Interpretacje podatkowe



Chcesz odszukać potrzebne Ci informacje z zakresu stosowania prawa podatkowego szybciej, wygodniej i pewniej, bez reklam?
Pobierz program Interpretacje Podatkowe, natychmiastowe przeszukiwanie pełnego zbioru ponad 141 tysięcy interpretacji na Twoim komputerze. Również bez połączenia z Internetem.

skarga kasacyjna

  1. Interpretacja indywidualna, sygnatura: IPPB1/415-92/10-2/AG
    Należy stwierdzić, iż w świetle obowiązujących przepisów ustawy Ordynacja podatkowa interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawne dla wnioskodawcy od dnia jej doręczenia, nie zaś jak twierdzi wnioskodawca od dnia wydania interpretacji, przy czym za dzień wydania interpretacji podatnik uznaje datę podawaną na pierwszej stronie każdej interpretacji indywidualnej, nad danymi wnioskodawcy, po prawej stronie sygnatury interpretacji.
  2. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1388/07
    1. Merytorycznej kontroli Sądu kasacyjnego podlega tylko zarzut procesowy skierowany przeciwko wyrokowi wojewódzkiego sądu administracyjnego, a nie przeciwko decyzji organu podatkowego. Powołanie w skardze kasacyjnej art. 23 Ordynacji podatkowej, stanowiącego element procedury obowiązującej przed organem podatkowym, w oderwaniu od przepisów postępowania sądowego, uniemożliwiło merytoryczną analizę postawionego zarzutu. 2. Organy podatkowe oceniają zgromadzone w sprawie dowody na mocy art. 191 Ordynacji podatkowej, bowiem art. 80 K.p.a. formułuje zasadę swobodnej oceny dowodów w ogólnym postępowaniu administracyjnym, a nie podatkowym. 3. Brak rozważań Sądu pierwszej instancji w zakresie argumentacji skargi dotyczących oceny przyjętej metody szacowania podstawy opodatkowania, nie stanowi istotnego naruszenia przepisów postępowania, skoro nie zmienia tego, że stanowisko wyrażone w orzeczeniu jest zgodne z prawem.
  3. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1130/07
    1. Niedopuszczalne jest naliczenie oprocentowania za inne okresy -poza wymienionymi w art. 78 § 5 O.p. - w sytuacji, gdy źródłem nadpłaty jest orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego. 2. W przypadku, gdy podatnik złożył wniosek o zwrot nadpłaty po 30 dniach od ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego, brak jest podstaw do oprocentowania nadpłaty aż do dnia zwrotu nadpłaty. 3. Sytuacja, w której dokonywany jest zwrot nadpłaty wynikającej z prawomocnego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego została w sposób kazuistyczny uregulowana w Ordynacji podatkowej, zaś okres naliczania oprocentowania został z nią powiązany.
  4. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1185/07
    Jak zasadnie podniósł autor skargi kasacyjnej, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w niewystarczającej mierze odniesiono się do zarzutów ujętych w skardze, czego rezultatem było zaaprobowanie stanowiska organów podatkowych "bez poddania go szczegółowej analizie" (s. 2 skargi kasacyjnej). Należy dodać, że uchybienie to - zbyt daleko posunięta lakoniczność w wyrażeniu motywów zapadłego orzeczenia - w istocie uniemożliwia realizację celu sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej.
  5. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1167/08
    Dla zwolnienia podatkowego wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 46 p.d.o.f. w brzmieniu z 2005r istotne jest:1) pochodzenie środków z których podatnik uzyskał dochody (ze środków bezzwrotnej pomocy-w tym Unii Europejskiej), przyznanie tych środków w trybie przewidzianym w omówionym przepisie (lit.a)2) aby podatnik bezpośrednio realizował cel programu finansowanego z bezzwrotnej pomocy (lit.b).Z omawianego przepisu nie wynikają (lit.b) dalsze warunki zwolnienia, w szczególności wyprowadzony przez organy podatkowe, aby wypłaty na rzecz osoby realizującej cel programu finansowanego ze środków bezzwrotnej pomocy pochodziły z rachunku, na którym byłyby gromadzone środki pomocowe.
  6. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1565/07; II FSK 1566/07
    1. Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Warunkiem skuteczności skargi kasacyjnej jest skonstruowanie jej zarzutów i ich uzasadnienie. Poza zakresem rozstrzygania Sądu pozostają te zagadnienia, które wprawdzie przedstawiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, ale nie poprzedzono ich właściwie sformułowanym zarzutem kasacyjnym. 2. Naczelny Sąd Administracyjny nie może dokonywać interpretacji środka odwoławczego (skargi kasacyjnej), jego uzupełnienia bądź konkretyzacji. 3. Zarówno ze wskazanych w skardze kasacyjnej podstaw kasacyjnych, jak i z ich uzasadnienia musi wynikać w sposób logiczny i zrozumiały, z czego apelujący wywodzi, że doszło do naruszenia prawa, i jakie argumenty przemawiają za słusznością jej stanowiska. 4. Podstawa orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego są akta sprawy podatkowej, a nie dokumenty zgłaszane przez skarżącego w postępowaniu sądowym. W postępowaniu sądowoadministracyjnym nie dokonuje się ponownego ustalenia stanu faktycznego, lecz jedynie kontroluje, czy organy podatkowe ustaliły stan faktyczny zgodnie z prawem.
  7. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 557/07
    1. Dla zachowania formy skargi kasacyjnej nie wystarczy powołać się na przepis wymieniający podstawy skargi kasacyjnej, tj. 174 p.p.s.a., ale konieczne jest także uzasadnienie podnoszonej podstawy skargi przez wskazanie, które przepisy ustawy 9oznaczone numerem artykułu, paragrafu, ustępu, punktu i litery) zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Naruszony przez Sąd pierwszej instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. 2. Odmienna ocena dowodów i wyprowadzenie na jej podstawie własnych wniosków co do stanu faktycznego sprawy w skardze kasacyjnej, bez wskazania przepisów postępowania (sądowego), których naruszenie stanowi uchybienie mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie stanowi podstawy kasacyjnej w rozumieniu art. 174 i art. 176 p.p.s.a.
  8. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 612/07
    1. Zarzucając naruszenie prawa procesowego strona skarżąca, poza przywołaniem tego spośród przepisów regulujących postępowanie sądowoadministracyjne, który (które) jej zdaniem został przez wojewódzki sąd administracyjny naruszony skarżonym wyrokiem wyjaśnić jaki był możliwy, istotny wpływ tego naruszenia na wynik sprawy -treść wyroku; wywieść, że gdyby naruszenia prawa nie było wyrok - co do istoty - były odmienny od skarżonego. 2. Uzasadnienie zarzutu naruszenia wskazanego przepisu było w swej istocie polemiką, nie z argumentami Sądu uzasadniającymi oddalenie skargi, a z samym rozstrzygnięciem, świadczącą o "niezadowoleniu" strony skarżącej z tego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zarzutu naruszenia prawa procesowego, w świetle przesłanki z art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu..., nie mogło zastąpić wielokrotne powtarzanie treści tego przepisu: "istotny", "bardzo istotny" wpływ na wynik sprawy bez wyjaśnienia na czym ten istotny wpływ na treść wyroku konkretnie miałby polegać. 3. Z przepisu tego wynikało (w związku z art. 68 § 2 pkt 2 i § 3 ustawy), że prawo do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych, od dochodów z "nieujawnionych" źródeł przedawniało się po upływie 5 lat liczonych od końca roku, w którym upłynął termin do złożenia zeznania rocznego dla podatników tego podatku. Zatem zobowiązanie nie powstało, jeżeli decyzja ustalająca jego wysokość została doręczona po upływie wskazanego okresu. 4. W momencie doręczenia, zgodnie z art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej powstało zobowiązanie podatkowe.
  9. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 597/07
    Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie wydatki poniesione w celu osiągnięcia przychodów, pod warunkiem wszakże ich należytego udokumentowania. Jakkolwiek podmioty stosunków gospodarczych mogą dowolnie i na swobodnie określonych warunkach kształtować łączące je stosunki zobowiązaniowe, to ocena o zaliczeniu poszczególnych wydatków do kosztów uzyskania przychodu musi następować z uwzględnieniem zasad wynikających z treści przepisu 22 ust. 1 ustawy podatkowej.
  10. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 540/07
    W skardze kasacyjnej postawiono zarzuty naruszenia art. 22 ust. 1 i art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a) i b) u.p.d.o.f. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (bez zróżnicowania typów naruszeń prawa w odniesieniu do każdego z wymienionych przepisów ustawy), podczas gdy z ich uzasadnienia, jak również z konfrontacji zarzutów z zawartością zaskarżonego wyroku wynika całkowicie odmienna kwalifikacja wytkniętych błędów. W żadnym fragmencie uzasadnienia zakwestionowanego wyroku sąd administracyjny pierwszej instancji nie zawarł wypowiedzi, którą można by uznać za przejaw wskazanych w skardze kasacyjnej naruszeń prawa.
  11. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 506/07
    Przy istnieniu dowodu księgowego możliwe jest przeprowadzenie dowodów uzupełniających i wyjaśniających wady formalne, a przede wszystkim charakter i treść poczynionych na nich dopisków.
  12. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 305/07
    1. W myśl art. 133 § 1 u.p.p.s.a., sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Za naruszenie tego przepisu nie można zatem uznać, wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, zaakceptowania przez Sąd w zaskarżonym wyroku, jako zgodnej z przepisami prawa, oceny materiału dowodowego oraz przyjęcia za prawidłowe ustaleń będących konsekwencją tej oceny. 2. Znaczenie zawartej w art. 122 Ordynacji podatkowej zasady prawdy obiektywnej realizowanej poprzez normy art. 187 § 1 tej ustawy, należy rozpatrywać z celem jej wprowadzenia, to jest ustaleniem przez organy podatkowe stanu faktycznego zgodnego ze stanem rzeczywistym. Jeżeli natomiast w konkretnym postępowaniu dokonanie ustaleń faktycznych wymaga współdziałania strony postępowania podatkowego, to brak takiego współdziałania wywołuje negatywne skutki prawne wynikające z uznania tych okoliczności faktycznych za nieuzasadnione. 3. Nie stanowi uchybienia normom zawartym w przepisach art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej odmowa uwzględnienia przez organ wniosków dowodowych składanych przez stronę postępowania, które w żaden sposób nie mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy.
  13. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 318/07
    1. Stawiając zarzut naruszenia prawa procesowego, tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, autorka skargi miała obowiązek, poza przywołaniem przepisów regulujących postępowanie sądowoadministracyjne - jej zdaniem - naruszonych przez sąd administracyjny pierwszej instancji przy dokonywaniu oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, wykazać jaki możliwy, istotny wpływ na wynik sprawy miały te naruszenia innymi słowy wywieść, że gdyby WSA prawa procesowego nie naruszył wyrok - co do istoty - byłby odmienny od skarżonego. 2. Autorka skargi nie odniosła się ani do uzasadnienia odmowy uwzględnienia takiego samego zarzutu zawartego w uzasadnieniu skarżonego wyroku WSA, ani do treści decyzji kasatoryjnej Izby Skarbowej wydanej na skutek odwołania, w którym Elżbieta C wniosła o "uchylenie... decyzji w całości jako wydanych w oparciu o niekompletny materiał dokumentacyjny i dowodowy, co spowodowało wyciągnięcie przez kontrolującego fałszywych wniosków i podanie błędnej oceny sytuacji prawnej i podatkowej kontrolowanego".
  14. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 65/07
    1. Organ podatkowy może wszcząć postępowanie w sprawie przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe i wydać decyzję na podstawie przepisu art. 116 Ordynacji podatkowej w stosunku do jednego tylko członka zarządu spółki, a udział pozostałych członków w takim postępowaniu zależy tylko od ich woli. 2. Przewidziana w przepisie art. 116 Ordynacji podatkowej przesłanka wyłączająca odpowiedzialność członka zarządu spółki za zaległości podatkowe nie może zaistnieć w stosunku do osób, które przestały już pełnić wskazaną funkcję w spółce a zaległości podatkowe powstały w okresie, gdy spółka znajdowała się w dobrej kondycji finansowej pod ich kierownictwem i nie zachodziły przesłanki do ogłoszenia upadłości spółki lub wszczęcia postępowania układowego.
  15. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 473/07
    1. Bezskuteczność egzekucji w postępowaniu na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej może być wykazana przez organy podatkowe wszelkimi środkami dowodowymi. 2. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dnia 17.06.1966 r. nie przewiduje aktu prawnego w postaci stwierdzenia bezskuteczności egzekucji. 3. Przepis art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej jest przepisem tak materialnoprawnym jak i formalnoprawnym.
  16. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 64/07
    W treści potwierdzenia odbioru zawarto błędne adnotacje, niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy. Listonosz na potwierdzeniu odbioru odnotował bowiem umieszczenie zawiadomienia na drzwiach mieszkania, mimo że w konkretnym przypadku nie było to możliwe. Wobec tego istnieją wątpliwości, czy takie powiadomienie zostało adresatowi pisma w ogóle pozostawione, zwłaszcza, że strona skarżąca podczas całego postępowania utrzymuje, że nie otrzymała ani decyzji, ani zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym. Wskazanie czynności podjętych przez doręczyciela z jednoczesnym błędnym potwierdzeniem tych faktów jego podpisem nie może wywoływać skutków prawnych. Jeżeli nie można ustalić w sposób pewny, czy przesyłkę doręczono i gdzie umieszczono zawiadomienie o tym dla strony skarżącej, a przede wszystkim nie można ustalić, czy takie zawiadomienie w ogóle pozostawiono, gdyż zwrotne poświadczenie odbioru pisma adresowanego do strony skarżącej zostało błędnie wypełnione, doręczenie w trybie art. 150 O.p. należy uznać za niedokonane. W takim wypadku datą doręczenia pisma adresatom jest dzień, w którym doręczono im prawidłowo pismo zawierające decyzję organu I instancji.
  17. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 1263/06
    Instytucja umorzenia zaległości podatkowych lub odsetek za zwłokę jest przepisem o charakterze wyjątkowym, pozwala ona bowiem organom podatkowym umorzyć zaległości podatkowe lub odsetki tylko w przypadkach wyjątkowych, uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Ocenę, czy istnieją przesłanki do zastosowania tej instytucji ustawodawca pozostawił organom podatkowym. Ten uznaniowy charakter rozstrzygnięcia nie przekreśla jednak zasady, że uznanie jest ograniczone w tym wypadku dyrektywami ustawowymi nakazującymi organom skarbowym rozważenie każdej sprawy z punktu widzenia występowania lub braku w konkretnym wypadku ważnego interesu podatnika, który uzasadniałby umorzenie zaległości lub odsetek od zaległości podatkowej. W przypadku instytucji umorzenia zaległości podatkowej lub odsetek od niej, w orzecznictwie stwierdza się, że ma ona charakter instytucji nadzwyczajnej, a zatem przesłanki warunkujące jej zastosowanie muszą być również wyjątkowe. Nie można bowiem z instytucji umorzenia zaległości podatkowej czynić powszechnie stosowanego środka prowadzącego do zwolnienia od zapłaty podatku (por. np. wyrok NSA z dnia 1 marca 1994 r., SA-GD 1071/93).
  18. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 585/07
    W myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie prawa procesowego może polegać na błędnej jego wykładni (opierając skargę kasacyjną na takim zarzucie należy wskazać, jak według wnoszącego skargę kasacyjną, przepis taki powinien być rozumiany) lub na naruszeniu prawa przez niewłaściwe jego zastosowanie, polegające na tak zwanym błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej, z tym jednak zastrzeżeniem, iż skargę kasacyjną opartą na zarzucie naruszenia prawa procesowego można jedynie wywieść o ile stwierdzone uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuty skargi kasacyjnej powinny być skierowane pod adresem sądu pierwszej instancji, co oznacza, iż skarżący jest zobowiązany do wskazania przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone. Postawienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania wymaga zawsze przytoczenia przepisów postępowania przez ich oznaczenie numerem artykułu, paragrafu, ustępu oraz zawierać uzasadnienie, na czym to naruszenie polegało i jaki wpływ wywarło na treść kwestionowanego wyroku.
  19. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 40/07
    1. Skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytaczać podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zawierać wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Prawidłowe wskazanie podstaw skargi kasacyjnej (konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego) jest więc jej zasadniczym elementem konstrukcyjnym i nie ulega sanacji. 2. Naruszenie prawa procesowego może polegać na błędnej jego wykładni (opierając skargę kasacyjną na takim zarzucie należy wskazać, jak według wnoszącego skargę kasacyjną, przepis taki powinien być rozumiany) lub na naruszeniu prawa przez niewłaściwe jego zastosowanie, polegające na tak zwanym błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej, z tym jednak zastrzeżeniem, iż skargę kasacyjną opartą na zarzucie naruszenia prawa procesowego można jedynie wywieść o ile stwierdzone uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto zarzuty skargi kasacyjnej powinny być skierowane pod adresem sądu pierwszej instancji, co oznacza, iż skarżący jest zobowiązany do wskazania przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone. Postawienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania wymaga zawsze przytoczenia przepisów postępowania przez ich oznaczenie numerem artykułu, paragrafu, ustępu oraz zawierać uzasadnienie, na czym to naruszenie polegało i jaki wpływ wywarło na treść kwestionowanego wyroku. 3. W myśl art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie a ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji. Zatem wadliwość sporządzenia uzasadnienia oznacza nic innego jak brak w uzasadnieniu wyżej wymienionych elementów, sprawiający, że zaskarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, o czym mowa w tym przepisie powinno zawierać relację z dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie, a więc powinno obejmować te kwestie, które są niezbędne do wyczerpującego przedstawienia pozostałych elementów uzasadnienia wyroku. a. zatem w wyroku nie wystarczy ograniczyć się do stwierdzenia, co ustalił sąd, lecz niezbędne jest wskazanie, które ustalenia zostały przyjęte przez sąd pierwszej instancji, a które nie, z równoczesnym odniesieniem się do zarzutów skargi, a jeżeli ich w skardze nie sformułowano-do wskazanych przez skarżącego "naruszeń prawa" lub "interesu prawnego". 4. W motywach podjętego rozstrzygnięcia nie odniósł się zupełnie do stanu sprawy, uznając, iż rozstrzygniecie w badanej sprawie zostało przesądzone wyrokiem w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zatem podstawą uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zaskarżonego postanowienia był inny wyrok a nie wynik dokonanej przez Sąd oceny pod względem zgodności z prawem. Sąd, powołując się jedynie na art. 135 p.p.s.a., uznał, iż doszło do naruszenia art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. 5. Ponieważ postępowanie w powyższym zakresie powinno poprzedzać ewentualne postępowanie w przedmiocie przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, to Sąd, poprzez art. 135 p.p.s.a, nie mógł uwolnić się od dokonania oceny legalności zaskarżonego postanowienia. Innymi słowy w pierwszej kolejności należało przesądzić o tym czy odwołanie zostało wniesione w terminie, czy też nie, a następnie podjąć rozstrzygnięcie w kwestii przywrócenia terminu do jego wniesienia.
  20. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 7/07
    Nie znajduje uzasadnienia pogląd, że sam fakt finansowania bieżącej działalności podatnika decyduje o zaliczeniu wydatków z tym związanych do kosztów uzyskania przychodów. Tego rodzaju wydatki należy postrzegać nie tylko z punktu widzenia podatkowych konsekwencji u podatnika, ale również podmiotu, który tego finansowania dokonuje. W przeciwnym razie konsekwencje finasowe takich operacji ponosiłby Skarb Państwa.
  21. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1725/06
    Stwierdzenie, że zobowiązanie w podatku od osób fizycznych powstało z mocy prawa i że decyzja wydana ma charakter deklaratoryjny prowadzi do wniosku, że zapłata zaległości podatkowej w podatku od osób fizycznych powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego na podstawie art. 59 § 1 pkt 1 O.p. także wówczas, gdy następuje w wyniku wykonania nieostatecznej decyzji organu I instancji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Znaczenie rozstrzygające ma w tym przypadku to, że przepisy art. 59 § 1 pkt 1 i art. 60 § 1 O.p. normujące kwestię zapłaty podatku nie wprowadzają rozróżnienia na zapłatę dokonaną w związku z treścią złożonej deklaracji, czy też w związku z treścią decyzji wydanej przez organ podatkowy. Ustawodawca nie sprecyzował także, że dopiero po tym jak decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego staje się ostateczna zapłata podatku powoduje wygaśnięcie tego zobowiązania (por. NSA w wyroku z dnia 19 stycznia 2006 r., sygn. II FSK 172/05, Lex 222347). W art. 59 § 1 pkt 1 O.p. mowa jest ogólnie o "zapłacie zobowiązania podatkowego", a jak już wyżej nadmieniono, do powstania zobowiązania w podatku od osób fizycznych dochodzi z mocy prawa, bez udziału organu podatkowego. Zarówno deklaracja składana przez podatnika, jak i decyzja określająca podatek w innej wysokości, były wobec tego wtórne wobec już powstałego z mocy prawa zobowiązania podatkowego. Na podatniku ciąży obowiązek zapłaty podatku także wówczas, gdy nie złoży w przewidzianym prawem terminie deklaracji podatkowej i gdy organ podatkowy nie wyda decyzji określającej wysokość zobowiązania.
  22. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1606/06
    Skoro, mimo wypłacalności, spółka z o.o. nie zapłaciła podatku i z tego tytułu powstała zaległość, to odpowiedzialność za nią członka zarządu, wynikającą z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, pełniącego funkcję w czasie, o którym mowa w § 2 tego przepisu (powstanie zobowiązania) jest oczywista. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego uchylające w części decyzję organu pierwszej instancji - bez przekazania sprawy do rozpoznania temu organowi lub bez umorzenia postępowania mieści się w formule art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej. Jest to bowiem orzeczenie reformatoryjne, orzekające co do istoty sprawy.
  23. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1746/06
    Wykładnia gramatyczna art. 6 ustawy zmieniającej prowadzi do wniosku, że prawo do pomniejszenia należnego podatku dochodowego za 2004 r. przysługiwało podatnikowi, który w terminie od 1 stycznia 2005 r. do dnia złożenia zeznania podatkowego za 2004 r., nie później jednak niż do dnia 30 kwietnia 2005 r., dokonał wpłaty na rzecz organizacji pożytku publicznego kwoty nie przekraczającej 1% podatku należnego wykazanego w zeznaniu podatkowym. Jako zasadę ustawodawca przyjął więc, że omawiane prawo przysługuje podatnikowi, który wpłacił przedmiotową kwotę na rzecz organizacji pożytku publicznego w terminie do dnia faktycznego złożenia zeznania podatkowego za 2004 r. Takie stwierdzenie oparte jest na brzmieniu zarówno art. 6 ustawy zmieniającej, jak też i na treści art. 27d ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.Należy zgodzić się nadto ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że końcowy termin wpłaty przewidziany na dzień 30 kwietnia 2005 r., a zawarty w art. 6 ustawy zmieniającej w wyrażeniu " nie później jednak niż do dnia 30 kwietnia 2005 r.", dotyczyć może tylko tych podatników, którzy nie złożyli zeznania podatkowego w przewidzianym prawem terminie. Podatnicy ci nie byli wszakże pozbawieni możliwości skorzystania z prawa do pomniejszenia podatku należnego za 2004 r. wówczas, gdy dokonali stosownej wpłaty nie później jednak niż do dnia 30 kwietnia 2005 r.
  24. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1605/06; II FSK 1260/06
    W każdym przypadku wydania przez organ podatkowy decyzji na podstawie przepisów art. 107 § 1, art. 108 § 1 oraz art. 116 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej rozważaniu podlegają zarówno przesłanki pozytywne odpowiedzialności tej kategorii osób trzecich, jak i przesłanki wobec istnienia których następuje wyłączenie tej odpowiedzialności, tzw. przesłanki egzoneracyjne. Nierozważenie przez organ podatkowy którejkolwiek z tych przesłanek skutkuje wadliwością decyzji opartej na podstawie wymienionych przepisów.
  25. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 975/07
    1. Autor skargi kasacyjnej najwyraźniej pomylił podstawy kasacyjne, nadając nieodpowiednią kwalifikację postawionym zarzutom. Gdyby powiązano je z odpowiednimi przepisami o postępowaniu, wykazując jednocześnie, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, NSA rozważyłby kwestię domniemanych wadliwości proceduralnych. W zaistniałej sytuacji, ze względu na okoliczność, iż uchybienia te utożsamiono z naruszeniem prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie powołanego uprzednio przepisu u.p.d.o.f., oceny takiej dokonać nie sposób. 2. Rozpoznając sprawę ponownie, WSA nie mógł pominąć ustaleń poczynionych w uzasadnieniu wyroku uwzględniającego skargę kasacyjną.
  26. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 34/07
    Art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej jest jednoznaczny i stanowi, że zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek zapłaty. Zobowiązanie podatkowe, które wygasło na skutek zapłaty, nie może wygasnąć po raz drugi na skutek przedawnienia. Po zapłacie podatku termin przedawnienia już nie biegnie, a organ wyższego stopnia w czasie praktycznie nieograniczonym, może wydać jedną z decyzji wymienionych w art. 233 § 1 i 2 O.p. Nie może jedynie wydać decyzji określającej podatek w kwocie wyższej od zapłaconej, ponieważ w tym zakresie zobowiązanie się przedawniło.
  27. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 904/06
    Przy sporządzaniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki, dotyczący także radców prawnych, a w sprawach obowiązków podatkowych - doradców podatkowych (art. 175 § 1 i 3 P.p.s.a.), aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej.
  28. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1292/07
    Wszystkie dowody zgromadzone w aktach sprawy, poddane ocenie w zaskarżonej do sądu decyzji, wskazywały bowiem jednoznacznie, że skarżący dokonał gruntownej przebudowy, rekonstrukcji i modernizacji nabytego budynku, adaptując go pod kątem potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Świadczy o tym wartość nabycia budynku, łączna wartość nakładów na adaptację (tak nazwano rodzaj robót "w koncepcji") oraz rozmiar i rodzaj nakładów. W stanie faktycznym sprawy roboty, które co do zasady mogą być zaliczone do robót o charakterze remontowym (np. tynkarskie, malarskie, kafelkarskie) stanowiły tylko uzupełnienie, wykończenie przeprowadzonych prac adaptacyjnych, związanych m.in. z nowymi rozwiązaniami funkcjonalnymi obiektu, połączonymi z jego przebudową, wymianą instalacji, okien itp. Skoro w sposób oczywisty istota wydatków poczynionych przez skarżącego polegała na ulepszeniu obiektu, a nie ma wyremontowaniu w celu przystosowania go do potrzeb działalności, zbędne było powoływanie biegłego dla oceny charakteru robót. Potrzeba taka zachodziłaby, gdyby istniały uzasadnione wątpliwości w tym zakresie, powodujące trudności w zakwalifikowaniu nakładów do ulepszających środek trwały lub tylko przywracających mu właściwości pierwotne (oczywiście z zastosowaniem bieżącej wiedzy technicznej i materiałów budowlanych).
  29. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1467/06
    Radca prawny jest uprawniony - w świetle art. 35 p.p.s.a. do reprezentowania strony w oparciu o pełnomocnictwo złożone w toku postępowania administracyjnego, ale obejmujące również umocowanie do reprezentowania strony przed wszystkimi sądami. Należy w tym miejscu zauważyć, że pełnomocnictwo to zostało udzielone w czasie (26 sierpnia 2003 r.), gdy postępowanie sądowe ze skargi na decyzję administracyjną było jednoinstancyjne. Logiczny jest zatem wywód skarżącej, iż skoro pełnomocnictwo to nie uprawniało wskazanego w nim radcę prawnego do sporządzenia w imieniu mocodawcy skargi kasacyjnej, to nie było również umocowaniem do działania tegoż radcy prawnego w imieniu strony w postępowaniu przed sądem administracyjnym I instancji. W konsekwencji za błędne należało uznać stanowisko Sądu I instancji, że nie zachodziła przewidziana w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. podstawa wznowienia postępowania. Z omówionych wyżej względów należało bowiem uznać, iż strona nie była należycie reprezentowana przy rozpoznawaniu przez Sąd jej skargi na decyzję ostateczną. Radca prawny nie dołączył bowiem pełnomocnictwa strony upoważniającego go do działania w jej imieniu przed WSA, a Sąd rozpoznał sprawę z jego udziałem.
  30. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 142/07
    Z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej, przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Sąd nie ma także uprawnień do zastępowania strony i precyzowania lub uzupełniania przytoczonych podstaw kasacyjnych.
  31. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1376/06
    Organom podatkowym uprawnienie do oceny, treści czynności prawnej przed wejściem w życie art. 24a O.p., przysługiwało na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego i art. 191 O.p. Jeśli uprawnienie do takiej oceny przysługiwało organom podatkowym zarówno przed, jak i po dniu 1 stycznia 2003 r., to dokonanie takiej oceny nie może być uznane za naruszenie prawa materialnego wpływające na wynik sprawy. Nie ma przy tym znaczenia czy oceny takiej dokonano powołując art. 24a O.p., czy wywodząc takie uprawnienia z przepisów Kodeksu cywilnego i art. 191 O.p.
  32. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1385/06
    1. Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia, wymagającym precyzyjnego i logicznego pod względem konstrukcyjnym formułowania zarzutów, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny jest związany ich zakresem (art. 183 § 1ab initiop.p.s.a.). 2. Zważywszy, że spór między organem podatkowym a podatnikiem dotyczył w istocie ustaleń co do faktów i możliwości "podciągnięcia" ustalonego stanu faktycznego pod normę wynikającą z przepisu art. 15 ust. 1 u.p.d.p., nawet brak szerszego wyjaśnienia przez wojewódzki sąd administracyjny tego przepisu staje się zrozumiały. Gdyby przyjąć, że wojewódzki sąd administracyjny zbyt zdawkowo wypowiedział się co do treści przepisu art. 15 ust. 1 u.p.d.p. Nie można byłoby tego uchybienia potraktować jako mającego lub mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
  33. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1261/06
    Sądy administracyjne nie stosują przepisów Ordynacji podatkowej, a jedynie oceniają proces ich stosowania przez właściwe w sprawie organy podatkowe. Dla skutecznego uruchomienia kontroli instancyjnej, do sprawowania której umocowany jest Naczelny Sąd Administracyjny, niezbędne zatem było wskazanie przepisów o postępowaniu naruszonych przez sąd administracyjny pierwszej instancji. Nie może być wątpliwości co do tego, że przez przepisy postępowania, o których stanowi art. 174 p.p.s.a. należy rozumieć przepisy regulujące postępowanie przed sądem administracyjnym. W skardze kasacyjnej mogą one być wskazane w związku z określonymi przepisami o postępowaniu przez organami administracji publicznej (podatkowymi) lub niezależnie od nich. Brak takiego wskazania czyni bezprzedmiotowym rozpatrywanie zarzutów opartych na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., co jest równoznaczne z uznaniem ich za bezzasadne.
  34. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1263/06
    Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że Sąd ma prawo, a także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Granice rozpoznania skargi przez Sąd są wyznaczone z jednej strony przez kryterium legalności działań administracji publicznej, z drugiej strony przez całokształt tylko prawnych aspektów i tylko tego stosunku administracyjnego, który jest objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej, natomiast uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie, czy też niezastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej.
  35. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK1411/06
    1. Sąd pierwszej instancji oceniając prawidłowość zastosowania przez organy art. 19 ust. 1-3 u.p.tu., w oparciu o które pozbawiono stronę skarżącą prawa do odliczenia podatku naliczonego ze spornej faktury, nie dopatrzył się nieprawidłowości podzielając stanowisko organów, że w świetle tych przepisów faktura wskazująca na inny podmiot gospodarczy niż podatnik, który korzysta z prawa do odliczenia podatku naliczonego, nie daje takiego uprawnienia, niezależnie od tego, czy w rzeczywistości podatnik ten był odbiorcą określonego w tej fakturze towaru. 2. Gdyby w skardze kasacyjnej sformułowano prawidłowo zarzuty kasacyjne, a przede wszystkim zarzut niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego, tzn. art. 19 ust. 1-3 u.p.t.u., gdyż to z wykładni i zastosowania tych przepisów organ odwoławczy oraz Sąd pierwszej instancji wywiodły taki pogląd. Celem strony skarżącej było zwalczenie tego stanowiska, uniemożliwiającego skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego w oparciu o przepisy art. 19 ust. 1-3 u.p.t.u., lecz autor skargi kasacyjnej nie sformułował w tym zakresie stosownego zarzutu kasacyjnego, który pozwałaby Sądowi kasacyjnemu jakim jest NSA, na ocenę trafności poglądu Sądu pierwszej instancji. 3. Sąd nie mógł bowiem naruszyć art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez uchybienie przepisom art. 122, art. 123 § 1 i art. 191 O.p., z uwagi, jak uważa strona, na brak wyjaśnienia okoliczności czy towary wymienione w kwestionowanej fakturze nabyła faktycznie skarżąca spółka oraz jaki był charakter błędów popełnionych w tej fakturze, ponieważ w uzasadnieniu swojego stanowiska Sąd pierwszej instancji wyjaśnił to zagadnienie przyjmując, że - jego zdaniem - charakter wadliwości spornej faktury, adresowanej do innego podmiotu niż strona skarżąca był na tyle istotny dla prawa skorzystania z odliczenia określonego w niej podatku naliczonego, że nie miało znaczenia, czy skarżąca spółka faktycznie ten towar nabyła (zresztą ta ostatnia okoliczność nie była przez organy i Sąd kwestionowana). 4. Względy zatem jedynie formalne, przy niespornym stanie faktycznym sprawy, zadecydowały zdaniem Sądu pierwszej instancji o braku prawa wynikającego z art. 19 ust. 1-3 u.p.t.u., a strona składająca skargę kasacyjną przez nieumiejętne sformułowanie zarzutów kasacyjnych, nie dała Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu możliwości odniesienia się do poglądu WSA, co do prawidłowości zastosowania w tej sprawie przez organy podatkowe art. 19 ust. 1 -3 u.p.t.u.
  36. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1216/06
    1. W ujęciu przedstawionym przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 25 czerwca 2002 r. (sygn. K 45/01, Dz. U. Nr 100, poz. 923) chodzi o przedsięwzięcia, których beneficjentami mają być osoby niepełnosprawne już zatrudnione w danym zakładzie pracy. Nie można w takim razie zgodzić się z tezą postawioną przez sąd pierwszej instancji, iż wspomniane orzeczenie nie daje żadnych podstaw do eliminowania z kategorii przedsięwzięć podejmowanych na rzecz osób niepełnosprawnych tych inwestycji, "które obejmują infrastrukturę udostępnianą szerokiemu kręgowi odbiorców, a nie tylko niepełnosprawnym". 2. W przepisach art. 31 ust. 1 pkt 1 i art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji i zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 777 ze zm.) należy szukać wskazówek przydatnych dla rozwiania ewentualnych wątpliwości, które mogłoby nasuwać rozumienie określenia "długookresowe przedsięwzięcie na rzecz osób niepełnosprawnych". Skoro ustawa ta wyznacza dostatecznie jasny krąg podmiotów uprawnionych do korzystania ze środków funduszu, to nie wolno tego zakresu rozszerzać operując enigmatycznym, oderwanym od treści przepisów prawa zwrotem "szeroki krąg odbiorców". 3. Przedsięwzięcie polegające na rozbudowie ogólnodostępnego salonu samochodowego nie jest działaniem na rzecz osób niepełnosprawnych zatrudnionych w zakładzie.
  37. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1224/06
    1. Przede wszystkim stwierdzić należy, że przywołane w skardze kasacyjnej przepisy art. 210 § 1 i art. 233 Ordynacji podatkowej stanowią część administracyjnej procedury podatkowej, która jest stosowana wyłącznie w postępowaniu podatkowym, a więc nie jest stosowana przez sądy administracyjne. Przepisy te powołują do obowiązywania szereg unormowań wynikających z poszczególnych jednostek redakcyjnych ich ustawowego zapisu, które bądź nie zostały przez autora skargi kasacyjnej wskazane, bądź też przywołane zostały nieprecyzyjnie. Niemniej jednak niewątpliwe jest, że sądy administracyjne nie wydają podatkowych decyzji odwoławczych i nie sporządzają ich uzasadnień, w tym nie stosują przy tym poszczególnych i adekwatnych w określonym zakresie części art. 210 i 233 Ordynacji podatkowej. 2. Na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zasadniczo rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej, które wyznaczają zarzuty kasacyjne sformułowane, przedstawione i uzasadnione w sposób spełniający dostatecznie wymogi wynikające z art. 174 i art. 176 p.p.s.a.
  38. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1240/06
    Wydatek na instalację grzewczą, który poniesiony został w 1998 r., świadczy o tym, iż w roku 1994 nie było możliwości ogrzania budynku, a więc z tego (również) powodu, jego budowa nie została jeszcze wówczas zakończona. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przywołana okoliczność wymagała sprawdzenia w zaleconym przez Sąd I instancji ponowionym administracyjnym postępowaniu podatkowym. Skoro bowiem organy podatkowe nie kwestionują, że zasadniczym przeznaczeniem budynku był cel mieszkaniowy, to budynek, który nie został jeszcze wyposażony w jakiekolwiek środki czy też urządzenia umożliwiające jego ogrzewanie, mógł zasadnie zostać uznany za obiekt nie wyposażony w tym zakresie w instalacje i urządzenia niezbędne do spełnienia zamierzonej i realizowanej funkcji mieszkaniowej. Wobec treści części końcowej przytoczonego unormowania art. 2 ust. 1 Prawa budowlanego, budynek nie wyposażony jeszcze w przewidziane w planie i dokumentacji budowy, konieczne instalacje i urządzenia niezbędne do spełnieniu przeznaczonej mu funkcji, w tym niewątpliwie także i funkcji mieszkaniowej, nie może zostać uznany za wybudowany w pełni (zakończenie budowy) obiekt budowlany, o którym mowa w powołanym art. 2 ust. 1 jak też i w cytowanym również art. 41 ust. 2. Powoływane w decyzjach zapisy dziennika budowy problematyki tej na obecnym etapie rozpatrzenia sprawy w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości nie wyczerpują i wymagają potwierdzenia bądź sprawdzenia w postępowaniu dowodowym. Zważyć bowiem należy, że nie posiadają one przymiotów i znaczenia prawnego decyzji administracyjnej w przedmiocie dopuszczenia obiektu budowlanego do użytkowania, która w rozpatrywanym stanie prawa budowlanego z 1994 r. nie była wymagana w cyt. ustawie z 1974 r.
  39. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1181/06
    1. Nie organ kontroli skarbowej, musi być adresatem zarzutów kasacyjnych, aby mogły one zostać uznane za poprawnie sformułowane: a. powołanie ich w oderwaniu od stosownych przepisów postępowania sądowego-nie może stanowić podstawy zaskarżenia wyroku w procesie kasacyjnym, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. 2. Przepis ten określa zakres regulacji zawartej w Prawie o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Jest to zatem unormowanie ogólne, wskazujące jedynie zakres podmiotowy (postępowanie przed sądami administracyjnymi) i przedmiotowy (w sprawach sądowoadministracyjnych) ustawy. Nie nakłada ono bezpośrednio na sądy administracyjne obowiązku kontroli działalności administracji publicznej, nie określa kryteriów tej kontroli i co najważniejsze-nie wskazuje środków prawnych, jakie stosują sądy administracyjne podczas tej kontroli. Nie sposób zatem upatrywać naruszenia art. 1 p.p.s.a. w "braku właściwie przeprowadzonej kontroli działalności organów administracji publicznej".
  40. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1190/06
    1. Z art. 177 § 1 p.p.s.a wynika, że skargę kasacyjną wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu zaskarżonego wyroku wraz z uzasadnieniem. Ewentualne modyfikacje skargi kasacyjnej mogą być zatem dokonane przed upływem tego terminu. Po tym terminie ustawodawca zezwala jedynie na przytoczenie nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych, nie zaś na ich zmianę (modyfikację) czy też rozszerzenie (por. art. 183 § 1 p.p.s.a). 2. Sądy administracyjne pierwszej instancji dokonują kontroli legalności zaskarżonego aktu administracji publicznej, a Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wydanych w wyniku tej kontroli. Sprawowana jest ona więc nie w zakresie merytorycznej zasadności zaskarżonego aktu, a ponadto decydujące znaczenie dla wyników takiej kontroli ma stan faktyczny i prawny istniejący w dniu wydania takiego aktu. Ewentualne więc korzystne rozstrzygnięcie dla strony postępowań karnych może stanowić podstawę dla próby wznowienia postępowania w przedmiocie jej zobowiązań w podatku dochodowym od osób fizycznych za rozpatrywany rok. 3. Przedmiotem kontroli instancyjnej, w zakresie przepisów postępowania, są zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące postępowania sądowoadministracyjnego nie zaś podatkowego. Dlatego też niezasadne jest powołanie się w skardze kasacyjnej jedynie na naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej, gdyż zarzuty w tym przedmiocie dotyczą wprost uchybień, które powstały w postępowaniu podatkowym. Prawidłowe zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej powinny być powiązane z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. 4. Dowód z opinii biegłego nie mógł być przeprowadzony przed sądem administracyjnym, gdyż dowód taki nie jest dowodem uzupełniającym z dokumentów, a tylko taki dowód może przeprowadzić sąd administracyjny z mocy art. 106 § 3 p.p.s.a. 5. Aby zarzut niewłaściwego zastosowania danego przepisu prawa mógł okazać się skuteczny należy przede wszystkim zanegować prawidłowość ustalonego w sprawie stanu faktycznego, gdyż tylko wówczas można stwierdzić istnienie uchybienia przepisom prawa materialnego w podanej wyżej postaci.
  41. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1087/06
    1. Że mocą przepisu art. 190 zd. 2 ppsa, nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez NSA. 2. Konieczne natomiast z punktu widzenia art. 144 § 4 ppsa będzie przedstawienie zasadniczych informacji faktycznych mających ewentualny związek z hipotezą przepisu prawa materialnego, zastosowanego w sprawie. Niezbędnym elementem zwięzłego przedstawienia stanu sprawy powinna być niewątpliwie jego ocena, dokonana przez sąd. 3. Wywód o niewłaściwym zastosowaniu prawa materialnego jest silnie związany z koniecznością zakwestionowania przyjętego do orzekania stanu faktycznego sprawy.
  42. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1088/06
    Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsce błędne ustalenie stanu faktycznego przez organy podatkowe, przyjęte następnie przez Sąd Administracyjny I instancji. W związku z tym NSA uznał za zgodny z prawem wyrok Sądu I instancji w przedmiocie zaniżenia przez Spółkę przychodu wynikającego z wniesienia przez jednego ze wspólników dobrowolnej dopłaty do kapitału Spółki wbrew przepisom kodeksu spółek handlowych oraz zaniżenia przychodu o kwotę otrzymanego przez Spółkę odszkodowania za skradziony samochód, które stanowiło środki pieniężne podatnika podlegające opodatkowaniu. Dlatego w tej sprawie nie stwierdzono naruszenia prawa materialnego w postaci art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych.
  43. Postanowienie NSA, sygnatura: I FZ 439/07, I FZ 440/07
    1. Użyte w umocowaniu wyrazy "występowanie w moim imieniu przed sądami administracyjnymi" należy rozumieć możliwie szeroko, tj. prowadzenie spraw mocodawcy w ogólnym tego słowa znaczeniu, a więc dokonywanie w jego imieniu wszelkich czynności procesowych związanych z prowadzeniem danej sprawy, w tym również składanie środków zaskarżenia, a co za tym idzie, sporządzenie skargi kasacyjnej.2. Nie jest konieczne kazuistyczne wymienianie poszczególnych czynności procesowych, do podejmowania których upoważniono pełnomocnika, skoro zakres umocowania określony był w sposób ogólny, ograniczony przedmiotowo do prowadzenia spraw powstałych na tle konkretnych sporów z organami podatkowymi.
  44. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 45/06
    Naczelny Sąd Administracyjny uznając skargę kasacyjną za zasadną uchylił wyrok Sądu I instancji. Powołując się na uchwałę z dnia 18 czerwca 2007 r. w składzie siedmiu sędziów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w stanie prawnym obowiązującym w 2000 r. koszty dyskonta weksli (odsetki dyskontowe, prowizja bankowa), którego rezultatem było otrzymanie przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą pieniędzy w terminie wcześniejszym niż to wynika z terminu płatności weksli, mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Z tych to względów Sąd uznał, iż kwestionowane przez stronę skarżącą wydatki stanowią, wbrew odmiennemu poglądowi przyjętemu przez sąd I instancji koszty uzyskania przychodu. W związku z tym, wobec niebudzących wątpliwości ustaleń faktycznych sąd uznał za celowe uchylenie wyroku sądu I instancji i uwzględnienie skargi w zakresie, w jakim została ona zakwestionowana w skardze kasacyjnej, a więc w części odnoszącej się do kosztów związanych z zaciągnięciem kredytu dyskontowego.
  45. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 31/07
    Jeżeli w postępowaniu podatkowym po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku nie zapłacił zaliczek na podatek w całości lub części, nie złożył deklaracji albo wysokość zaliczek jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość odsetek za zwłokę, przyjmując prawidłową wysokość zaliczek na podatek, jeżeli ich wysokość jest inna niż wykazana w deklaracji, a także w razie braku deklaracji. Przepis ten, szczególny wobec art. 53 ustawy, nie rozstrzygał o czasokresie, w którym taka decyzja mogła być wydana. W świetle przedstawionych wyżej rozważań brak było podstaw do uznania, że czas na określenie odsetek od zaliczek, dokonywane po zakończeniu roku, w którym zaliczki miały być płacone był inny niż wskazany dla przedawnienia zobowiązania i - z uwagi na określony w art. 44 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - termin płatności zaliczki grudniowej upływał rok wcześniej niż czas, w którym mogła zostać wydana decyzja określająca zobowiązania podatkowe, na poczet którego zaliczki (nie) zostały zapłacone.
  46. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 594/06
    1. Pojęcie interesu publicznego (art. 67 § 1 O.p.) powinno być interpretowane nie tylko w świetle norm konstytucyjnych dotyczących obowiązków podatkowych (art. 84 i 217 ustawy zasadniczej), ale również z uwzględnieniem praw i wolności konstytucyjnych, obowiązujących w demokratycznym państwie prawa, które mogą znaleźć odniesienie do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy np. art. 67 ust. 2 czy art. 71 ust. 1 Konstytucji RP. 2. Nie jest dopuszczalne zastosowanie w sposób negatywny dla podatnika instytucji uznania administracyjnego, zawartej w art. 67 § 1 O.p., po dokonaniu analizy tylko jednej z przesłanek, o których mowa w tym przepisie.
  47. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 892/06
    1. Kontroli sądu administracyjnego podlega prawidłowość postępowania, które doprowadziło do określonego rozstrzygnięcia, ze względu na stosowanie przez o.p. art. 253a o.p. 2. Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., gdyż sąd pierwsze instancji rozstrzygnął w granicach sprawy, albowiem nie jest możliwe wzruszenie decyzji restrukturyzacyjnej. Natomiast strona bezzasadnie usiłuje wyjść poza te granice, podnosząc argumenty inne niż te, które mogą być przedmiotem rozstrzygnięcia co jest oczywiście niedopuszczalne. 3. Kontrola podjętego przez organ rozstrzygnięcia w trybie art. 253a o.o. ze strony sądu administracyjnego może dotyczyć wyłącznie tego czy organ administracji uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych wskazujących na istnienie przesłanki materialnej (interesu publicznego lub ważnego interesu strony) oraz oceny uznania administracyjnego z punktu widzenia zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 o.p.
  48. Postanowienie NSA, sygnatura: II FSK 1722/06
    Cofnięcie skargi kasacyjnej jest dla Naczelnego Sądu Administracyjnego wiążące i skutkuje umorzeniem postępowania. Z uwagi na zasadę związania granicami skargi kasacyjnej, Sąd ten nie jest władny badać zasadności cofnięcia.
  49. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 780/06
    Art. 1 § 2 p.u.s.a. wyznacza zakres kontroli sądu w każdej rozpoznawanej przez niego sprawie, specyfika decyzji wydawanych w ramach uznania administracyjnego powoduje, że stosowanie tego przepisu jest szczególnie silnie akcentowane w wydawanych przez sądy orzeczeniach. Sąd administracyjny, zgodnie z treścią ww. artykułu jest bowiem uprawniony wyłącznie do badania legalności decyzji, a tym samym do jego kompetencji nie należy badanie ani ich słuszności, ani też celowości. W praktyce oznacza to, że uznanie administracyjne, opierające się ze swej istoty właśnie na stosowaniu przez organy podatkowe zasad słuszności i celowości, nie może podlegać kontroli Sądu.
  50. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1503/06
    1. Nie ma podstaw prawnych do twierdzenia, że sąd administracyjny dopuszcza się naruszenia przepisów prawa procesowego, gdy wskazuje jakie okoliczności wymagają jeszcze wyjaśnienia. Przyznanie racji takim twierdzeniom, prowadzi do zniweczenia założeń i celu sądowej kontroli administracji, co do zasady kasacyjnej i nadto opartej na kryterium zgodności z prawem. 2. Formułowanie wskazań pod adresem organu administracji służy wykonaniu wyroku sądowego, a to oznacza, że kwestionowanie ich jest dopuszczalne wówczas, gdyby wykraczały one poza granice przeprowadzonej oceny prawnej lub ze swej istoty były niewykonalne. Założenie a priori zbędności ustaleń czyniłoby kontrolę sądową iluzoryczną, a to podważałoby konstytucyjne podstawy jej sprawowania.
  51. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 245/07
    Wszelkie działania, które prowadzą do zmiany właściwości technicznych środków trwałych stanowią jego ulepszenie. Innymi słowy przez pojęcie ulepszenia rozumieć należy wydatki związane z przebudową, rozbudową, rekonstrukcją, adaptacją, modernizacją środków trwałych (§ 6 ust. 3 rozporządzenia i art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). W przypadku wydatków na ulepszenie środków trwałych, zgodnie z art. 22 ust. 8 i art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c cytowanej ustawy, a mających charakter inwestycyjny a nie remontowy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy amortyzacyjne pod warunkiem, że podatnik prowadzi ewidencję środków trwałych.
  52. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 722/06
    Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, stosownie do zawartych w nim wskazań wyjaśnieniu podlegała wyłącznie kwestia rzutujących na wysokość dochodu ze sprzedaży autobusu wydatków (bezpośrednich i pośrednich) oraz marży. Wobec powyższego zarzuty wykraczające poza zakres ponownego rozpoznania sprawy nie mogą być skutecznie podniesione, a przez Sąd kasacyjny rozważane.
  53. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 758/06
    W orzecznictwie sądowym i doktrynie przyjmuje się, iż błędna wykładnia zachodzi wówczas, gdy sąd mylnie zrozumiał treść danej normy prawnej, zaś niewłaściwe zastosowanie to tzw. błąd w subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (por. B. Gruszczyński wPrawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. II., Warszawa 2006, s. 378). Z kolei naruszenie przepisów postępowania dotyczyć powinno przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił sąd pierwszej instancji w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por: J. P. Tarno,Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. II, Warszawa 2006, s. 370).
  54. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 679/06
    1. Dla zachowania formy skargi kasacyjnej nie wystarczy powołanie się na przepis wymieniający podstawy skargi kasacyjnej. Ograniczenie się tylko do takiego wskazania powoduje, że ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest w ogóle możliwa, samo zaś pismo pozostaje jedynie namiastką środka odwoławczego. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody, zmuszające sąd kasacyjny do dociekania, który przepis prawa skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Przepis ten musi być wskazany wyraźnie. Nie można też uznać za podstawę kasacyjną w rozumieniu art. 174 i 176 zawarcia w skardze kasacyjnej odmiennej oceny dowodów i wyprowadzenia na jej podstawie własnych wniosków co do stanu faktycznego bez wskazania przepisów postępowania, które zdaniem strony zostały naruszone. 2. Adresatem zarzutu naruszenia prawa, zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania, może być tylko sąd I instancji. Wymienienie przepisów naruszonych przez organ administracyjny nie jest wykonaniem obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych. Przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym jest bowiem orzeczenie sądu, a nie decyzja administracyjna, ani inny akt administracyjny.
  55. Postanowienie w składzie jednego sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego, sygnatura: I SA/Rz 24/07
    Występowanie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jest szeregiem czynności pełnomocnika, do których może dojść dopiero w następstwie skutecznego wniesienia skargi kasacyjnej sporządzonej przez uprawniony podmiot. Przy odmiennym założeniu strona wnosząca skargę kasacyjną mogłaby zostać narażona na skutki prawne skargi kasacyjnej zawierającej zarzuty sformułowane niezgodnie z jej wolą.
  56. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 130/07
    Stosownie do treści art. 22 ust. 1 i ust. 5 u.p.d.o.f. u podatników prowadzących księgi rachunkowe /handlowe/ koszty uzyskania przychodów objętych tymi księgami są potrącone tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą, tj. są, potrącalne także koszty uzyskania poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy, lecz dotyczące przychodów roku podatkowego oraz określone co do rodzaju i kwoty koszty uzyskania, które zostały zarachowane, chociaż ich jeszcze nie poniesiono, jeżeli odnoszą się do przychodów danego roku podatkowego, chyba że zarachowanie ich nie było możliwe; w tym wypadku są one potrącalne w roku, w którym zostały poniesione. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z cytowanego przepisu wynika, że koszty poniesione w celu uzyskania przychodów można potrącić tylko w roku podatkowym, w którym przychód związany z kosztami wystąpił, albo zgodnie z zasadami racjonalnego, umotywowanego gospodarczo przewidywania, powinien wystąpić.
  57. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 620/06
    Zarzut naruszenia prawa materialnego można skutecznie zgłaszać wówczas, gdy ustalony w sprawie stan faktyczny, będący podstawą zaskarżonego orzeczenia, nie budzi wątpliwości. Prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy, a więc właściwe zastosowanie przepisów art. 27c powoływanej ustawy podatkowej będzie zatem możliwe dopiero po ustaleniu w sposób prawidłowy stanu faktycznego przez organy podatkowe w zgodzie z zasadami postępowania wyrażonymi m.in. w art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej.
  58. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 561/06
    Prawo budowlane w art. 3 zawiera definicję prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla własnych potrzeb (tej ustawy), nie można tej definicji stosować dla potrzeb ustalenia prawa do ulgi budowlanej przewidzianej w przepisach o podatku dochodowym.
  59. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 538/06
    Na podstawie art. 8 i art. 22 ust. 1in initioustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 90, poz. 416 ze zm.) wydatek poniesiony przez wspólników spółki cywilnej, prowadzących w jej ramach opodatkowaną działalność gospodarczą, z tytułu i na rzecz działalności gospodarczej prowadzonej przez wspólników innej spółki cywilnej, nie jest kosztem uzyskania przychodów tej spółki i nie ma wpływu na określenie jej dochodu do następnego opodatkowania u wspólników w stosunku do ich udziałów. Przychodem współtworzącym ten dochód, na podstawie art. 8 i art. 14 ust. 2 pkt 8 cytowanej ustawy podatkowej, jest natomiast wartość nieodpłatnego świadczenia uzyskanego w stosunkach gospodarczych pomiędzy wymienionymi spółkami.
  60. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 441/06
    1. Pojęcie zwięzłe przedstawienie stanu sprawy w rozumieniu art. 141 § 4 u.p.p.s.a. oznacza, że stan ten powinien być treściwy oraz zwarty. Zwięzłe przedstawienie stanu sprawy oznacza ponadto obowiązek jego przedstawienia w taki sposób, by strony oraz sąd odwoławczy mogli dokonać oceny prawidłowości rozumowania sądu, a więc ocenie czy i jakie sąd ten popełnił błędy. W pojęciu zwięzłego przedstawienia stanu sprawy mieści się też obowiązek wskazania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia czyli stanu faktycznego przyjętego przez Sąd, który wcale nie musi oznaczać tożsamego stanu faktycznego ze stanem ustalonym przez organ administracji publicznej, albowiem mieścić się w nim będą ustalenia poczynione przez Sąd, gdy uzupełniająco przeprowadził dowody z dokumentów (art. 106 § 3 u.p.p.s.a), jak również te przypadki, w których Sąd stwierdził, że organy administracyjne nie wyjaśniły sprawy czy też te przypadki, w których Sąd dokonał ustaleń na podstawie dowodów znajdujących się w aktach sprawy i stwierdził, iż uchybienia przepisów postępowania popełnione przez organ nie wpłynęły w istotny sposób na wynik sprawy. a. trafnie w szczególności podniesiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uzasadniając zaskarżony wyrok ograniczył się jedynie do ogólnych twierdzeń, że wnioskowanie organu podatkowego rozpoznawanej sprawy pozostawało w zgodności z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, bez sprecyzowania jednak na czym to logiczne wnioskowanie miało polegać oraz czego dotyczyć. Sąd nie wskazał także, jakie okoliczności wziął pod uwagę a jakich nie.
  61. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 558/06
    1. Skoro ustawodawca określił warunki do odliczenia darowizn na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą, to tym samym udzielił organom podatkowym upoważnienia "do dokonania kontroli, czy dokument istnieje, czy ma odpowiednią formę, a także czy darowizna faktycznie została przeznaczona na działalność charytatywno-opiekuńczą kościoła". 1a. Sprawozdanie jest objęte domniemaniem prawdziwości przedstawionych w nim oświadczeń. 2. Nie znalazł tym bardziej potwierdzenia zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku odnosi się do wszystkich istotnych elementów sprawy, jest kompletne, spójne w sensie merytorycznym i wyjaśnia dostatecznie szczegółowo, jakie przesłanki przesądziły o wyniku prowadzonego przed sadem postępowania.
  62. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 656/06
    1. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed wymienionymi organami. Ponadto sąd bierze pod uwagę fakty powszechnie znane, a także dowody uzupełniające z dokumentów, o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. Przyjęcie w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy oznacza, że sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zmiana stanu faktycznego lub prawnego, która nastąpiła po wydaniu zaskarżonego aktu zasadniczo nie podlega uwzględnieniu. Orzekanie na podstawie akt sprawy oznacza, iż Sąd I instancji oceniając legalność zaskarżonego aktu bierze pod uwagę okoliczności, które z tych akt wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Przepis ten nie służy zatem do zwalczania wniosków jakie zostały wyprowadzone z materiału dowodowego, lecz nakazuje sądowi konkretne zachowanie przy podejmowaniu orzeczenia. 2. Zgodnie z utrwalonym w tej mierze orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego ustalenia faktyczne Sądu l instancji nie mogą być podważane zarzutami naruszenia prawa materialnego. Oznacza to, że w sytuacji gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny, przyjęty w wyroku Sądu I instancji niezbędne jest oparcie skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia przepisów postępowania sądowego, nie zaś materialnego.
  63. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 619/06
    Realizacja doręczenia w trybie i na podstawie art. 150 Ordynacji podatkowej jest ważną i mogącą powodować znaczące skutki prawne czynnością procesową, w ramach której określone czynności urzędowe wykonuje doręczyciel. Brak podpisu doręczyciela na zwrotnym poświadczeniu odbioru oraz nieczytelne podpisy na kopercie, do której został załączony, powodują wskazane przez Sąd I instancji wątpliwości: czy, a jeżeli tak, to czy doręczyciel i w jakim konkretnie dniu? - umieścił zawiadomienie o pozostawieniu pisma dla skarżącej w jej pocztowej skrzynce oddawczej. Zaniechania w wyjaśnieniu tych okoliczności przez organy podatkowe miało znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem to tylko z zawiadomień pozostawianych w skrzynce oddawczej przez doręczyciela skarżąca mogła posiąść wiedzę o doręczeniu jej decyzji w sposób wynikający z art. 150 Ordynacji podatkowej.
  64. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 716/06
    Przepis art. 184 p.p.s.a. nie ma zastosowania w przypadku, gdy sąd wadliwie zakwalifikował pewien stan rzeczy, nie dopatrując się zarzucanego organowi administracji naruszenia prawa, zaś jego decyzję uchylił z innego powodu niż podniesiony w skardze. Nie występuje wówczas "błąd uzasadnienia", lecz błąd oceny prawnej, która legła u podstaw zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. Przeszkodą dla zastosowania w rozpoznanej sprawie wskazanego przepisu było również stwierdzenie naruszenia prawa przez zamieszczone w sentencji wyroku rozstrzygnięcie (postanowienie) dotyczące zasądzenia kosztów postępowania na rzecz skarżącego od organu administracji na podstawie art. 206 p.p.s.a.
  65. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 553/06
    Zaskarżony wyrok zapadł w następstwie wniesienia skargi na powtórną decyzję w przedmiocie określenia małżonkom wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r. Jest rzeczą oczywistą, że podejmując wyrok w tego rodzaju sytuacji, sąd administracyjny ma obowiązek sprawdzić, jak organy podatkowe wywiązały się z realizacji skierowanych do nich wcześniej, wynikających z dokonanej w sprawie oceny prawnej, wskazań.
  66. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 475/06
    Zgodnie z art. 183 ustawy p.p.s.a. NSA jest związany granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że w ramach kasacyjnej kontroli zaskarżonego orzeczenia nie może wykraczać poza powołane podstawy kasacyjne. Sąd rozpatruje sprawę jedynie pod kątem naruszenia przepisów wskazanych w skardze i to jedynie w przypadku należytego zakwalifikowania podniesionych naruszeń
  67. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 476/06, II FSK 477/06
    Powołanie w skardze kasacyjnej jako naruszonych przepisów Ordynacji podatkowej w oderwaniu od przepisów postępowania sądowego nie pozwala traktować ich jako podstawy kasacyjnej, określonej w art. 174 pkt. 2 u.p.p.s.a.
  68. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 405/06
    Z art. 26b ust. 2 pkt 7 u.p.d.o.f. wynika wprost, iż podatnik może dokonywać odliczeń odsetek od kredytu (pożyczki) udzielonego mu na sfinansowanie inwestycji mającej na celu zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych, jeżeli ani on ani jego małżonka nie korzystała wcześniej (ani nie korzysta w dalszym ciągu) m.in. z odliczeń związanych z wydatkami na budowę budynku mieszkalnego. Analizowany przepis nie uzależnia przy tym w żaden sposób ograniczenia w nim wprowadzonego, od tego w jakim okresie małżonka podatnika korzystała z dużej ulgi mieszkaniowej. Jedyną przesłanką negatywną w nim wskazaną jest sam fakt korzystania (w przeszłości lub w dalszym ciągu), przez osobę będącą małżonką podatnika, z jednego ze zlikwidowanych odliczeń, w tym z odliczenia wydatków na budowę budynku mieszkalnego. Nie ma znaczenia z punktu widzenia interpretowanej regulacji, czy małżonka podatnika dokonywała stosownych odliczeń już w trakcie trwania małżeństwa, czy też jeszcze przed jego zawarciem. Użycie w art. 26b ust. 2 pkt 7 u.p.d.o.f. słowa "małżonek" nie oznacza, że chodzi o odliczenia przez tę osobę dokonywane (lub dokonane) już po zawarciu związku małżeńskiego. Słowo to służy wyłącznie identyfikacji osoby, której działanie wpływa na możliwość dokonywania przez podatnika odliczenia, o którym mowa w ust. 1 ww. przepisu. Wynika to chociażby z jego gramatycznej funkcji w zdaniu (podmiot). Nie sposób tylko z tego słowa wywodzić czasokresu, w jakim małżonek podatnika miałby korzystać z dużej ulgi mieszkaniowej. Takie rozumienie analizowanej regulacji, w ocenie NSA, skutkowałby jej rozszerzającą interpretacją, podczas gdy przepisy dotyczące ulg podatkowych powinny być wykładane ściśle (por. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2004 r., sygn. akt FSK 596/04 Monitor Podatkowy z 2004 r. z. 12; wyrok SN z dnia 7 maja 1997 r., sygn. akt III RN 22/97, POP 1999 nr 6, poz. 170). Gdyby ustawodawca w jakikolwiek sposób zamierzał ograniczyć okres w jakim małżonek podatnika, chcącego skorzystać z ulgi odsetkowej, dokonywał odliczeń wymienionych w art. 26b ust. 2 pkt 7 u.p.d.o.f., to wyraźnie by to w ustawie wskazał.
  69. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 395/06
    1. Istotne znaczenie ma data poniesienia wydatków przez skarżącą bowiem to ona determinują zgodnie z powołanym przepisem zastosowanie odpowiedniego brzmienia przepisu stanowiącego podstawę prawną rozstrzygnięcia. 2. Wcześniejsze zgromadzenie środków finansowych w walutach obcych - przed 1 stycznia 1998 r. - w wyniku pracy za granicą, czy nieudokumentowanego handlu, nie stanowiło jeszcze przesłanki do zastosowania art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f., gdyż nie wystąpił w stanie faktycznym wydatek, którego zaistnienie skutkuje zastosowaniem omawianego przepisu. 3. Ta część przepisu, która odnosi się do "opodatkowanych bądź wolnych od opodatkowania" - dotyczy zarówno źródeł przychodów, jak i posiadanych przedtem zasobów majątkowych. 4. w postępowaniu podatkowym dotyczącym dochodu z nieujawnionych źródeł przychodu zostanie stwierdzone poniesienie wydatków przekraczających znacznie zeznany dochód, to na podatniku ciąży wykazanie, że wydatki te znajdują pokrycie w określonym źródle przychodów lub posiadanych zasobach. 5. Podnosząc zatem zarzut naruszenia prawa polegający na przeprowadzeniu kontroli działalności administracji publicznej opartej na dowolnym wnioskowaniu, sprzecznym z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego -należało wskazać jako naruszony art. 1 § 2 p.u.s.a., natomiast w zakresie zarzutu związanego z nie zastosowaniem środków przewidzianych ustawą w celu usunięcia naruszeń prawa zasadne byłoby powołanie naruszenia art. 145 p.p.s.a., w którejś z przewidzianych tym przepisem postaci. 6. W odróżnieniu od decyzji wydanych na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a o.p., który nie ustanawia przesłanek do wydania tych decyzji, można wydać decyzję kasacyjną przewidzianą w tym przepisie tylko wówczas, gdy zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego lub przeprowadzone przez ten organ postępowanie wyjaśniające nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy i brak jest podstaw do zastosowania w postępowaniu odwoławczym art. 229 o.p., tj. przeprowadzenia przez organ odwoławczy dodatkowego, uzupełniającego postępowania dowodowego albo zlecenie przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję.
  70. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 442/06
    Za zobowiązanie podatkowe wymagalne należy uznać tylko takie zobowiązanie, którego wierzyciel może żądać. W wypadku zobowiązań podatkowych, powstających poprzez zaistnienie okoliczności, z którymi przepisy prawa łączą powstanie takiego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej), chociaż stają się one już zaległe z upływem terminu płatności, to niezbędnym warunkiem wykonania tego rodzaju zobowiązań w drodze postępowania egzekucyjnego jest decyzja organu podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 4 marca 1993 r. sygn. akt SA/Wr 1799/92 - publik. ONSA z 1993 r. nr 3, poz. 80 - a także glosa do tego wyroku Z. Leońskiego, publik. Monitor Prawniczy z 1994 r., nr 2, str. 52). Decyzje takie odnośnie skarżących, jak wynika z zaskarżonego wyroku, zapadły w 2002 r. W tej sytuacji należy stwierdzić, że przed dokonaniem wydatków inwestycyjnych w 1997 r. skarżący nie posiadali wymagalnych zobowiązań publicznoprawnych, a zatem spełniali warunek odliczenia od dochodu, przewidziany w przepisie § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 stycznia 1994 r. w sprawie odliczeń od dochodu wydatków inwestycyjnych oraz obniżek podatku dochodowego (Dz. U. z 1996 r. Nr 39, poz. 171 ze zm.).
  71. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 95/06
    1. Skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć zaś należy przede wszystkim dokładne określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie kasacji winno natomiast zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i - w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2005 r., sygn. l FSK 155/05, niepublikowany). Innymi słowy więc, zarzucając sądowi naruszenie prawa procesowego należy nie tylko wskazać jakiego przepisu (przepisów) regulującego postępowanie sądowoadministracyjne to dotyczy, ale także wykazać wpływ takiego naruszenia na treść wyroku. 2. Zarzucając sądowi naruszenie prawa procesowego należy nie tylko wskazać jakiego przepisu (przepisów) regulującego postępowanie sądowoadministracyjne to dotyczy, ale także wykazać wpływ takiego naruszenia na treść wyroku.
  72. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 541/06
    Zgodnie z art. 183 ustawy p.p.s.a. NSA jest związany granicami skargi kasacyjnej. NSA rozpatruje sprawę jedynie pod kątem naruszenia przepisów wskazanych w skardze i to jedynie w przypadku należytego zakwalifikowania podniesionych naruszeń.Duplikat faktury stanowi wyłącznie potwierdzenie stanu faktycznego wynikającego z uprzednio doręczonego oryginału faktury VAT, co nie stanowi podstawy do zmiany terminu odliczenia podatku naliczonego stanowiącego podstawę podatku od wartości dodanej, jednak w terminie wynikającym z faktu doręczenia faktury.
  73. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 435/06
    Zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego mogą podlegać ocenie dopiero wtedy, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku nasuwa wątpliwości
  74. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 341/06; II FSK 342/06
    O bezskuteczności postępowania egzekucyjnego nie musi przesądzać wyłącznie fakt umorzenia postępowania tego postępowania. Nie przesądza o tym ani treść art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, ani treść art. 59 § 2 i 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jednakże działania organu egzekucyjnego muszą nie pozostawiać wątpliwości co do tego, że egzekwowana wierzytelność nie może być zaspokojona z jakiejkolwiek części majątku spółki.
  75. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 316/06
    1. Autor skargi kasacyjnej zarzuca zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo że został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego. 2. Zarzut naruszenia przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a. należy uznać za bezzasadny. Zwłaszcza w świetle sformułowania strony skarżącej sprowadzającej się do "przeprowadzenia dowodu z dokumentów Sądu Apelacyjnego i zeznań podmiotów". Skarga kasacyjna w tym zakresie nie zawiera dokładnego określenia o jakie akta skarżącemu chodzi chociażby sygnaturę akt, czy datę wyroku, a ponadto w świetle powołanego przepisu możliwe jest jedynie przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z Apelacyjnego. 3. Z kolei zarzut strony skarżącej naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest również bezzasadny, gdyż nie tylko że dotyczy ten przepis wyroku, a nie decyzji, jak twierdzi skarżący na ostatniej stronie skargi kasacyjnej, lecz uzasadnienie wyroku Sądu i instancji odpowiada wymogom przewidzianym treścią zarzuconego przepisu. 4. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania to jest art. 135 i 140 § 3 p.p.s.a zresztą bliżej nierozwinięte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej należy uznać za chybione, a wręcz niezrozumiałe. Ponieważ nie zakwestionowano skutecznie stanu faktycznego przyjętego przez Sąd l instancji, Naczelny Sąd Administracyjny jest tak ustalonym stanem faktycznym związany. 5. skoro uzyskał on dochody z najmu w 1996 r. i tego dochodu nie ujawnił w zeznaniu rocznym za 1996 r., to, jak słusznie uznał Sąd I instancji, organy podatkowe zobowiązane byty na podstawie art. 21 § 3 O.p. określić to zobowiązanie podatkowe jako zaległość podatkową w zaskarżonych decyzjach.
  76. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 292/06
    Poprzez zarzut naruszenia prawa materialnego nie można zwalczać ustaleń faktycznych ani oceny dowodów. Niepodważenie poprawności ustaleń faktycznych powoduje, że dla oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego miarodajny jest stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku
  77. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 226/06
    Sformułowany przez Stronę skarżącą zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, poprzez błędną wykładnię prawa materialnego polegającą na uznaniu, że wydatek z tytułu opłaty wstępnej - managament fee nie stanowił kosztu uzyskania przychodu, nie dał Sądowi możliwości jego oceny merytorycznej. Wynika to stąd, iż Strona skarżąca zakwestionowała ustalenia stanu faktycznego dokonanego przez organy podatkowe i przez WSA w Gliwicach. Ustalenia faktyczne mogłyby zostać podważone jedynie w razie podniesienia zarzutu przepisów postępowania sądowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), a w szczególności na przykład art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz.926 ze zm.). Przy formułowaniu tegoż zarzutu autor skargi, ani wpetitumskargi ani w uzasadnieniu tego nie uczynił (pomimo trzech stron wywodu na ten temat).
  78. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 414/06
    1. Na podstawie dyspozycji art. 183 § 1 ppsa - Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. 2. NSA nie jest przy tym kolejną instancją administracyjną i adresowanie do niego żądań przeprowadzenia bezpośredniej oceny działania organów administracji publicznej musi zostać uznane za chybione. W dowodzeniu swych racji stronę nie mógł zastąpić sąd kasacyjny. Sąd ten nie mógł też w drodze wnioskowania uzupełniać braki skargi kasacyjnej.
  79. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 415/06
    1. Na podstawie dyspozycji art. 183 § 1 ppsa - Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. 2. NSA nie jest przy tym kolejną instancją administracyjną i adresowanie do niego żądań przeprowadzenia bezpośredniej oceny działania organów administracji publicznej musi zostać uznane za chybione. W dowodzeniu swych racji stronę nie mógł zastąpić sąd kasacyjny. Sąd ten nie mógł też w drodze wnioskowania uzupełniać braki skargi kasacyjnej.
  80. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 179/06
    1. Art. 181 o.p. wprowadza otwarty katalog dowodów i żadnemu z nich nie nadaje prymatu pierwszeństwa co nie oznacza jednak, że co do zasady wyjaśnienia podejrzanego (oskarżonego) mają "słabszą" moc dowodową niż zeznania świadka. 2. Ponadto przepis ten przyjmuje zasadę pośredniości w postępowaniu dowodowym, która polega na ustaleniu stanu faktycznego w oparciu o dowody przeprowadzone przez inny organ, w sprawie niniejszej przez organy prowadzący postępowanie karne. W stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania decyzji, art. 181 o.p. stanowił m.in., że dowodami w postępowaniu podatkowym mogły być materiały, a więc i wyjaśnienia podejrzanego, zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa lub wykroczenia skarbowe.
  81. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 178/06
    1. Zbadanie przesłanki nieważności postępowania wymienionej w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. wymagało odpowiedzi na pytanie, czy istotnie spółka z ograniczoną odpowiedzialnością była stroną postępowania w sprawie przeniesienia odpowiedzialnością za jego zaległości podatkowe na członków zarządy w oparciu o przepisy art. 107 § 1, art. 108 § 2 i art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. Nieważność postępowania mogła bowiem mieć miejsce gdyby istotnie spółce przysługiwały uprawnienia strony i nie uczestnicząc w postępowaniu sądowoadministracyjnym pozbawiona została możności obrony swoich praw (art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem pozbawienie strony możliwości obrony swych prawa polega na tym, że strona na skutek wadliwości procesowych sądu lub strony przeciwnej nie mogła brać i nie brała udziału w postępowaniu lub w jego istotnej części, jeśli skutki tych wadliwości nie mogły zostać usunięte przed wydaniem orzeczenia kończącego postępowanie w danej instancji. 2. Decydujące znaczenie dla określenia statusu uczestnika postępowania sądowoadministracyjnego na prawach strony miał status konkretnego podmiotu w uprzednio prowadzonym postępowaniu administracyjnym (poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji). Sąd nie jest władny badać, czy wynik postępowania dotyczy interesu prawnego osób, które skargi nie wniosły, a brały udział w uprzednio prowadzonym postępowaniu administracyjnym i od wyniku tego badania uzależniać przyznanie tym podmiotom statusu uczestnika z mocy prawa. Tym bardziej badanie to nie mogło dotyczyć interesu prawnego osób, które nie brały udziału w postępowaniu administracyjnym. 3. O zawieszeniu postępowania decydują przesłanki celowościowe. Stosownie do przesłanki ustalonej w § 1 pkt 1 tego artykułu (na tę przesłankę wskazywała strona skarżąca) Sąd może zawiesić postępowanie, jeżeli wynik tego postępowania zależy m.in. od innego toczącego się postępowania sądowego. Dla zawieszenia postępowania sądowego z tego powodu niezbędne jest stwierdzenie przez Sąd, iż orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu będzie stanowić podstawę rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym (tzw. zagadnienie wstępne - kwestia prejudycjalna). Zagadnienie to nie jest tożsame z kwestią, która mogła mieć charakter wstępny dla postępowania administracyjnego (wskazanie mienia spółki, z którego możliwa jest egzekucja). 4. Naruszenie prawa przez błędną wykładnię polega na mylnym rozważeniu treści określonej normy prawnej, natomiast uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie subsumcji, co wyraża się tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie podciągnięto pod hipotezę określonej normy prawnej.
  82. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 587/06
    Uwzględnienie skargi kasacyjnej w celu umożliwienia postępowania, prowadzącego do tego samego wyniku sprzeczne jest z zasadami ekonomii postępowania
  83. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 98/06
    W skardze kasacyjnej nie można zarzucać naruszenia prawa materialnego, gdy z uzasadnienia wynika, iż zdaniem wnoszącego ten środek odwoławczy, wadliwie ustalone zastały okoliczności stanu faktycznego bez wskazania przy tym jakie normy postępowania naruszył sąd pierwszej instancji w procesie kontroli legalności zaskarżonej decyzji
  84. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 98/06, II FSK 99/06, II FSK 100/06, II FSK 101/06
    W skardze kasacyjnej nie można zarzucać naruszenia prawa materialnego, gdy z uzasadnienia wynika, iż zdaniem wnoszącego ten środek odwoławczy, wadliwie ustalone zostały okoliczności stanu faktycznego
  85. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 10/06
    Za niedopuszczalną wykładnię zmierzającą do wniosku, iż podatnicy, którzy zgodnie z art. 9a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podlegają opodatkowaniu na zasadach ogólnych, ponieważ nie podjęły działań określonych w tym przepisie, równocześnie, na podstawie art. 9 ust. 1 zd. 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym podlegają tej formie opodatkowania.
  86. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 146/06
    W związku ze wskazaniem w piśmie uzupełniającym skargę kasacyjną przepisów, które nie stanowiły zawartych w skardze podstaw kasacyjnych należy podnieść, że po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej dopuszczalne jest jedynie przytoczenie nowego uzasadnienia tych podstaw (art. 183 § 1 p.p.s.a. - in fine). Stąd też zarzuty naruszenia art. 141 § 4 i 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. nie mogły już być przez sąd kasacyjny rozważane.
  87. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 95/06
    Podniesienie przez stronę zarzutu naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, wymaga aby strona skarżąca wskazała jakikolwiek przepis postępowania, który został przez sąd naruszony. Brak takiego wskazania zwalnia sąd kasacyjny od konieczności ustosunkowania się do tak wadliwie postawionego zarzutu.
  88. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 82/06
    1. Zarzucając naruszenie prawa procesowego autor skargi kasacyjnej winien nie tylko wskazać przepisy procesowe naruszone zaskarżonym wyrokiem, ale opisać na czym polegało ich naruszenie przez sąd i wskazać istotny wpływ tego naruszenia na wynik sprawy. 2. Sąd administracyjny nie mógł wprost naruszyć art. 120, 121, 122, 187, 191 Ordynacji podatkowej bo dotyczą one postępowania przed organami podatkowymi, a nie postępowania przed Sądem.
  89. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1495/05
    1) W ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego, skarżąca nie może skutecznie powoływać się na błędne (kwestionowane przez stronę) ustalenie faktu.2) Umowy sprzedaży dotyczące rzeczy ze składu celnego, utworzonego na podstawie ustawy- Prawo celne, również podlegają opłacie skarbowej, gdyż w rozumieniu ustawy o opłacie skarbowej towary sprzedawane ze składu celnego niewątpliwie nie znajdują się za granicą, lecz w Polsce.
  90. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 48/06
    1. Tak sformułowany zarzut nie może być rozpatrzony przez NSA, który jest związany granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.ps.a.), z uwagi na to, że - wbrew wymogowi zawartemu w art. 176 p.p.s.a. - nie został on w ogóle uzasadniony zarówno w skardze kasacyjnej, jak i w piśmie ją uzupełniającym. Jak również dotyczy naruszenia art. 166 § 1 o.p., ale bez odniesienia do któregokolwiek wskazanego przepisu p.p.s.a. i p.u.s.a. Oparcie zaś podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wyłącznie na przepisach o.p. nie jest możliwe. 2. Zarzut naruszenia art. 70b P.p. nie jest zasadny. Dopóki więc w trakcie postępowania podatkowego nie stwierdzi się przedawnienia zobowiązania podatkowego, brak jest podstaw do zastosowania art. 70b o.p. Jakkolwiek w cytowanym przepisie mowa jest o umorzeniu "toczącego się postępowania podatkowego", to praktycznie może on mieć zastosowanie tylko w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Po wydaniu decyzji i wniesieniu odwołania samo umorzenie postępowania nie wyeliminuje z obrotu prawnego zaskarżonego aktu. Wniesienie odwołania powoduje konieczność wydania decyzji przez organ odwoławczy, gdyż art. 70b o.p. w postępowaniu odwoławczym nie ma zastosowania. Jeżeli zobowiązanie podatkowe wygasło na skutek przedawnienia w toku postępowania przed organem drugiej instancji, organ ten powinien uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 o.p. 3. Nie zmienia tej oceny brak wyraźnego odniesienia się w zaskarżonym wyroku do zarzutu naruszenia art. 70b o.p., gdyż naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w tym zakresie z w.w. względów należy ocenić jako nie mające wpływu na wynik sprawy, a tylko taki wpływ mógłby uzasadnić uwzględnienie zarzutu przez Naczelny Sąd Administracyjny.
  91. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 314/06
    1. Przytaczając podstawę kasacyjną strona winna wskazać przepis konkretnego aktu prawnego, ze wskazaniem jednostki redakcyjnej. Zarzucając naruszenie prawa materialnego, winna wskazać formę tego naruszenia, przy czym zauważyć należy, że obie formy naruszenia nie mogą wystąpić jednocześnie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2005 r., sygn. akt l FSK 423/05,opub. w Systemie Informacji Prawnej Lex pod nr 187703). 2. Powołując zarzut błędnej wykładni przepisu prawa strona obowiązana jest podać, jak według niej dany przepis należy rozumieć, zarzucając zaś niewłaściwe zastosowania-wskazać przepis, jaki winien mieć zastosowanie. Wskazując zaś na naruszenie przepisów postępowania winna ona wskazać przepisy regulujące postępowanie przed sądami administracyjnymi, ewentualnie w powiązaniu z odpowiednimi przepisami regulującymi postępowanie administracyjne, których naruszenia sąd l instancji nie uwzględnił. 3. Skargę kasacyjna wnosi się bowiem od wyroku sądu (art. 173 § 1 ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny ocenia zatem wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 15 § 1 pkt 1 ppsa), postępowanie przed nim nie jest powtórzeniem postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, gdzie kontroli podlega działanie administracji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2005 r., sygn. akt FSK 2290/04, opubl w Lex pod nr 173245). Zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie, winny być na tyle konkretne, aby nie trzeba się było domyślać intencji skarżącego. W postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną obowiązuje bowiem zasada pełnego związania sądu granicami środka odwoławczego. Z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania (art. 183 § 1 ppsa). Nie może zatem konkretyzować czy precyzować za stronę zarzutów skargi kasacyjnej. Niedokładne (ogólnikowe) uzasadnienie skargi kasacyjnej bądź jego brak czyni zatem kontrolę zaskarżonego wyroku niemożliwą.
  92. Postanowienie NSA, sygnatura: I FSK 49/06
    Z orzeczeń TK można wyprowadzić wniosek natury ogólnej, że w przypadku zmiany przepisów proceduralnych, gdy ustawa nowelizująca nie zawiera przepisów przejściowych, w sprawach wszczętych pod rządami starych przepisów a załatwianych w momencie obowiązywania przepisów znowelizowanych, należy stosować przepisy w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania rozstrzygnięcia. Oznacza to, że wniosek Starosty Międzyrzeckiego powinien zostać "załatwiony" postanowieniem, na które stronie przysługiwało zażalenie do organu odwoławczego, a od decyzji wydanej przez ten organ, strona miała prawo wnieść skargę do Sądu administracyjnego.
  93. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 12/06
    O możliwości zaliczenia przez podatnika odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do kosztów uzyskania przychodów decydowało wyłącznie to, czy odpisy te zostały przez podatnika dokonane zgodnie z wymaganiami obowiązujących przepisów tzn. czy podatnik wprowadził środki trwałe do ewidencji odpowiadającej warunkom przewidzianym w § 11 powołanego wyżej rozporządzenia zwłaszcza, że i w § 1 tego rozporządzenia wyraźnie stwierdzono, że ma ono zastosowanie do podatników, którzy uzyskują, przychody ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czyli z najmu. Bez znaczenia zatem pozostaje okoliczność, że podatnik nie prowadził działalności gospodarczej, a tym samym nie prowadził ksiąg rachunkowych bądź podatkowej księgi przychodów i rozchodów, a także nie był opodatkowany zryczałtowanym podatkiem dochodowym od przychodów ewidencjonowanych.
  94. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 37/06; II FSK 38/06
    Z dniem 1 stycznia 2003 r. wszystkie osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, niezależnie od reżimu podatkowego, któremu podlegały w 2002 r., zostały objęte regułą, zgodnie z którą opodatkowani zostali oni na zasadach ogólnych - wynikających z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, chyba że do dnia 20 stycznia 2003 r. Złożyli stosowne oświadczenie o wyborze formy opodatkowania zryczałtowanego.
  95. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1451/05; II FSK 1444/05; II FSK 1445/05
    Przepisy art. 1a pkt 3 i art. 89 ustawy z 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji są przepisami procesowymi, a nie materialnymi.Dlatego Sąd nie mógł naruszyć tych przepisów, gdyż stosowały je jedynie organy egzekucyjne.
  96. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1484/05, II FSK 1485/05
    1) Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowanie w nich stosunku administracyjnego, materialnego i procesowego. Sąd, uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. 2) Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Jakkolwiek przepis ten wyraźnie o tym nie stanowi, naruszenie prawa materialnego może polegać na niezastosowaniu przepisu prawa materialnego.
  97. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1461/05
    Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowień, a więc ukształtowanie w nich stosunku administracyjnego, materialnego i procesowego. Sąd uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne Zgodnie z treścią art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Jakkolwiek przepis ten wyraźnie o tym nie stanowi, naruszenie prawa materialnego może polegać na niezastosowaniu przepisu prawa materialnego
  98. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1482/05, II FSK 1483/05
    1) W postępowaniu przed sądami administracyjnymi zastosowanie mają przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a nie Ordynacja podatkowa Już tylko z tej przyczyny zarzuty dotyczące naruszenia przepisów ostatnio wymienionej ustawy nie mogą stanowić podstawy skargi kasacyjnej. 2) Ulga podatkowa nie może bowiem wspierać tzw. samowoli budowlanej która podlega karze niezależnie od nakazu rozbiórki (art. 48 Prawa budowlanego). Stąd też należy podzielić pogląd Sądu l instancji, że jedynym dowodem przesądzającym o związku poniesionych wydatków z określonym w ustawie celem mieszkaniowym, którego realizacja wymaga pozwolenia na budowę jest to pozwolenie. Ten kto wykonuje prace budowlane bez wymaganego pozwolenia narusza prawo i nie może z tego tytułu odnosić jakichkolwiek korzyści - także w postaci ulgi podatkowej.
  99. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1286/05
    1. Trzymiesięczny termin określony w art. 77 § 3 ordynacji podatkowej biegnie dopiero od dnia doręczenia organowi podatkowemu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego wraz z uzasadnieniem i aktami sprawy. Nie można wyłączać zastosowania art. 286 § 2 u.p.p.s.a. w sytuacji określonej w art. 77 § 3 o.p. Jest to norma prawna uzupełniająca uregulowanie zawarte w art. 77 § 3 o.p. 2. Sąd odwoławczy nie jest uprawniony do uzupełniania lub poprawiania podstaw zaskarżenia, czy wreszcie samodzielnego formułowania zarzutów.
  100. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1280/05
    1 .Rozpatrzenie zarzutów skargi kasacyjnej musi zostać poprzedzone rozpoznaniem zarzutów w zakresie uchybienia przez sąd pierwszej instancji przepisów postępowania oraz oceną ich skutków dla rozstrzygnięcia badanej sprawy. 2. Zadaniem sądu administracyjnego jest ocena, czy zebrany w postępowaniu podatkowym materiał dowodowy jest pełny i został prawidłowo zebrany, a zatem czy był wystarczający do ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia podatkowego.
  101. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1240/05
    1) Art. 106 § 3 u.p.p.s.a. nie służy więc do zwalczania w postępowaniu sądowoadministracyjnym ustaleń faktycznych poczynionych przez organy administracyjne, z którymi strona się nie zgadza. Aby przeprowadzić uzupełniający dowód z dokumentów sąd musi powziąć wątpliwości, o której mowa w art. 106 § 3 u.p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku takiej wątpliwości nie miał i uznał, że stan faktyczny sprawy ustalony został przez organy podatkowe w sposób prawidłowy.2) Elementy zawarte w art. 65 § 2 Kodeksu cywilnego takie jak brzmienie oświadczeń woli stron przedmiotowej umowy, zamiar stron oraz cel umowy jak również okoliczności towarzyszące złożeniu oświadczenia należą do elementów stanu faktycznego sprawy, których nieuwzględnienie może zostać jedynie podnoszone w ramach podstawy kasacyjnej zawartej w art. 174 pkt 2 u. p. p. s. a. Autor skargi kasacyjnej, nie zarzucił skutecznie uchybień co do poczynionych w rozpoznawanej sprawie ustaleń w zakresie faktycznych okoliczności sprawy, co skutkuje uniemożliwieniem, z uwagi na związanie Sądu zarzutami skargi kasacyjnej, dokonania merytorycznej oceny wskazanego naruszenia art. 65§ 2 Kodeksu cywilnego, którego jako podstawę wskazano stanowi art. 174 pkt 1 u. p. p. s. a.
  102. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1190/05
    1) Formułując zarzut naruszenia przepisów postępowania wskazano przepisy Ordynacji podatkowej, których Sąd pierwszej instancji nie stosował i nie mógł w postępowaniu sądowoadministracyjnym stosować - zarzut ten jest oczywiście bezzasadny. 2) Zarzut naruszenia prawa materialnego można formułować wówczas, gdy w ocenie skarżącego stan faktyczny został ustalony w sposób niewadliwy. Jeżeli natomiast skarżący uważa, że ustalenia faktyczne były błędne, a taki pogląd wynika z treści skargi kasacyjnej, zarzut naruszenia prawa materialnego jest co najmniej przedwczesny.
  103. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1227/05
    Rozpatrując naruszenie art. 200 § 1 O.p. w aspekcie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy stwierdzić, iż nie można z góry zakładać, jak to sugeruje autor skargi kasacyjnej, że każde naruszenia art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej skutkuje uchyleniem decyzji organu podatkowego. W każdej sprawie Sąd indywidualnie bada, czy naruszenie art. 200 § 1 O.p. mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Może to uczynić na podstawie art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie ppsa). Należy również podnieść, iż przepisy art. 200 § 1 i art. 150 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej są przepisami procesowymi, a nie jak to wskazał autor skargi kasacyjnej, przepisami prawa materialnego.
  104. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1262/05
    1. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002 r. Sygn. akt K 45/01 (Dz. U. z 2002 r. Nr 100, poz. 923) nie odnosi się do wszystkich podmiotów prowadzących zakłady pracy chronionej lecz jedynie do tych, które zostały wskazane w tym orzeczeniu, tj. tych, którzy w zaufaniu do przepisów sprzed nowelizacji, a więc przed 30 listopada 1999 r. rozpoczęli realizacje długookresowych inwestycji na rzecz osób niepełnosprawnych zatrudnionych w tych zakładach. 2. Jednym z podstawowych celów postępowania podatkowego prowadzonego w sprawie nadpłaty wynikającej z powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002 r. jest ustalenie, czy podatnik ubiegający się o nadpłatę jest podmiotem, którego dotyczy to orzeczenie.
  105. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1156/05
    1. Określenie granicy czasowej, do której można ustalić zryczałtowany podatek dochodowy od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych nastąpiło w przepisie art. 68 § 4 Ordynacji podatkowej. Przepis ten w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r. wprowadzonym w art. 1 pkt 56 lit. a ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 169, póz. 1387) stanowił, iż zobowiązanie podatkowe z tego tytułu nie powstaje ?jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku, w którym upłynął termin do złożenia zeznania rocznego dla podatników podatku dochodowego od osób fizycznych za rok podatkowy, którego dotyczy decyzja". 2. Wyrażona w art. 8 ust. 2 Konstytucji RP zasada bezpośredniego -stosowania Konstytucji oznacza obowiązek sądu orzekania w zgodzie z priorytetami w niej ustanowionymi. Dyrektywy Konstytucji doznają konkretyzacji w ustawodawstwie ?zwykłym" i dopiero te ostanie normy prawa stanowionego są podstawą rozstrzygnięcia sporów sądowych. W razie zastrzeżeń co do zgodności ustawy ?zwykłych" z Konstytucją specjalny tryb przewidziany w art. 188 Konstytucji RP pozwala na wyeliminowanie z obrotu prawnego norm prawnych niekonstytucyjnych. Dopóki nie zostanie stwierdzona przez Trybunał Konstytucyjny niezgodność określonego aktu normatywnego z Konstytucją, dopóty ten akt podlega stosowaniu. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej przepisy art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 20 ust. 1 i 3, art. 30 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f.
  106. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1316/05
    1. Zarzut błędnej wykładni polega bowiem na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej. 2. Aby dokonać oceny zasadności dokonanej w zaskarżonym wyroku wykładni powołanego wyżej przepisu prawa materialnego, należałoby w pierwszej kolejności skontrolować prawidłowość dokonanych w sprawie rozstrzygnięć procesowych.
  107. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 42/06
    1. Sąd II instancji nie jest uprawniony do uzupełniania lub poprawiania podstaw zaskarżenia czy też formułowania zarzutów, gdyż oznaczałoby to działanie z urzędu, co w świetle art. 183 § 1 zd. 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest niedopuszczalne. Sąd odwoławczy nie powinien też domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej, powinna być ona tak zredagowana, aby nie nasuwała wątpliwości interpretacyjnych. 2. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie może uchylić zaskarżonej decyzji nawet w sytuacji, gdy narusza ona przepisy postępowania (wskazane w skardze), jeżeli naruszenie to nie ma wpływu na wynik sprawy.
  108. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1069/05
    W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że przepis prawa materialnego, który nie został zastosowany przez sąd dla uzasadnienia rozstrzygnięcia może być podstawą kasacyjną tylko wtedy, gdy wnoszący skargę kasacyjną wykaże, iż jego pominięcie stanowi określone w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2004 r., sygn. akt OSK 121/04-ONSAiWSA 2004/1/11). W skardze kasacyjnej natomiast nie wykazano dlaczego przepis ten winien mieć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie ukierunkowując uzasadnienie powyższego zarzutu jedynie na błędną jego wykładnię, której miał dokonać Sąd pierwszej instancji. Powołanie w skardze kasacyjnej przepisu prawa materialnego, który nie był zastosowany w sprawie, nie może więc odnieść zamierzonego skutku, czyniąc nieskutecznym zarzut błędnej jego wykładni.
  109. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 605/05
    1. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania lub poprawiania podstaw skargi kasacyjnej, bowiem oznaczało by to działanie z urzędu, co jest niedopuszczalne. 2. Przesądzenie prawidłowości ustaleń stanu faktycznego daje możliwość badania subsumcji tego stanu z zastosowanym przepisem prawa materialnego. 3. Konstruując zarzut naruszenia art. 134 § ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wnoszący skargę kasacyjną powinien wykazać, że sąd nie zbadał wszystkich możliwych naruszeń prawa wywołanych zaskarżoną decyzja podatkową, bądź oparł rozstrzygnięcie o kontrolę legalności innej sprawy aniżeli ta, w której skargę wniesiono. Skarga kasacyjna nie może zmierzać do podważenia dokonanej przez sąd pierwszoinstancyjny oceny przeprowadzonego przez organy podatkowe postępowania w zakresie dokonanych w nim ustaleń faktycznych. 4. Sąd pierwszoinstancyjny nie mógł przekroczyć granic swobodnej oceny dowodów zebranych w aktach sprawy administracyjnej, bowiem oceny takiej nie dokonywał. 5. Zadaniem sądu I instancji jest ustalenie czy materiał dowodowy zebrany w postępowaniu podatkowym został oceniony przez organy podatkowe zgodnie z prawem procesowym. Sąd ten zatem bada czy swobodna ocena dowodów nie została w postępowaniu podatkowym przekroczona.
  110. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 1045/05
    Naruszenie przez organ kontroli przepisów art. 83 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej o ograniczeniu czasu trwania kontroli, stanowi naruszenie art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 7 Konstytucji RP, jednak nie dyskwalifikuje to bezwzględnie wyników kontroli oraz nie czyni niemożliwym wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie.
  111. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 1117/05
    Brak szczegółowego odniesienia się w uzasadnieniu wojewódzkiego sądu administracyjnego do niektórych zarzutów poniesionych w skardze do tego sądu, a uznanych przez Naczelny Sąd Administracyjny za nieuzasadnione, nie stanowi naruszenia prawa, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
  112. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 1116/05, I FSK 1118/05
    1. Art 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. pozwala sądowi administracyjnemu na uchylenie decyzji w przypadku naruszenia przepisów postępowania jedynie wówczas, gdy naruszenie tych przepisów mogło mieć wpływ na wynik sprawy, i to wpływ istotny. 2. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd dokonał oceny zasadności wszystkich zarzutów skargi, jakkolwiek wynik tej kontroli przedstawił w uzasadnieniu w sposób częściowo nadmiernie lapidarny. Można więc uznać, że w tym fragmencie uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie w pełni odpowiada wymogowi określonemu w art. 141 § 4 p.p.s.a. Nieprawidłowość ta nie ma jednak, w ocenie Sądu, żadnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a zatem nie może zmienić końcowej oceny, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, a skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
  113. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1198/05, II FSK 1265/05
    W sprawie nie może budzić wątpliwości, że materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia Izby Skarbowej był przepis art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który nie uznaje za koszty uzyskania przychodów nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części. Izba Skarbowa dokonując analizy m.in. w oparciu o treść art. 65 § 2 K.c. treści umów nazwanych umowami leasingu uznała, że rzeczywistym zamiarem stron tych umów nie było tylko oddanie przedmiotowych samochodów przez leasingodawcę do użycia podatnikowi, czyli realizacja umów leasingu operacyjnego, lecz w istocie doszło do sprzedaży tych samochodów (środków trwałych) na rzecz podatnika. Tymczasem WSA dokonując analizy językowej treści art. 23 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 u.p.d.o.f. stwierdził - w oderwaniu zupełnie od okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, że organy podatkowe dokonały oceny wydatków poniesionych przez skarżącego z tytułu umów, nazwanych umowami leasingu, pod kątem możliwości zaliczenia wynikających z nich wydatków do kosztów uzyskania przychodów. W konsekwencji zdaniem sądu pierwszej instancji organy podatkowe trafnie uznały, że zaliczenie rat leasingu do kosztów uzyskania przychodów narusza przepisy art. 22 ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f., którego to przepisu Izba Skarbowa w ogóle nie analizowała. Przyjęcie takiej konstatacji powoduje, że w kontekście uchwały NSA w składzie siedmiu sędziów z dnia 4 czerwca 2001 r. sygn. akt: FPS 14/00 (ONSA 2001, z. 4, poz. 147), że obowiązkiem sądu było zbadanie, czy przedmiotowe umowy były zgodne z kryteriami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1993 r. w sprawie zaliczenia przedmiotu umów najmu lub dzierżawy rzeczy albo praw majątkowych do składników majątku stron tych umów (Dz. U. Nr 28, poz. 129). Bowiem tylko wtedy można byłoby stwierdzić, czy przedmiotowe umowy naruszały art. 23 ust. 1 pkt 2 czy też nie. W przypadku natomiast przyjęcia, iż w sprawie ma zastosowanie art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b) (tak organy podatkowe) wyłącza potrzebę analizowania przedmiotowych umów kontekście treści rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1993 r.
  114. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1364/05
    Uzyskane w drodze dyskonta weksla środki pieniężne stanowią kredyt dyskontowy, który wykorzystany w działalności gospodarczej podatnika jest czynnikiem mogącym służyć uzyskaniu przychodów z tejże działalności, a zatem koszty tego kredytu (odsetki dyskontowe i prowizje), jako poniesione w celu ich osiągnięcia, mogą być zaliczone do kosztów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, podobnie jak do tych kosztów zaliczane są koszty kredytów bankowych, tj. prowizje i zapłacone odsetki (art. 16 ust. 1 pkt 11 ww. ustawy podatkowej).
  115. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1021/05
    1. Samo oddanie rzeczy ruchomej do korzystania innemu podmiotowi na podstawie umowy leasingu nie przesądza automatycznie o używaniu tej rzeczy bardziej intensywnie w stosunku do warunków przeciętnych, a tym samym nie uprawnia do stosowania podwyższonych stawek amortyzacyjnych, o których mowa w § 9 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 17.01.1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. Nr 6, poz. 35). 2. Spłata pożyczki (kredytu) o zwaloryzowanej wartości stanowi nadal spłatę pożyczki (kredytu), której stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Zastosowany w umowie pożyczki (kredytu) przelicznik walutowy w walucie obcej dla waluty polskiej, czyli tzw. waloryzacja pożyczki w związku z inflacją, jest wewnętrzną sprawą umawiających się stron i nie wynika z przepisów podatkowych, a więc w tej części kwota zwaloryzowanej pożyczki do spłaty nie może być uznana za uzasadnienie do uznania statystycznie naliczonych różnic kursowych za koszt uzyskania przychodów.
  116. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 943/05
    Porównanie regulacji prawnych obowiązujących przed 1 stycznia 2003 roku i od tej daty prowadzić musi do wniosku, że z punktu widzenia interesów strony nowa i stara regulacja nie różnią się istotnie. Tym samym zarzut zastosowania art. 70 § 1, § 4 oraz § 5 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązujacym od 1 stycznia 2003 r., to jest z nieuwzględnieniem art. 20 § 2 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw oraz ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym w roku 1998, przewidującym korzystniejsze zasady przedawnienia zobowiązań podatkowych, a w konsekwencji nieuznanie za przerwanie biegu przedawnienia czynności egzekucyjnych podjętych w roku 1998 należy uznać za chybiony.
  117. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 947/05
    1. Sąd kasacyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie jest uprawniony do uzupełniania lub rozszerzenia powołanych przez skarżącego podstaw zaskarżenia oraz zarzutów. 2. Ustawodawca wyraźnie i jednoznacznie (art. 16 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w brzmieniu obowiązującym w 1997 r.) wiąże dopuszczalność uznania wydatków z tytułu podróży służbowej pracowników podatnika z tytułu używania prywatnych samochodów do celów służbowych z prowadzeniem dokumentu w postaci ewidencji przebiegu pojazdu.
  118. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 948/05, II FSK 949/05
    1. Wskazane przez autora skargi kasacyjnej przepisy § 5, § 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 230, poz. 1924), art. 122, 180 § 1, 188 § 1, 187 § 1, art. 188 w zw. z art. 229 i 235 oraz 210 § 1 pkt. 6 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej nie są przepisami prawa materialnego. Przepisów tych sąd administracyjny nie stosuje, a więc nie może ich naruszyć. Sądy administracyjne procedują na podstawie przepisów ustawy sądowoadministracyjnej, a nie Ordynacji podatkowej (i rozporządzenia z dnia 27 listopada 2002 r.), dlatego też nie mogą naruszać przepisów postępowania podatkowego, a jedynie wadliwie ocenić ich ewentualne naruszenie przez organy podatkowe, przy nieodpowiednim zastosowaniu (w efekcie tej kontroli) norm procedury sądowoadministracyjnej). 2. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega na ocenie zaskarżonego orzeczenia w zakresie zgodności z prawem. Kontrolując legalność zaskarżonego orzeczenia sąd nie przeprowadza dodatkowego postępowania dowodowego, nie czyni ustaleń lecz wyłącznie ocenia zgodność ustaleń dokonanych przez organ podatkowy z obowiązującymi normami prawa.
  119. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 970/05
    Postępowanie sądowe toczy się na podstawie przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zatem naruszenie przepisów tej ustawy należy zarzucać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu w skardze kasacyjnej. Wskazanie naruszenia przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i dopiero w powiązaniu z nimi - przepisów Ordynacji podatkowej, umożliwia Naczelnemu Sadowi Administracyjnemu kontrolę stanowiska zajętego przez sąd pierwszej instancji, dotyczącego przyjętej przez ten Sąd oceny prawidłowości postępowania poprzedzającego wydanie decyzji podatkowych, także w zakresie ustaleń faktycznych i oceny materiału dowodowego sprawy.
  120. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 901/05
    1) Dla skutecznego zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji nie jest zatem wystarczające samo wskazanie na istnienie obowiązku organu odwoławczego wyznaczenia stronie terminu określonego w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej. Należy wykazać dlaczego w tej konkretnej sprawie ocena Sądu pierwszej instancji była błędna. Skoro Sąd ten uzasadnił swoje stanowisko tym, że organ odwoławczy nie prowadził postępowania odwoławczego ponad to, Które zostało przeprowadzone przez organ pierwszej instancji, to skuteczne podważanie tego stanowiska wymaga albo przytoczenia okoliczności świadczących o gromadzeniu dowodów przez organ odwoławczych albo też wskazania dowodów nieprzeprowadzonych przez ten organ, czego rezultatem mógłby być inny wynik sprawy. 2) Organ odwoławczy, na podstawie art. 123 § 1 i art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, zapoznaje stronę z materiałem dowodowym, a nie rozstrzygnięciem, jakie ma zamiar podjąć.
  121. Postanowienie NSA, sygnatura: I FSK 1036/05
    Nie podanie w skardze kasacyjnej podstaw kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. stanowi brak o charakterze nieusuwalnym i w związku z tym podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 180 w związku z art. 193 p.p.s.a.
  122. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 921/05
    1. Ocena dowodów może być przedmiotem kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten władny jest jednak podważyć tę ocenę wówczas, gdy w świetle dyrektyw określonych w art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi okazała się ona rażąco wadliwa albo w sposób oczywisty błędna. 2. Skoro skarżąca, jak wynika z prawidłowych ustaleń organów i Sądu pierwszej instancji, nie była właścicielem tych środków trwałych do momentu zapłaty całości ceny, gdyż dopiero z chwilą zapłaty ceny ze względu na treść art. 589 k.c. kupujący staje się właścicielem rzeczy, to nie miał do niej zastosowania przepis art. 16a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
  123. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 867/05
    Nie było potrzeby uzupełniania materiału dowodowego o dodatkowe wyjaśnienia, czy dokumentację skarżącej (art. 187 § 1 O.p.), a ustalenia faktyczne podjęte na podstawie akt sprawy zostały przez organy podatkowe dokonane bez przekroczenia uprawnienia wskazanego w art. 191 O.p. Stąd też uznać należy, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy Sąd l instancji nie miał podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" u.p.p.s.a., naruszając tym samym ww. przepisy.
  124. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 850/05
    1) Skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Autor skargi powinien wskazać na konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżanym orzeczeniem przepisy prawa materialnego i procesowego. W odniesieniu do prawa materialnego winien wykazać, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Formułując zarzut naruszenia prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 2) Podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, należy w skardze kasacyjnej powiązać je z przepisami procedury sądowej, które zostały naruszone. 3) Zgodnie z art. 193 § 2 o.p. księgi podatkowe uważa się za rzetelne, jeżeli dokonywane w niej zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty, co oznacza że każda sprzeczność ze stanem rzeczywistym, bez względu na zamiar podatnika, bądź stopień jego winy świadczy o nierzetelności księgi. 4) Uznanie księgi podatkowej w części dotyczącej przychodów ze sprzedaży towarów handlowych za nierzetelną, stosownie do art. 193 § 4 o.p. powoduje pominięcie jej jako dowodu i ustalenie przychodu w drodze oszacowania.
  125. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 124/06
    1. Błędne zastosowanie przepisów materialnoprawnych każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. Oznacza to brak możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. 2. Gwarancja bankowa, o której mowa w art. 80-82 ustawy Prawo bankowe stanowi samodzielne zobowiązanie banku podejmowane na zlecenie klienta. Udzielając gwarancji bank zobowiązuje się, że zgodnie z treścią gwarancji, zaspokoić przyjmującego gwarancję beneficjenta, jeżeli zleceniodawca nie wywiąże się wobec niego z umownych zobowiązań. Innymi słowy, jeżeli umowa nie zostanie przez zleceniodawcę gwarancji wykonana, to bank wypłaci beneficjentowi określoną kwotę pieniężną. Powyższa kwota stanowi przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. 3. Wydatki na nabycie udziałów w spółce kapitałowej mają charakter inwestycyjny. Oznacza to, że ich poniesienie przez podatnika nie ma charakteru kosztów podatkowych, gdyż ich poniesienie nie ma związku z uzyskaniem przychodu. Zasadna jest więc konkluzja WSA, że skoro wydatki na zakup udziałów nie stanowią kosztów uzyskania przychodu to nie stanowią ich tym bardziej koszty obsługi prawnej związanej z tą transakcją.
  126. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 723/05
    1) Przedmiotem zaskarżenia skargą kasacyjną jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a nie decyzja organów podatkowych. Zatem zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt 2 u.p.p.s.a. skierowany musi być przeciwko temu wyrokowi, a nie przeciwko decyzji organu podatkowego. 2) Nie wystarczy samo powołanie przepisu w skardze kasacyjnej. Skoro w skardze kasacyjnej nie wskazano w czym miało się przejawiać naruszenie art. 2 Konstytucji, to Naczelny Sąd Administracyjny nie miał obowiązku odniesienia się do tego zarzutu.
  127. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 741/05
    1. Tylko dla prawidłowo ustalonego stanu faktycznego można zastosować przepisy prawa materialnego skutkujące powstaniem prawa i obowiązków strony postępowania sądowo-administracyjnego. Brak zarzutów w skardze kasacyjnej umożliwiających badanie prawidłowości poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych oznacza, że są one wiążące. 2. Kosztem uzyskania przychodów mogą być wydatki związane z przygotowaniem analiz i opracowań usprawniających funkcjonowanie źródła przychodu, jednakże podatnik powinien wykazać w sposób wiarygodny potwierdzenie wykonania tego rodzaju analiz i opracowań przydatnych dla tego celu. Na podatniku ciąży obowiązek wykazania, iż zamiar poniesionych wydatków był obiektywnie związany z osiąganym lub zamierzonym przychodem. Skutki materialno-prawne w postaci potrącenia z przychodu wydatków poniesionych w celu jego osiągnięcia mogą nastąpić jedynie wtedy, gdy podatnik przedstawi lub wykaże źródła bądź środki dowodowe, które umożliwią organowi podatkowemu ocenę, iż zostały faktycznie poniesione w celu uzyskania przychodów.
  128. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 632/05
    Zważywszy na wymogi i gwarancje procesowe wynikające z art. 196 i 190 Ordynacji podatkowej przesłuchanie świadków, z udziałem strony, jeżeli z prawa tego skorzysta, może przyczynić się do bardziej wnikliwego wyjaśnienia sprawy aniżeli dotychczasowe oświadczenia tychże osób. Wobec nie podjęcia nawet próby przesłuchania strony w trybie art. 199 Ordynacji podatkowej - organy podatkowe nie mają natomiast formalnego prawa antycypować: jakie wyniki przyniesie przeprowadzenie tego dowodu, a w szczególności jego ocena, dokonana wraz z oceną zeznań przesłuchania świadków.
  129. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 592/05
    1. Wobec tego, że ocena istnienia bądź nieistnienia w danej sprawie przesłanek określonych w art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej dokonywana przez organy podatkowe oparta jest o elementy uznaniowości i słuszności, kontroli sądowej podlega w istocie tylko zgodność z prawem przeprowadzonego postępowania dowodowego oraz oceny zgromadzonego materiału dowodowego. W tej sytuacji orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach umorzeń zaległości podatkowych merytorycznie, a więc rozstrzyganie spraw co do ich istoty, narusza w sposób oczywisty zakres kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez te sądy, wynikający z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), która polega na kontroli zgodności z prawem tej działalności. 2. Zakres kontroli sądowej działalności organów administracji publicznej, w tym i decyzji wydawanych przez te organy, prowadzi także do wniosku, iż jej przedmiotem co do zasady jest zgodność z prawem obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego aktu. Jeśli chodzi o organy podatkowe, to tę konstatację wspiera treść art. 120 Ordynacji podatkowej, nakazującej tym organom działanie na podstawie przepisów prawa.
  130. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 549/05
    Zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie sprowadza się do nieprawidłowego odniesienia normy prawa materialnego do ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego. Nie jest tym samym skuteczny, podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie bez kwestionowania ustalonego stanu faktycznego. Organy podatkowe, a następnie sąd I instancji słusznie więc stwierdziły, iż w rozpoznawanej sprawie nie było możliwe dokonanie przez skarżących odliczeń od dochodu na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 5 lit.d) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż nie spełnione zostały zawarte w tym przepisie przesłanki do dokonania odliczenia. Zakupiony lokal nie był nowowybudowanym, a jego zbywcą nie był podmiot, który wzniósł budynek zawierający ten lokal.
  131. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2507/04
    1. skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym o charakterze sformalizowanym. Można ją oprzeć wyłącznie na dwóch podstawach zawartych w art. 174 ustawy p. o p. s. a. tj. 1) naruszeniu prawa materialnego i 2) naruszeniu przepisów postępowania. Przytoczenie prawidłowych podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie stanowią jeden z niezbędnych elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej. 2. Nadpłata podlega zaliczeniu z urzędu na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych, w przypadku gdy wykazana przez podatnika jest bezsporna. Skarżący w odrębnym postępowaniu może dochodzić stwierdzenia i zarachowania nadpłaty.
  132. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 475/05
    Brak zarzutu naruszenia wymienionych wyżej przepisów oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może brać pod uwagę faktów podnoszonych w środku odwoławczym, lecz musi oprzeć się na stanie faktycznym przyjętym przez sąd pierwszej instancji. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 P.p.s.a. - poza przypadkami nieważności postępowania, które w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą - Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Skoro więc nie zostały w sposób prawidłowy podważone ustalenia faktyczne, bezzasadny okazał się również zarzut naruszenia prawa materialnego.
  133. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 656/05
    Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 ppsa jest konieczne, ponieważ podstawy te wyznaczają granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany - zgodnie z art. 183 § 1 ppsa - Naczelny Sąd Administracyjny. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż z uwagi na związanie sądu granicami skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone.
  134. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 523/05
    Mając na uwadze tak sformułowany zarzut naruszenia przez Sąd prawa materialnego powiedzieć należy, iż podstawy skargi kasacyjnej stanowią najważniejszy jej wymóg, gdyż decydują o jej istocie i charakterze. Podstawy i wnioski skargi kasacyjnej składają się bowiem na jej granice. Mają one, co do zasady, charakter wiążący sąd. Z treści art. 183 u.p.p.s.a. wynika bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania sądowego. Ta ostatnia sytuacja nie ma natomiast miejsca, wobec czego Sąd ten związany jest granicami kasacji sformułowanymi przez skarżącego.
  135. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 431/05
    1. Przez ocenę prawną, o której mowa w art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem przede wszystkim z wykładnią prawa. Ocena ta może się odnosić zarówno do przepisów prawa materialnego jaki i procesowego. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpoznając sprawę ponownie, obowiązane były zastosować się do oceny zawartej w uzasadnieniu poprzednio wydanego wyroku. Związanie to dotyczy również wskazań co do dalszego postępowania w przypadku uchylenia poprzedniej decyzji ze względu na naruszenie przepisów procesowych w zakresie dotyczącym wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Od tej oceny zarówno organ administracji, jak i sąd może odstąpić jedynie w przypadku zmiany stanu faktycznego sprawy. W toku bowiem ponownego rozpoznania sprawy organ administracji może uwzględnić nowe fakty i dowody, których strona nie mogła powołać w toku poprzedniego postępowania lub jeśli potrzeba ich powołania wynikła później. 2. W stanie prawnym obowiązującym przed 1 stycznia 2003 r. z zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania podatkowego (art. 123 § 1 i art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej) nie można było wyprowadzać wniosku o obowiązku każdorazowo kierowania korespondencji związanej z prowadzonym postępowaniem odrębnie dla każdego z małżonków. W przypadku wspólnego zamieszkiwania małżonków i niewskazania odrębnych adresów do doręczeń bądź też występowania w ich imieniu wspólnie ustanowionego pełnomocnika tego rodzaju postępowanie pozbawione byłoby uzasadnienia nie znajdując oparcia w przepisach postępowania (art. 133, art. 145 i art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej).
  136. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 311/05
    Skarga kasacyjna jest środkiem prawnym dalece sformalizowanym. Zgodnie z art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poza przytoczeniem podstaw kasacyjnych winna zawierać ich uzasadnienie. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej w części są wadliwie sformułowane, w sposób nie uwzględniający wymogów przewidzianych w art. 176 wymienionego prawa.
  137. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 37/05
    W wypadku stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszenia przez organ podatkowy określonych przepisów procedury podatkowej i błędnego uznania, że naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Sąd ten nie dopuszcza się naruszenia tych przepisów, lecz właściwego przepisu procedury sądowo administracyjnej, przewidującego dokonywanie przez sąd oceny stwierdzonych uchybień proceduralnych organów podatkowych z punktu widzenia ich wpływu na wynik sprawy, czyli art. 145 pkt 1 lit. c) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
  138. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: Ii FSK 366/05
    Skarga kasacyjna podatniczki nie tylko, na co Sąd wskazał wyżej, nie przytaczała właściwej podstawy kasacyjnej, ale i nie zawierała należytego uzasadnienia podstawy wskazanej. Uzasadnienie skargi nie odnosi się do argumentów przedstawionych w uzasadnieniu wyroku, które zdaniem Sądu przemawiały za uznaniem decyzji podatkowej za odpowiadającą prawu i oddaleniem skargi.
  139. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 371/05
    Przepis art. 240 §1 Ordynacji podatkowej jest przepisem prawa procesowego regulującym instytucję procesową - wznowienie postępowania. Przytoczenie prawidłowych podstaw kasacyjnych, w odniesieniu do przepisów postępowania to wskazanie konkretnego przepisu prawa procesowego regulującego postępowanie sądowoadministracyjne, który zdaniem skarżącego został naruszony przez Sąd l instancji wraz z uzasadnieniem, na czym to naruszenie polegano i jaki istotny wpływ na wynik sprawy mogło wywrzeć. Powołanie przepisu art. 240 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej bez powiązania tego przepisu z naruszeniem procedury stosowanej przez sąd administracyjny, nie stanowi przytoczenia podstawy kasacyjnej w rozumieniu art. 174 pkt 2 u.p.p.s.a. Przepis ten należy, bowiem do procedury administracyjnej (regulującej postępowanie podatkowe) i dlatego też nie mógł być naruszony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Adresatem zarzutu naruszenia prawa może być tylko sąd l instancji. Wymienienie przepisów naruszonych przez organ administracji nie jest wykonaniem obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych.
  140. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 370/05
    1. W sprawie niniejszej, w zarzutach opisanych powyżej jako pierwszy i drugi, autor skargi kasacyjnej zarzuca Sądowi I instancji naruszenie przepisów art. 6, art. 7 i art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzuty te są całkowicie i ewidentnie nieadekwatne do sprawy, a przez to błędne i nietrafne z tego podstawowego powodu, że sądy administracyjne nie stosuj ą przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w więc Sąd I instancji nie mógł ich naruszyć. 2. Powoływane przepisy art. 240 §1 i 2 Ordynacji podatkowej (pomimo określonego aspektu i kontekstu materialnoprawnego) są unormowaniami prawa procesowego, nie zaś materialnego prawa podatkowego, w stanie faktycznym sprawy, który nie został zakwestionowany adekwatnymi, prawidłowo sformułowanymi i przedstawionymi zarzutami kasacyjnymi, brak jest podstaw do uzasadnionej możliwości ich zastosowania.
  141. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 340/05
    1. W orzecznictwie już NSA wyjaśniono, że roczny system rozliczenia wydatków, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych sprawiał, że za podstawę ustalenia kwoty odliczeń przyjmuje się stan prawny budynku na koniec danego roku podatkowego. 2. Wykładnia celowościowa nie może prowadzić do zmiany treści przepisu i to takiego, który - z językowego punktu widzenia - nie nasuwa wątpliwości.
  142. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 337/05
    1. Prawidłowe przytoczenie podstaw skargi kasacyjnej jest elementem konstrukcyjnym tej skargi. Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani ich uściślać, ani w inny sposób korygować. Zgodnie bowiem z treścią art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. 2. Zakwestionowanie stanu faktycznego przyjętego przez wojewódzki sąd administracyjny przy wyrokowaniu wymaga oparcia skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia przepisów postępowania sądowego. Strona wnosząca skargę nie zarzuciła naruszenia art. 174 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, ważących o nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego. Wobec braku zarzutu pozwalającego na dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny zgodności z prawem przyjętych w zaskarżonym wyroku ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający sprawę w granicach skargi kasacyjnej, zobowiązany jest ocenić zarzut naruszenia prawa materialnego przy uwzględnieniu stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji.
  143. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 352/05
    1. Podstawa skargi kasacyjnej wymieniona w art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odnosi się do naruszenia przepisów postępowania sądowego, a nie administracyjnego. Podnosząc więc zarzut naruszenia przepisów postępowania, należy w skardze kasacyjnej wskazać przepisy procedury sądowej. Zarzut naruszenia art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej nie może być skuteczny, bowiem WSA orzekał na podstawie procedury określonej w Prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Żaden z przepisów procedury sądowej nie odsyła do przepisów Ordynacji podatkowej. Skoro więc Sąd nie był adresatem normy wynikającej z art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej, to o naruszeniu tych przepisów nie może być mowy. Zarzut naruszenia przepisów proceduralnych z Ordynacji podatkowej można było postawić jedynie w powiązaniu ze wskazaniem naruszonych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego. 2. Ograniczenie się do zarzutu naruszenia art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych bez wskazania odpowiedniego punktu art. 16 ust. 1 ustawy uniemożliwia NSA zbadanie, czy w zaskarżonym wyroku trafnie zaliczono dany wydatek do kategorii wyłączeń przewidzianych w ostatnio wymienionym przepisie. 3. Z uwagi na takie same uregulowania prawne kasacji w postępowaniu cywilnym (od 6 lutego 2005 skargi kasacyjnej) i skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym orzecznictwo Sądu Najwyższego dotyczące kasacji i skargi kasacyjnej z postępowania cywilnego można powoływać dla wsparcia wykładni przepisów normujących skargę kasacyjną w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
  144. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 239/05
    Pojęcie wymagalności zobowiązania podatkowego, użyte w § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 stycznia 1994 r. w sprawie odliczeń od dochodu wydatków inwestycyjnych oraz obniżek podatku dochodowego (Dz. U. z 1996 r. Nr 39, poz. 171 ze zm.), należy rozumieć analogicznie, jak pojęcie wymagalności używane w art. 27 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Chociaż zobowiązania podatkowe, powstające z mocy samego prawa (art. 21 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej), stają się zaległe z upływem terminu płatności, to niezbędnym warunkiem wymagalności tego rodzaju zobowiązań jest decyzja organu podatkowego.
  145. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 352/05
    1. Podstawa skargi kasacyjnej wymieniona w art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odnosi się do naruszenia przepisów postępowania sądowego, a nie administracyjnego. Podnosząc więc zarzut naruszenia przepisów postępowania, należy w skardze kasacyjnej wskazać przepisy procedury sądowej. Zarzut naruszenia art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej nie może być skuteczny, bowiem WSA orzekał na podstawie procedury określonej w Prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Żaden z przepisów procedury sądowej nie odsyła do przepisów Ordynacji podatkowej. Skoro więc Sąd nie był adresatem normy wynikającej z art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej, to o naruszeniu tych przepisów nie może być mowy. Zarzut naruszenia przepisów proceduralnych z Ordynacji podatkowej można było postawić jedynie w powiązaniu ze wskazaniem naruszonych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego. 2. Ograniczenie się do zarzutu naruszenia art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych bez wskazania odpowiedniego punktu art. 16 ust. 1 ustawy uniemożliwia NSA zbadanie, czy w zaskarżonym wyroku trafnie zaliczono dany wydatek do kategorii wyłączeń przewidzianych w ostatnio wymienionym przepisie. 3. Z uwagi na takie same uregulowania prawne kasacji w postępowaniu cywilnym (od 6 lutego 2005 skargi kasacyjnej) i skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym orzecznictwo Sądu Najwyższego dotyczące kasacji i skargi kasacyjnej z postępowania cywilnego można powoływać dla wsparcia wykładni przepisów normujących skargę kasacyjną w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
  146. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 239/05
    Pojęcie wymagalności zobowiązania podatkowego, użyte w § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 stycznia 1994 r. w sprawie odliczeń od dochodu wydatków inwestycyjnych oraz obniżek podatku dochodowego (Dz. U. z 1996 r. Nr 39, poz. 171 ze zm.), należy rozumieć analogicznie, jak pojęcie wymagalności używane w art. 27 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Chociaż zobowiązania podatkowe, powstające z mocy samego prawa (art. 21 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej), stają się zaległe z upływem terminu płatności, to niezbędnym warunkiem wymagalności tego rodzaju zobowiązań jest decyzja organu podatkowego.
  147. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 352/05
    1. Podstawa skargi kasacyjnej wymieniona w art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odnosi się do naruszenia przepisów postępowania sądowego, a nie administracyjnego. Podnosząc więc zarzut naruszenia przepisów postępowania, należy w skardze kasacyjnej wskazać przepisy procedury sądowej. Zarzut naruszenia art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej nie może być skuteczny, bowiem WSA orzekał na podstawie procedury określonej w Prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Żaden z przepisów procedury sądowej nie odsyła do przepisów Ordynacji podatkowej. Skoro więc Sąd nie był adresatem normy wynikającej z art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej, to o naruszeniu tych przepisów nie może być mowy. Zarzut naruszenia przepisów proceduralnych z Ordynacji podatkowej można było postawić jedynie w powiązaniu ze wskazaniem naruszonych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego. 2. Ograniczenie się do zarzutu naruszenia art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych bez wskazania odpowiedniego punktu art. 16 ust. 1 ustawy uniemożliwia NSA zbadanie, czy w zaskarżonym wyroku trafnie zaliczono dany wydatek do kategorii wyłączeń przewidzianych w ostatnio wymienionym przepisie. 3. Z uwagi na takie same uregulowania prawne kasacji w postępowaniu cywilnym (od 6 lutego 2005 skargi kasacyjnej) i skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym orzecznictwo Sądu Najwyższego dotyczące kasacji i skargi kasacyjnej z postępowania cywilnego można powoływać dla wsparcia wykładni przepisów normujących skargę kasacyjną w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
  148. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1283/05
    zgodnie z art. 183 ustawy p.p.s.a. NSA jest związany granicami skargi kasacyjnej. NSA rozpatruje sprawę jedynie pod kątem naruszenia przepisów wskazanych w skardze i to jedynie w przypadku należytego zakwalifikowania podniesionych naruszeń.Nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy stanowi naruszenie art. 180, 187 §1 Ordynacji podatkowej, mające wpłynąć w sposób oczywisty na wynik sprawy i z tej przyczyny skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.
  149. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 418/05
    1. Naczelny Sąd Administracyjny dokonuje oceny zaskarżonego orzeczenia Sądu pierwszej instancji jedynie w oparciu o te podstawy kasacyjne, które wskazano w skardze kasacyjnej, przy czym po złożeniu skargi dopuszczalne jest modyfikowanie uzasadnienia podstaw kasacyjnych, a nie uzupełnianie skargi kasacyjnej o nowe podstawy. 2. Spółka oparła skargę kasacyjną na obu podstawach wymienionych w art. 174 P.p.s.a. W takim przypadku w pierwszej kolejności ocenie podlega zasadność zarzutów związanych z naruszeniem przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony można przejść do skontrolowania dokonanej przez Sąd oceny procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego. 3. W skardze kasacyjnej podstawy kasacyjne powinny być przytoczone w sposób precyzyjny i wyartykułowany, a także powinny być odpowiednio uzasadnione. Takiego wymogu nie spełnia ogólnikowe odwołanie się do treści skargi rozpatrzonej przez Sąd pierwszej instancji, jak również posłużenie się zwrotem "art. 120 i dalsze Ordynacji podatkowej". 4. Art. 27 ustawy o VAT odnosi się wyłącznie do zwrotu podatku dokonywanego na podstawie pierwotnej deklaracji składanej przez podatnika, a nie do zwrotu na podstawie korekty deklaracji składanej wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty podatku. 5. Nie miał natomiast zastosowania do sytuacji gdy podatnik złożył prawidłowe zeznanie i właściwie rozliczył się z zobowiązania, a następnie złożył wniosek o stwierdzenie nadpłaty, do którego miał obowiązek dołączyć skorygowane zeznanie.
  150. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 213/05, II FSK 212/05
    1. Skuteczną może być jedynie skarga kasacyjna wskazująca na konkretne naruszenie przepisów prawa materialnego dokonane orzeczeniem wydanym przez sąd administracyjny pierwszej instancji i określająca, na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być, wedle skarżącego, wykładnia prawidłowa lub właściwe zastosowanie. Odpowiednio, przy zarzucie naruszenia prawa procesowego skarga kasacyjna winna wskazywać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga zastrzeżenie, iż mogące mieć wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, jako podstawa kasacyjna, dotyczy postępowania przed sądem administracyjnym, a nie postępowania przed organami administracji publicznej. 2. Wykładnia przepisu prawa oznacza odczytywanie rzeczywistej treści z niejasno sformułowanej normy. Jest ona konieczna wówczas, gdy na tle określonego tekstu prawnego istnieją wątpliwości wymagające wyjaśnienia. Wynik podjętych w sprawie zabiegów interpretacyjnych może być uznany zatem za błędny tylko wówczas, gdy w efekcie przeprowadzonej wykładni treść określonej normy ustalona została wadliwie, a także wtedy, gdy z wyjaśnianego przepisu wyprowadzono treści w nim nie zawarte. Przyjęta w orzecznictwie sądowym wykładnia prawa wymaga, aby wykładnia ta była dokonywana wyłącznie w sytuacji istnienia wątpliwości interpretacyjnej, a więc w sytuacji istnienia niejasnego tekstu prawnego. Dlatego też na podstawie art. 174 pkt. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w skardze kasacyjnej nie można skutecznie domagać się interpretacji prawa w swej treści jasnego, a więc wykładni w istocie nie wymagającego. 3. Uzasadnienie wyroku jest sprawozdaniem zawierającym zwięzłe przedstawienie stanu sprawy i zarzutów podniesionych w skardze, wskazanie postawy prawnej rozstrzygnięcia oraz wyjaśnienie tej podstawy. Jakkolwiek czynność procesowa sporządzenia pisemnego uzasadnienia, dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i mająca sprawozdawczy charakter, sama przez się nie może wpływać na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy, nie mniej za trafną uznać należy tezę, iż tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i że prowadzone przez ten sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa.
  151. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 174/05
    Stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego skarżący winien wskazać przepis tego prawa, naruszony przez WSA przy dokonywaniu oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (tu decyzji określającej wysokość podatku) oraz wyjaśnić na czym polegała błędna wykładnia tego przepisy przez Sąd oraz jaka - jego zdaniem - powinna być wykładnia właściwa bądź tez na czym polegało niewłaściwe zastosowanie przepisu przez Sąd i jakie powinno być zastosowanie właściwe. W odniesieniu do naruszeń prawa procesowego, poza ich wskazaniem i opisem skarżący ma obowiązek wyjaśnienia jaki istotny wpływ na wynik sprawy (treść wyroku) mogłyby wywrzeć.
  152. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 465/05
    Odniesienie się przez Sąd drugiej instancji do powołanego przez skarżącego przepisu Ordynacji podatkowej byłoby możliwe tylko wtedy, gdyby łącznie z tym przepisem został przywołany - jako naruszony - przepis procedury ppsa. Takim przepisem w niniejszej sprawie mógł być art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa poprzez wskazanie jego niezastosowania lub też art. 151 ppsa poprzez wykazanie jego błędnego zastosowania.
  153. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 225/05, II FSK 226/05
    Powołanie art. 200 Ordynacji podatkowej bez próby i powiązania tego przepisu z naruszeniem procedury sądowoadministracyjnej nie było przytoczeniem l podstawy kasacyjnej w rozumieniu art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten należał bowiem do procedury administracyjnej i - jako taki- nie mógł być naruszony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
  154. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 178/05
    Skarga kasacyjna jest środkiem prawnym dalece sformalizowanym. Zgodnie z art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poza przytoczeniem podstaw kasacyjnych winna zawierać ich uzasadnienie. Uzasadnienie zarzutu, naruszenia prawa materialnego ma odnosić się do wskazania błędnej wykładni przepisu przez WSA i wykładni - zdaniem autora skargi - prawidłowej,Tymczasem uzasadnienie skargi kasacyjnej Andrzeja W; poświęcone zostało polemice z oceną istoty umów łączących skarżącego z ?rentobiorcami", a więc z oceną stanu faktycznego sprawy; nie ?korespondowało" z postawionym zarzutem kasacyjnym w świetle przesłanej z art. 176 pkt 1 ustawy.
  155. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 61/05
    Związanie granicami skargi kasacyjnej powoduje, że jeżeli brak jest zarzutów dotyczących naruszenia konkretnych przepisów procedury sądowej, to Naczelny Sąd Administracyjny związany jest ustaleniami przyjętymi w zaskarżonym wyroku.
  156. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 97/05, II FSK 98/05
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychód z nieruchomości odstąpionych bezpłatnie w całości lub w części do używania innym osobom fizycznym i prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej uważa się wartość czynszową, stanowiącą równowartość czynszu, jaki przysługiwałby od tych osób w razie zawarcia umowy najmu lub dzierżawy nieruchomości. Za jednostkę organizacyjną określoną w tym przepisie w 1999 r. należało uznać niewątpliwie spółkę cywilną. Skoro spółka cywilna nie realizowała żadnego z celów wskazanych w art. 16 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przepis ten nie znajdował zastosowania.
  157. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2232/04
    1. Ustawodawca ograniczył krąg osób i należności, podlegających dobrodziejstwu ustawy o restrukturyzacji, m.in. wskazując, iż dotyczy ona należności z tytułu podatków i odsetek za zwłokę od zaległości znanych na dzień 30 czerwca 2002r. Ustawa została uchwalona w dniu 30 sierpnia 2002r., a więc z możliwości umorzenia zaległości już z samego założenia ustawodawcy mogli skorzystać tylko ci przedsiębiorcy, w odniesieniu do których postępowania podatkowe były zakończone co najmniej decyzją nieostateczną jeszcze przed dniem jej wejścia w życie. 2. Jeżeli były wspólnik odpowiada za zaległość podatkową powstałą w okresie, gdy był wspólnikiem, to tym samym odpowiada za związane z nią odsetki za zwłokę. Obowiązek zapłaty odsetek związany jest bowiem z istnieniem zaległości.
  158. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 26/05
    1. W przypadku sędziów NSA przeniesionych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w trybie przewidzianym w art. 94 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) tenże Sąd nie jest innym sądem w rozumieniu art. 46 § Prawa o ustroju sądów powszechnych w związku z art. 29 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), lecz sądem, w którym sprawują swój urząd. 2. Zarzut rozstrzygnięcia sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny nie opartego na wszechstronnej i merytorycznie poprawnej analizie akt nie może być skutecznie podnoszony w ramach zarzutu z art. 133 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271). 3. Skoro koszty ponosi się w celu uzyskania przychodów (art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych), to można je potrącić w roku podatkowym, w którym przychód ten wystąpił, albo - racjonalnie oceniając - powinien wystąpić. Zdanie zawarte w ust. 4 art. 15 tej ustawy po skrócie "tj" wyjaśnia, że wyraz "dotyczą" odnosi się do rzeczownika "przychody".
  159. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I OSK 170/05
    Wyrok dotyczy kary pieniężnej, wymierzonej w drodze decyzji administracyjnej, za przejazd pojazdu nienormatywnego po drogach publicznych bez wymaganego zezwolenia.Zarządzenie nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie wprowadzenia przepisów metrologicznych o wagach samochodowych (Dz. Urz. Miar i Probiernictwa z 2000 r. Nr 6, poz. 40), wydane na podstawie delegacji ustawowej z art. 8 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. - Prawo o miarach (Dz. U. Nr 55, poz. 248 z późn. zm.), w myśl przepisów Konstytucji RP, jest aktem o charakterze wewnętrznym. Zawarte w nim przepisy nie mogą więc stanowić podstawy do wydania decyzji kierowanych do obywateli, osób prawnych i innych podmiotów. Przepisy zarządzenia nr 39 nie stanowiły jednakże podstawy prawnej do wydania decyzji w tej sprawie, regulowały one bowiem zasady prawnej kontroli metrologicznej jakiej poddawane były przyrządy pomiarowe przez organy administracji w formie legalizacji, uwierzytelnienia bądź zatwierdzenia typu. Zarówno pod rządami ustawy z dnia 3 kwietnia 1993r. - Prawo o miarach, jak i obecnie obowiązującej ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r. Nr 243, poz. 2441) mogły być użytkowane tylko te przyrządy pomiarowe, które posiadały ważną legalizację. Ze znajdującego się w aktach sprawy świadectwa legalizacji wagi wynika, iż waga posiadała ważną legalizację. Podstawę świadectwa stanowiło zarządzenie nr 39 Prezesa GUM, które obowiązywało w dacie legalizacji. Zważyć bowiem należy, iż obowiązujący od dnia 1 stycznia 2003 r. przepis art. 27 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach stanowił, iż przyrządy pomiarowe zalegalizowane przed dniem wejścia w życie ustawy, niespełniające jej przepisów, mogą być nadal legalizowane, o ile spełniają wymagania dotychczasowych przepisów, lecz nie dłużej niż przez 10 lat od dnia wejścia w życie ustawy.W świetle powyższej regulacji należy przyjąć, iż waga, do której odnosiło się omawiane świadectwo legalizacji, spełniała od strony formalnoprawnej wymagania warunkujące dopuszczenie jej do użytkowania.
  160. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 294/05
    1. Naruszenie przez WSA art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) polega na uznaniu, że norma tego przepisu stanowiąca o związaniu sądu pierwszej instancji wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA w Warszawie zwalniała ten sąd od oceny prawidłowości poczynionych w tejże sprawie przez organy podatkowe ustaleń faktycznych a następnie prawidłowości zastosowanych do tegoż stanu faktycznego przepisów prawa materialnego. 2. Inne są granice rozpoznawania sprawy przez sąd pierwszej instancji oraz NSA. Stosownie do art. 183 p.o.p.s.a. NSA rozpoczął sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. WSA natomiast, zgodnie z art. 134 § 1 p.o.p.s.a. rozstrzyga sprawę w jej granicach, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, ale przy ponownym rozpoznaniu sprawy jest związany wykładnią prawa dokonaną przez NSA.
  161. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2699/04
    1. Wskazywane w kasacji zapisy prawne art. 2,11 i 29 Kodeksu pracy oraz art. 60 i 65 Kodeksu cywilnego, bez związania ich z zarzutem kasacyjnym naruszenia publicznego prawa podatkowego w postaci art. 16 ust. 1 pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie mogły stanowić samoistnej adekwatnej podstawy kasacyjnej w sprawie niniejszej. 2. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sformułowany, przedstawiony i uzasadniony w taki sposób i w takim zakresie, jak to uczyniono w niniejszej skardze kasacyjnej, z pewnością nie wyczerpuje zagadnienia oceny przez Sąd stanu faktycznego ustalonego przez organy podatkowe.
  162. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2453/04
    W ramach wstępnego badania skargi o wznowienie postępowania pod względem formalnym Sąd ocenia, czy jest ona dopuszczalna. Chodzi tu wyłącznie o stwierdzenie, czy zostały spełnione warunki, które umożliwiają rozpatrywanie skargi o wznowienie postępowania. Oczywistym jest, iż na tym etapie postępowania wykluczonym jest dokonywanie oceny zasadności skargi, jednakże nie jest także dopuszczalnym ograniczenie się przez Sąd do rygorystycznego porównania treści skargi z treścią przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, staruujących przesłanki dopuszczalności skargi. Postępowanie takie jest bez wątpienia sprzeczne z art. 280 § 1 i 2 P.p.s.a.
  163. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2443/04
    Prawidłowe wskazanie podstaw kasacji jest elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej, właściwym tylko dla niej i nie ulegającym sanacji Przepisy o skardze kasacyjnej są w wysokim stopniu sformalizowane. Dlatego też ustawodawca, mając na względzie ochronę strony przed ryzykiem niewłaściwego, nieprecyzyjnego sformułowania zarzutów skargi, uniemożliwiającym jej rozpoznanie, wprowadził tzw. przymus adwokacki.
  164. Postanowienie NSA, sygnatura: FSK 2687/04
    Cofnięcie skargi kasacyjnej przez skarżącego jest dopuszczalne, o ile nie zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy orzeczenia dotkniętego wadą nieważności. Tego typu wady Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod uwagę z urzędu, rozpatrując skargę kasacyjną.
  165. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 307/05
    1. W przypadku gdy strona skarżąca chce podważyć poczynione w sprawie ustalenia faktyczne, jest zobligowana w ramach zarzutów skargi kasacyjnej, czyli jej podstaw, do wskazania konkretnych, naruszonych przez sąd zaskarżanym orzeczeniem przepisów prawa procesowego oraz wpływu takiego naruszenia na wynik sprawy (treść orzeczenia). Brak takiego zarzutu naruszenia prawa procesowego w tej sprawie, w sytuacji gdy NSA jest związany granicami skargi kasacyjnej, w tym także powołaną w niej podstawą powoduje, że za niepodważone należy uznać w niej ustalenie dokonane w postępowaniu podatkowym, a niezakwestionowane przez sąd pierwszej instancji. 2. W sytuacji gdy nie sformułowano w skardze kasacyjnej w sposób skuteczny naruszenia prawa procesowego, nie ma podstaw do kwestionowania prawidłowości zastosowania art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Niepodważone ustalenie, że skarżący został wykreślony z rejestru podatników VAT z określonym dniem, a deklaracje rozliczeniową VAT-7 złożył po wykreśleniu z ww. rejestru, skutkować musiało zastosowaniem normy art. 25 ust. 3 ww. ustawy, a więc nieprzyznaniem prawa do odliczenia podatku z tej deklaracji.
  166. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 277/05
    Stwierdzone zostało, że awizowana przesyłka nie zawiera informacji doręczyciela o fakcie i miejscu pozostawienia zawiadomienia o pozostawieniu pisma, które wymagane jest przepisem art. 150 Ordynacji podatkowej. W przypadku, gdy okoliczności związanych z doręczeniem nie da się wyjaśnić w sposób nie budzący wątpliwości, wszelki wątpliwości winny być tłumaczone na korzyść strony.
  167. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 227/05
    1. Niewątpliwym obowiązkiem sądu I instancji jest dokonanie oceny, czy w sprawie prawidłowo ustalony został stan faktyczny sprawy. Ewentualna zaś sanacja błędów organów podatkowych w tym zakresie, o ile nie będzie usprawiedliwiona okolicznościami sprawy, może stanowić skuteczny zarzut w postępowaniu kasacyjnym. 2. Prawnie dopuszczalne jest orzekanie o dodatkowym zobowiązaniu podatkowym już po dacie wejścia w życie ustawy z 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.) w odniesieniu do okresów rozliczeniowych sprzed daty jej wejścia w życie (01.05.2004 r.). 3. Błędne zastosowanie (bądź nie zastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji oznaczać to będzie brak możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. 4. Podstawą zarzutów kasacyjnych może być naruszenie wyłącznie takich przepisów, które stosował albo miał zastosować Sąd.
  168. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 175/05
    1. Podstawą zarzutów kasacyjnych może być naruszenie wyłącznie takich przepisów, które stosował albo miał zastosować Sąd. 2. Nie można równocześnie zarzucać naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. 3. Skoro w sprawie nie zakwestionowano ustaleń stanu faktycznego sprawy, jak też i brak było obiektywnych podstaw do twierdzenia, iż rzeczone przepisy materialnoprawne zostały wadliwie zinterpretowane (co ewentualnie mogłoby stanowić powód przyjęcia, iż nastąpiło wadliwe zastosowanie tych regulacji), to tym samym naruszenie prawa materialnego w postaci jego błędnego zastosowania uznać należy za nieuzasadnione.
  169. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I OSK 144/05
    WSA nie dokonał oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia powołanych w niej przepisów materialnoprawnych oraz prawidłowości przebiegu postępowania administracyjnego.Waga samochodowa miała ważne świadectwo legalizacji i mogła być stosowana do pomiarów.Wymagania techniczne i metrologiczne odnoszą się tylko do przyrządu pomiarowego, i nie dotyczą sposobu ważenia.
  170. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 351/05
    Zobowiązanie podatkowe, które wygasło na skutek zapłaty nie może wygasnąć po raz drugi na skutek przedawnienia.
  171. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2252/04
    Z uwagi na związanie Sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej Sąd nie może rozpatrzyć najważniejszego zarzutu skarżącego zgłoszonego w toku postępowania i rozwiniętego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej tj. wydania bez podstawy prawnej odrębnej decyzji podatkowej w sprawie odsetek. Aby Sąd miał możliwość merytorycznego rozpatrzenia tego zarzutu" skarżący powinien powołując się na naruszenie przepisów postępowania wskazać na art. 145 § 1 pkt 2 i § 2 u.p.p.s.a. w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.
  172. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2235/04
    1. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania - art. 141 § 1 p.p.s.a. oraz art. 121, art. 122, art. 125 i art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Przedstawiony zarzut nie został sformułowany stosownie do wymogów określonych w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. ponieważ prawidłowe sformułowanie zarzutu polega na powołaniu konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił Sąd, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania wskazanie dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzucając naruszenie przepisów postępowania strona powinna wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, jeżeli uchybienie im mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Należy podkreślić, iż naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy jako podstawa skargi kasacyjnej dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego, a nie postępowania przed organami administracji publicznej. Przypomnieć należało, że Sąd, który wydał zaskarżony wyrok działał na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). 2. Do uwzględnienia skargi kasacyjnej nie mógł doprowadzić drugi z podniesionych w niej zarzutów naruszenia prawa materialnego art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 903-907 k.c. Sąd bowiem właściwie zastosował wskazane przepisu do ustalonego stanu faktycznego stwierdzając, iż w tym wypadku umowy darowizny nie uprawniały do odliczenia od dochodów w oparciu o powołany przepis art. 26 ust. 1 pkt 1.
  173. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 131/05
    Sąd rozpoznający skargę kasacyjną nie jest uprawniony do precyzowania podstaw kasacyjnych w zastępstwie Strony. Ogólnikowość zarzutów czyni, wobec związania NSA zarzutami skargi kasacyjnej, niemożliwym merytoryczne ustosunkowanie się do nich.
  174. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2326/04
    Sąd naruszył przepisy postępowania, gdyż nie zastosował się do dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy o p.p.s.a. Skład orzekający w tej sprawie nie dostrzegł bowiem, że naruszone zostały przepisy art. 122, art. 187, art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa.
  175. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2327/04
    1. Ani organy podatkowe ani Sąd administracyjny nie mają uprawnień do kwestionowania charakteru poniesionych wydatków, jedynie z tej przyczyny, że kontrahent podatnika nie dopełnia obowiązków w zakresie rejestracji przedmiotu działalności (art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych). 2. Zgodnie z art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa wniosek wysnuty na podstawie danej okoliczności może zostać uznany za uprawniony jedynie wówczas, gdy jest zgodny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a jednocześnie wyklucza wniosek przeciwny, który również znajduje odzwierciedlenia w przesłankach racjonalnych.
  176. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2140/04
    1 Skarga kasacyjna podważająca ustalenia faktyczne przyjęte przez sąd pierwszej instancji musi opierać się na podstawie wymienionej w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). 2 Skuteczne przytoczenie podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a wymaga wskazania konkretnych przepisów postępowania sądowego, które zdaniem skarżącego zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji (np. art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez błędne przedstawienie stanu sprawy).
  177. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2229/04
    Kwestionowanie stanu faktycznego w skardze kasacyjnej nie może nastąpić poprzez stawianie zarzutów naruszenia prawa materialnego. Zarzut naruszenia prawa materialnego można skutecznie postawić tylko wówczas, gdy stan faktyczny został ustalony (również w ocenie strony skarżącej) w sposób niewadliwy. Dopiero bowiem prawidłowe ustalenie faktów prawotwórczych pozwala na ocenę czy dany przepis został właściwie zastosowany bądź zinterpretowany. Ustalenia faktyczne można zwalczać tylko poprzez postawienie zarzutu wskazanego w art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to jest zarzutu naruszenia przepisów postępowania.
  178. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2062/04
    Z brzmienia art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej wynikawyraźnie, że ciężar dowodu spoczywa na członku zarządu.Świadczą o tym słowa: "... chyba, że członek zarządu wykaże,że....".Nieuprawnione jest interpretowanie art. 122 i 187 Ordynacjipodatkowej w kierunku nakładania na organ obowiązkudziałania z urzędu w celu wykazania okolicznościeskulpujących członka zarządu.Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, miesiąc towystarczająco dużo czasu do zapoznania się ze sprawamispółki i podjęcia kroków przewidzianych w art. 116 § 1
  179. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 484/05
    Jak słusznie wskazano w uchwale (7) Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2005 r. (sygn. akt FPS 1/04, ONSAiWSA 2005/3/51), w stanie prawnym obowiązującym w 1999 r. dopuszczalne było ustalenie spółce cywilnej dodatkowego zobowiązania podatkowego na podstawie art. 27 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). Ponieważ w 1998 r., którego dotyczy niniejsza sprawa powyższe przepisy obowiązywały w tym samym brzmieniu co w 1999 r., teza powyższej uchwały ma zastosowanie również do stanu prawnego obowiązującego w 1998 r., tzn. do niniejszej sprawy.
  180. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2063/04
    Podstawą prawną zaskarżonej decyzji był art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten nie został wskazany jako podstawa skargi kasacyjnej. Oznacza to brak zarzutu naruszenia tego przepisu a więc i brak podważenia bezprzedmiotowości postępowania. A dopiero podważenie podstawy prawnej, na której oparto rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania, otwarłoby drogę do rozważań na temat merytorycznego rozstrzygnięcia. Wskazanie jako podstawy kasacyjnej art.21 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, bez podważenia art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, nie daje możliwości wzruszenia zaskarżonego wyroku.
  181. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 40/05
    1. Rozwiązania na okres przejściowy zawarte w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) przewidziały, że osoby powołane na stanowisko sędziego NSA na podstawie przepisów dotychczasowych pozostają sędziami NSA (art. 93). Oznacza to jednak zachowanie przez tych sędziów tytułu i statusu oraz wszelkich uprawnień należnych sędziemu NSA, ale nie stanowiska sędziego NSA. 2. Podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania w skardze kasacyjnej trzeba wskazać przepisy procedury sądowej. Skoro zatem skarga kasacyjna nie wskazuje (nawet w jej uzasadnieniu) żadnych konkretnych przepisów postępowania sądowo administracyjnego, jako naruszonych przez WSA, to zarzut skargi kasacyjnej dotyczący wskazanego art. 192 O.p. nie może być skuteczny.
  182. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2083/04
    Po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej strona może jedynie przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych (art. 183 1 ppsa). Nie można natomiast przytaczać nowych podstaw.
  183. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1221/04
    Zgodnie z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej to organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Skoro Sąd nie prowadził postępowania dowodowego ani nie dokonywał oceny dowodów, nie mógł naruszyć wskazanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej.
  184. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2293/04
    O ile wadliwość podstawy prawnej może być zarówno wynikiem uchybienia procesowego, jak i naruszenia przepisów prawa materialnego, to wadliwość podstawy faktycznej jest zawsze wynikiem uchybienia procesowego, które w ramach podstawy przewidzianej w art. 393 pkt 2 k.p. c. wymaga przytoczenia przepisów, naruszenie których zarzuca skarżący. Dla wykazania tych wadliwości nie wystarczy odwołać się do podstawy kasacji z art. 393 pkt 2 k.p.c. lecz konieczne jest uzasadnienie tej podstawy przez wskazanie, które przepisy (oznaczone numerem artykułu, paragrafu, ustępu) zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i wpływu zarzucanych wadliwości na treść kwestionowanego wyroku).
  185. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 85/05
    1. Błędne zastosowanie przepisów materialnoprawnych każdorazowo pozostaje w "ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. Tym samym więc zasadniczo oznaczać to będzie brak możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. 2. Mając na względzie konsekwencje prawne wynikające z brzmienia art. 20 ust. 2 ustawy w obowiązującym w sprawie brzmieniu sformułować można w kontekście pozostałych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (...) pogląd, że oddział (zakład) osoby prawnej, który zyskał status samodzielnego podatnika podatku od towarów i usług musi być traktowany tak jak każdy inny podatnik tego podatku. Tym samym więc takiego podatnika obciążają wszelkie powinności jakie z tego tytułu dla niego wynikają. W rezultacie tego do rozliczenia może on przyjąć tylko taki podatek naliczony, który związany jest ze sprzedażą opodatkowaną, którą sam prowadzi, a nie ze sprzedażą, która jest opodatkowana w ramach podmiotu, którego jest częścią.
  186. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2293/04
    O ile wadliwość podstawy prawnej może być zarówno wynikiem uchybienia procesowego, jak i naruszenia przepisów prawa materialnego, to wadliwość podstawy faktycznej jest zawsze wynikiem uchybienia procesowego, które w ramach podstawy przewidzianej w art. 393 pkt 2 k.p. c. wymaga przytoczenia przepisów, naruszenie których zarzuca skarżący. Dla wykazania tych wadliwości nie wystarczy odwołać się do podstawy kasacji z art. 393 pkt 2 k.p.c. lecz konieczne jest uzasadnienie tej podstawy przez wskazanie, które przepisy (oznaczone numerem artykułu, paragrafu, ustępu) zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i wpływu zarzucanych wadliwości na treść kwestionowanego wyroku).
  187. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2059/04
    Podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest naruszenie przez sąd przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W jej ramach skarżący musi bezwzględnie powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił sąd, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy przy tym zauważyć także, iż powołanie w skardze kasacyjnej przepisów Ordynacji podatkowej w oderwaniu od przepisów postępowania sądowego nie pozwala traktować ich jako podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
  188. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2015/04
    W sytuacji, kiedy podatnik z zamiarem uczestniczenia w budowie jednego budynku z lokalami na wynajem nabywał udział w działce przeznaczonej pod budowę więcej niż jednego budynku mieszkalnego wielorodzinnego bądź pod budowę takiego budynku (budynków) i innych obiektów, odniesienie ulgi do udziału we współwłasności gruntu w nieuzasadniony sposób ograniczyłoby uprawnienia takiego podatnika, a tym samym "zmusiło" do finansowania - na płaszczyźnie rozstrzygnięć podatkowych - budowy budynków (obiektów), do których nie zamierzali rościć żadnych praw i było sprzeczne ze wskazanym celem ulgi.
  189. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 70/05
    Podstawa skargi kasacyjnej wymieniona w art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odnosi się do naruszenia przepisów postępowania sądowego, a nie administracyjnego. Podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania należy więc w skardze kasacyjnej wskazać przepisy procedury sądowej. Dlatego zarzut taki może być uznany za skuteczny tylko wtedy, gdy następuje wskazanie konkretnych przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w tej liczbie także art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 tej ustawy) w powiązaniu z konkretnymi przepisami procedury podatkowej.
  190. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 27/05
    1.W skardze kasacyjnej w odniesieniu do wymienionych przepisów art. 116 Ordynacji podatkowej oraz art. 5 § 1 i 2 Prawa upadłościowego wskazano, oprócz niewłaściwego zastosowania, także drugą z postaci naruszenia prawa materialnego, wymienioną w art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a mianowicie błędną wykładnię, czyli mylne rozumienie tych przepisów. Jednakże w skardze kasacyjnej w ogóle nie podano, w czym to mylne rozumienie wymienionych przepisów miałoby się wyrażać, zaś stosownie do art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powinno zawierać nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale i ich uzasadnienie. A za uzasadnienie błędnej wykładni nie można uznać zarzutów odnoszących się do ustaleń faktycznych. 2. Sąd administracyjny, sprawując kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), nie dokonuje własnych ustaleń faktycznych, gdyż nie przeprowadza postępowania dowodowego (poza szczególnym przypadkiem przewidzianym w art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowiącym o możliwości przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów), lecz jedynie bada stan faktyczny ustalony przez organy administracji publicznej, sprawdzając, czy organy te nie naruszyły przy tym właściwych przepisów procedury administracyjnej, w tym także, czy w sposób wyczerpujący zebrały cały materiał dowodowy oraz czy właściwie oceniły zebrane dowody. Jednakże - o czym już była mowa wcześniej - Naczelny Sąd Administracyjny w tym zakresie może dokonać kontroli kasacyjnej wyroku sądu administracyjnego pierwszej instancji tylko w ramach podstawy kasacyjnej z punktu 2 art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
  191. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2038/04
    1. Podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest naruszenie przez sąd przepisów postępowania sądowo-administracyjnego w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W jej ramach skarżący musi bezwzględnie powołać przepisy postępowania sądowo-administracyjnego, którym uchybił sąd, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 2. W stanie prawnym obowiązującym w 1999 r. dopuszczalne było ustalenie spółce cywilnej dodatkowego zobowiązania podatkowego na podstawie art. 27 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - w przypadku spółki cywilnej nie można mówić o zbiegu odpowiedzialności z tytułu dodatkowego zobowiązania podatkowego oraz odpowiedzialności karnej skarbowej za wykroczenia skarbowe, gdyż spółka cywilna jako podatnik podatku od towarów i usług nie może ponieść bezpośrednio odpowiedzialności karnej skarbowej.
  192. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1876/04
    Odpowiedzialność osoby trzeciej może być orzekana do chwili wygasnięcia zobowiazania podatkowego tj. do końca okresu przedawnienia zobowiazania podatkowego. Zobowiazanie podatkowe w analizowanej sprawie powstało z mocy prawa z chwilą zaistnienia okoliczności, z którymi prawo łączyło powstanie takiego zobowiazania, a nie wskutek doręczenia decyzji ustalajacej zobowiązanie podatkowe.
  193. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1900/04
    Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 ppsa nie wystarcza samo tylko wykazanie naruszenia przepisów postępowania ale wymagane jest aby skarżący wskazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia.
  194. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1740/04
    1. Obowiązek orzekania przez Sąd na podstawie akt sprawy, po zamknięciu rozprawy mógłby zostać naruszony np. gdyby Sąd oceniając legalność brał także pod uwagę inne okoliczności niż wyprowadzone z akt sprawy, w szczególności, te które wystąpiły po ostatecznym zakończeniu postępowania podatkowego albo gdyby wyrokował przed zamknięciem rozprawy, co uniemożliwiłoby stronom przedstawienie swojego stanowiska i ewentualnych wniosków. Jednakże tego typu zarzutów w skardze kasacyjnej nie postawiono. Natomiast z przepisu, który stanowi, że wyrok wydaje się na podstawie akt sprawy nie można wyprowadzić wskazówek co do obowiązków Sądu do odpowiedniego orzekania w przypadku gdy organy naruszyły prawo, ani też właściwego formułowania uzasadnienia swojego stanowiska. Te zagadnienia regulują bowiem odrębne przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, które- wskazano wyżej, a których w podstawach kasacyjnych Skarżąca nie powołała. 2. Czynność rozporządzenia towarem lub usługą przez zbywcę, a jednocześnie nabycia przez podatnika - nabywcę oceniana w momencie realizacji tego rozporządzenia na podstawie przepisów o podatkach dochodowych nie mogła być uznana za niepozwalającą na zaliczenie wydatków poniesionych na to nabycie do kosztów uzyskania przychodów. Ustawodawca w ramach art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, również w brzmieniu obowiązującym przed zmianą tego przepisu z dniem 26 marca 2002 r., postanowił, że nie można obniżać podatku należnego o podatek naliczony w wyniku czynności mających charakter rozporządzenia towarami i usługami w sposób niepozwalajacy nabywcy na zaliczenie poniesionych na te cele wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.
  195. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1463/04
    W skardze kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie nie postawiono zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, który stanowi, że Sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla zaskarżoną decyzję, jeżeli stwierdzi, że przy jej wydawaniu naruszono przepisy prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, czyli w tym przypadku art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT. Zarzutu takiego jednak w skardze kasacyjnej nie postawiono, a Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, co w niniejszej sprawie nie występuje. Skoro nie sformułowano w skardze zarzutu naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT to Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł tego zarzutu rozważać.
  196. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1740/04
    1. Obowiązek orzekania przez Sąd na podstawie akt sprawy, po zamknięciu rozprawy mógłby zostać naruszony np. gdyby Sąd oceniając legalność brał także pod uwagę inne okoliczności niż wyprowadzone z akt sprawy, w szczególności, te które wystąpiły po ostatecznym zakończeniu postępowania podatkowego albo gdyby wyrokował przed zamknięciem rozprawy, co uniemożliwiłoby stronom przedstawienie swojego stanowiska i ewentualnych wniosków. Jednakże tego typu zarzutów w skardze kasacyjnej nie postawiono. Natomiast z przepisu, który stanowi, że wyrok wydaje się na podstawie akt sprawy nie można wyprowadzić wskazówek co do obowiązków Sądu do odpowiedniego orzekania w przypadku gdy organy naruszyły prawo, ani też właściwego formułowania uzasadnienia swojego stanowiska. Te zagadnienia regulują bowiem odrębne przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, które- wskazano wyżej, a których w podstawach kasacyjnych Skarżąca nie powołała. 2. Czynność rozporządzenia towarem lub usługą przez zbywcę, a jednocześnie nabycia przez podatnika - nabywcę oceniana w momencie realizacji tego rozporządzenia na podstawie przepisów o podatkach dochodowych nie mogła być uznana za niepozwalającą na zaliczenie wydatków poniesionych na to nabycie do kosztów uzyskania przychodów. Ustawodawca w ramach art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, również w brzmieniu obowiązującym przed zmianą tego przepisu z dniem 26 marca 2002 r., postanowił, że nie można obniżać podatku należnego o podatek naliczony w wyniku czynności mających charakter rozporządzenia towarami i usługami w sposób niepozwalajacy nabywcy na zaliczenie poniesionych na te cele wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.
  197. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 905/04
    W orzecznictwie sądowym oraz w literaturze prawniczej przyjmuje się powszechnie, że naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polega na mylnym rozumieniu przez skład orzekający treści określonej normy prawnej.
  198. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1889/04
    1. Renta ma charakter ulgi powszechnej, możliwej do skorzystania po spełnieniu kilku warunków ustawowych. W przypadku spełnienia ww. warunków organy podatkowe nie mają prawa badać innych okoliczności sprawy. 2. Istotną cechą postępowania wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej jest związanie Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej o czym stanowi art. 183 powołanej ustawy. Oznacza to związanie zarówno wnioskami skargi kasacyjnej jak i jej podstawami. Zasada ta wyznacza kierunki badania zaskarżonego orzeczenia przytoczonymi podstawami. 3. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych nie może nastąpić poprzez zarzut naruszenia prawa materialnego, mogłaby być ona skuteczna wyłącznie w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podniesione w uzasadnieniu skargi kwestie dotyczące ustaleń faktycznych dokonanych w zakresie przyczyn zawarcia umów i charakteru wypłaconych przez skarżących świadczeń nie podlegają rozpoznaniu w tym postępowaniu.
  199. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1820/04
    Podnoszenie w skardze kasacyjnej zarzutów sprowadzających się w istocie do kwestionowania wydanej w innej sprawie decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej, wykracza poza zakres przedmiotowy rozstrzygnięcia zapadłego w niniejszej sprawie i pozostaje bez wpływu na dokonaną przez Sąd I instancji ocenę zgodności z prawem decyzji określającej wysokość odsetek za zwłokę.
  200. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1845/04
    1. Wnoszący skargę kasacyjną nie zakwestionowali oceny sądu I instancji, bowiem nie wykazali, że sąd ten naruszył przepisy prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dokonując oceny zaskarżonej decyzji. 2. Sąd kasacyjny nie może z własnej inicjatywy poszukiwać przepisów, które ewentualnie zostały naruszone przez sąd I instancji.
  201. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1769/04
    Nie wskazanie w skardze kasacyjnej na czym polegało naruszenie prawa materialnego (błędna wykładnia czy niewłaściwe zastosowanie)a także nie wskazanie na czym polegało naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. i na ile jego uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy oznacza,że tak sformułowana podstawa skargi kasacyjnej nie może podlegać merytorycznej ocenie Sądu, albowiem Sąd nie może domyślać się na czym naruszenie prawa miałoby polegać.
  202. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2168/04
    Ze względu na kontrolne kompetencje sądów administracyjnych brak w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisu postępowania sądowego, który kwestionowałby prawidłowość dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny co do zgodności z prawem materialnym decyzji organu podatkowego powoduje, iż zarzut naruszenia prawa materialnego jest w tym przypadku bezprzedmiotowy. Sąd Administracyjny nie rozpoznaje sprawy podatkowej co do meritum i nie stosuje bezpośrednio prawa materialnego.
  203. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1562/04
    1. Do autora skargi należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych naruszonych przez Sąd skarżonym wyrokiem i wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w odniesieniu do prawa materialnego bądź opisanie istotnego wpływu naruszenia prawa na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd - w odniesieniu do przepisów procesowych. Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. 2. Wystarczającą przesłanką zwolnienia dochodu od podatku na podstawie konkretnego punktu od 4 do 8 ust. 1 art. 17 pdop jest zadeklarowanie, iż dochód zostanie przeznaczony na cele określone w przepisach, a następnie wydatkowanie w dowolnym czasie tegoż dochodu na cele. Powiązanie możliwości zwolnienia z podatku dochodu z "realnym" jego osiągnięciem, czy z niemożnością późniejszego zasilenia kapitału zapasowego spółki przez jej udziałowca stanowiłoby niedopuszczalnie zawężającą wykładnię przepisów dotyczących ulg podatkowych, a przepisy te powinny być interpretowane w sposób ścisły.
  204. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1850/04
    1. Komparatystyczne wykorzystanie prawa unijnego dla przeprowadzenia pogłębionej analizy obowiązującego prawa krajowego nie można uznać za niedopuszczalne, nawet gdy zabieg taki zastosowano w odniesieniu do przedakcesyjnych stanów faktycznych, o ile oczywiście prawo unijne nie stało się podstawą rozstrzygnięcia. 2. Skoro warunkiem koniecznym wykonania usługi jest powstanie określonego skutku, bez którego do wykonania usługi w ogóle by nie doszło, to uprawnionym jest wniosek, że o miejscu spełnienia usługi (w kraju bądź za granicą) ze wszelkimi tego konsekwencjami, przesądza miejsce w jakim doszło do zmiany w świecie rzeczywistym będącej efektem realizacji danego zespołu czynności, kwalifikowanych jako usługa. Miejscem wykonania usługi - czynności realizowanych elektronicznie w trybie "on line", wykonanie usługi następuje w miejscu położenia serwera (twardego dysku, innego tego typu urządzenia), na którym zapisany został efekt myśli intelektualnej człowieka obsługującego to urządzenie na odległość, a nie miejsce, w którym człowiek ten faktycznie działał. Tym samym wykonanie usługi on line (na komputerze w kraju, ale gdy serwer był poza krajem), to takie czynności mogą być potraktowane jako eksport usług i mogą podlegać preferencyjnej stawce 0%. 3. Nie można skutecznie wykazać naruszenia prawa materialnego przez jego wadliwe zastosowanie, o ile równocześnie nie zostaną podważone okoliczności faktyczne sprawy, na tle których zastosowano prawo materialne.
  205. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1966/04
    Skoro poniesienie wydatków nie było kwestionowane ani przez organy podatkowe, ani przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, oraz bezspornym jest, iż gospodarstwo pomocnicze uzyskiwało przychody ze swej działalności w sensie ogólnym, wobec powyższego nie można interpretować przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w ten sposób, iż ponoszone wydatki nie miały związku z przychodem.
  206. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 952-955/04
    Nie można skutecznie sformułować zarzutu skargi kasacyjnej, wymienionego w art. 174 pkt 2 prawa o postępowaniu wskazując jedynie na przepisy Ordynacji podatkowej regulującej zasady postępowania przed organami podatkowymi, bez odnoszenia się do ustawy o NSA. Jeżeli w art. zawarte są trzy jednostki redakcyjne ujęte w literach a, b i c, nie wskazanie która jednostka redakcyjna stanowi podstawę kasacyjną jest powodem jej oddalenia. NSA nie jest zobowiązany ani uprawniony do rozszerzania lub uzupełniania podstawy kasacyjnej.
  207. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1618/04
    Decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia powstających sporów co do tego, czy przedmiotem obrotu jest program komputerowy jako utwór w rozumieniu prawa autorskiego nie podlegający opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, czy też egzemplarz programu komputerowego będący towarem w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, mają okoliczności faktyczne sprawy, a w szczególności treść umowy, której przedmiotem jest program komputerowy. Brak zarzutów w skardze kasacyjnej umożliwiających badanie prawidłowości poczynionych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych oznacza, że ustalenia te są wiążące.
  208. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2091/04
    Skarga, która nie zawiera prawidłowo sformułowanych podstaw kasacyjnych a także jurydycznego ich uzasadnienia podlega odrzuceniu.
  209. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1847/04
    Do uwzględnienia skargi kasacyjnej nie może doprowadzić zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, który nie był przedmiotem wykładni i zastosowania w sprawie. Zastosowanie, bowiem miały inne przepisy ustawy o podatku od towarów i usług, których naruszenia nie zarzucono w skardze kasacyjnej. Do zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej skutku nie mógł też doprowadzić zarzut naruszenia art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wyrażona, bowiem w tym przepisie zasada ochrony prawa własności na gruncie prawa podatkowego ulega realizacji m.in. ze względu na treść przepisów Ordynacji podatkowej zapewniającej zwrot nienależnie zapłaconego podatku lub kwotę nadpłaconego podatku (art. 72 i następne). Aby to jednak mogło nastąpić muszą być spełnione przewidziane w tej ustawie przesłanki. O stwierdzenia nadpłaty może wystąpić podatnik (art. 79 § 1), płatnik lub inkasent (art. 79 § 2 pkt 2). Do takiej kategorii podmiotów nie zostali zaliczeni wspólnicy rozwiązanej spółki cywilnej, którym nie przysługuje status podatnika na podstawie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Zgodność powołanych regulacji Ordynacji podatkowej z Konstytucją nie została obalona w trybie i na zasadach przewidzianych w ustawie zasadniczej (art. 188).
  210. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1684/04
    1. Upadły nadal pozostaje podatnikiem mimo utraty z mocy prawa zarządu i możliwości korzystania oraz rozporządzania swoim majątkiem na rzecz syndyka masy upadłości. 2. Jeśli strona skarżąca wskazała konkretny przepis prawa, który jej zdaniem został naruszony, to Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać czy w sprawie nie naruszono innego przepisu, nawet jeśli z opisu naruszenia prawa wynikałoby, iż w istocie zarzuty powinny być skierowane wobec innego przepisu.
  211. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1724/04
    1. W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. 2. Błędne jest zapatrywanie strony skarżącej, iż sąd administracyjny może wykraczać poza przedmiot sprawy określony w zaskarżonej decyzji. 3. Bezzasadny jest zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż Sąd I instancji nie stosował tych przepisów w niniejszej sprawie. Zauważyć należy, że Sąd nie mógł ich stosować, gdyż nie były one podstawą prawną zaskarżonej decyzji. Przepisy te stosował Sąd w wyżej wymienionej sprawie, w której skargę kasacyjną oddalono.
  212. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1682/04
    1. Skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach wskazanych w art. 174 pkt 1 i 2 ustawy cyt. wyżej a mianowicie podnosząc naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub też naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. 2. Skarżący ma obowiązek wskazać przepis prawa materialnego lub też przepis procedury obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym, który został naruszony przez sąd i uzasadnić na czym jego zdaniem polegała błędna wykładnia lub niewłaściwe jego zastosowanie. Niezachowanie warunków formalnych dotyczących pisma procesowego, którym niewątpliwie jest kasacja, nie podlega korekcie poprzez wezwanie do uzupełniania określonych braków. Konstrukcja skargi kasacyjnej wymaga aby była ona tak zredagowana, żeby nie było wątpliwości interpretacyjnych co do jej zarzutów. Strona powinna określić, które z przepisów zostały przez sąd naruszone, jeżeli uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
  213. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1655/04
    Skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organami właściwymi w sprawie. Prawo do złożenia skargi do NSA przysługuje dopiero od wydanej w postępowaniu odwoławczym decyzji.
  214. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1480/04
    1. Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny związany jest ustaleniami faktycznymi zaskarżonego wyroku. Z ustaleń tych w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że "z ustaleń kontroli skarbowej (które Sąd przyjął za prawidłowe) wynika, iż w 1999 r. Bank nie wyodrębnił księgowo żadnych kosztów sfinansowanych otrzymanymi dopłatami do kredytów preferencyjnych, a co więcej przychody z tytułu dopłat do oprocentowania kredytów jakie podatnik otrzymywał wpływały na jego rachunek bieżący, z którego realizowano płatności związane z bieżącą obsługą zleceń klientów oraz wszystkie wydatki związane z działalnością banku (koszty zarządu)". Z powyższego ustalenia wynika to co skarżący zawarł w pierwszym wymienionym w skardze kasacyjnej zarzucie. W istocie rzeczy jego treść nie wykazuje ani błędnej wykładni, ani też niewłaściwego zastosowania art. 7 ust. 3, art. 15 ust. 2 art. 16 ust. 1 pkt 58, czy art. 17 ust. 1 pkt 4 u.pd.o.p. lecz jest kwestionowaniem ustaleń faktycznych, których Naczelny Sąd Administracyjny wzruszyć nie może albowiem z mocy art. 183 p.p.s.a. jest związany granicami skargi kasacyjnej. 2. Autor skargi kasacyjnej zarzuca błędne ustalenie charakteru prawnego dopłat do kredytów na cele inwestycyjne oznacza to nie błąd w subsumcji czy błąd w wykładni prawa lecz błąd w ustaleniach faktycznych, a te są konsekwencją naruszenia przepisów postępowania, a nie naruszenia prawa materialnego.
  215. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1449/04
    1. Naruszone przepisy powinny być w skardze kasacyjnej - zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. - wskazane jako podstawy kasacyjne co oznacza obowiązek nie tylko ich literalnego wyliczenia ale i określenia na czym polegało ich naruszenie w ramach dwu podstaw kasacyjnych. Wyraźnie jeszcze należy zaakcentować to, że w przypadku wskazania jako podstawy skargi kasacyjnej naruszenia przepisów prawa materialnego prócz wykazania postaci i sposobu tego naruszenie niezbędne jest wykazanie, że naruszenie prawa materialnego pozostaje w bezpośrednim związku z wynikiem sprawy (wyrok SN z 7 marca 2002 r., II CKN 727/99 nie publ.). Ten ostatni wymóg może doprowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej, gdy naruszenia prawa materialnego miało wpływ na rozstrzygnięcie. 2. Prawidłowo sformułowana podstawa rozstrzygnięcia wynikała z art. 72 § 1 pkt 1 ord. pod. i art. 33 ust. 4 (a nie 34 ust. 4) ustawy o rachunkowości. Jest to o tyle istotne, że o ujemnej wartości firmy jest mowa w art. 33 ust. 4 zd. 1 i 2 tej ustawy, które definiują ją jako "różnicę między wartością rynkową (księgową) określonej jednostki lub jej zorganizowanej części, a ceną nabycia". W takim wypadku wartość zakupionych środków trwałych, inwestycji rozpoczętych, wartości niematerialnych i prawnych oraz zapasów rzeczowych składników majątku obrotowego ujmuje się w księgach rachunkowych według cen nabycia jednak nie niższych od ceny sprzedaży netto tych składników. Różnicę zaś zalicza się (obowiązek) do przychodów przyszłych okresów.
  216. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1333/04
    1. Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jest postępowaniem kasacyjnym, w trakcie którego Sąd bada zasadność podstaw zawartych w skardze kasacyjnej. Tymi podstawami Sąd jest związany, gdyż rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej a bierze tylko pod uwagę z urzędu nieważność postępowania. 2. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie formułuje zarzutu naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc wymienionego w art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstawy kasacyjnej. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną związany jest ustaleniami faktycznymi przyjętymi do oceny w zaskarżonym wyroku. 3. Skoro, co wynika z niewątpliwych ustaleń faktycznych małżeństwo T dokonali sprzedaży prawa wieczystego użytkowania nieruchomości i z tego tytułu uzyskali przychód, skoro nie złożyli oświadczenia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. a cyt. ustawy - to na podstawie bezpośredniego rozumienia tekstu prawnego organy podatkowe i Sąd zasadnie stwierdził, że dochód z tej sprzedaży podlega opodatkowaniu w formie ryczałtu. Nie powstała zatem wątpliwość interpretacyjna, w myśl zasady, że jasny tekst nie wymaga interpretacji. Przyjęta w polskim orzecznictwie sądowym koncepcji wykładni prawa, która w prawie wspólnotowym znajduje odzwierciedlenie w doktrynie acte clair, wymaga, aby wykładnia prawa była dokonywana tylko w sytuacji zaistnienia wątpliwości interpretacyjnej, czyli niejasnego tekstu prawnego.
  217. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1685/04
    1. Art. 176 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administractjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowił, że skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości lub w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Oznaczało to, że autor skargi kasacyjnej poza wskazaniem naruszonego przepisu prawa materialnego miał wyjaśnić na czym, jego zdaniem, polegała błędna interpretacja tego przepisu lub jego niewłaściwe zastosowanie przez sąd i jaka winna być interpretacja właściwa lub właściwe zastosowanie. Podobnie w odniesieniu do naruszenia prawa procesowego 2. Przy tak ustalonym stanie faktycznym, którego w skardze kasacyjnym strona nie podważała w ogóle nie można było Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu zarzucać naruszenia postanowień art. 22 ust. 1 i ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.) przez odniesienie kosztów uzyskania przychodów do tego roku, w którym przychody zostały osiągnięte. Zarzut ten nie został w skardze kasacyjnej uzasadniony, a Naczelny Sąd Administracyjny związany granicami skargi kasacyjnej (art. 183 Prawa o postępowaniu...) nie mógł "domyślać się na czym - zdaniem skarżących - polegała błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tych przepisów. Jeżeli chodziło o zarzucone naruszenie art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym to rację miał Wojewódzki Sąd Administracyjny, że przepis ten nie rozstrzygał o rozliczeniu kosztów "w czasie" 3. Sąd uznał za zgodne z przepisami o postępowaniu podatkowym stanowisko organów podatkowych co do tego, że wszystkie koszty związane z prawem użytkowania wieczystego, w wypadku skarżącego, związane były ze sprzedażą wybudowanych mieszkań. Z kolei wskazane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej postanowienia art. 27a ust. 1 pkt 1 lit. a i b nie miały w sprawie zastosowania jako, że dotyczyły podatników ponoszących wydatki na "własne potrzeby mieszkaniowe". Natomiast skarżący, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, zaspokajał "cudze" potrzeby mieszkaniowe. Osoby, które nabywały od niego mieszkania mogły korzystać z ulgi podatkowej z art. 27a ust. 1 pkt 1 lit. d.
  218. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1124/04
    Uchybienia proceduralne mające miejsce w postępowaniu przed organem administracji publicznej nie ulegają sanacji w wyniku oddalenia skargi przez sąd administracyjny. Jako uchybienie przepisom postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik rozpatrywanej sprawy, można zarzucić sądowi administracyjnemu naruszenie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (obecnie odpowiednio art. 145 § 1 pkt 1 lit. b lub c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przepisów przez organ w toku postępowania administracyjnego.
  219. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 941/04
    Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w art. 174 ustawy z 30.08.2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi związany jest Naczelny Sąd administracyjny (art. 183 § 1p.p.s.a) Brak zarzutów w skardze kasacujnej odnoszących się do ustalenia stanu faktycznego sprawy powoduje, iż są one wiążące.
  220. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1129/04
    1. W decyzji organu odwoławczego określono stronę postępowania poprzez wskazanie jej firmy i siedziby, powołanie decyzji wydanej w l instancji i wskazanie daty wniesienia odwołania. Wprawdzie dane te podano również w treści rozstrzygnięcia, jednakże nie zostały one pominięte, a zapoznanie się z treścią decyzji pozwala w sposób jednoznaczny ustalić jej adresata. Również i w tym przypadku strona nie miała wątpliwości, iż decyzja jest skierowana do niej, skoro wniosła od niej skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uznania, iż organy podatkowe rażąco naruszyły przepisy postępowania, nie stosując się w sposób oczywisty do nakazu określającego elementy, jakie winny się znaleźć w decyzji. 2. Zatem, aby skorzystać z wyjątku od zasady potrącalności kosztów już poniesionych podatnik winien je tak udokumentować, aby wynikał z nich związek z przychodami roku, w którym je zarachowano. W przeciwnym wypadku obowiązuje ogólna zasada potrącania kosztów już poniesionych. 3. Dla prawidłowości określenia zobowiązania podatkowego decydujące znaczenie ma treść ustawy podatkowej. Koszt w ujęciu ekonomicznym (a takim ujęciem posługuje się ustawa o rachunkowości, które celem jest zapewnienie w sprawozdaniach finansowych rzetelnego obrazu finansów podmiotu, również z uwzględnieniem dalszych okresów) nie jest tożsamy pojęciowo z kosztem uzyskania przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowego od osób prawnych. Jest to pojęcie szersze. 4. W podstawach kasacyjnych zarzucono Sądowi również naruszenie przepisu art. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, bez wskazania ustępów i punktów naruszonych przez Sąd. Ponadto, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzut ten nie został uzasadniony. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania (art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Nie może zatem zastępować strony w formułowaniu uzasadnienia zarzutu.
  221. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1067/04
    1. Postępowanie kasacyjne ma charakter sformalizowany, a to powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może dokonywać w sprawie samodzielnych ustaleń w zakresie nie objętym skargą kasacyjną. 2. Skarga kasacyjna przysługuje od orzeczenia sądu I instancji, a nie od rozstrzygnięcia organu administracyjnego. Zatem zarzuty naruszenia przepisów o postępowaniu podatkowym nie mogą być uwzględniane w postępowaniu kasacyjnym.
  222. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1378/04
    1. Wymagania szczególne skargi kasacyjnej, stanowiące o istocie tego środka odwoławczego, mają charakter materialny, a to oznacza, że braki tej skargi nie mogą być usunięte w toku postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. 2. Z istoty dwuinstancyjnego sądownictwa administracyjnego wynika, że legalność ostatecznego aktu administracyjnego została już stwierdzona przez sąd I instancji, a wobec tego postępowanie kasacyjne ogranicza się wyłącznie do badania zagadnień jurydycznych i zarzutów przygotowanych przez profesjonalistów.
  223. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1076/04
    1. Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia wyroku, a więc powinna wskazywać na uchybienia, jakich dopuścił się sąd administracyjny, a nie organy podatkowe. 2. Zarzuty skargi kasacyjnej nie mogą być tożsame z zarzutami skargi przynajmniej w części dotyczącej naruszenia przepisów postępowania.
  224. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1118/04
    1. Autor skargi kasacyjnej wskazuje na naruszenie art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, stawiając pod jego adresem zarzuty merytoryczne, sprowadzające się w istocie do wadliwego zrozumienia przez sąd pierwszej instancji tego przepisu, który stanowi o uprawdopodobnieniu uchybienia terminu bez winy zainteresowanego. Zarzut taki nie może stanowić podstawy kasacyjnej w rozumieniu art. 174 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przepis ten wymaga wskazania określonych przepisów tej ustawy lub innych ustaw, których naruszenia mógł się dopuścić sąd administracyjny orzekający w danej sprawie. 2. Uzasadnienie tego wyroku zawiera stan faktyczny, z którego wynika przebieg postępowania podatkowego w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia środka odwoławczego w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r. Uwzględnia on wszystkie niezbędne elementy pozwalające na ocenę legalności wydanego, a następnie zaskarżonego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie postanowienia Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 8 lutego 2002 r. Wskazują one także na wątki stanowiące przedmiot różnych ocen, tak ze strony podatkowego organu odwoławczego, jak i pełnomocnika strony skarżącej (strona 3 zaskarżonego wyroku). Na tej podstawie Sąd miał prawo uznać, iż postępowanie podatkowe przeprowadzone zostało bez naruszenia norm procesowych, a w szczególności art. 122 art. 187 § 1 oraz art. 188 Ordynacji podatkowej. Z podobnych względów nie można dopatrzyć się naruszenia prze Sąd powołanego przez autora skargi kasacyjnej przepisu art. 113 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na nie ustosunkowanie się do zarzutów naruszenia art. 2 Konstytucji RP oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. 3. Uzasadnienie to zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, a także stanowisko stron, w rym z wyartykułowaniem ich różnic. Zwrócić przy tym należy uwagę, iż termin zwięzłe przedstawienie stanu sprawy oznacza zarówno krótki opis przebiegu sprawy toczącej się w ramach danego postępowania podatkowego, jak i zawarte w swej treści przedstawienie stanu faktycznego przyjętego przez sad, co ma miejsce w badanym wyroku. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wreszcie podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej uzasadnienie.
  225. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 974/04
    1. Istotną cechą konstrukcyjną postępowania kasacyjnego jest związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej za wyjątkiem sytuacji, gdy występujące wady prawne stanowią o nieważności zaskarżonego orzeczenia. Oznacza to, że strona wnosząca skargę kasacyjną rozstrzyga o kierunkach i zakresie badania przez ten sąd. 2. Przytoczenie podstaw skargi kasacyjnej musi mieć jasny i nie budzący wątpliwości charakter, zaś określone elementy tej skargi, wymienione w art. 176 ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowią wymogi materialnoprawne nie podlegające sanacji.
  226. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 973/04
    1. Istotną cechą konstrukcyjną postępowania kasacyjnego jest związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej za wyjątkiem sytuacji, gdy występujące wady prawne stanowią o nieważności zaskarżonego orzeczenia. Oznacza to, że strona wnosząca skargę kasacyjną rozstrzyga o kierunkach i zakresie badania przez ten sąd. 2. Przytoczenie podstaw skargi kasacyjnej musi mieć jasny i nie budzący wątpliwości charakter, zaś określone elementy tej skargi, wymienione w art. 176 ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowią wymogi materialnoprawne nie podlegające sanacji.
  227. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1552/04
    Wprawdzie strona skarżąca trafnie zaliczyła przepis art. 99 przepisów wprowadzających do przepisów postępowania i podniosła w skardze kasacyjnej, że "zarzuca naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 99, to jednak tak sformułowana podstawa kasacyjna nie uzasadnia merytorycznego rozpoznania skargi albowiem Sąd nie może wyręczać profesjonalnego pełnomocnika we wskazywaniu czy uzupełnianiu podstaw kasacyjnych. W tej sytuacji zbędne i niedopuszczalne jest dokonywanie oceny trafności stanowiska Sądu co do związania oceną prawną. Wręcz przeciwnie warunkiem uchylenia związania oceną prawną jest zmiana stanu faktycznego sprawy.
  228. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 957/04
    Jeżeli zarzut kasacyjny narudszenia przepisów postępowania odnosi się do postępowania podatkowego, a nie sądowego, nie może być uznany za zasadny, gdyż skarga kasacyjna przysługuje od orzeczeń sądów administracyjnych a nie od rozstrzygnięć organów administracji publicznej.
  229. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 764/04
    Państwo, które stanowiło powoływane przez stronę unormowania podatkowe, nie ma interesu ekonomicznego we wspomaganiu fundacji, która nie realizuje swoich zadań statutowych popieranych przez państwo. Przepis art. 17 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowi o zwolnieniu dochodu od podatku a nie zwolnieniu podatników z podatku. Powodem odstąpienia od opodatkowania jest przeznaczenie dochodu na wskazaną w ustawie podatkowej działalność statutową a nie na "działalność", która nie została nawet rozpoczęta i nie jest prowadzona oraz jest rzeczą przyszłą i niepewną, czy i w jakim realnie, i w sposób uzasadniony przewidywalnym okresie (podatkowym) w ogóle będzie podjęta i realizowana. Zgodnie z art. 173 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prawo do skargi kasacyjnej przysługuje od wyroku sądu administracyjnego a nie od decyzji organów administracji publicznej.
  230. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2698/04
    1. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej wniesionej w sprawie niniejszej, należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że wbrew przedstawionym wyżej wymogom zarzut naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie został uzasadniony; nie wiadomo więc na czym, według autora skargi kasacyjnej, miałoby polegać naruszenie wymienionego przepisu postępowania sądowego, a to z kolei uniemożliwia Sądowi odniesienie się do tego zarzutu. 2. W przedstawionej sytuacji prawnej nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 141 §4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd pierwszej instancji nie był bowiem obowiązany do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak to sugeruje autor skargi kasacyjnej, lecz do stwierdzenia czy organy podatkowe dokonały tego zgodnie z regułami procesowymi oraz czy zgodnie z tymi regułami przeprowadziły ocenę ustalonego stanu faktycznego.
  231. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 764/04
    Państwo, które stanowiło powoływane przez stronę unormowania podatkowe, nie ma interesu ekonomicznego we wspomaganiu fundacji, która nie realizuje swoich zadań statutowych popieranych przez państwo. Przepis art. 17 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowi o zwolnieniu dochodu od podatku a nie zwolnieniu podatników z podatku. Powodem odstąpienia od opodatkowania jest przeznaczenie dochodu na wskazaną w ustawie podatkowej działalność statutową a nie na "działalność", która nie została nawet rozpoczęta i nie jest prowadzona oraz jest rzeczą przyszłą i niepewną, czy i w jakim realnie, i w sposób uzasadniony przewidywalnym okresie (podatkowym) w ogóle będzie podjęta i realizowana. Zgodnie z art. 173 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prawo do skargi kasacyjnej przysługuje od wyroku sądu administracyjnego a nie od decyzji organów administracji publicznej.
  232. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2698/04
    1. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej wniesionej w sprawie niniejszej, należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że wbrew przedstawionym wyżej wymogom zarzut naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie został uzasadniony; nie wiadomo więc na czym, według autora skargi kasacyjnej, miałoby polegać naruszenie wymienionego przepisu postępowania sądowego, a to z kolei uniemożliwia Sądowi odniesienie się do tego zarzutu. 2. W przedstawionej sytuacji prawnej nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 141 §4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd pierwszej instancji nie był bowiem obowiązany do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak to sugeruje autor skargi kasacyjnej, lecz do stwierdzenia czy organy podatkowe dokonały tego zgodnie z regułami procesowymi oraz czy zgodnie z tymi regułami przeprowadziły ocenę ustalonego stanu faktycznego.
  233. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 846/04, FSK 845/04
    Organy podatkowe winny analizować rzeczywistą treść zawieranych przez podatnika umów cywilnoprawnych. Kaucja, stanowiąca element postanowień umowy nie jest czynnością objętą obowiązkiem podatkowym w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, tak więc podlega dyspozycji art. 33 ust. 1 ustawy o VAT, która nakłada obowiązek odprowadzenia do urzędu skarbowego kwoty podatku w fakturze wymienionej także wówczas, gdy sprzedaż, którą faktura obrazuje, nie była objęta obowiązkiem podatkowym albo od podatku VAT była zwolniona, Fakt uiszczenia tego podatku do budżety państwa nie uprawnia nabywcy, który fakturę taką otrzymał, do odliczenia podatku w fakturze tej naliczonego.
  234. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2179/04
    1. W stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r i mającym zastosowanie w sprawie w myśl trafnie powołanych i omówionych przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przepisów art. 21 § 3 w związku z art. 51 § 1, art. 53 § 1, § 3 i § 4 Ordynacji podatkowej organ podatkowy w przypadku określenia zaległości podatkowej był zobligowany do określenia również odsetek za zwłokę na dzień wydania tej decyzji. Wskazana w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nowelizacja przepisu art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej dokonano z dniem 1 stycznia 2003 r. wbrew wywodom jej autora nie oznaczała zwolnienia organów podatkowych z tego obowiązku. 2. Do uwzględnienia skargi kasacyjnej nie mógł doprowadzić również drugi z podniesionych w niej zarzutów naruszenia przepisu art. 273 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej przez błędną jego wykładnię. Przepis ten w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2003 r. regulował kwestie dotyczące formy rozstrzygnięć m.in. w sprawach zaliczenia na poczet zaległości podatkowych wpłat dokonywanych przez podatnika, nadpłaty lub zwrotu podatku. Przepis ten został zamieszczony w dziale V Ordynacji podatkowej "Czynności sprawdzające" i nie regulował żadnych kwestii materialne - prawnych, istotnych przy dokonywaniu zaliczenia , w szczególności daty według której powinno nastąpić ustalenie wysokości nadpłaty (zwrotu) i stanu zaległości podatkowej. Tym bardziej przepis ten nie mógł stanowić materialnej podstawy do określenia odsetek za zwłokę i z tego względu nie miał zastosowania w rozpoznawanej sprawie.
  235. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 829/04
    1. W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego. Oba zarzuty muszą dotyczyć naruszenia prawa przez Sąd, a nie przez organy podatkowe. Strona zarzucając naruszenie przepisów postępowania, powinna wskazać przepisy prawa naruszone przez Sąd, jeżeli uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy. Oznacza to, że w skardze kasacyjnej należy wskazać przepisy procedury sądowej. Nie stanowi przytoczenia podstaw kasacyjnych zgłoszenie zarzutu wadliwej oceny zebranych w sprawie dowodów bez wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego, jeśli skarżący nie powoła konkretnego przepisu z zakresu procedury sądowej. 2. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych, bowiem próba taka mogłaby ewentualnie odnieść zamierzony skutek wyłącznie w ramach drugiej podstawy kasacyjnej.
  236. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2058/04
    1. Autor skargi kasacyjnej w zarzucie dotyczącym przepisów postępowania nie wskazał żadnego przepisu postępowania, które miał naruszyć Sąd I instancji przy rozpoznaniu sprawy. 2. W związku z tym, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja dotycząca zaległości podatkowej, naliczenie odsetek w świetle art. 51 § 1, art. 53 § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) wydaje się w pełni uzasadnione.
  237. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 772/04
    1. Sporządzając skargę kasacyjną jej autor winien wskazać na konkretne naruszone przez Sad - skarżonym orzeczeniem - przepisy prawa materialnego, wskazując na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być -zdaniem skarżącego - wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, jeżeli uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 2. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych, gdyż nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków.
  238. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 776/04
    1. W przypadku nie oprocentowanej pożyczki przychodem jest kwota odsetek jako wartość nieodpłatnego świadczenia z tytułu pożyczki podlegająca opodatkowaniu jako przysporzenie majatkowe na podstawie art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 3 pkt 4 powołanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. 2. Należy zaznaczyć, iż naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy jako podstawa kasacji dotyczy postępowania sądowo-administracyjnego, a nie postępowania przed organami administracji publicznej. 3. Należy podkreślić, iż naruszenie przepisów postępowania prowadzi do nie ustalenia lub wadliwego ustalenia stanu faktycznego poprzez np. dowolną interpretację zebranego materiału dowodowego.
  239. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 918/04
    Sąd stwierdził istnienie przesłanki nieważności postępowania przewidzianej w art. 183 § 2 pkt 4 u.p.pa.a., a polegającej na tym, że skład orzekający w sprawie był sprzeczny z przepisami prawa, gdyż oryginał sentencji zaskarżonego wyroku został podpisany tylko przez dwóch sędziów. Taki stan rzeczy narusza art. 44 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), który ma zastosowanie w rozpoznanej sprawie, gdyż zaskarżony wyrok zapadł w dniu 18 lipca 2003 r., a więc pod rządami tej ustawy.
  240. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1290/04
    1. Oceniając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że zawiera ona jedynie zarzut naruszenia prawa materialnego, podczas gdy w uzasadnieniu kwestionuje się fakty ustalone przez Sąd. Należy w związku z tym stwierdzić, iż ustalenia faktyczne mogłyby zostać podważone jedynie w razie podniesienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania sądowego (art. 174 pkt. 2 p.p.s.a.), a w szczególności art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w związku z art. 187 § 1 i 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). 2. Kosztem uzyskania przychodów są tylko wydatki poniesione w celu ich osiągnięcia, w związku z czym o naruszeniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. nie może być w ogóle mowy. Z kolei kwestia rabatów jest kwestią przychodów, a nie kosztów.
  241. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1268/04
    Wobec braku usprawiedliwionych podstaw kasacji NSA na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
  242. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 901/04
    1. Art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) - dalej: p.s.a. - związanie Sądu granicami skargi kasacyjnej, czyni z tego środka odwoławczego środek prawny wysoce sformalizowany. Oznacza to związanie zarówno podstawami kasacyjnymi, jak i wnioskami zawartymi w skardze. Zasada zawarta w art. 183 p.s.a. wyznacza więc kierunki badania zaskarżonego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych, poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej, wad zaskarżonego orzeczenia lub postępowania przed sądem pierwszej instancji i musi ograniczać uwagę wyłącznie do weryfikacji zarzutów, sformułowanych przez wnoszącego skargę kasacyjną (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2004 r. sygn. akt FSK 192/04, niepubl.). Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie przypadków stwierdzenia nieważności postępowania. 2. Należy zauważyć, że zarzut naruszenia prawa materialnego może być formułowany wówczas, gdy w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, stan faktyczny został ustalony w sposób niewadliwy.
  243. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1145/04
    1. Zarzuty w odniesieniu do prawa materialnego mogą być właściwie ocenione i rozważone tylko na tle ustalonego stanu faktycznego. Uwzględnienie kasacji opartej na zarzutach naruszenia przepisów postępowania wymaga, aby poza naruszeniem przepisów postępowania skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju, iż kształtowały one bądź współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia. 2. Aby Naczelny Sąd Administracyjny mógł zbadać zasadność podstaw kasacyjnych wnoszący skargę kasacyjną musi uzasadnić postawione w niej zarzuty, wiążąc je z poszczególnymi normami, których naruszenia dopuścił się sąd pierwszej instancji w procesie kontroli legalności zaskarżonych decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych - poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej - wad zaskarżonego orzeczenia lub postępowania przed sądem I instancji i musi ograniczyć uwagę wyłącznie do weryfikacji zarzutów sformułowanych przez wnoszącego skargę kasacyjną
  244. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 116/04
    1. W związku z treścią art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oznacza związanie podstawami kasacyjnymi i wnioskiem skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza, że zakres kontroli orzeczenia wydanego w I instancji wyznacza strona wnosząca ten środek odwoławczy. 2. Zasadą jest przypisywanie podstawie kasacji wymogu jasności i precyzji tak aby zakres kontroli kasacyjnej nie budził wątpliwości. Zarzuty wykraczające poza powołane podstawy skargi kasacyjnej nie mogą być przez Naczelny Sąd Administracyjny brane pod uwagę za wyjątkiem takich wad zaskarżonego orzeczenia i poprzedzającego go postępowania sądowego, które skutkują nieważnością tego orzeczenia.
  245. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 971/04
    1. Stawiając zarzut błędnej wykładni przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie powołanych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - strona wnosząca skargę kasacyjną, wbrew wymogom wynikającym z przepisu art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zarzutu tego w ogóle nie uzasadniła. 2. Podatnik prowadzący działalność gospodarczą, ponoszący wydatki w celu uzyskania przychodów, miał obowiązek ewidencjonowania i dokumentowania zdarzeń gospodarczych w sposób przewidziany przepisami tego rozporządzenia, tj. na podstawie prawidłowych, rzetelnych dowodów, którymi są rachunki dopowiadające warunkom określonym w odrębnych przepisach lub inne dowody stwierdzające fakt dokonania operacji gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem. 3. Za "koszt wytworzenia" uważa się wartość, "w cenie nabycia" (podkreśl. Sądu) zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace, wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych.
 

Sponsorem tej strony jest producent programu TaxMachine, wydajnego i prostego w obsłudze programu księgowego.