Interpretacje podatkowe



Chcesz odszukać potrzebne Ci informacje z zakresu stosowania prawa podatkowego szybciej, wygodniej i pewniej, bez reklam?
Pobierz program Interpretacje Podatkowe, natychmiastowe przeszukiwanie pełnego zbioru ponad 141 tysięcy interpretacji na Twoim komputerze. Również bez połączenia z Internetem.

uchylenie decyzji

  1. Interpretacja indywidualna, sygnatura: IPPB2/436-192/09-2/MS
    Reasumując długiem spadkowym jest tylko wypłacony zachowek. W przypadku zapłaty zachowku po wydaniu decyzji ustalającej w podatku od spadków i darowizn istnieje możliwość wznowienia postępowania podatkowego w celu uznania zachowku jako długu spadkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, o ile zobowiązanie podatkowe się nie przedawni. Zgodnie z art. 245 § 1 pkt 3 lit. b ustawy Ordynacja Podatkowa wydanie decyzji uchylającej dotychczasową decyzję nie może nastąpić z uwagi na upływ terminów przedawnienia przewidzianych w art. 68 lub art. 70.
  2. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 1143/08
    Postępowanie dowodowe prowadzone w postępowaniu wznowieniowym nie może prowadzić do ponownego rozpatrzenia sprawy tak jak w postępowaniu zwykłym, i nie może służyć usuwaniu innych wad procesowych decyzji niż wymienione w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej
  3. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 571/07
    Analiza okoliczności przedstawionych przez podatnika we wniosku o wznowienie postępowania podatkowego nie może się odbyć z pominięciem pozostałych dowodów zgromadzonych w aktach sprawy. Nowe okoliczności przedstawione przez podatnika w postępowaniu wznowieniowym na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej muszą być nowe, lecz istniejące w dniu wydania, jak również nie mogły być znane organowi w dniu wydania decyzji. Zgłaszane dowody lub okoliczności muszą być również dla sprawy istotne, tzn. takie, że ich znaczenie prawne musi mieć wpływ na rozstrzygnięcie.
  4. Wyrok zwykłego składu wojewódzkiego sądu administracyjnego, sygnatura: III SA/Wa 3630/06
    Inwestycja w infrastrukturze (rondo) związana z budową Centrum handlowego stanowi nieodpłatne świadczenie usług przez Spółkę na rzecz gminy. Jest to czynność niepodlegająca opodatkowaniu VAT, ale podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z tymi usługami, ponieważ realizacja inwestycji pozostaje w związku z prowadzonym przez Spółkę przedsiębiorstwem.
  5. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 892/06
    1. Kontroli sądu administracyjnego podlega prawidłowość postępowania, które doprowadziło do określonego rozstrzygnięcia, ze względu na stosowanie przez o.p. art. 253a o.p. 2. Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., gdyż sąd pierwsze instancji rozstrzygnął w granicach sprawy, albowiem nie jest możliwe wzruszenie decyzji restrukturyzacyjnej. Natomiast strona bezzasadnie usiłuje wyjść poza te granice, podnosząc argumenty inne niż te, które mogą być przedmiotem rozstrzygnięcia co jest oczywiście niedopuszczalne. 3. Kontrola podjętego przez organ rozstrzygnięcia w trybie art. 253a o.o. ze strony sądu administracyjnego może dotyczyć wyłącznie tego czy organ administracji uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych wskazujących na istnienie przesłanki materialnej (interesu publicznego lub ważnego interesu strony) oraz oceny uznania administracyjnego z punktu widzenia zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 o.p.
  6. Wyrok zwykłego składu wojewódzkiego sądu administracyjnego, sygnatura: III SA/Wa 483/07
    Sprawa wszczęta wnioskiem podatnika o udzielenie interpretacji powinna być załatwiona, przy czym z treści art. 14a § 1 O.p. wynika, że załatwienie wniosku strony polega na udzieleniu pisemnej interpretacji. Do udzielenia interpretacji niezbędne jest więc doręczenie wnioskodawcy postanowienia. Oczywistym jest, że do udzielenia interpretacji nie może dojść natomiast poprzez samo wydanie postanowienia, rozumiane jako jego sporządzenie i podpisanie. Uzasadniając powyższe stanowisko wyjaśnić należy, że wydawane przez organ pierwszej instancji postanowienie w przedmiocie interpretacji jest rozstrzygnięciem o istocie sprawy w rozumieniu art. 216 § 2 Ordynacji podatkowej, przewidującego wynikające z przepisów tejże ustawy odstępstwo od zasady, że postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania podatkowego. Uprawnione jest zatem odwołanie się do przepisów dotyczących decyzji, a mianowicie art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym decyzja (w § 1 wskazana jako forma orzekania organów podatkowych) rozstrzyga sprawę co do jej istoty albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji. Ustalenie, co należy rozumieć przez "załatwienie sprawy" jako wynik postępowania podatkowego wymaga zatem uwzględnienia treści powyższego przepisu. Celem postępowania podatkowego nie jest samo w sobie wydanie decyzji, rozumiane jako jej sporządzenie i podpisanie przez uprawniony podmiot. Ponieważ z istoty swej decyzja jest skierowana do określonego podmiotu (strony postępowania), niezbędnym elementem "załatwienia sprawy" jest zakomunikowanie treści podjętego rozstrzygnięcia stronie, co następuje poprzez doręczenie decyzji. Sprawa nie będzie więc załatwiona co do swej istoty, gdy organ podatkowy wyda decyzję i nie doręczy jej stronie (zob. podjęta na tle art. 104 k.p.a. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2000 r. sygn. akt FPS 10/2000; ONSA 2001/2/56). W wyroku z dnia 6 stycznia 2006 r. sygn. akt II FSK 135/05 (ONSAiWSA 2006/6/163) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził natomiast, że pojęcie "wydać decyzję", użyte w art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej obejmuje również doręczenie decyzji osobie trzeciej przed upływem pięcioletniego terminu wskazanego w tym przepisie. Zdaniem Sądu kontekst konkretnego przepisu przesądza o tym, czy ustawodawca pojęcia "wydanie decyzji" używa w znaczeniu jej sporządzenia, czy te i na określenie załatwienia sprawy będącego wynikiem zakończenia postępowania. W pierwszym znaczeniu pojęcie to użyte zostało chociażby w art. 20h § Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym do czasu wydania decyzji wnioskodawca może zmienić propozycję wyboru i stosowania metody ustalania ceny transakcyjnej Nie sposób bowiem uznać, że po wydaniu decyzji (i wysłaniu jej do strony), a przed jej doręczeniem strona może skutecznie zmienić wniosek. Również w powoływanym wyżej art. 210 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej "wydanie decyzji" należy rozumieć jako jej sporządzenie i podpisanie. W drugim znaczeniu natomiast pojęcie "wydanie decyzji" pojawi się w przepisach, w których ustawodawca od zachowania terminu uzależnił osiągnięcie określonego skutku materialnoprawnego np. w art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej, a także właśnie w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, przewidującego związanie organu podatkowego stanowiskiem podatnika jako skutek uchybienia terminu na wydanie postanowienia. Z pewnym uproszczeniem można stwierdzić, że pojęcie "wydanie decyzji" oznacza jej doręczenie wówczas, gdy w istocie chodzi o "załatwienie sprawy".
  7. Wyrok zwykłego składu wojewódzkiego sądu administracyjnego, sygnatura: III SA/Wa 324/07
    Przy załatwianiu sprawy organy podatkowe muszą szczegółowo uwzględnić postanowienia przepisów ustawy VAT w tym zwłaszcza art.86 ust.10 i następnych ustępów oraz art.17 i 18 VI Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977r.
  8. Wyrok zwykłego składu wojewódzkiego sądu administracyjnego, sygnatura: VIII SA/Wa 135/07
    Wyrażona w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej zasada prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzacy zaufanie do organów podatkowych jest nie tylko postulatem ustawodawcy wobec tych organów, ale także przesłanką oceny ich działania, w wyniku której może dojść do uchylenia decyzji administracyjnej, nawet jeżeli w toku postępowania nie naruszono innych przepisów powołanej ustawy.
  9. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1149/05
    Zarzut naruszenia postępowania ma odnosić się do postępowania sądowego zakończonego zaskarżonym wyrokiem
  10. Postanowienie w sprawie interpretacji prawa podatkowego, sygnatura: RO-XV/423/PDOP-172/304/JB/06
    czy podatnik ma prawo o wydatek poniesiony w dniu 9 grudnia 2005r. z tytułu opłacenia należności publicznoprawnych. tj. długu celnego, należnego podatku akcyzowego oraz należnego podatku od towarów i usług, w kwocie 46.271,70zł za wyjątkiem odsetek za zwłokę powiększyć wartość początkową użytkowanego przy działalności gospodarczej samochodu osobowego,czy odpisy amortyzacyjne z tego tytułu od stycznia 2006r stanowić będą koszt uzyskania przychodu.
  11. Decyzja w sprawie interpretacji prawa podatkowego, sygnatura: BD-P/423-2/06/Z
    Zapytanie Podatnika dotyczy możliwości uznania za koszt uzyskania przychodów wydatku z tytułu opłaty za udzielone zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w punktach gier zlokalizowanych na terenie województwa wielkopolskiego, w sytuacji gdy faktycznie nie rozpoczęto działalności w tym zakresie na tym terenie z powodu uchylenia ww. zezwolenia przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu.
  12. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 367/05
    1. Artykuł 145 § 1 pkt 1 u.p.ps.a.. stanowi, że uchylenie przez sąd decyzji lub postanowienia możliwe jest w razie stwierdzenia co najmniej jednego z trzech naruszeń prawa: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 2. Analiza tych przepisów prowadzi do wniosku, że poza przypadkiem wymienionym w art. 145 § 1 pkt 1 pod literą b), warunkiem sine qua non uchylenia zaskarżonej decyzji jest stwierdzenie, że naruszenie prawa, którego dopuścił się organ administracji, miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W przypadku opisanym pod literą c) wymaga się ponadto, aby wpływ ten był istotny.
  13. Postanowienie w sprawie interpretacji prawa podatkowego, sygnatura: WD-400/1/06
    Czy Gmina jako osoba prawna powinna mieć odrębny numer NIP, gdy jako taka nie prowadzi sama bezpośrednio działalności będącej przedmiotem odrębnego opodatkowania? Czy w sytuacji, gdy doszło do faktu nadania Gminie, jako osobie prawnej i Urzędowi Miejskiemu odrębnych numerów NIP, numer nadany Gminie winien być wyeliminowany z rejestru w trybie art. 253 a § 1 Ordynacji Podatkowej?
  14. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 289/05
    Żądanie strony skarżącej z dnia 14 maja 2003 r. (wniesione w dniu 20 maja 2003 r. do Ministra Finansów i przekazane następnie do rozpoznania przez organy właściwe w sprawie) zawierało żądanie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności czterech wskazanych w nim decyzji w tym decyzji Urzędu Skarbowego w Choszcznie z dnia 10 lutego 2003 r. odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej Urzędu Skarbowego w Choszcznie z dnia 11 maja 2000 r. (decyzji organu podatkowego pierwszej instancji niebędącej decyzją ostateczną), to organ podatkowy właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji nie mógł wydać innego rozstrzygnięcia niż to, które zostało przewidziane w art. 249 §1 Ordynacji podatkowej, tj. odmówić wszczęcia tego postępowania.
  15. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 339/05
    1. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. stanowi, że Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeśli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sytuacji więc gdy wnoszący skargę kasacyjną zamierzał wykazać naruszenie przez Sąd tego przepisu procedury sądowoadministracyjnej w stopniu, o którym mowa w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., to powinien powiązać art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. z uchybieniami procesowymi, dotyczącymi dokonanej przez Sąd oceny zastosowania przez organy podatkowe przepisów postępowania podatkowego. 2. Jeśli wnoszący skargę kasacyjną nie wskaże właściwie podstawy kasacyjnej to Sąd drugiej instancji, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, nie może na podstawie samej tylko treści uzasadnienia, podstawy tej uzupełnić.
  16. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 52/05
    Nie jest w sprawie sporny fakt, iż doręczenie zawiadomienia o zastosowaniu środków egzekucyjnych w rozumieniu art. 32 § 2 i art. 67 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nastąpiło w dniu 11 maja 1999 r. Oznacza to przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego określonego w decyzji organu podatkowego pierwszej instancji z dnia 15.04.1999 r., a którego termin upłynął z dniem 31.12.2002 r. Okoliczność, iź Sąd uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18.10.2000 r.- nie obalała domniemania prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji w oparciu, o którą wystawiono tytuł wykonawczy co oznacza, że do czasu jej wzruszenia nie może być też kwestionowana legalność tego tytułu wykonawczego oraz podjętych w oparciu o niego środków egzekucyjnych. Natomiast uchylenie decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, w sytuacji gdy umożliwia ona prowadzenie postępowania podatkowego i jego kontynuacji - nie wywołuje skutków materialnoprawnych jak w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji, lecz tylko skutki procesowe. Są to skutki ex nunc, a więc powstałe dopiero od dnia jej uchylenia czyli od dnia 30.12. 2003 r. Oznacza to, że uchylenie decyzji podatkowej stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego nie spowodowało pozbawienia podjętych zgodnie z prawem środków egzekucyjnych ich mocy prawnej, które zostały przez nie wywołane ani prawnej skuteczności przerwania biegu przedawnienia.
  17. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 481/04
    1. Do chwili wydania ostatecznej decyzji podatkowej określającej zobowiązanie podatkowe podatkiem należnym jest podatek zadeklarowany w zeznaniu za dany rok, zgodnie z treścią art. 45 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dopiero zapłata kwoty podatku wynikającej z ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w innej wysokości aniżeli wynikająca z zeznania powoduje wygaśnięcie zobowiązania, o którym mowa w art. 59 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej. Dokonując odmiennej interpretacji należałoby przyjąć, że zapłata podatku przez podatnika na podstawie decyzji nieostatecznej pozbawiałaby go możliwości korzystania z instytucji postępowania odwoławczego, a to z uwagi na jego bezprzedmiotowość, gdyż dotyczyłoby ono zawsze nie istniejącego już zobowiązania podatkowego. 2. Skoro jedyna decyzją określającą wymiar podatku za dany rok doręczona została podatnikom po upływie terminu przedawnienia, nie mogła wywołać skutków prawnych, a organ odwoławczy mógł jedynie orzec o jej uchyleniu i umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego z uwagi na upływ okresu przedawnienia.
 

Sponsorem tej strony jest producent programu TaxMachine, wydajnego i prostego w obsłudze programu księgowego.