akta skarżącemu chodzi chociażby sygnaturę akt, czy datę wyroku, a ponadto w świetle powołanego przepisu możliwe jest jedynie przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z Apelacyjnego. 3. Z kolei zarzut strony skarżącej naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest również bezzasadny, gdyż nie tylko że dotyczy ten przepis wyroku, a nie decyzji, jak twierdzi skarżący na ostatniej stronie skargi kasacyjnej, lecz uzasadnienie wyroku Sądu i instancji odpowiada wymogom przewidzianym treścią zarzuconego przepisu. 4. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania to jest art. 135 i 140 § 3 p.p.s.a zresztą bliżej nierozwinięte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej należy uznać za chybione, a wręcz niezrozumiałe. Ponieważ nie zakwestionowano skutecznie stanu faktycznego przyjętego przez Sąd l instancji, Naczelny Sąd Administracyjny jest tak ustalonym stanem faktycznym związany. 5. skoro uzyskał on dochody z najmu w 1996 r. i tego dochodu nie ujawnił w zeznaniu rocznym za 1996 r., to, jak słusznie uznał Sąd I instancji, organy podatkowe zobowiązane byty na podstawie art. 21 § 3 O.p. określić to zobowiązanie podatkowe jako zaległość podatkową w zaskarżonych decyzjach.
  31. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 212/06
    Wszczęcie i prowadzenie postępowania podatkowego (jednego) wobec małżonków znajdowało formalne podstawy w przepisie art. 166 Ordynacji podatkowej (formalne współuczestnictwo). Dopuszczalne zatem było prowadzenie jednego postępowania podatkowego zakończonego wydaniem odrębnych decyzji na imię i nazwisko każdego z małżonków (art. 207 Ordynacji podatkowej w związku z art. 6 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 20 ust. 1 i 3 u.p.d.o.f.).
  32. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 179/06
    1. Art. 181 o.p. wprowadza otwarty katalog dowodów i żadnemu z nich nie nadaje prymatu pierwszeństwa co nie oznacza jednak, że co do zasady wyjaśnienia podejrzanego (oskarżonego) mają "słabszą" moc dowodową niż zeznania świadka. 2. Ponadto przepis ten przyjmuje zasadę pośredniości w postępowaniu dowodowym, która polega na ustaleniu stanu faktycznego w oparciu o dowody przeprowadzone przez inny organ, w sprawie niniejszej przez organy prowadzący postępowanie karne. W stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania decyzji, art. 181 o.p. stanowił m.in., że dowodami w postępowaniu podatkowym mogły być materiały, a więc i wyjaśnienia podejrzanego, zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa lub wykroczenia skarbowe.
  33. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 414/06
    1. Na podstawie dyspozycji art. 183 § 1 ppsa - Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. 2. NSA nie jest przy tym kolejną instancją administracyjną i adresowanie do niego żądań przeprowadzenia bezpośredniej oceny działania organów administracji publicznej musi zostać uznane za chybione. W dowodzeniu swych racji stronę nie mógł zastąpić sąd kasacyjny. Sąd ten nie mógł też w drodze wnioskowania uzupełniać braki skargi kasacyjnej.
  34. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 415/06
    1. Na podstawie dyspozycji art. 183 § 1 ppsa - Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. 2. NSA nie jest przy tym kolejną instancją administracyjną i adresowanie do niego żądań przeprowadzenia bezpośredniej oceny działania organów administracji publicznej musi zostać uznane za chybione. W dowodzeniu swych racji stronę nie mógł zastąpić sąd kasacyjny. Sąd ten nie mógł też w drodze wnioskowania uzupełniać braki skargi kasacyjnej.
  35. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 98/06
    W skardze kasacyjnej nie można zarzucać naruszenia prawa materialnego, gdy z uzasadnienia wynika, iż zdaniem wnoszącego ten środek odwoławczy, wadliwie ustalone zastały okoliczności stanu faktycznego bez wskazania przy tym jakie normy postępowania naruszył sąd pierwszej instancji w procesie kontroli legalności zaskarżonej decyzji
  36. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 98/06, II FSK 99/06, II FSK 100/06, II FSK 101/06
    W skardze kasacyjnej nie można zarzucać naruszenia prawa materialnego, gdy z uzasadnienia wynika, iż zdaniem wnoszącego ten środek odwoławczy, wadliwie ustalone zostały okoliczności stanu faktycznego
  37. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 146/06
    W związku ze wskazaniem w piśmie uzupełniającym skargę kasacyjną przepisów, które nie stanowiły zawartych w skardze podstaw kasacyjnych należy podnieść, że po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej dopuszczalne jest jedynie przytoczenie nowego uzasadnienia tych podstaw (art. 183 § 1 p.p.s.a. - in fine). Stąd też zarzuty naruszenia art. 141 § 4 i 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. nie mogły już być przez sąd kasacyjny rozważane.
  38. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 48/06
    1. Tak sformułowany zarzut nie może być rozpatrzony przez NSA, który jest związany granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.ps.a.), z uwagi na to, że - wbrew wymogowi zawartemu w art. 176 p.p.s.a. - nie został on w ogóle uzasadniony zarówno w skardze kasacyjnej, jak i w piśmie ją uzupełniającym. Jak również dotyczy naruszenia art. 166 § 1 o.p., ale bez odniesienia do któregokolwiek wskazanego przepisu p.p.s.a. i p.u.s.a. Oparcie zaś podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wyłącznie na przepisach o.p. nie jest możliwe. 2. Zarzut naruszenia art. 70b P.p. nie jest zasadny. Dopóki więc w trakcie postępowania podatkowego nie stwierdzi się przedawnienia zobowiązania podatkowego, brak jest podstaw do zastosowania art. 70b o.p. Jakkolwiek w cytowanym przepisie mowa jest o umorzeniu "toczącego się postępowania podatkowego", to praktycznie może on mieć zastosowanie tylko w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Po wydaniu decyzji i wniesieniu odwołania samo umorzenie postępowania nie wyeliminuje z obrotu prawnego zaskarżonego aktu. Wniesienie odwołania powoduje konieczność wydania decyzji przez organ odwoławczy, gdyż art. 70b o.p. w postępowaniu odwoławczym nie ma zastosowania. Jeżeli zobowiązanie podatkowe wygasło na skutek przedawnienia w toku postępowania przed organem drugiej instancji, organ ten powinien uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 o.p. 3. Nie zmienia tej oceny brak wyraźnego odniesienia się w zaskarżonym wyroku do zarzutu naruszenia art. 70b o.p., gdyż naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w tym zakresie z w.w. względów należy ocenić jako nie mające wpływu na wynik sprawy, a tylko taki wpływ mógłby uzasadnić uwzględnienie zarzutu przez Naczelny Sąd Administracyjny.
  39. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 58/06
    1. Sąd w zaskarżonym wyroku oceniał zaskarżoną decyzję właśnie z punktu widzenia rozpatrzenia przez organ administracji przesłanek stwierdzenia nieważności z art. 247 § 1 o.p. Podkreślono przy tym, że istotą stwierdzenia nieważności decyzji jest to, aby przesłanka będąca przyczyną stwierdzenia nieważności istniała już w chwili wydania tej decyzji, czego w konkretnej sprawie nie wykazano. Stwierdzono ponadto, że naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność aktu administracyjnego, gdy ma ono charakter "rażącego", tzn. gdy decyzja wydana została wbrew nakazowi lub zdarzeniu ustanowionemu w przepisie prawa, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Powyższej oceny w skardze kasacyjnej skutecznie nie zakwestionowano, np. poprzez sformułowanie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. i wskazanie odpowiedniej argumentacji na jego poparcie. Stąd brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ww. ustawy. 2. Podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania, należy w skardze kasacyjnej wskazać przepisy procedury sądowej. Dlatego zarzut taki może być uznany za skuteczny tylko wtedy, gdy następuje wskazanie konkretnych przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. 3. Tylko dla prawidłowo ustalonego stanu faktycznego można zastosować przepisy prawa materialnego skutkujące powstaniem prawa i obowiązków strony postępowania sądowoadministracyjnego. Brak zarzutów w skardze kasacyjnej umożliwiających badanie prawidłowości zaaprobowanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ustaleń faktycznych oznacza, że są one wiążące. Należy bowiem mieć na uwadze to, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena z punktu widzenia zgodności z prawem procesu konkretyzacji (zastosowania) norm prawa materialnego (głównie administracyjnego) w określonej sytuacji faktycznej. Zadaniem sądu jest ocena, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał procesowy jest pełny, czy został zebrany prawidłowo i jest wystarczający do wymaganego przez prawo ustalenia podstawy faktycznej decyzji. 4. Zarzut naruszenia art. 134 p.p.s.a. został postawiony wadliwie. Artykuł ten w § 1 stanowi, że Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Granice orzekania wyznaczone są w rozumieniu cytowanego przepisu tylko i wyłącznie granicami sprawy rozpatrywanej przez Sąd, czyli ogółem elementów stosunku administracyjno-prawnego będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji. Art. 134 § 1 p.p.s.a. zostałby więc naruszony, gdyby Sąd wyszedł poza granice ww. sprawy. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał przy tym, jakie zarzuty i wnioski oraz podstawę prawną, poza zgłoszonymi w skardze, Wojewódzki Sąd Administracyjny winien był jeszcze uwzględnić. 5. W rozpatrywanym przypadku nie doszło również do niewłaściwego zastosowania art. 134 § 2 p.p.s.a., gdyż jego naruszenie byłoby przez Sąd możliwe jedynie wówczas, gdyby zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu było którymś z wymienionych w art. 145-150 p.p.s.a. W konkretnej sprawie oddalono jednak skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
  40. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 48/06
    1. Tak sformułowany zarzut nie może być rozpatrzony przez NSA, który jest związany granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.ps.a.), z uwagi na to, że - wbrew wymogowi zawartemu w art. 176 p.p.s.a. - nie został on w ogóle uzasadniony zarówno w skardze kasacyjnej, jak i w piśmie ją uzupełniającym. Jak również dotyczy naruszenia art. 166 § 1 o.p., ale bez odniesienia do któregokolwiek wskazanego przepisu p.p.s.a. i p.u.s.a. Oparcie zaś podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wyłącznie na przepisach o.p. nie jest możliwe. 2. Zarzut naruszenia art. 70b P.p. nie jest zasadny. Dopóki więc w trakcie postępowania podatkowego nie stwierdzi się przedawnienia zobowiązania podatkowego, brak jest podstaw do zastosowania art. 70b o.p. Jakkolwiek w cytowanym przepisie mowa jest o umorzeniu "toczącego się postępowania podatkowego", to praktycznie może on mieć zastosowanie tylko w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Po wydaniu decyzji i wniesieniu odwołania samo umorzenie postępowania nie wyeliminuje z obrotu prawnego zaskarżonego aktu. Wniesienie odwołania powoduje konieczność wydania decyzji przez organ odwoławczy, gdyż art. 70b o.p. w postępowaniu odwoławczym nie ma zastosowania. Jeżeli zobowiązanie podatkowe wygasło na skutek przedawnienia w toku postępowania przed organem drugiej instancji, organ ten powinien uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 o.p. 3. Nie zmienia tej oceny brak wyraźnego odniesienia się w zaskarżonym wyroku do zarzutu naruszenia art. 70b o.p., gdyż naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w tym zakresie z w.w. względów należy ocenić jako nie mające wpływu na wynik sprawy, a tylko taki wpływ mógłby uzasadnić uwzględnienie zarzutu przez Naczelny Sąd Administracyjny.
  41. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 314/06
    1. Przytaczając podstawę kasacyjną strona winna wskazać przepis konkretnego aktu prawnego, ze wskazaniem jednostki redakcyjnej. Zarzucając naruszenie prawa materialnego, winna wskazać formę tego naruszenia, przy czym zauważyć należy, że obie formy naruszenia nie mogą wystąpić jednocześnie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2005 r., sygn. akt l FSK 423/05,opub. w Systemie Informacji Prawnej Lex pod nr 187703). 2. Powołując zarzut błędnej wykładni przepisu prawa strona obowiązana jest podać, jak według niej dany przepis należy rozumieć, zarzucając zaś niewłaściwe zastosowania-wskazać przepis, jaki winien mieć zastosowanie. Wskazując zaś na naruszenie przepisów postępowania winna ona wskazać przepisy regulujące postępowanie przed sądami administracyjnymi, ewentualnie w powiązaniu z odpowiednimi przepisami regulującymi postępowanie administracyjne, których naruszenia sąd l instancji nie uwzględnił. 3. Skargę kasacyjna wnosi się bowiem od wyroku sądu (art. 173 § 1 ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny ocenia zatem wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 15 § 1 pkt 1 ppsa), postępowanie przed nim nie jest powtórzeniem postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, gdzie kontroli podlega działanie administracji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2005 r., sygn. akt FSK 2290/04, opubl w Lex pod nr 173245). Zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie, winny być na tyle konkretne, aby nie trzeba się było domyślać intencji skarżącego. W postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną obowiązuje bowiem zasada pełnego związania sądu granicami środka odwoławczego. Z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania (art. 183 § 1 ppsa). Nie może zatem konkretyzować czy precyzować za stronę zarzutów skargi kasacyjnej. Niedokładne (ogólnikowe) uzasadnienie skargi kasacyjnej bądź jego brak czyni zatem kontrolę zaskarżonego wyroku niemożliwą.
  42. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 535/06
    1. Art. 9 ust. 1 i art. 10 ust. 1 pkt 1 ustanowiły zasadę opodatkowania wszelkich emerytur bez względu na datę nabycia do nich prawa, a art. 52 ust. 4 dotyczy jedynie emerytur, które powinny być lecz nie zostały wypłacone do dnia 31 grudnia 1991 roku. 2. Wyłączeniu z opodatkowania nie podlegały świadczenia emerytalne przysługujące (należne) za okresy po tej dacie, a więc nawet i te, które w skutek błędu organu emerytalnego nie zostały "ubruttowione". Wynika to wprost z treści art. 52 ust. 4 wymienionej ustawy.
  43. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 59/06
    1. Jeżeli sąd administracyjny dokonuje samodzielnie ustaleń odmiennych od ustaleń organów podatkowych to obowiązany jest wziąć pod uwagę cały materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy, gdyż obliguje go do tego wskazany art. 133 § 1 ustawy p.p.s.a. 2. Art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a. określający składniki uzasadnienia wyroku w sformułowaniu "zwięzłe przedstawienie stanu sprawy" nakazuje przyjąć zarówno zwięzły opis tego co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji, jak i przedstawienie stanu faktycznego sprawy przyjętego przez sad administracyjny w danej sprawie.
  44. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 47/06
    1. Wniesienie odwołania powoduje konieczność wydania decyzji przez organ odwoławczy, gdyż art. 70b Ordynacji podatkowej w postępowaniu odwoławczym nie ma zastosowania. Jeżeli zobowiązanie podatkowe wygasło na skutek przedawnienia w toku postępowania przed organem drugiej instancji, organ ten powinien uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. 2. Mylny jest pogląd strony wnoszącej skargę kasacyjną, że skoro postępowanie kontrolne prowadzone było za lata 1997-2000, to rozstrzygnięcie tego postępowania również może obejmować te lata łącznie, a wobec tego całe postępowanie objęte jest przedawnieniem.
  45. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 57/06
    1. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej należy zwrócić uwagę, że podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania, należy w skardze kasacyjnej wskazać przepisy procedury sądowej. Dlatego zarzut taki może być uznany za skuteczny tylko wtedy, gdy następuje wskazanie konkretnych przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. 2. Artykuł ten w § 1 stanowi, że Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Granice orzekania wyznaczone są w rozumieniu cytowanego przepisu tylko i wyłącznie granicami sprawy rozpatrywanej przez Sąd, czyli ogółem elementów stosunku administracyjno - prawnego będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji. Art. 134 § 1 p.p.s.a. zostałby więc naruszony, gdyby Sąd wyszedł poza granice ww. sprawy.
  46. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 49/06
    1. Wniesienie odwołania powoduje konieczność wydania decyzji przez organ odwoławczy, gdyż art. 70b Ordynacji podatkowej w postępowaniu odwoławczym nie ma zastosowania. Jeżeli zobowiązanie podatkowe wygasło na skutek przedawnienia w toku postępowania przed organem drugiej instancji, organ ten powinien uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. 2. Mylny jest pogląd strony wnoszącej skargę kasacyjną, że skoro postępowanie kontrolne prowadzone było za lata 1997-2000, to rozstrzygnięcie tego postępowania również może obejmować te lata łącznie, a wobec tego całe postępowanie objęte jest przedawnieniem.
  47. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 47/06
    1. Wniesienie odwołania powoduje konieczność wydania decyzji przez organ odwoławczy, gdyż art. 70b Ordynacji podatkowej w postępowaniu odwoławczym nie ma zastosowania. Jeżeli zobowiązanie podatkowe wygasło na skutek przedawnienia w toku postępowania przed organem drugiej instancji, organ ten powinien uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. 2. Mylny jest pogląd strony wnoszącej skargę kasacyjną, że skoro postępowanie kontrolne prowadzone było za lata 1997-2000, to rozstrzygnięcie tego postępowania również może obejmować te lata łącznie, a wobec tego całe postępowanie objęte jest przedawnieniem.
  48. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 215/06
    Zaniechanie rozpoznania przez Sąd zarzutów podniesionych w skardze, które nie mają związku z oceną legalności przedmiotu zaskarżenia nie stanowi uchybienia
  49. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1323/05
    1. Formułując zarzuty naruszenia przez WSA prawa procesowego nie wywiódł w uzasadnieniu wpływu tych naruszeń na treść skarżonego orzeczenia Sądu. Art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu... dopuszcza jako podstawę kasacyjną naruszenie (przez WSA) przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 2. Niewłaściwe zastosowanie (lub niewłaściwa interpretacja), które zresztą też nie zostało uzasadnione, odnosi się do naruszenia przez Sąd l instancji prawa materialnego - vide art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu... 3. Przywołany w zarzucie kasacyjnym art. 67 Prawa o postępowaniu... dzieli się na pięć jednostek redakcyjnych (§). Nie jest rzeczą Naczelnego Sądu Administracyjnego formułowanie za skarżącego podstawy kasacyjnej.
  50. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1149/05
    Zarzut naruszenia postępowania ma odnosić się do postępowania sądowego zakończonego zaskarżonym wyrokiem
  51. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1196/05
    1. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. podstawą skargi kasacyjnej może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.W świetle art. 176 u.p.p.s.a. podstawy skargi kasacyjnej powinny zostać uzasadnione. Ze względu na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi nie wystarczy jednak odwołać się do ogólnikowego stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego, czy też ewentualnie poprzeć to przywołaniem przepisu art. 174 u.p.p.s.a, ale konieczne jest wskazanie konkretnego przepisu prawa, oznaczonego numerem i ewentualnie jednostki . redakcyjnej (artykułu, paragrafu, ustępu), który został naruszony oraz na czym to naruszenie polegało. 2. Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia przepisów postępowania na wstępie należy wskazać, iż stosownie do art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzut ten może zostać uwzględniony jedynie wtedy, gdy uchybienie sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Użycie przez ustawodawcę słowa "wpływ" oznacza, że pomiędzy uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie orzeczeniem podlegającym zaskarżeniu powinien zachodzić związek przyczynowy. Związek ten nie musi być realny, wystarczy, że zaistniała hipotetyczna możliwość odmiennego wyniku sprawy. Ze względu na treść wskazanych przepisów należało przyjąć, iż wydając wyrok Sąd pominął istotne okoliczności faktyczne, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy (art. 106 § 4 p.p.s.a.) oraz to, iż był związany prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Pile z dnia 14 marca 2003 r. sygn. akt VU 5/00 o ukończeniu postępowania upadłościowego. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) skierowane zostały przede wszystkim przeciw uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (art. 141 § 4 p.p.s.a.) i powiązane z przepisami art. 106 § 4 i 170 p.p.s.a. Formułując ten zarzut nie wyjaśniono jednak na czym naruszenie tych przepisów polegało i czy miało taki charakter, iż mogło wpłynąć na wynik sprawy. Ze względu na treść wskazanych przepisów należało przyjąć, iż wydając wyrok Sąd pominął istotne okoliczności faktyczne, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy (art. 106 § 4 p.p.s.a.) oraz to, iż był związany prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Pile z dnia 14 marca 2003 r. sygn. akt VU 5/00 o ukończeniu postępowania upadłościowego. 3. W zwięzłym przedstawienia stanu faktycznego sprawy podano wszystkie niezbędne okoliczności i fakty, które miały istotny wpływ na ukształtowanie stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy. 4. Naruszenie przepisu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię oznacza niewłaściwe odczytanie przez sąd treści tego przepisu. Natomiast niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, albo że ustalony stan faktyczny błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej.
  52. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 471/06
    1. Podstawą prawną wyroku sądu administracyjnego są przepisy obowiązujące w dacie jego wydania oraz uwzględniające przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu lub czynności. 2. Znaczenie procesowe uzasadnienia wyroku uwidacznia się bowiem w tym, że ma on dać rękojmie, iż sąd dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, ma umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji są trafne, ma w razie wątpliwości umożliwić ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków prawnych wyroku. 3. Po pierwsze, w ramach tego zarzutu wskazano przepisy niemające charakteru materialnego (art. 170 p.p.s.a.), art. 34 § 4, art. 29 i art. 3 § 1 ustawy egzekucyjnej. Art. 365 Kpc w ogóle w sprawie nie mógł być naruszony, gdyż w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie ma on zastosowania. 4. Z tych względów wskazane przepisy stanowiąc ramy postępowania prowadzonego przez organ egzekucyjny nie mieściły się w podstawie, o której mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Do zmiany tej oceny nie mogło doprowadzić wskazanie w powiązaniu z tymi przepisami wybranych przepisów Prawa upadłościowego (art. 169 i 170 § 1).
  53. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 661/06
    1. Zgodnie z treścią objętego zarzutem skargi kasacyjnej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania (inne niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego - art. 145 § 1 pkt 1 lit. b oraz stwierdzenia nieważności - art. 145 § 1 pkt 2) w takim stopniu, iż mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis ten zatem normuje powinność wydania oraz treść rozstrzygnięcia sądu administracyjnego pierwszej instancji w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania. Naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na nie dopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu, uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo błędnej wykładni tych przepisów. 2. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowania w nich stosunku administracyjnoprawnego, materialnego i procesowego. Sąd uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. 3. Trafnie Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odwołując się do treści przepisu art. 59 § 1 u.p.e.a. wyjaśnił, iż umorzenie postępowania egzekucyjnego jest konsekwencją stwierdzenia, że postępowanie to nie może być prowadzone i że przyczyny niedopuszczalności egzekucji mają trwały, a nie przejściowy charakter. Przyczyny umorzenia postępowania egzekucyjnego zostały enumeratywnie wymienione wart. 59 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a. 4. Oznacza to, iż z tych samych przyczyn nie mogło dojść do umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tych samych tytułów wykonawczych z podaniem jedynie innej podstawy prawnej. Nie można ponadto zgodzić się z twierdzeniem autora skargi kasacyjnej, iż w sprawie wystąpiły inne przypadki wskazane w art. 59 § 1 pkt 10 u.p.e.a. nakazujące umorzenie postępowania egzekucyjnego. Twierdzenie to oparte zostało o tezę, że niezaspokojony, w toku postępowania upadłościowego, wierzyciel nie ma podstawy prawnej do dochodzenia wierzytelności w przypadku ukończenia postępowania upadłościowego poza wierzytelnościami wymienionymi w wyciągu z listy wierzytelności (niezaspokojonych w toku postępowania upadłościowego) - art. 217 i art. 170 prawa upadłościowego. Z mających zastosowanie w sprawie przepisów art. 59 § 1 pkt 10 u.p.e.a. w związku z art. 63 § 1 prawa upadłościowego (obowiązującego w dacie wszczęcia postępowania upadłościowego) wynika obowiązek umorzenia z mocy prawa postępowania egzekucyjnego po uprawomocnieniu się postanowienia o upadłości.
  54. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 605/05
    1. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania lub poprawiania podstaw skargi kasacyjnej, bowiem oznaczało by to działanie z urzędu, co jest niedopuszczalne. 2. Przesądzenie prawidłowości ustaleń stanu faktycznego daje możliwość badania subsumcji tego stanu z zastosowanym przepisem prawa materialnego. 3. Konstruując zarzut naruszenia art. 134 § ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wnoszący skargę kasacyjną powinien wykazać, że sąd nie zbadał wszystkich możliwych naruszeń prawa wywołanych zaskarżoną decyzja podatkową, bądź oparł rozstrzygnięcie o kontrolę legalności innej sprawy aniżeli ta, w której skargę wniesiono. Skarga kasacyjna nie może zmierzać do podważenia dokonanej przez sąd pierwszoinstancyjny oceny przeprowadzonego przez organy podatkowe postępowania w zakresie dokonanych w nim ustaleń faktycznych. 4. Sąd pierwszoinstancyjny nie mógł przekroczyć granic swobodnej oceny dowodów zebranych w aktach sprawy administracyjnej, bowiem oceny takiej nie dokonywał. 5. Zadaniem sądu I instancji jest ustalenie czy materiał dowodowy zebrany w postępowaniu podatkowym został oceniony przez organy podatkowe zgodnie z prawem procesowym. Sąd ten zatem bada czy swobodna ocena dowodów nie została w postępowaniu podatkowym przekroczona.
  55. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 901/05
    1) Dla skutecznego zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji nie jest zatem wystarczające samo wskazanie na istnienie obowiązku organu odwoławczego wyznaczenia stronie terminu określonego w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej. Należy wykazać dlaczego w tej konkretnej sprawie ocena Sądu pierwszej instancji była błędna. Skoro Sąd ten uzasadnił swoje stanowisko tym, że organ odwoławczy nie prowadził postępowania odwoławczego ponad to, Które zostało przeprowadzone przez organ pierwszej instancji, to skuteczne podważanie tego stanowiska wymaga albo przytoczenia okoliczności świadczących o gromadzeniu dowodów przez organ odwoławczych albo też wskazania dowodów nieprzeprowadzonych przez ten organ, czego rezultatem mógłby być inny wynik sprawy. 2) Organ odwoławczy, na podstawie art. 123 § 1 i art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, zapoznaje stronę z materiałem dowodowym, a nie rozstrzygnięciem, jakie ma zamiar podjąć.
  56. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 15/06
    Stawiając zarzut naruszenia przepisów procesowych skarżący winien wskazać jaki istotny wpływ to naruszenie miało na treść rozstrzygnięcia czy gdyby WSA tego uchybienia nie popełnił możliwy byłby inny, co do istoty sprawy, wynik.
  57. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 892/05
    Zauważyć należy, że przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok sądu. a nie decyzja organu podatkowego. Oznacza to, że zarzuty podnoszone w skardze kasacyjnej kierowane być muszą pod adresem zaskarżonego wyroku, a nie decyzji, której wyrok ten dotyczy.
  58. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 999/05, I FSK 910/05
    Uchybienie niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego polega na tzw "błędzie w subsumcji, co wyraża się tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo, że ustalonego stanu faktycznego błędnie" nie podciągnięto "pod hipotezę określonej normy prawnej.Błędne zastosowanie prawa materialnego, czyli tzw. błąd subsumcji, to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej 3. Błędne zastosowanie (bądź nie zastosowanie) przepisów materialno-prawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji oznaczać to będzie brak możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie.
  59. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 1002/05
    Brak skutecznego zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit b u.p.s.a. uniemożliwia ocenę, czy wskazane w skardze kasacyjnej uchybienia były tej wagi, że zachodziły podstawy do wznowienia postępowania w oparciu o art. 204 § 1 pkt 4 ordynacji podatkowej
  60. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 765/05
    Powołanie w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 34 § 1a i § 2 w związku z art. 17 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w oderwaniu od przepisów postępowania sądowego nie pozwala traktować tych przepisów jako podstawy kasacyjnej. W/w przepisy nie są przepisami materialnoprawnymi, lecz przepisami postępowania
  61. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 532/05
    W przypadku zarzutu naruszenia prawa materialnego uzasadnienie powinno wskazywać na czym polegała błędna wykładnia wskazanego przepisu prawa materialnego, dokonana przez WSA dla potrzeb oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i jaka - zdaniem skarżącego - powinna być wykładnia prawidłowa bądź na czym polegało niewłaściwe zastosowanie takiego przepisu (błąd subsumpcji) i jakie powinno być stosowanie właściwe. Stawiając zarzut naruszenia przepisów procesowych skarżący winien wskazać jaki istotny wpływ to naruszenie miało na treść rozstrzygnięcia: czy gdyby WSA tego uchybienia nie popełnił możliwy byłby (co do istoty sprawy) inny wyrok.
  62. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 37/05
    W wypadku stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszenia przez organ podatkowy określonych przepisów procedury podatkowej i błędnego uznania, że naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Sąd ten nie dopuszcza się naruszenia tych przepisów, lecz właściwego przepisu procedury sądowo administracyjnej, przewidującego dokonywanie przez sąd oceny stwierdzonych uchybień proceduralnych organów podatkowych z punktu widzenia ich wpływu na wynik sprawy, czyli art. 145 pkt 1 lit. c) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
  63. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2699/04
    1. Wskazywane w kasacji zapisy prawne art. 2,11 i 29 Kodeksu pracy oraz art. 60 i 65 Kodeksu cywilnego, bez związania ich z zarzutem kasacyjnym naruszenia publicznego prawa podatkowego w postaci art. 16 ust. 1 pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie mogły stanowić samoistnej adekwatnej podstawy kasacyjnej w sprawie niniejszej. 2. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sformułowany, przedstawiony i uzasadniony w taki sposób i w takim zakresie, jak to uczyniono w niniejszej skardze kasacyjnej, z pewnością nie wyczerpuje zagadnienia oceny przez Sąd stanu faktycznego ustalonego przez organy podatkowe.
  64. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 609/05
    Na podstawie art. 5 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz. U. nr 137 z 2003 r., poz. 1302) do naczelnika urzędu skarbowego należy ustalenie lub określenie i pobór podatków oraz niepodatkowych należności budżetowych. Wynika stąd, że nie znajduje oparcia w powołanych wyżej przepisach stanowisko wyrażone w skardze kasacyjnej, iż w sprawie występują dwa odrębne organy tj. organ podatkowy (wierzyciel) oraz organ egzekucyjny, które jedynie mają taką samą nazwę. NSA podziela w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku co do roli zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji jako środków prawnych gwarantujących zapewnienie interesów dłużnika a jednocześnie w całej rozciągłości akceptuje pogląd, że art. 34 par. 1 cytowanej ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. nie ma zastosowania w sytuacji, gdy naczelnik urzędu skarbowego jest jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym.
  65. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2229/04
    Kwestionowanie stanu faktycznego w skardze kasacyjnej nie może nastąpić poprzez stawianie zarzutów naruszenia prawa materialnego. Zarzut naruszenia prawa materialnego można skutecznie postawić tylko wówczas, gdy stan faktyczny został ustalony (również w ocenie strony skarżącej) w sposób niewadliwy. Dopiero bowiem prawidłowe ustalenie faktów prawotwórczych pozwala na ocenę czy dany przepis został właściwie zastosowany bądź zinterpretowany. Ustalenia faktyczne można zwalczać tylko poprzez postawienie zarzutu wskazanego w art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to jest zarzutu naruszenia przepisów postępowania.
  66. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2117/04, FSK 2118/04
    Zasadność zarzutów natury procesowej czyni przedwczesnym ustosunkowanie się do zarzutów natury materialnoprawnej. Kwestie materialnoprawne można rozważyć dopiero na tle niewadliwie ustalonych okoliczności faktycznych, a kwestia prawidłowego ustalenia stanu faktycznego ma charakter procesowy. Jeżeli zarzut naruszenia prawa materialnego opiera się na przyjęciu odmiennego stanu faktycznego, a brak zarzutu procesowego wadliwego ustalenia stanu faktycznego, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
  67. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 82/05
    Brak wskazania przepisu np. Ordynacji podatkowej, którego naruszenia przez organy podatkowe Sąd I instancji niesłusznie nie stwierdził, uniemożliwia NSA odniesienie się do tego zarzutu, gdyż Sąd ten nie ma prawa dokonywać wykładni zarzutów skargi kasacyjnej, które powinny być sprecyzowanie jasno i jednoznacznie. Art. 324 § 1 Ordynacji podatkowej obejmuje obowiązek stosowania zarówno przepisów procesowych jak i materialnoprawnych tej ustawy. Brak jest podstaw do zawężonego jedynie do kwestii związanych z postępowaniem podatkowym interpretowania tego przepisu.
  68. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1952/04
    1. W świetle utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego organ administracji nie jest związany nawet podaną przez stronę podstawą prawną żądania, a musi rozpoznać sprawę, co do jej istoty w świetle intencji autora dających się ustalić na podstawie całej treści pisma. 2. Brak ustosunkowania się przez wierzyciela do wszystkich zarzutów objętych żądaniem strony, a które mogły mieścić się w zakresie objętym treścią art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji skutkować musiał uznaniem, iż postanowienia podjęte w tym trybie wydane zostały z naruszeniem prawa.
  69. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2084/04, FSK 2085/04
    Zarzut oparty na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. musi być skierowany przeciwko decyzji organu podatkowego. Badanie zarzutów odnoszących się wyłącznie do postępowania podatkowego wykracza poza zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego.
  70. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 22/05
    Przy wskazaniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż stan faktyczny sprawy nie jest sporny, samo odwołanie się przez sąd do treści art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej (przy braku jasności co do intencji, którymi kierował się Sąd) bez wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się Sąd oraz wskazania dalszych kierunków postępowania, należy uznać za mnie mającą wpływu na wynik sprawy, a zarzut oparty wyłącznie na naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nie wyjaśnieniu podstawy rozstrzygnięcia za niewystarczający do uwzględnienia skargi kasacyjnej na taki wyrok.
  71. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1845/04
    1. Wnoszący skargę kasacyjną nie zakwestionowali oceny sądu I instancji, bowiem nie wykazali, że sąd ten naruszył przepisy prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dokonując oceny zaskarżonej decyzji. 2. Sąd kasacyjny nie może z własnej inicjatywy poszukiwać przepisów, które ewentualnie zostały naruszone przez sąd I instancji.
  72. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1850/04
    1. Komparatystyczne wykorzystanie prawa unijnego dla przeprowadzenia pogłębionej analizy obowiązującego prawa krajowego nie można uznać za niedopuszczalne, nawet gdy zabieg taki zastosowano w odniesieniu do przedakcesyjnych stanów faktycznych, o ile oczywiście prawo unijne nie stało się podstawą rozstrzygnięcia. 2. Skoro warunkiem koniecznym wykonania usługi jest powstanie określonego skutku, bez którego do wykonania usługi w ogóle by nie doszło, to uprawnionym jest wniosek, że o miejscu spełnienia usługi (w kraju bądź za granicą) ze wszelkimi tego konsekwencjami, przesądza miejsce w jakim doszło do zmiany w świecie rzeczywistym będącej efektem realizacji danego zespołu czynności, kwalifikowanych jako usługa. Miejscem wykonania usługi - czynności realizowanych elektronicznie w trybie "on line", wykonanie usługi następuje w miejscu położenia serwera (twardego dysku, innego tego typu urządzenia), na którym zapisany został efekt myśli intelektualnej człowieka obsługującego to urządzenie na odległość, a nie miejsce, w którym człowiek ten faktycznie działał. Tym samym wykonanie usługi on line (na komputerze w kraju, ale gdy serwer był poza krajem), to takie czynności mogą być potraktowane jako eksport usług i mogą podlegać preferencyjnej stawce 0%. 3. Nie można skutecznie wykazać naruszenia prawa materialnego przez jego wadliwe zastosowanie, o ile równocześnie nie zostaną podważone okoliczności faktyczne sprawy, na tle których zastosowano prawo materialne.
  73. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 952-955/04
    Nie można skutecznie sformułować zarzutu skargi kasacyjnej, wymienionego w art. 174 pkt 2 prawa o postępowaniu wskazując jedynie na przepisy Ordynacji podatkowej regulującej zasady postępowania przed organami podatkowymi, bez odnoszenia się do ustawy o NSA. Jeżeli w art. zawarte są trzy jednostki redakcyjne ujęte w literach a, b i c, nie wskazanie która jednostka redakcyjna stanowi podstawę kasacyjną jest powodem jej oddalenia. NSA nie jest zobowiązany ani uprawniony do rozszerzania lub uzupełniania podstawy kasacyjnej.
  74. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1076/04
    1. Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia wyroku, a więc powinna wskazywać na uchybienia, jakich dopuścił się sąd administracyjny, a nie organy podatkowe. 2. Zarzuty skargi kasacyjnej nie mogą być tożsame z zarzutami skargi przynajmniej w części dotyczącej naruszenia przepisów postępowania.
  75. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1378/04
    1. Wymagania szczególne skargi kasacyjnej, stanowiące o istocie tego środka odwoławczego, mają charakter materialny, a to oznacza, że braki tej skargi nie mogą być usunięte w toku postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. 2. Z istoty dwuinstancyjnego sądownictwa administracyjnego wynika, że legalność ostatecznego aktu administracyjnego została już stwierdzona przez sąd I instancji, a wobec tego postępowanie kasacyjne ogranicza się wyłącznie do badania zagadnień jurydycznych i zarzutów przygotowanych przez profesjonalistów.
  76. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1067/04
    1. Postępowanie kasacyjne ma charakter sformalizowany, a to powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może dokonywać w sprawie samodzielnych ustaleń w zakresie nie objętym skargą kasacyjną. 2. Skarga kasacyjna przysługuje od orzeczenia sądu I instancji, a nie od rozstrzygnięcia organu administracyjnego. Zatem zarzuty naruszenia przepisów o postępowaniu podatkowym nie mogą być uwzględniane w postępowaniu kasacyjnym.
  77. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 973/04
    1. Istotną cechą konstrukcyjną postępowania kasacyjnego jest związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej za wyjątkiem sytuacji, gdy występujące wady prawne stanowią o nieważności zaskarżonego orzeczenia. Oznacza to, że strona wnosząca skargę kasacyjną rozstrzyga o kierunkach i zakresie badania przez ten sąd. 2. Przytoczenie podstaw skargi kasacyjnej musi mieć jasny i nie budzący wątpliwości charakter, zaś określone elementy tej skargi, wymienione w art. 176 ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowią wymogi materialnoprawne nie podlegające sanacji.
  78. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 974/04
    1. Istotną cechą konstrukcyjną postępowania kasacyjnego jest związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej za wyjątkiem sytuacji, gdy występujące wady prawne stanowią o nieważności zaskarżonego orzeczenia. Oznacza to, że strona wnosząca skargę kasacyjną rozstrzyga o kierunkach i zakresie badania przez ten sąd. 2. Przytoczenie podstaw skargi kasacyjnej musi mieć jasny i nie budzący wątpliwości charakter, zaś określone elementy tej skargi, wymienione w art. 176 ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowią wymogi materialnoprawne nie podlegające sanacji.
  79. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 957/04
    Jeżeli zarzut kasacyjny narudszenia przepisów postępowania odnosi się do postępowania podatkowego, a nie sądowego, nie może być uznany za zasadny, gdyż skarga kasacyjna przysługuje od orzeczeń sądów administracyjnych a nie od rozstrzygnięć organów administracji publicznej.
  80. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 601/04
    Organ podatkowy załatwiający sprawę powinien wyczerpująco - zgodnie z wymogami ordynacji podatkowej, w szczególności z art. 122, 187, 210 § 4 tej ustawy) - rozważyć okoliczności faktyczne sprawy na tle kryteriów, o których mowa w art. 21 ust. 5 ustawy o VAT z 1993 r. Skoro powodem uchylenia przez Sąd decyzji organów podatkowych było stwierdzenie uchybień proceduralnych polegających na załatwieniu sprawy bez rozważenia charakteru działalności podatnika i jego wpływu na wysokość zwrotu różnicy podatku (ze wskazaniem, jakie okoliczności w ocenie Sądu wymagają w szczególności rozważenia), a nie interpretacja przepisów prawa materialnego, zarzuty skargi kasacyjnej (naruszenie przez Sąd prawa materialnego wskutek nieuzasadnionego zastosowania do ustalonego w sprawie, bezspornego stanu faktycznego art. 21 ust. 5) nie były usprawiedliwione.
 

Sponsorem tej strony jest producent programu TaxMachine, wydajnego i prostego w obsłudze programu księgowego.