Interpretacje podatkowe



Chcesz odszukać potrzebne Ci informacje z zakresu stosowania prawa podatkowego szybciej, wygodniej i pewniej, bez reklam?
Pobierz program Interpretacje Podatkowe, natychmiastowe przeszukiwanie pełnego zbioru ponad 141 tysięcy interpretacji na Twoim komputerze. Również bez połączenia z Internetem.

podstawa skargi kasacyjnej

  1. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 335/08
    Sam fakt dokonania wyboru sposobu opodatkowania dochodów z działalności gospodarczej preferencyjnym 19% podatkiem dochodowym, stanowi przesłankę dla utraty możliwości wspólnego opodatkowania dochodów obojga małżonków (nawet uzyskiwanych ze źródeł innych niż prowadzona działalność gospodarcza).
  2. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1185/07
    Jak zasadnie podniósł autor skargi kasacyjnej, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w niewystarczającej mierze odniesiono się do zarzutów ujętych w skardze, czego rezultatem było zaaprobowanie stanowiska organów podatkowych "bez poddania go szczegółowej analizie" (s. 2 skargi kasacyjnej). Należy dodać, że uchybienie to - zbyt daleko posunięta lakoniczność w wyrażeniu motywów zapadłego orzeczenia - w istocie uniemożliwia realizację celu sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej.
  3. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 907/07
    Uzyskiwanie przychodów z tytułu usług sklasyfikowanych do grupowania 74.2 PKWiU (usługi architektoniczne i inżynierskie) i to niezależnie od tego czy ich bezpośrednim wykonawcą był podatnik, wynajęty w tym celu podwykonawca czy też zatrudniony przez podatnika pracownik wykluczało możliwość opodatkowania całości przychodów z tego źródła w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.
  4. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 612/07
    1. Zarzucając naruszenie prawa procesowego strona skarżąca, poza przywołaniem tego spośród przepisów regulujących postępowanie sądowoadministracyjne, który (które) jej zdaniem został przez wojewódzki sąd administracyjny naruszony skarżonym wyrokiem wyjaśnić jaki był możliwy, istotny wpływ tego naruszenia na wynik sprawy -treść wyroku; wywieść, że gdyby naruszenia prawa nie było wyrok - co do istoty - były odmienny od skarżonego. 2. Uzasadnienie zarzutu naruszenia wskazanego przepisu było w swej istocie polemiką, nie z argumentami Sądu uzasadniającymi oddalenie skargi, a z samym rozstrzygnięciem, świadczącą o "niezadowoleniu" strony skarżącej z tego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zarzutu naruszenia prawa procesowego, w świetle przesłanki z art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu..., nie mogło zastąpić wielokrotne powtarzanie treści tego przepisu: "istotny", "bardzo istotny" wpływ na wynik sprawy bez wyjaśnienia na czym ten istotny wpływ na treść wyroku konkretnie miałby polegać. 3. Z przepisu tego wynikało (w związku z art. 68 § 2 pkt 2 i § 3 ustawy), że prawo do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych, od dochodów z "nieujawnionych" źródeł przedawniało się po upływie 5 lat liczonych od końca roku, w którym upłynął termin do złożenia zeznania rocznego dla podatników tego podatku. Zatem zobowiązanie nie powstało, jeżeli decyzja ustalająca jego wysokość została doręczona po upływie wskazanego okresu. 4. W momencie doręczenia, zgodnie z art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej powstało zobowiązanie podatkowe.
  5. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 597/07
    Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie wydatki poniesione w celu osiągnięcia przychodów, pod warunkiem wszakże ich należytego udokumentowania. Jakkolwiek podmioty stosunków gospodarczych mogą dowolnie i na swobodnie określonych warunkach kształtować łączące je stosunki zobowiązaniowe, to ocena o zaliczeniu poszczególnych wydatków do kosztów uzyskania przychodu musi następować z uwzględnieniem zasad wynikających z treści przepisu 22 ust. 1 ustawy podatkowej.
  6. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 117/07
    Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia a powołanie podstaw kasacyjnych wymaga uzasadnienia. Nie można uznać za podstawę kasacyjną odmiennej oceny dowodów przez skarżącego i wyprowadzenia na jej podstawie własnych wniosków co do stanu faktycznego bez wskazania przepisów postępowania sądowego, które zdaniem strony, zostały naruszone. Strona nie jest uprawniona do żądania w drodze skargi kasacyjnej weryfikacji ustaleń faktycznych dokonanych przez organy podatkowe. Jej możliwości w procesie przed sądem administracyjnym ograniczają się jedynie do żądania kontroli legalności działania organów administracji publicznej i legalności wydawanych przez nie orzeczeń.
  7. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 40/07
    1. Skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytaczać podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zawierać wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Prawidłowe wskazanie podstaw skargi kasacyjnej (konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego) jest więc jej zasadniczym elementem konstrukcyjnym i nie ulega sanacji. 2. Naruszenie prawa procesowego może polegać na błędnej jego wykładni (opierając skargę kasacyjną na takim zarzucie należy wskazać, jak według wnoszącego skargę kasacyjną, przepis taki powinien być rozumiany) lub na naruszeniu prawa przez niewłaściwe jego zastosowanie, polegające na tak zwanym błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej, z tym jednak zastrzeżeniem, iż skargę kasacyjną opartą na zarzucie naruszenia prawa procesowego można jedynie wywieść o ile stwierdzone uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto zarzuty skargi kasacyjnej powinny być skierowane pod adresem sądu pierwszej instancji, co oznacza, iż skarżący jest zobowiązany do wskazania przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone. Postawienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania wymaga zawsze przytoczenia przepisów postępowania przez ich oznaczenie numerem artykułu, paragrafu, ustępu oraz zawierać uzasadnienie, na czym to naruszenie polegało i jaki wpływ wywarło na treść kwestionowanego wyroku. 3. W myśl art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie a ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji. Zatem wadliwość sporządzenia uzasadnienia oznacza nic innego jak brak w uzasadnieniu wyżej wymienionych elementów, sprawiający, że zaskarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, o czym mowa w tym przepisie powinno zawierać relację z dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie, a więc powinno obejmować te kwestie, które są niezbędne do wyczerpującego przedstawienia pozostałych elementów uzasadnienia wyroku. a. zatem w wyroku nie wystarczy ograniczyć się do stwierdzenia, co ustalił sąd, lecz niezbędne jest wskazanie, które ustalenia zostały przyjęte przez sąd pierwszej instancji, a które nie, z równoczesnym odniesieniem się do zarzutów skargi, a jeżeli ich w skardze nie sformułowano-do wskazanych przez skarżącego "naruszeń prawa" lub "interesu prawnego". 4. W motywach podjętego rozstrzygnięcia nie odniósł się zupełnie do stanu sprawy, uznając, iż rozstrzygniecie w badanej sprawie zostało przesądzone wyrokiem w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zatem podstawą uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zaskarżonego postanowienia był inny wyrok a nie wynik dokonanej przez Sąd oceny pod względem zgodności z prawem. Sąd, powołując się jedynie na art. 135 p.p.s.a., uznał, iż doszło do naruszenia art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. 5. Ponieważ postępowanie w powyższym zakresie powinno poprzedzać ewentualne postępowanie w przedmiocie przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, to Sąd, poprzez art. 135 p.p.s.a, nie mógł uwolnić się od dokonania oceny legalności zaskarżonego postanowienia. Innymi słowy w pierwszej kolejności należało przesądzić o tym czy odwołanie zostało wniesione w terminie, czy też nie, a następnie podjąć rozstrzygnięcie w kwestii przywrócenia terminu do jego wniesienia.
  8. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 41/07
    1. Sąd I instancji uchylił się od kontroli zaskarżonego postanowienia w zakresie, w jakim dotyczy ono przyczyn nieobecności skarżącej w miejscu zamieszkania-nie odnosił się do oceny organu, iż zachowanie skarżącej w związku z tą nieobecnością uzasadniało pogląd o zawinionym charakterze uchybienia terminu. Sąd uznał bowiem, iż rozstrzygnięcie tego zagadnienia będzie możliwe dopiero po przesądzeniu kwestii skuteczności doręczenia stronie decyzji organu I instancji w trybie art. 150 (§2) O.p. (a więc od przesądzenia czy strona w ogóle terminowi uchybiła). 2. Doręczenie zastępcze zostało wykonane prawidłowo wprawdzie istotnie zwrotne potwierdzenie odbioru (por. karta nr 133 akt podatkowych, t. I) nie zostało przez doręczyciela opisane (poza wskazaniem adresata przesyłki i jej numeru nie podano żadnych wymaganych informacji). Tym niemniej na stronie adresowej koperty z przesyłką (por. karta nr 132 akt podatkowych, t. I) widnieją pieczęcie właściwego urzędu skarbowego, świadczące o dwukrotnym (a nie jednokrotnym, jak wskazał Sąd wojewódzki) pozostawieniu awiza w skrzynce na listy (w dniach 10 i 18 października 2005 r.) oraz podpis (nieczytelny) osoby doręczającej. Opis ten wskazuje na to, że doręczyciel (poczta) wywiązał się z obowiązków nałożonych na niego w art. 150 § 1a i § 2 O.p. Zgodnie z tymi przepisami adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 (placówce pocztowej); powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (§ 1a). Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się m.in. w oddawczej skrzynce pocztowej (§2).
  9. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1687/06
    1. Odnosząc się do sformułowanych w niej zarzutów należy przede wszystkim podnieść, że powołanie się w pkt 1.1 ab initio skargi na naruszenie przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 p.p.s.a. (bez oznaczenia jednostki redakcyjnej tego artykułu) w związku z innymi przepisami prawa stosowanymi przez organy podatkowe, bez wskazania odpowiednich przepisów regulujących postępowanie przed sądami administracyjnymi, jest niewystarczające dla przeprowadzenia kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. Dwa pierwsze z wymienionych przepisów stanowią bowiem jedynie o kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne, wyznaczając jej zakres przedmiotowy. Zaniechanie wyliczenia przepisów o postępowaniu, których naruszenia mógłby dopuścić się sąd administracyjny pierwszej instancji, czyni bezprzedmiotową ocenę uchybień łączących się z ustaleniami Sądu co do szacowania elementu przychodu w postaci marży. 2. W postępowaniu sądowoadministracyjnym niedopuszczalne jest przeprowadzanie dowodów z zeznań świadków, wobec czego stawianie tego typu zarzutu sądowi administracyjnemu pierwszej instancji jest nieuzasadnione. Bezpodstawny okazał się również zarzut zignorowania przez Sąd błędu organu podatkowego, polegającego na pominięciu wniosku o przesłuchanie świadków. Analiza akt sprawy dowodzi, że na przesłuchanie stawił się tylko jeden ze świadków. Jego zeznania zostały poddane ocenie, co pozwalało na odstąpienie od przesłuchania kolejnych dwóch świadków w przedmiocie ustalenia jakości dań oferowanych przez skarżącego, asortymentu i metod pozyskiwania klientów.
  10. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1662/06
    1. Sformułowano w niej zarzuty naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów o postępowaniu w stopniu mającym (mogącym mieć) wpływ na wynik sprawy. Problem w tym, iż stawiając zarzuty naruszenia prawa materialnego powiązano je an błoc (w całości) z różnymi wariantami tego naruszenia (przez błędną wykładnię, niewłaściwe zastosowanie i jak to ujął autor skargi kasacyjnej niezastosowanie wyliczonych przepisów). W uzasadnieniu tych zarzutów nie wyjaśniono, które z wymienionych naruszeń prawa łączą się z poszczególnymi, wskazanymi we wstępnej części skargi kasacyjnej, przepisami prawa. Niezależnie od tego, trzeba podkreślić, iż autor skargi kasacyjnej do grupy przepisów prawa materialnego zaliczył przepisy będące ewidentnie przepisami procesowymi i to stosowanymi nie przez sąd administracyjny pierwszej instancji, lecz organy podatkowe (art. 120, 121, 122, 127, 176, 180, 181, 187, 191, 199a, 229 oraz 285a § 3 Op). 2. Zdawkowe stwierdzenie, że sąd miał możliwość usunięcia popełnionych naruszeń prawa, zaś przewodniczący składu sędziowskiego może zamknąć rozprawę tylko wtedy, gdy uzna sprawę za "dostatecznie wyjaśnioną", nie wystarcza dla uwzględnienia skargi kasacyjnej. Zarzuty tego typu powinny być wsparte konkretną, odnoszącą się do określonych dokumentów i rozpatrywanych okoliczności, argumentacją prawną. Trudno tez czynić sądowi zarzut braku odpowiedniej inicjatywy w zakresie przeprowadzania dowodów uzupełniających z dokumentów (a jedynie takie dowody dopuszcza przepis art. 106 § 3 ppsa) w sytuacji, gdy sama strona lub jej pełnomocnik nie wykazują w tym względzie żadnej inwencji.
  11. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1659/06
    1. Ze względu na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi nie wystarczy jednak odwołać się do ogólnikowego stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego, ale konieczne jest wskazanie konkretnego przepisu prawa oznaczonego numerem i ewentualnie jego jednostki redakcyjnej (artykułu, paragrafu, ustępu), który został naruszony oraz na czym to naruszenie polegało. 2. W konsekwencji za prawidłowe należało uznać stanowisko organów podatkowych zaaprobowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w przedmiocie określenia osiągniętych w 1998 roku przychodów, jak i określenia za ten okres wysokości poniesionej straty ze źródeł przychodów. 3. Ustalenie to miało bezpośredni wpływ na ocenę możliwości zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego art. 23 ust. pkt c i art. 23 ust. 1 pkt 33 u.p.d.o.f., na które strona skarżąca wskazywała w treści uzasadnienia skargi kasacyjnej.
  12. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1662/06
    1. Sformułowano w niej zarzuty naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów o postępowaniu w stopniu mającym (mogącym mieć) wpływ na wynik sprawy. Problem w tym, iż stawiając zarzuty naruszenia prawa materialnego powiązano je an błoc (w całości) z różnymi wariantami tego naruszenia (przez błędną wykładnię, niewłaściwe zastosowanie i jak to ujął autor skargi kasacyjnej niezastosowanie wyliczonych przepisów). W uzasadnieniu tych zarzutów nie wyjaśniono, które z wymienionych naruszeń prawa łączą się z poszczególnymi, wskazanymi we wstępnej części skargi kasacyjnej, przepisami prawa. Niezależnie od tego, trzeba podkreślić, iż autor skargi kasacyjnej do grupy przepisów prawa materialnego zaliczył przepisy będące ewidentnie przepisami procesowymi i to stosowanymi nie przez sąd administracyjny pierwszej instancji, lecz organy podatkowe (art. 120, 121, 122, 127, 176, 180, 181, 187, 191, 199a, 229 oraz 285a § 3 Op). 2. Zdawkowe stwierdzenie, że sąd miał możliwość usunięcia popełnionych naruszeń prawa, zaś przewodniczący składu sędziowskiego może zamknąć rozprawę tylko wtedy, gdy uzna sprawę za "dostatecznie wyjaśnioną", nie wystarcza dla uwzględnienia skargi kasacyjnej. Zarzuty tego typu powinny być wsparte konkretną, odnoszącą się do określonych dokumentów i rozpatrywanych okoliczności, argumentacją prawną. Trudno tez czynić sądowi zarzut braku odpowiedniej inicjatywy w zakresie przeprowadzania dowodów uzupełniających z dokumentów (a jedynie takie dowody dopuszcza przepis art. 106 § 3 ppsa) w sytuacji, gdy sama strona lub jej pełnomocnik nie wykazują w tym względzie żadnej inwencji.
  13. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 975/07
    1. Autor skargi kasacyjnej najwyraźniej pomylił podstawy kasacyjne, nadając nieodpowiednią kwalifikację postawionym zarzutom. Gdyby powiązano je z odpowiednimi przepisami o postępowaniu, wykazując jednocześnie, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, NSA rozważyłby kwestię domniemanych wadliwości proceduralnych. W zaistniałej sytuacji, ze względu na okoliczność, iż uchybienia te utożsamiono z naruszeniem prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie powołanego uprzednio przepisu u.p.d.o.f., oceny takiej dokonać nie sposób. 2. Rozpoznając sprawę ponownie, WSA nie mógł pominąć ustaleń poczynionych w uzasadnieniu wyroku uwzględniającego skargę kasacyjną.
  14. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 1855/07
    1. W odniesieniu do prawa materialnego winien wykazać, na czym polegała dokonana przez Sad I instancji ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 2. Czy w chwili nabycia przez skarżącego nieruchomości była ona przynajmniej w części przeznaczona pod budownictwo, jak również to czy skarżący prowadzi działalność rolniczą. Dopiero bowiem, gdy będzie prawidłowo ustalony stan faktyczny, będzie można rozważać kwestię częstotliwości dostaw towarów tak jak tego domaga się organ. 3. Warunkiem sine qua non uznania, że dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód. Ani więc formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do tej konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.
  15. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1292/07
    Wszystkie dowody zgromadzone w aktach sprawy, poddane ocenie w zaskarżonej do sądu decyzji, wskazywały bowiem jednoznacznie, że skarżący dokonał gruntownej przebudowy, rekonstrukcji i modernizacji nabytego budynku, adaptując go pod kątem potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Świadczy o tym wartość nabycia budynku, łączna wartość nakładów na adaptację (tak nazwano rodzaj robót "w koncepcji") oraz rozmiar i rodzaj nakładów. W stanie faktycznym sprawy roboty, które co do zasady mogą być zaliczone do robót o charakterze remontowym (np. tynkarskie, malarskie, kafelkarskie) stanowiły tylko uzupełnienie, wykończenie przeprowadzonych prac adaptacyjnych, związanych m.in. z nowymi rozwiązaniami funkcjonalnymi obiektu, połączonymi z jego przebudową, wymianą instalacji, okien itp. Skoro w sposób oczywisty istota wydatków poczynionych przez skarżącego polegała na ulepszeniu obiektu, a nie ma wyremontowaniu w celu przystosowania go do potrzeb działalności, zbędne było powoływanie biegłego dla oceny charakteru robót. Potrzeba taka zachodziłaby, gdyby istniały uzasadnione wątpliwości w tym zakresie, powodujące trudności w zakwalifikowaniu nakładów do ulepszających środek trwały lub tylko przywracających mu właściwości pierwotne (oczywiście z zastosowaniem bieżącej wiedzy technicznej i materiałów budowlanych).
  16. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 142/07
    Z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej, przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Sąd nie ma także uprawnień do zastępowania strony i precyzowania lub uzupełniania przytoczonych podstaw kasacyjnych.
  17. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1261/06
    Sądy administracyjne nie stosują przepisów Ordynacji podatkowej, a jedynie oceniają proces ich stosowania przez właściwe w sprawie organy podatkowe. Dla skutecznego uruchomienia kontroli instancyjnej, do sprawowania której umocowany jest Naczelny Sąd Administracyjny, niezbędne zatem było wskazanie przepisów o postępowaniu naruszonych przez sąd administracyjny pierwszej instancji. Nie może być wątpliwości co do tego, że przez przepisy postępowania, o których stanowi art. 174 p.p.s.a. należy rozumieć przepisy regulujące postępowanie przed sądem administracyjnym. W skardze kasacyjnej mogą one być wskazane w związku z określonymi przepisami o postępowaniu przez organami administracji publicznej (podatkowymi) lub niezależnie od nich. Brak takiego wskazania czyni bezprzedmiotowym rozpatrywanie zarzutów opartych na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., co jest równoznaczne z uznaniem ich za bezzasadne.
  18. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1263/06
    Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że Sąd ma prawo, a także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Granice rozpoznania skargi przez Sąd są wyznaczone z jednej strony przez kryterium legalności działań administracji publicznej, z drugiej strony przez całokształt tylko prawnych aspektów i tylko tego stosunku administracyjnego, który jest objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej, natomiast uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie, czy też niezastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej.
  19. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1240/06
    Wydatek na instalację grzewczą, który poniesiony został w 1998 r., świadczy o tym, iż w roku 1994 nie było możliwości ogrzania budynku, a więc z tego (również) powodu, jego budowa nie została jeszcze wówczas zakończona. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przywołana okoliczność wymagała sprawdzenia w zaleconym przez Sąd I instancji ponowionym administracyjnym postępowaniu podatkowym. Skoro bowiem organy podatkowe nie kwestionują, że zasadniczym przeznaczeniem budynku był cel mieszkaniowy, to budynek, który nie został jeszcze wyposażony w jakiekolwiek środki czy też urządzenia umożliwiające jego ogrzewanie, mógł zasadnie zostać uznany za obiekt nie wyposażony w tym zakresie w instalacje i urządzenia niezbędne do spełnienia zamierzonej i realizowanej funkcji mieszkaniowej. Wobec treści części końcowej przytoczonego unormowania art. 2 ust. 1 Prawa budowlanego, budynek nie wyposażony jeszcze w przewidziane w planie i dokumentacji budowy, konieczne instalacje i urządzenia niezbędne do spełnieniu przeznaczonej mu funkcji, w tym niewątpliwie także i funkcji mieszkaniowej, nie może zostać uznany za wybudowany w pełni (zakończenie budowy) obiekt budowlany, o którym mowa w powołanym art. 2 ust. 1 jak też i w cytowanym również art. 41 ust. 2. Powoływane w decyzjach zapisy dziennika budowy problematyki tej na obecnym etapie rozpatrzenia sprawy w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości nie wyczerpują i wymagają potwierdzenia bądź sprawdzenia w postępowaniu dowodowym. Zważyć bowiem należy, że nie posiadają one przymiotów i znaczenia prawnego decyzji administracyjnej w przedmiocie dopuszczenia obiektu budowlanego do użytkowania, która w rozpatrywanym stanie prawa budowlanego z 1994 r. nie była wymagana w cyt. ustawie z 1974 r.
  20. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1190/06
    1. Z art. 177 § 1 p.p.s.a wynika, że skargę kasacyjną wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu zaskarżonego wyroku wraz z uzasadnieniem. Ewentualne modyfikacje skargi kasacyjnej mogą być zatem dokonane przed upływem tego terminu. Po tym terminie ustawodawca zezwala jedynie na przytoczenie nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych, nie zaś na ich zmianę (modyfikację) czy też rozszerzenie (por. art. 183 § 1 p.p.s.a). 2. Sądy administracyjne pierwszej instancji dokonują kontroli legalności zaskarżonego aktu administracji publicznej, a Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wydanych w wyniku tej kontroli. Sprawowana jest ona więc nie w zakresie merytorycznej zasadności zaskarżonego aktu, a ponadto decydujące znaczenie dla wyników takiej kontroli ma stan faktyczny i prawny istniejący w dniu wydania takiego aktu. Ewentualne więc korzystne rozstrzygnięcie dla strony postępowań karnych może stanowić podstawę dla próby wznowienia postępowania w przedmiocie jej zobowiązań w podatku dochodowym od osób fizycznych za rozpatrywany rok. 3. Przedmiotem kontroli instancyjnej, w zakresie przepisów postępowania, są zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące postępowania sądowoadministracyjnego nie zaś podatkowego. Dlatego też niezasadne jest powołanie się w skardze kasacyjnej jedynie na naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej, gdyż zarzuty w tym przedmiocie dotyczą wprost uchybień, które powstały w postępowaniu podatkowym. Prawidłowe zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej powinny być powiązane z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. 4. Dowód z opinii biegłego nie mógł być przeprowadzony przed sądem administracyjnym, gdyż dowód taki nie jest dowodem uzupełniającym z dokumentów, a tylko taki dowód może przeprowadzić sąd administracyjny z mocy art. 106 § 3 p.p.s.a. 5. Aby zarzut niewłaściwego zastosowania danego przepisu prawa mógł okazać się skuteczny należy przede wszystkim zanegować prawidłowość ustalonego w sprawie stanu faktycznego, gdyż tylko wówczas można stwierdzić istnienie uchybienia przepisom prawa materialnego w podanej wyżej postaci.
  21. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 45/06
    Naczelny Sąd Administracyjny uznając skargę kasacyjną za zasadną uchylił wyrok Sądu I instancji. Powołując się na uchwałę z dnia 18 czerwca 2007 r. w składzie siedmiu sędziów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w stanie prawnym obowiązującym w 2000 r. koszty dyskonta weksli (odsetki dyskontowe, prowizja bankowa), którego rezultatem było otrzymanie przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą pieniędzy w terminie wcześniejszym niż to wynika z terminu płatności weksli, mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Z tych to względów Sąd uznał, iż kwestionowane przez stronę skarżącą wydatki stanowią, wbrew odmiennemu poglądowi przyjętemu przez sąd I instancji koszty uzyskania przychodu. W związku z tym, wobec niebudzących wątpliwości ustaleń faktycznych sąd uznał za celowe uchylenie wyroku sądu I instancji i uwzględnienie skargi w zakresie, w jakim została ona zakwestionowana w skardze kasacyjnej, a więc w części odnoszącej się do kosztów związanych z zaciągnięciem kredytu dyskontowego.
  22. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1368/06
    1. Przede wszystkim stosownie do przepisu art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a) skarga kasacyjna powinna w szczególności zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Należy przede wszystkim wskazać konkretny przepis (przepisy) prawa materialnego i procesowego, który w ocenie wnoszącego tę skargę, został naruszony przez sąd administracyjny pierwszej instancji. Z kolei przepis art. 174 p.p.s.a. dopuszcza dwie podstawy kasacyjne: a. naruszenie (przez sąd - art. 173 § 1) prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), b. naruszenie (przez sąd) przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). 2. W zakresie postępowania podatkowego od dnia 1 stycznia 1998 r. zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm.). Wynika to wprost z przepisów art. 1 pkt 3 w związku z art. 120-271 i art. 344 tej ustawy. Skoro zatem wskazane w podstawach skargi kasacyjnej przepisy art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. nie mogły mieć zastosowania w sprawie, to nie mogło dojść do ich naruszenia i to w wyniku przyjęcia za podstawę rozstrzygnięcia błędnie ustalonego stanu faktycznego sprawy. 3. Przepis art. 1 § 2 p.u.s.a. stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zakres przedmiotowy tej kontroli określają przepisy art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. Z kolei przepis art. 121 Ordynacji podatkowej wprowadza dwie zasady ogólne postępowania podatkowego przeprowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (§ 1) oraz zasadę udzielania stronom postępowania informacji i wyjaśnień (§ 2). Do naruszenia i to w stopniu mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wskazanych przepisów mogło dojść wyłącznie wtedy, gdyby ten zarzut powiązano z naruszeniem konkretnych przepisów, które stanowiły podstawę prowadzenia postępowania dowodowego oraz ocen formułowanych w oparciu o zebrany w tym postępowaniu materiał dowodowy.
  23. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 567/06
    Prawidłowe sformułowanie podstaw skargi kasacyjnej polega na powołaniu konkretnych przepisów prawa, którym uchybił Sąd i uzasadnieniu zarzutów ich naruszenia. Wymaganie określenia podstaw skargi kasacyjnej i ich uzasadnienia obejmuje wskazanie, które przepisy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wskazanie dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
  24. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 719/06
    1. Zarzut musi być skierowany przeciwko wyrokowi sądu, a nie przeciwko decyzji organu podatkowego. 2. Przepis art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej nie jest przepisem prawa materialnego, a co najistotniejsze - nie mógł być przez Sąd pierwszej instancji naruszony, gdyż sąd tego przepisu nie stosował i nie mógł stosować, nie jest to bowiem przepis procedury sądowoadministracyjnej. 3. Wyrażenie "przebudować" jest wyrażeniem wieloznacznym i obejmuje swoim zakresem każdą zmianę istniejącego stanu rzeczy, a więc nie tylko zmianę gruntowną. W konsekwencji wyrażenie "budować" nie może znaczyć wznosić cześć budowli, w tym także z wykorzystaniem dotychczas istniejącej budowli. Takie znaczenie bowiem powodowałoby istnienie nielogiczności zakresowej tych wyrażeń. Pojęcie "budować" i "przebudować" to dwa pojęcia o różnej treści. Skoro ustawodawca powiązał ulgę budowlaną z art. 26 ust. 1 pkt 8 p.d.f. tylko z pierwszym z nich, to niedopuszczalne jest rozciąganie jej zakresu na inną sytuację faktyczną. Dla jasności sytuacji należy jeszcze odwołać się do wykładni systemowej wewnętrznej. a. Istotne są jeszcze tutaj wnioski wynikające jak również z wykładni systemowej zewnętrznej. Otóż skarżący powoływali się na definicję zawartą w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego co do pojmowania słowa "budowa". Przepisy tej ustawy rozumieją przez nie "wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę oraz modernizację obiektu budowlanego".
  25. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 476/06, II FSK 477/06
    Powołanie w skardze kasacyjnej jako naruszonych przepisów Ordynacji podatkowej w oderwaniu od przepisów postępowania sądowego nie pozwala traktować ich jako podstawy kasacyjnej, określonej w art. 174 pkt. 2 u.p.p.s.a.
  26. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 475/06
    Zgodnie z art. 183 ustawy p.p.s.a. NSA jest związany granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że w ramach kasacyjnej kontroli zaskarżonego orzeczenia nie może wykraczać poza powołane podstawy kasacyjne. Sąd rozpatruje sprawę jedynie pod kątem naruszenia przepisów wskazanych w skardze i to jedynie w przypadku należytego zakwalifikowania podniesionych naruszeń
  27. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 541/06
    Zgodnie z art. 183 ustawy p.p.s.a. NSA jest związany granicami skargi kasacyjnej. NSA rozpatruje sprawę jedynie pod kątem naruszenia przepisów wskazanych w skardze i to jedynie w przypadku należytego zakwalifikowania podniesionych naruszeń.Duplikat faktury stanowi wyłącznie potwierdzenie stanu faktycznego wynikającego z uprzednio doręczonego oryginału faktury VAT, co nie stanowi podstawy do zmiany terminu odliczenia podatku naliczonego stanowiącego podstawę podatku od wartości dodanej, jednak w terminie wynikającym z faktu doręczenia faktury.
  28. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 212/06
    Wszczęcie i prowadzenie postępowania podatkowego (jednego) wobec małżonków znajdowało formalne podstawy w przepisie art. 166 Ordynacji podatkowej (formalne współuczestnictwo). Dopuszczalne zatem było prowadzenie jednego postępowania podatkowego zakończonego wydaniem odrębnych decyzji na imię i nazwisko każdego z małżonków (art. 207 Ordynacji podatkowej w związku z art. 6 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 20 ust. 1 i 3 u.p.d.o.f.).
  29. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 292/06
    Poprzez zarzut naruszenia prawa materialnego nie można zwalczać ustaleń faktycznych ani oceny dowodów. Niepodważenie poprawności ustaleń faktycznych powoduje, że dla oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego miarodajny jest stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku
  30. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 297/06
    1. Zarzut przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów nie odnosi się do przepisów prawa materialnego. W orzecznictwie sądowym wielokrotnie zajmowano stanowisko, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może skutecznie być uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych. 2. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaj e za prawidłowy.
  31. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 146/06
    W związku ze wskazaniem w piśmie uzupełniającym skargę kasacyjną przepisów, które nie stanowiły zawartych w skardze podstaw kasacyjnych należy podnieść, że po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej dopuszczalne jest jedynie przytoczenie nowego uzasadnienia tych podstaw (art. 183 § 1 p.p.s.a. - in fine). Stąd też zarzuty naruszenia art. 141 § 4 i 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. nie mogły już być przez sąd kasacyjny rozważane.
  32. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 48/06
    1. Tak sformułowany zarzut nie może być rozpatrzony przez NSA, który jest związany granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.ps.a.), z uwagi na to, że - wbrew wymogowi zawartemu w art. 176 p.p.s.a. - nie został on w ogóle uzasadniony zarówno w skardze kasacyjnej, jak i w piśmie ją uzupełniającym. Jak również dotyczy naruszenia art. 166 § 1 o.p., ale bez odniesienia do któregokolwiek wskazanego przepisu p.p.s.a. i p.u.s.a. Oparcie zaś podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wyłącznie na przepisach o.p. nie jest możliwe. 2. Zarzut naruszenia art. 70b P.p. nie jest zasadny. Dopóki więc w trakcie postępowania podatkowego nie stwierdzi się przedawnienia zobowiązania podatkowego, brak jest podstaw do zastosowania art. 70b o.p. Jakkolwiek w cytowanym przepisie mowa jest o umorzeniu "toczącego się postępowania podatkowego", to praktycznie może on mieć zastosowanie tylko w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Po wydaniu decyzji i wniesieniu odwołania samo umorzenie postępowania nie wyeliminuje z obrotu prawnego zaskarżonego aktu. Wniesienie odwołania powoduje konieczność wydania decyzji przez organ odwoławczy, gdyż art. 70b o.p. w postępowaniu odwoławczym nie ma zastosowania. Jeżeli zobowiązanie podatkowe wygasło na skutek przedawnienia w toku postępowania przed organem drugiej instancji, organ ten powinien uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 o.p. 3. Nie zmienia tej oceny brak wyraźnego odniesienia się w zaskarżonym wyroku do zarzutu naruszenia art. 70b o.p., gdyż naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w tym zakresie z w.w. względów należy ocenić jako nie mające wpływu na wynik sprawy, a tylko taki wpływ mógłby uzasadnić uwzględnienie zarzutu przez Naczelny Sąd Administracyjny.
  33. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 58/06
    1. Sąd w zaskarżonym wyroku oceniał zaskarżoną decyzję właśnie z punktu widzenia rozpatrzenia przez organ administracji przesłanek stwierdzenia nieważności z art. 247 § 1 o.p. Podkreślono przy tym, że istotą stwierdzenia nieważności decyzji jest to, aby przesłanka będąca przyczyną stwierdzenia nieważności istniała już w chwili wydania tej decyzji, czego w konkretnej sprawie nie wykazano. Stwierdzono ponadto, że naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność aktu administracyjnego, gdy ma ono charakter "rażącego", tzn. gdy decyzja wydana została wbrew nakazowi lub zdarzeniu ustanowionemu w przepisie prawa, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Powyższej oceny w skardze kasacyjnej skutecznie nie zakwestionowano, np. poprzez sformułowanie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. i wskazanie odpowiedniej argumentacji na jego poparcie. Stąd brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ww. ustawy. 2. Podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania, należy w skardze kasacyjnej wskazać przepisy procedury sądowej. Dlatego zarzut taki może być uznany za skuteczny tylko wtedy, gdy następuje wskazanie konkretnych przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. 3. Tylko dla prawidłowo ustalonego stanu faktycznego można zastosować przepisy prawa materialnego skutkujące powstaniem prawa i obowiązków strony postępowania sądowoadministracyjnego. Brak zarzutów w skardze kasacyjnej umożliwiających badanie prawidłowości zaaprobowanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ustaleń faktycznych oznacza, że są one wiążące. Należy bowiem mieć na uwadze to, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena z punktu widzenia zgodności z prawem procesu konkretyzacji (zastosowania) norm prawa materialnego (głównie administracyjnego) w określonej sytuacji faktycznej. Zadaniem sądu jest ocena, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał procesowy jest pełny, czy został zebrany prawidłowo i jest wystarczający do wymaganego przez prawo ustalenia podstawy faktycznej decyzji. 4. Zarzut naruszenia art. 134 p.p.s.a. został postawiony wadliwie. Artykuł ten w § 1 stanowi, że Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Granice orzekania wyznaczone są w rozumieniu cytowanego przepisu tylko i wyłącznie granicami sprawy rozpatrywanej przez Sąd, czyli ogółem elementów stosunku administracyjno-prawnego będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji. Art. 134 § 1 p.p.s.a. zostałby więc naruszony, gdyby Sąd wyszedł poza granice ww. sprawy. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał przy tym, jakie zarzuty i wnioski oraz podstawę prawną, poza zgłoszonymi w skardze, Wojewódzki Sąd Administracyjny winien był jeszcze uwzględnić. 5. W rozpatrywanym przypadku nie doszło również do niewłaściwego zastosowania art. 134 § 2 p.p.s.a., gdyż jego naruszenie byłoby przez Sąd możliwe jedynie wówczas, gdyby zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu było którymś z wymienionych w art. 145-150 p.p.s.a. W konkretnej sprawie oddalono jednak skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
  34. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 535/06
    1. Art. 9 ust. 1 i art. 10 ust. 1 pkt 1 ustanowiły zasadę opodatkowania wszelkich emerytur bez względu na datę nabycia do nich prawa, a art. 52 ust. 4 dotyczy jedynie emerytur, które powinny być lecz nie zostały wypłacone do dnia 31 grudnia 1991 roku. 2. Wyłączeniu z opodatkowania nie podlegały świadczenia emerytalne przysługujące (należne) za okresy po tej dacie, a więc nawet i te, które w skutek błędu organu emerytalnego nie zostały "ubruttowione". Wynika to wprost z treści art. 52 ust. 4 wymienionej ustawy.
  35. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 49/06
    1. Wniesienie odwołania powoduje konieczność wydania decyzji przez organ odwoławczy, gdyż art. 70b Ordynacji podatkowej w postępowaniu odwoławczym nie ma zastosowania. Jeżeli zobowiązanie podatkowe wygasło na skutek przedawnienia w toku postępowania przed organem drugiej instancji, organ ten powinien uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. 2. Mylny jest pogląd strony wnoszącej skargę kasacyjną, że skoro postępowanie kontrolne prowadzone było za lata 1997-2000, to rozstrzygnięcie tego postępowania również może obejmować te lata łącznie, a wobec tego całe postępowanie objęte jest przedawnieniem.
  36. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1287/05
    1. Sąd nie stosuje przepisów ordynacji podatkowej, nie ustala więc i nie ocenia stanu faktycznego w relacji, do którego wydane zostały zaskarżone doń decyzje podatkowe i nie stosuje materialnego prawa podatkowego, może natomiast i powinien dokonywać oceny w przedmiocie przeprowadzonych i przedstawionych przez organy podatkowe w administracyjnym postępowaniu podatkowym ocen faktycznych i dowodowych oraz zastosowań materialnego prawa podatkowego, w celu rozstrzygnięcia, czy wydane na ich podstawie decyzje nie naruszają prawa procesowego lub materialnego. 2. Wszczęcie postępowania upadłościowego lub układowego może nastąpić wtedy, gdy wystąpią ustawowe przesłanki. Czasem właściwym do podjęcia tych czynności jest czas, w jakim zarząd spółki, niebędący w stanie zrealizować zobowiązań względem jej wierzycieli, winien złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego, aby w ten sposób chronić zagrożone interesy wierzycieli. Moment zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości ma charakter obiektywny i nie może być pozostawiony swobodnemu uznaniu członkowi zarządu spółki - punktem odniesienia w tym zakresie są przepisy prawa upadłościowego. Skarżący nie może się uwolnić od odpowiedzialności na tej podstawie, że w stosunku do innych osób nie wszczęto postępowania, względnie inne osoby zostały uwolnione od tej odpowiedzialności. 3. Dowodem bezpośrednim świadczącym o tym, że wniosek o ogłoszenie upadłości był spóźniony, jest postanowienie sądu o umorzeniu postępowania upadłościowego, gdyż majątek masy nie wystarczył nawet na zaspokojenie kosztów postępowania.
  37. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 195/06, I FSK 196/06
    Granice rozpoznania skargi są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań administracji publicznej, z drugiej zaś przez całokształt prawnych aspektów stosunku administracyjnoprawnego (podatkowoprawnego)
  38. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1323/05
    1. Formułując zarzuty naruszenia przez WSA prawa procesowego nie wywiódł w uzasadnieniu wpływu tych naruszeń na treść skarżonego orzeczenia Sądu. Art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu... dopuszcza jako podstawę kasacyjną naruszenie (przez WSA) przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 2. Niewłaściwe zastosowanie (lub niewłaściwa interpretacja), które zresztą też nie zostało uzasadnione, odnosi się do naruszenia przez Sąd l instancji prawa materialnego - vide art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu... 3. Przywołany w zarzucie kasacyjnym art. 67 Prawa o postępowaniu... dzieli się na pięć jednostek redakcyjnych (§). Nie jest rzeczą Naczelnego Sądu Administracyjnego formułowanie za skarżącego podstawy kasacyjnej.
  39. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1243/05; II FSK 1244/05
    Konstruowanie podstaw kasacyjnych odnoszących się do przepisów postępowania wymaga powołania odpowiednich przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Adresatem zarzutów kasacyjnych może być bowiem jedynie Sąd administracyjny pierwszej instancji działający w oparciu o wskazany wyżej akt prawny. Powołanie przez autora skargi kasacyjnej przepisów Kodeksu postępowania cywilnego należy uznać za błędne.
  40. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 1/06
    1. Zapłata podatku dokonana po wszczęciu postępowania w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej (szerzej po wszczęciu postępowania ?ulgowego") nie czyni tegoż postępowania bezprzedmiotowym w związku z czym nie daję ona podstaw do jego umorzenia na podstawie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. 2. Zgodnie z przepisem art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, z którym postępowanie podatkowe podlega umorzeniu, gdy z jakichkolwiek powodów stało się bezprzedmiotowe. Z takim stanem rzeczy mamy zaś do czynienia, gdy w sposób oczywisty organ podatkowy stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (vide: wyrok NSA z 18.04.1995 r., sygn. SA/Łd 2424/94 - ONSA 1996 r., nr 2, poz. 80, który co prawda wydany został na gruncie art. 105 Kpa niemniej z racji tożsamości tej regulacji z regulacją stosowaną w tej sprawie zachowuje swą aktualność). Oczywista bezprzedmiotowość jest przy tym łatwa do stwierdzenia, gdy żądanie strony nie dotyczy sprawy podlegającej rozstrzygnięciu co do istoty. 3. Uiszczenie zaległości podatkowej sprawia, iż przedmiot postępowania ?ulgowego" z faktycznego punktu widzenia przestaje istnieć. Niemniej jednak z punktu widzenia interesów ekonomicznych podatnika istnieje on w dalszym ciągu. Podatnik będzie wszak (a przynajmniej może być) zainteresowany określonym rozstrzygnięciem sprawy, które rzutować może na jego sytuację prawną. 4. Wnoszący skargę kasacyjną myli się twierdząc, iż Sąd l instancji poczynił błędne ustalenia faktyczne. Okoliczności sprawy jawią się bowiem jako oczywiste. Z dywagacji Sądu nie da się przy tym wyprowadzić wniosku, iż kwestionuje on fakt wygaśnięcia zobowiązania podatkowego przez fakt jego dobrowolnej zapłaty przez podatnika. Sąd różni się jednak w ocenie konsekwencji prawnych tego faktu na tok postępowania ulgowego. Tym samym więc spór, jak wyżej zaznaczono, przesuwa się z poziomu ustaleń faktycznych na poziom subsumpcji prawa. Stąd też zarzut naruszenia przepisów art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 popsa jest chybiony.
  41. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1190/05
    1) Formułując zarzut naruszenia przepisów postępowania wskazano przepisy Ordynacji podatkowej, których Sąd pierwszej instancji nie stosował i nie mógł w postępowaniu sądowoadministracyjnym stosować - zarzut ten jest oczywiście bezzasadny. 2) Zarzut naruszenia prawa materialnego można formułować wówczas, gdy w ocenie skarżącego stan faktyczny został ustalony w sposób niewadliwy. Jeżeli natomiast skarżący uważa, że ustalenia faktyczne były błędne, a taki pogląd wynika z treści skargi kasacyjnej, zarzut naruszenia prawa materialnego jest co najmniej przedwczesny.
  42. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1213/05
    Inspektor kontroli skarbowej jest uprawniony na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o kontroli skarbowej do wydania decyzji dotyczącej odpowiedzialności płatnika, określonej w art. 30 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa.
  43. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1140/05
    Słusznie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny przywołał art. 274 p.p.s.a., zgodnie z którym z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba, że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych niż brak dowodów.
  44. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 42/06
    1. Sąd II instancji nie jest uprawniony do uzupełniania lub poprawiania podstaw zaskarżenia czy też formułowania zarzutów, gdyż oznaczałoby to działanie z urzędu, co w świetle art. 183 § 1 zd. 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest niedopuszczalne. Sąd odwoławczy nie powinien też domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej, powinna być ona tak zredagowana, aby nie nasuwała wątpliwości interpretacyjnych. 2. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie może uchylić zaskarżonej decyzji nawet w sytuacji, gdy narusza ona przepisy postępowania (wskazane w skardze), jeżeli naruszenie to nie ma wpływu na wynik sprawy.
  45. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 605/05
    1. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania lub poprawiania podstaw skargi kasacyjnej, bowiem oznaczało by to działanie z urzędu, co jest niedopuszczalne. 2. Przesądzenie prawidłowości ustaleń stanu faktycznego daje możliwość badania subsumcji tego stanu z zastosowanym przepisem prawa materialnego. 3. Konstruując zarzut naruszenia art. 134 § ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wnoszący skargę kasacyjną powinien wykazać, że sąd nie zbadał wszystkich możliwych naruszeń prawa wywołanych zaskarżoną decyzja podatkową, bądź oparł rozstrzygnięcie o kontrolę legalności innej sprawy aniżeli ta, w której skargę wniesiono. Skarga kasacyjna nie może zmierzać do podważenia dokonanej przez sąd pierwszoinstancyjny oceny przeprowadzonego przez organy podatkowe postępowania w zakresie dokonanych w nim ustaleń faktycznych. 4. Sąd pierwszoinstancyjny nie mógł przekroczyć granic swobodnej oceny dowodów zebranych w aktach sprawy administracyjnej, bowiem oceny takiej nie dokonywał. 5. Zadaniem sądu I instancji jest ustalenie czy materiał dowodowy zebrany w postępowaniu podatkowym został oceniony przez organy podatkowe zgodnie z prawem procesowym. Sąd ten zatem bada czy swobodna ocena dowodów nie została w postępowaniu podatkowym przekroczona.
  46. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 1045/05
    Naruszenie przez organ kontroli przepisów art. 83 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej o ograniczeniu czasu trwania kontroli, stanowi naruszenie art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 7 Konstytucji RP, jednak nie dyskwalifikuje to bezwzględnie wyników kontroli oraz nie czyni niemożliwym wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie.
  47. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 1116/05, I FSK 1118/05
    1. Art 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. pozwala sądowi administracyjnemu na uchylenie decyzji w przypadku naruszenia przepisów postępowania jedynie wówczas, gdy naruszenie tych przepisów mogło mieć wpływ na wynik sprawy, i to wpływ istotny. 2. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd dokonał oceny zasadności wszystkich zarzutów skargi, jakkolwiek wynik tej kontroli przedstawił w uzasadnieniu w sposób częściowo nadmiernie lapidarny. Można więc uznać, że w tym fragmencie uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie w pełni odpowiada wymogowi określonemu w art. 141 § 4 p.p.s.a. Nieprawidłowość ta nie ma jednak, w ocenie Sądu, żadnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a zatem nie może zmienić końcowej oceny, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, a skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
  48. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 1117/05
    Brak szczegółowego odniesienia się w uzasadnieniu wojewódzkiego sądu administracyjnego do niektórych zarzutów poniesionych w skardze do tego sądu, a uznanych przez Naczelny Sąd Administracyjny za nieuzasadnione, nie stanowi naruszenia prawa, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
  49. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1046/05
    1 .Wnoszący skargę kasacyjną winien wskazać konkretne przepisy prawa materialnego lub przepisy procesowe naruszone przez Sąd skarżonym wyrokiem i wyjaśnić, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja- w odniesieniu do prawa materialnego bądź opisanie istotnego wpływu naruszenia prawa na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd- w odniesieniu do przepisów procesowych. NSA nie może bowiem samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. 2. O możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu danego wydatku, a zwłaszcza jego celowości decyduje podatnik w momencie jego ponoszenia na podstawie dostępnej wiedzy o związkach przyczynowo-skutkowych. Nie ma przy tym znaczenia ani to, czy dany wydatek rzeczywiście obiektywnie przyczynił się do uzyskania przychodów, ani to, czy po poniesieniu wydatku początkowo istniejący związek przyczynowo- skutkowy pomiędzy ponoszonym kosztem a możliwością uzyskania przychodu został zerwany.
  50. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 947/05
    1. Sąd kasacyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie jest uprawniony do uzupełniania lub rozszerzenia powołanych przez skarżącego podstaw zaskarżenia oraz zarzutów. 2. Ustawodawca wyraźnie i jednoznacznie (art. 16 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w brzmieniu obowiązującym w 1997 r.) wiąże dopuszczalność uznania wydatków z tytułu podróży służbowej pracowników podatnika z tytułu używania prywatnych samochodów do celów służbowych z prowadzeniem dokumentu w postaci ewidencji przebiegu pojazdu.
  51. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 948/05, II FSK 949/05
    1. Wskazane przez autora skargi kasacyjnej przepisy § 5, § 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 230, poz. 1924), art. 122, 180 § 1, 188 § 1, 187 § 1, art. 188 w zw. z art. 229 i 235 oraz 210 § 1 pkt. 6 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej nie są przepisami prawa materialnego. Przepisów tych sąd administracyjny nie stosuje, a więc nie może ich naruszyć. Sądy administracyjne procedują na podstawie przepisów ustawy sądowoadministracyjnej, a nie Ordynacji podatkowej (i rozporządzenia z dnia 27 listopada 2002 r.), dlatego też nie mogą naruszać przepisów postępowania podatkowego, a jedynie wadliwie ocenić ich ewentualne naruszenie przez organy podatkowe, przy nieodpowiednim zastosowaniu (w efekcie tej kontroli) norm procedury sądowoadministracyjnej). 2. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega na ocenie zaskarżonego orzeczenia w zakresie zgodności z prawem. Kontrolując legalność zaskarżonego orzeczenia sąd nie przeprowadza dodatkowego postępowania dowodowego, nie czyni ustaleń lecz wyłącznie ocenia zgodność ustaleń dokonanych przez organ podatkowy z obowiązującymi normami prawa.
  52. Postanowienie NSA, sygnatura: I FSK 1036/05
    Nie podanie w skardze kasacyjnej podstaw kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. stanowi brak o charakterze nieusuwalnym i w związku z tym podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 180 w związku z art. 193 p.p.s.a.
  53. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 921/05
    1. Ocena dowodów może być przedmiotem kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten władny jest jednak podważyć tę ocenę wówczas, gdy w świetle dyrektyw określonych w art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi okazała się ona rażąco wadliwa albo w sposób oczywisty błędna. 2. Skoro skarżąca, jak wynika z prawidłowych ustaleń organów i Sądu pierwszej instancji, nie była właścicielem tych środków trwałych do momentu zapłaty całości ceny, gdyż dopiero z chwilą zapłaty ceny ze względu na treść art. 589 k.c. kupujący staje się właścicielem rzeczy, to nie miał do niej zastosowania przepis art. 16a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
  54. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 723/05
    1) Przedmiotem zaskarżenia skargą kasacyjną jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a nie decyzja organów podatkowych. Zatem zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt 2 u.p.p.s.a. skierowany musi być przeciwko temu wyrokowi, a nie przeciwko decyzji organu podatkowego. 2) Nie wystarczy samo powołanie przepisu w skardze kasacyjnej. Skoro w skardze kasacyjnej nie wskazano w czym miało się przejawiać naruszenie art. 2 Konstytucji, to Naczelny Sąd Administracyjny nie miał obowiązku odniesienia się do tego zarzutu.
  55. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 742/05
    1. Dla każdego postępowania kluczowe znaczenie ma ustalenie stanu faktycznego sprawy, bowiem tylko w takim przypadku możliwe jest ustalenie prawa i obowiązków strony tego postępowania. Tylko dla prawidłowo ustalonego stanu faktycznego można zastosować przepisy prawa materialnego skutkujące powstaniem praw i obowiązków strony postępowania sądowo-administracyjnego. Brak zarzutów w skardze kasacyjnej umożliwiających badanie prawidłowości poczynionych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych oznacza, że są one wiążące. 2. Kosztem uzyskania przychodów mogą być wydatki związane z przygotowaniem analiz i opracowań usprawniających funkcjonowanie źródła przychodu, jednakże podatnik powinien wykazać w sposób wiarygodny potwierdzenie wykonania tego rodzaju analiz i opracowań przydatnych dla tego celu. Z chwilą bowiem zakwestionowania zaliczenia przez organy podatkowe konkretnego wydatku - jako niebędącego kosztem uzyskania przychodów - na podatniku ciąży obowiązek wykazania, iż zamiar poniesionych wydatków był obiektywnie związany z osiąganym lub zamierzonym przychodem. Skutki materialnoprawne w postaci potrącenia z przychodu wydatków poniesionych w celu jego osiągnięcia mogą nastąpić jedynie wtedy, gdy podatnik przedstawi lub wykaże źródła bądź środki dowodowe, które umożliwią organowi podatkowemu ocenę, iż zostały faktycznie poniesione w celu uzyskania przychodów.
  56. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 741/05
    1. Tylko dla prawidłowo ustalonego stanu faktycznego można zastosować przepisy prawa materialnego skutkujące powstaniem prawa i obowiązków strony postępowania sądowo-administracyjnego. Brak zarzutów w skardze kasacyjnej umożliwiających badanie prawidłowości poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych oznacza, że są one wiążące. 2. Kosztem uzyskania przychodów mogą być wydatki związane z przygotowaniem analiz i opracowań usprawniających funkcjonowanie źródła przychodu, jednakże podatnik powinien wykazać w sposób wiarygodny potwierdzenie wykonania tego rodzaju analiz i opracowań przydatnych dla tego celu. Na podatniku ciąży obowiązek wykazania, iż zamiar poniesionych wydatków był obiektywnie związany z osiąganym lub zamierzonym przychodem. Skutki materialno-prawne w postaci potrącenia z przychodu wydatków poniesionych w celu jego osiągnięcia mogą nastąpić jedynie wtedy, gdy podatnik przedstawi lub wykaże źródła bądź środki dowodowe, które umożliwią organowi podatkowemu ocenę, iż zostały faktycznie poniesione w celu uzyskania przychodów.
  57. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 811/05
    Stosownie do przepisu art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a. podstawę skargi kasacyjnej może stanowić naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
  58. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 805/05
    Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem w myśl art. 183 § 1 ww. ustawy rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego ? wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.
  59. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 811/05
    Stosownie do przepisu art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a. podstawę skargi kasacyjnej może stanowić naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
  60. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2507/04
    1. skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym o charakterze sformalizowanym. Można ją oprzeć wyłącznie na dwóch podstawach zawartych w art. 174 ustawy p. o p. s. a. tj. 1) naruszeniu prawa materialnego i 2) naruszeniu przepisów postępowania. Przytoczenie prawidłowych podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie stanowią jeden z niezbędnych elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej. 2. Nadpłata podlega zaliczeniu z urzędu na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych, w przypadku gdy wykazana przez podatnika jest bezsporna. Skarżący w odrębnym postępowaniu może dochodzić stwierdzenia i zarachowania nadpłaty.
  61. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 475/05
    Brak zarzutu naruszenia wymienionych wyżej przepisów oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może brać pod uwagę faktów podnoszonych w środku odwoławczym, lecz musi oprzeć się na stanie faktycznym przyjętym przez sąd pierwszej instancji. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 P.p.s.a. - poza przypadkami nieważności postępowania, które w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą - Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Skoro więc nie zostały w sposób prawidłowy podważone ustalenia faktyczne, bezzasadny okazał się również zarzut naruszenia prawa materialnego.
  62. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 488/05
    Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że w zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż przesłanką skutkującą uchyleniem decyzji organu pierwszej instancji było niepełne przeprowadzenie postępowania dowodowego, istotne sprzeczności i braki, jak też wady rozstrzygnięcia i uzasadnienia decyzji, tj. m.in. omówiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji niespójność ustaleń co do otrzymania pożyczek i korzystania przez spółkę F w 2001 r. ze środków pieniężnych otrzymanych od Johannes Martinus Maria V skutkująca niemożliwością dokonania merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w tym zakresie, brak ustaleń co do zastosowania art. 11 ust. 1 pkt 2, ust. 7 u.p.d.o.p. przy zastosowaniu art. 12 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, co skutkuje wzajemną sprzeczność rozstrzygnięcia, brak wskazania na czym polegają różnice pomiędzy zeznaniem wstępnym i ostatecznym. Z uwagi na to, że okoliczności te mają zasadniczy wpływ na wymiar podatku oraz z uwagi na to, że rozmiar tego postępowania przekracza uprawnienia organu odwoławczego, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że istniały uzasadnione przyczyny do uchylenia decyzji.
  63. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 484/05, II FSK 485/05
    Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jako sądu II instancji, w pierwszej kolejności podlega zarzut naruszenia przepisów procesowych, bowiem przesądzenie o niezasadności zarzutów tego rodzaju powoduje, iż sąd może oceniać wykładnię i zastosowanie przepisów prawa materialnego na tle przyjętego przez Sąd I instancji stanu faktycznego. Z kolei zasadność zarzutu naruszenia przepisów postępowania czyniłaby przedwczesnym rozpatrywanie zarzutów związanych z naruszeniem prawa materialnego.
  64. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 656/05
    Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 ppsa jest konieczne, ponieważ podstawy te wyznaczają granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany - zgodnie z art. 183 § 1 ppsa - Naczelny Sąd Administracyjny. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż z uwagi na związanie sądu granicami skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone.
  65. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 523/05
    Mając na uwadze tak sformułowany zarzut naruszenia przez Sąd prawa materialnego powiedzieć należy, iż podstawy skargi kasacyjnej stanowią najważniejszy jej wymóg, gdyż decydują o jej istocie i charakterze. Podstawy i wnioski skargi kasacyjnej składają się bowiem na jej granice. Mają one, co do zasady, charakter wiążący sąd. Z treści art. 183 u.p.p.s.a. wynika bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania sądowego. Ta ostatnia sytuacja nie ma natomiast miejsca, wobec czego Sąd ten związany jest granicami kasacji sformułowanymi przez skarżącego.
  66. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 437/05
    1. Ocena zasadności zawartego w skardze zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, polegającą na wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów skarżącej spółki wydatków związanych ze świadczonymi przez spółkę usługami marketingu, pośrednictwa, składowania i dystrybuowania towarów, wymaga oceny prawidłowości przyjęcia przez Sąd l instancji ustalonego w postępowaniu podatkowym stanu faktycznego sprawy. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Niezbędne w tej sytuacji było wskazanie w podstawach skargi kasacyjnej na naruszenie konkretnych przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wynikające z faktu przyjęcia przez Sąd l instancji stanu faktycznego, ustalonego przez organy podatkowe z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) zawierających uregulowania dotyczące postępowania podatkowego. 2. Brak przytoczenia podstaw kasacyjnych w zakresie naruszenia przepisów postępowania sądowego zobowiązuje Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznający sprawę w granicach skargi, do uwzględnienia stanu faktycznego przyjętego przez Sąd l instancji. Skoro nie można w związku z powyższym podważyć ustaleń Sądu l instancji co do faktu, że wydatki związane ze świadczonymi przez spółkę usługami marketingu, pośrednictwa, składowania i dystrybuowania towarów nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu, za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia cytowanego wyżej art.15 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
  67. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 311/05
    Skarga kasacyjna jest środkiem prawnym dalece sformalizowanym. Zgodnie z art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poza przytoczeniem podstaw kasacyjnych winna zawierać ich uzasadnienie. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej w części są wadliwie sformułowane, w sposób nie uwzględniający wymogów przewidzianych w art. 176 wymienionego prawa.
  68. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 374/05
    Argumentacja przytoczona przez stronę dla uzasadnienia wskazanej podstawy kasacyjnej nie pozostaje w żadnym związku z tą podstawą, dlatego też, skoro skarżący nie wskazał właściwych przepisów, które mógł ewentualnie naruszyć Sąd, akceptując zastosowaną metodę szacowania przychodu Naczelny Sąd Administracyjny nie może z urzędu uzupełniać podstawy kasacyjnej i rozważać sprawy w aspekcie innych niż wynika to ze skargi kasacyjnej przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
  69. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 371/05
    Przepis art. 240 §1 Ordynacji podatkowej jest przepisem prawa procesowego regulującym instytucję procesową - wznowienie postępowania. Przytoczenie prawidłowych podstaw kasacyjnych, w odniesieniu do przepisów postępowania to wskazanie konkretnego przepisu prawa procesowego regulującego postępowanie sądowoadministracyjne, który zdaniem skarżącego został naruszony przez Sąd l instancji wraz z uzasadnieniem, na czym to naruszenie polegano i jaki istotny wpływ na wynik sprawy mogło wywrzeć. Powołanie przepisu art. 240 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej bez powiązania tego przepisu z naruszeniem procedury stosowanej przez sąd administracyjny, nie stanowi przytoczenia podstawy kasacyjnej w rozumieniu art. 174 pkt 2 u.p.p.s.a. Przepis ten należy, bowiem do procedury administracyjnej (regulującej postępowanie podatkowe) i dlatego też nie mógł być naruszony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Adresatem zarzutu naruszenia prawa może być tylko sąd l instancji. Wymienienie przepisów naruszonych przez organ administracji nie jest wykonaniem obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych.
  70. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 370/05
    1. W sprawie niniejszej, w zarzutach opisanych powyżej jako pierwszy i drugi, autor skargi kasacyjnej zarzuca Sądowi I instancji naruszenie przepisów art. 6, art. 7 i art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzuty te są całkowicie i ewidentnie nieadekwatne do sprawy, a przez to błędne i nietrafne z tego podstawowego powodu, że sądy administracyjne nie stosuj ą przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w więc Sąd I instancji nie mógł ich naruszyć. 2. Powoływane przepisy art. 240 §1 i 2 Ordynacji podatkowej (pomimo określonego aspektu i kontekstu materialnoprawnego) są unormowaniami prawa procesowego, nie zaś materialnego prawa podatkowego, w stanie faktycznym sprawy, który nie został zakwestionowany adekwatnymi, prawidłowo sformułowanymi i przedstawionymi zarzutami kasacyjnymi, brak jest podstaw do uzasadnionej możliwości ich zastosowania.
  71. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 371/05
    Przepis art. 240 §1 Ordynacji podatkowej jest przepisem prawa procesowego regulującym instytucję procesową - wznowienie postępowania. Przytoczenie prawidłowych podstaw kasacyjnych, w odniesieniu do przepisów postępowania to wskazanie konkretnego przepisu prawa procesowego regulującego postępowanie sądowoadministracyjne, który zdaniem skarżącego został naruszony przez Sąd l instancji wraz z uzasadnieniem, na czym to naruszenie polegano i jaki istotny wpływ na wynik sprawy mogło wywrzeć. Powołanie przepisu art. 240 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej bez powiązania tego przepisu z naruszeniem procedury stosowanej przez sąd administracyjny, nie stanowi przytoczenia podstawy kasacyjnej w rozumieniu art. 174 pkt 2 u.p.p.s.a. Przepis ten należy, bowiem do procedury administracyjnej (regulującej postępowanie podatkowe) i dlatego też nie mógł być naruszony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Adresatem zarzutu naruszenia prawa może być tylko sąd l instancji. Wymienienie przepisów naruszonych przez organ administracji nie jest wykonaniem obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych.
  72. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 370/05
    1. W sprawie niniejszej, w zarzutach opisanych powyżej jako pierwszy i drugi, autor skargi kasacyjnej zarzuca Sądowi I instancji naruszenie przepisów art. 6, art. 7 i art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzuty te są całkowicie i ewidentnie nieadekwatne do sprawy, a przez to błędne i nietrafne z tego podstawowego powodu, że sądy administracyjne nie stosuj ą przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w więc Sąd I instancji nie mógł ich naruszyć. 2. Powoływane przepisy art. 240 §1 i 2 Ordynacji podatkowej (pomimo określonego aspektu i kontekstu materialnoprawnego) są unormowaniami prawa procesowego, nie zaś materialnego prawa podatkowego, w stanie faktycznym sprawy, który nie został zakwestionowany adekwatnymi, prawidłowo sformułowanymi i przedstawionymi zarzutami kasacyjnymi, brak jest podstaw do uzasadnionej możliwości ich zastosowania.
  73. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: Ii FSK 366/05
    Skarga kasacyjna podatniczki nie tylko, na co Sąd wskazał wyżej, nie przytaczała właściwej podstawy kasacyjnej, ale i nie zawierała należytego uzasadnienia podstawy wskazanej. Uzasadnienie skargi nie odnosi się do argumentów przedstawionych w uzasadnieniu wyroku, które zdaniem Sądu przemawiały za uznaniem decyzji podatkowej za odpowiadającą prawu i oddaleniem skargi.
  74. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 337/05
    1. Prawidłowe przytoczenie podstaw skargi kasacyjnej jest elementem konstrukcyjnym tej skargi. Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani ich uściślać, ani w inny sposób korygować. Zgodnie bowiem z treścią art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. 2. Zakwestionowanie stanu faktycznego przyjętego przez wojewódzki sąd administracyjny przy wyrokowaniu wymaga oparcia skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia przepisów postępowania sądowego. Strona wnosząca skargę nie zarzuciła naruszenia art. 174 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, ważących o nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego. Wobec braku zarzutu pozwalającego na dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny zgodności z prawem przyjętych w zaskarżonym wyroku ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający sprawę w granicach skargi kasacyjnej, zobowiązany jest ocenić zarzut naruszenia prawa materialnego przy uwzględnieniu stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji.
  75. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 352/05
    1. Podstawa skargi kasacyjnej wymieniona w art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odnosi się do naruszenia przepisów postępowania sądowego, a nie administracyjnego. Podnosząc więc zarzut naruszenia przepisów postępowania, należy w skardze kasacyjnej wskazać przepisy procedury sądowej. Zarzut naruszenia art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej nie może być skuteczny, bowiem WSA orzekał na podstawie procedury określonej w Prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Żaden z przepisów procedury sądowej nie odsyła do przepisów Ordynacji podatkowej. Skoro więc Sąd nie był adresatem normy wynikającej z art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej, to o naruszeniu tych przepisów nie może być mowy. Zarzut naruszenia przepisów proceduralnych z Ordynacji podatkowej można było postawić jedynie w powiązaniu ze wskazaniem naruszonych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego. 2. Ograniczenie się do zarzutu naruszenia art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych bez wskazania odpowiedniego punktu art. 16 ust. 1 ustawy uniemożliwia NSA zbadanie, czy w zaskarżonym wyroku trafnie zaliczono dany wydatek do kategorii wyłączeń przewidzianych w ostatnio wymienionym przepisie. 3. Z uwagi na takie same uregulowania prawne kasacji w postępowaniu cywilnym (od 6 lutego 2005 skargi kasacyjnej) i skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym orzecznictwo Sądu Najwyższego dotyczące kasacji i skargi kasacyjnej z postępowania cywilnego można powoływać dla wsparcia wykładni przepisów normujących skargę kasacyjną w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
  76. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1283/05
    zgodnie z art. 183 ustawy p.p.s.a. NSA jest związany granicami skargi kasacyjnej. NSA rozpatruje sprawę jedynie pod kątem naruszenia przepisów wskazanych w skardze i to jedynie w przypadku należytego zakwalifikowania podniesionych naruszeń.Nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy stanowi naruszenie art. 180, 187 §1 Ordynacji podatkowej, mające wpłynąć w sposób oczywisty na wynik sprawy i z tej przyczyny skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.
  77. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 213/05, II FSK 212/05
    1. Skuteczną może być jedynie skarga kasacyjna wskazująca na konkretne naruszenie przepisów prawa materialnego dokonane orzeczeniem wydanym przez sąd administracyjny pierwszej instancji i określająca, na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być, wedle skarżącego, wykładnia prawidłowa lub właściwe zastosowanie. Odpowiednio, przy zarzucie naruszenia prawa procesowego skarga kasacyjna winna wskazywać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga zastrzeżenie, iż mogące mieć wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, jako podstawa kasacyjna, dotyczy postępowania przed sądem administracyjnym, a nie postępowania przed organami administracji publicznej. 2. Wykładnia przepisu prawa oznacza odczytywanie rzeczywistej treści z niejasno sformułowanej normy. Jest ona konieczna wówczas, gdy na tle określonego tekstu prawnego istnieją wątpliwości wymagające wyjaśnienia. Wynik podjętych w sprawie zabiegów interpretacyjnych może być uznany zatem za błędny tylko wówczas, gdy w efekcie przeprowadzonej wykładni treść określonej normy ustalona została wadliwie, a także wtedy, gdy z wyjaśnianego przepisu wyprowadzono treści w nim nie zawarte. Przyjęta w orzecznictwie sądowym wykładnia prawa wymaga, aby wykładnia ta była dokonywana wyłącznie w sytuacji istnienia wątpliwości interpretacyjnej, a więc w sytuacji istnienia niejasnego tekstu prawnego. Dlatego też na podstawie art. 174 pkt. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w skardze kasacyjnej nie można skutecznie domagać się interpretacji prawa w swej treści jasnego, a więc wykładni w istocie nie wymagającego. 3. Uzasadnienie wyroku jest sprawozdaniem zawierającym zwięzłe przedstawienie stanu sprawy i zarzutów podniesionych w skardze, wskazanie postawy prawnej rozstrzygnięcia oraz wyjaśnienie tej podstawy. Jakkolwiek czynność procesowa sporządzenia pisemnego uzasadnienia, dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i mająca sprawozdawczy charakter, sama przez się nie może wpływać na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy, nie mniej za trafną uznać należy tezę, iż tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i że prowadzone przez ten sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa.
  78. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 178/05
    Skarga kasacyjna jest środkiem prawnym dalece sformalizowanym. Zgodnie z art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poza przytoczeniem podstaw kasacyjnych winna zawierać ich uzasadnienie. Uzasadnienie zarzutu, naruszenia prawa materialnego ma odnosić się do wskazania błędnej wykładni przepisu przez WSA i wykładni - zdaniem autora skargi - prawidłowej,Tymczasem uzasadnienie skargi kasacyjnej Andrzeja W; poświęcone zostało polemice z oceną istoty umów łączących skarżącego z ?rentobiorcami", a więc z oceną stanu faktycznego sprawy; nie ?korespondowało" z postawionym zarzutem kasacyjnym w świetle przesłanej z art. 176 pkt 1 ustawy.
  79. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 61/05
    Związanie granicami skargi kasacyjnej powoduje, że jeżeli brak jest zarzutów dotyczących naruszenia konkretnych przepisów procedury sądowej, to Naczelny Sąd Administracyjny związany jest ustaleniami przyjętymi w zaskarżonym wyroku.
  80. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 339/05
    1. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. stanowi, że Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeśli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sytuacji więc gdy wnoszący skargę kasacyjną zamierzał wykazać naruszenie przez Sąd tego przepisu procedury sądowoadministracyjnej w stopniu, o którym mowa w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., to powinien powiązać art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. z uchybieniami procesowymi, dotyczącymi dokonanej przez Sąd oceny zastosowania przez organy podatkowe przepisów postępowania podatkowego. 2. Jeśli wnoszący skargę kasacyjną nie wskaże właściwie podstawy kasacyjnej to Sąd drugiej instancji, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, nie może na podstawie samej tylko treści uzasadnienia, podstawy tej uzupełnić.
  81. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2232/04
    1. Ustawodawca ograniczył krąg osób i należności, podlegających dobrodziejstwu ustawy o restrukturyzacji, m.in. wskazując, iż dotyczy ona należności z tytułu podatków i odsetek za zwłokę od zaległości znanych na dzień 30 czerwca 2002r. Ustawa została uchwalona w dniu 30 sierpnia 2002r., a więc z możliwości umorzenia zaległości już z samego założenia ustawodawcy mogli skorzystać tylko ci przedsiębiorcy, w odniesieniu do których postępowania podatkowe były zakończone co najmniej decyzją nieostateczną jeszcze przed dniem jej wejścia w życie. 2. Jeżeli były wspólnik odpowiada za zaległość podatkową powstałą w okresie, gdy był wspólnikiem, to tym samym odpowiada za związane z nią odsetki za zwłokę. Obowiązek zapłaty odsetek związany jest bowiem z istnieniem zaległości.
  82. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1899/04
    1. W postępowaniu sądowoadministracyjnym Naczelny Sąd Administracyjny, mocą art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi związany jest granicami skargi kasacyjnej, granice te zakreśla autor skargi. 2. Obszerne uzasadnienie skargi kasacyjnej zostało poświęcone w całości polemice z oceną stanu faktycznego sprawy dokonaną przez organy podatkowe, a uznaną przez Sąd za prawidłową. Równocześnie skarżąca nie wykorzystała podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie postawiła zarzutu naruszenia przez Sąd prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy (treść wyroku). Tym samym uniemożliwiła Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej, ocenę prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy, w szczególności ocenę istoty umowy o wspólnym przedsięwzięciu zawartej przez skarżącą ze Spółką wodną M. Jak wyżej wskazano sąd kasacyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej. Nie mógł zatem ?wykładać" intencji skarżącej i usuwać istotnych braków skargi.
  83. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2696/04
    Przy niekwestionowanym - opisanym w skarżonym wyroku - stanie faktycznym sprawy było oczywiste, że świadczenia na rzecz Prezesa Spółki, będącego jej jedynym udziałowcem w 1998 r. podlegały wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów Spółki - podatniczki na podstawie wskazanego przepisu.
  84. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2443/04
    Prawidłowe wskazanie podstaw kasacji jest elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej, właściwym tylko dla niej i nie ulegającym sanacji Przepisy o skardze kasacyjnej są w wysokim stopniu sformalizowane. Dlatego też ustawodawca, mając na względzie ochronę strony przed ryzykiem niewłaściwego, nieprecyzyjnego sformułowania zarzutów skargi, uniemożliwiającym jej rozpoznanie, wprowadził tzw. przymus adwokacki.
  85. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 227/05
    1. Niewątpliwym obowiązkiem sądu I instancji jest dokonanie oceny, czy w sprawie prawidłowo ustalony został stan faktyczny sprawy. Ewentualna zaś sanacja błędów organów podatkowych w tym zakresie, o ile nie będzie usprawiedliwiona okolicznościami sprawy, może stanowić skuteczny zarzut w postępowaniu kasacyjnym. 2. Prawnie dopuszczalne jest orzekanie o dodatkowym zobowiązaniu podatkowym już po dacie wejścia w życie ustawy z 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.) w odniesieniu do okresów rozliczeniowych sprzed daty jej wejścia w życie (01.05.2004 r.). 3. Błędne zastosowanie (bądź nie zastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji oznaczać to będzie brak możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. 4. Podstawą zarzutów kasacyjnych może być naruszenie wyłącznie takich przepisów, które stosował albo miał zastosować Sąd.
  86. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 175/05
    1. Podstawą zarzutów kasacyjnych może być naruszenie wyłącznie takich przepisów, które stosował albo miał zastosować Sąd. 2. Nie można równocześnie zarzucać naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. 3. Skoro w sprawie nie zakwestionowano ustaleń stanu faktycznego sprawy, jak też i brak było obiektywnych podstaw do twierdzenia, iż rzeczone przepisy materialnoprawne zostały wadliwie zinterpretowane (co ewentualnie mogłoby stanowić powód przyjęcia, iż nastąpiło wadliwe zastosowanie tych regulacji), to tym samym naruszenie prawa materialnego w postaci jego błędnego zastosowania uznać należy za nieuzasadnione.
  87. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2038/04
    1. Podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest naruszenie przez sąd przepisów postępowania sądowo-administracyjnego w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W jej ramach skarżący musi bezwzględnie powołać przepisy postępowania sądowo-administracyjnego, którym uchybił sąd, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 2. W stanie prawnym obowiązującym w 1999 r. dopuszczalne było ustalenie spółce cywilnej dodatkowego zobowiązania podatkowego na podstawie art. 27 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - w przypadku spółki cywilnej nie można mówić o zbiegu odpowiedzialności z tytułu dodatkowego zobowiązania podatkowego oraz odpowiedzialności karnej skarbowej za wykroczenia skarbowe, gdyż spółka cywilna jako podatnik podatku od towarów i usług nie może ponieść bezpośrednio odpowiedzialności karnej skarbowej.
  88. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1618/04
    Decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia powstających sporów co do tego, czy przedmiotem obrotu jest program komputerowy jako utwór w rozumieniu prawa autorskiego nie podlegający opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, czy też egzemplarz programu komputerowego będący towarem w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, mają okoliczności faktyczne sprawy, a w szczególności treść umowy, której przedmiotem jest program komputerowy. Brak zarzutów w skardze kasacyjnej umożliwiających badanie prawidłowości poczynionych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych oznacza, że ustalenia te są wiążące.
 

Sponsorem tej strony jest producent programu TaxMachine, wydajnego i prostego w obsłudze programu księgowego.