Interpretacje podatkowe



Chcesz odszukać potrzebne Ci informacje z zakresu stosowania prawa podatkowego szybciej, wygodniej i pewniej, bez reklam?
Pobierz program Interpretacje Podatkowe, natychmiastowe przeszukiwanie pełnego zbioru ponad 141 tysięcy interpretacji na Twoim komputerze. Również bez połączenia z Internetem.

ocena dowodów

  1. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1074/07
    1. Zeznania świadka, nawet prezesa zarządu skarżącej osoby prawnej, składane w postępowaniu podatkowym, to jest już (z istoty rzeczy) po zakończeniu kontrolowanego i weryfikowanego w nim samoobliczenia podatku, nie mogą co do zasady zastąpić udokumentowania tego samoobliczenia albo też jego odtworzenia. Zeznania te nie zastępują bowiem, dla przykładu, treści umowy cywilnoprawnej, ewidencji przebiegu pojazdów, nie zmieniają prawa własności przedmiotów oraz innych praw, które spółce - podatnikowi do nich służyły, nie mogą czynić tożsamymi podmiotami spółki kapitałowej i prezesa jej zarządu czy też innych osób fizycznych, nie mieszczą w sobie i nie zastępują zeznań świadków, albo też innych dowodów. 2. Na podstawie art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie można zgodnie z prawem, to jest prawnie skutecznie, polemizować z poszczególnymi ustaleniami i ocenami faktycznymi, które w całości tworzą określony obraz stanu faktycznego danej sprawy, przedstawiany następnie przez Sąd I instancji. Brak skutecznego podważenia konkretnych ustaleń i ocen stanu faktycznego ustalonego i ocenionego przez organy podatkowe i zaaprobowanego przez Sąd I instancji, czynią zarzut "przedstawienia stanu faktycznego niezgodnego z rzeczywistością" wyłącznie ogólnikową i nie zasługują na uwzględnienie nieuzasadnioną polemiką podmiotu wnoszącego skargę kasacyjną.
  2. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 1189/07
    Oparcie materiału dowodowego sprawy na dowodach w postaci dokumentów zgromadzonych w innym postępowaniu prowadzonym w stosunku do innego podatnika samo w sobie nie narusza art. 190 Ordynacji podatkowej, o ile merytoryczna zawartość tych dokumentów nie jest kwestionowana przez stronę postępowania podatkowego w trybie art. 188 Ordynacji podatkowej. W sytuacji, gdy podatnik podatku od towarów i usług w ewidencji prowadzonej na podstawie art. 109 ust. 3 ustawy o VAT wykaże kwoty, które przeniesione zostaną następnie do deklaracji VAT, to organ chcąc w decyzji podatkowej określić te kwoty w innej wysokości ma obowiązek wykonać nakaz zawarty w art. 193 § 6 Ordynacji podatkowej.
  3. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 571/07
    Analiza okoliczności przedstawionych przez podatnika we wniosku o wznowienie postępowania podatkowego nie może się odbyć z pominięciem pozostałych dowodów zgromadzonych w aktach sprawy. Nowe okoliczności przedstawione przez podatnika w postępowaniu wznowieniowym na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej muszą być nowe, lecz istniejące w dniu wydania, jak również nie mogły być znane organowi w dniu wydania decyzji. Zgłaszane dowody lub okoliczności muszą być również dla sprawy istotne, tzn. takie, że ich znaczenie prawne musi mieć wpływ na rozstrzygnięcie.
  4. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 231/07
    1) Nie znajduje uzasadnienia zarzut dotyczący wadliwości decyzji odwoławczej - naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p., bowiem decyzja ta zawiera: uzasadnienie faktyczne i prawne, wskazanie dowodów na których organ oparł ustalenia faktyczne, wyjaśnienie dlaczego nie przeprowadzono dalszych dowodów i wyjaśnienie z jakich przyczyn nie uwzględniono wskazanych przez stronę odliczeń darowizn od dochodu. 2) Wobec faktu, iż skarżący nie zarzucają niedostrzeżenia przez Sąd naruszenia przez organy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.), pozwala na wyprowadzenie wniosku, że nie kwestionują tym samym, że materiał dowodowy zgromadzony w aktach pozwalał na ocenę, że skarżący nie dokonali darowizn na rzecz Oddziału Filialnego Stowarzyszenia... w K... oraz na rzecz Sanktuarium Maryjnego w G..., co powoduje, iż nie może zostać uwzględniony zarzut naruszenia art. 26 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 26 ust. 7 ustawy o pdof wskutek jego niezastosowania.
  5. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 117/07
    Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia a powołanie podstaw kasacyjnych wymaga uzasadnienia. Nie można uznać za podstawę kasacyjną odmiennej oceny dowodów przez skarżącego i wyprowadzenia na jej podstawie własnych wniosków co do stanu faktycznego bez wskazania przepisów postępowania sądowego, które zdaniem strony, zostały naruszone. Strona nie jest uprawniona do żądania w drodze skargi kasacyjnej weryfikacji ustaleń faktycznych dokonanych przez organy podatkowe. Jej możliwości w procesie przed sądem administracyjnym ograniczają się jedynie do żądania kontroli legalności działania organów administracji publicznej i legalności wydawanych przez nie orzeczeń.
  6. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1292/07
    Wszystkie dowody zgromadzone w aktach sprawy, poddane ocenie w zaskarżonej do sądu decyzji, wskazywały bowiem jednoznacznie, że skarżący dokonał gruntownej przebudowy, rekonstrukcji i modernizacji nabytego budynku, adaptując go pod kątem potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Świadczy o tym wartość nabycia budynku, łączna wartość nakładów na adaptację (tak nazwano rodzaj robót "w koncepcji") oraz rozmiar i rodzaj nakładów. W stanie faktycznym sprawy roboty, które co do zasady mogą być zaliczone do robót o charakterze remontowym (np. tynkarskie, malarskie, kafelkarskie) stanowiły tylko uzupełnienie, wykończenie przeprowadzonych prac adaptacyjnych, związanych m.in. z nowymi rozwiązaniami funkcjonalnymi obiektu, połączonymi z jego przebudową, wymianą instalacji, okien itp. Skoro w sposób oczywisty istota wydatków poczynionych przez skarżącego polegała na ulepszeniu obiektu, a nie ma wyremontowaniu w celu przystosowania go do potrzeb działalności, zbędne było powoływanie biegłego dla oceny charakteru robót. Potrzeba taka zachodziłaby, gdyby istniały uzasadnione wątpliwości w tym zakresie, powodujące trudności w zakwalifikowaniu nakładów do ulepszających środek trwały lub tylko przywracających mu właściwości pierwotne (oczywiście z zastosowaniem bieżącej wiedzy technicznej i materiałów budowlanych).
  7. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 870/07
    Przy usługach niematerialnych, jakimi są usługi marketingowe, to podatnik musi wykazać, że usługi te zostały rzeczywiście wykonane, miały na celu uzyskanie przychodu i że wykonał je podmiot, na rzecz którego poniesiono wydatek.
  8. Interpretacja indywidualna, sygnatura: ILPB3/423-76/07-6/HS
    Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Drukarnia "I". reprezentowanej przez Pełnomocnika - Panią I.K - L, przedstawione we wniosku z dnia 31 sierpnia 2007 r. (data wpływu 03.09.2007 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów w przypadku umów leasingu operacyjnego -jes ...
  9. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 710/06
    1. Adresatem zarzutu naruszenia prawa, zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania, może być tylko sąd I instancji. Wymienienie przepisów naruszonych przez organ administracyjny nie jest wykonaniem obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych. Przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym jest bowiem orzeczenie sądu, a nie decyzja administracyjna, ani inny akt administracyjny. 2. Zarzut niezastosowania przepisu art. 113 § 1 ppsa jest w tym stanie rzeczy oczywiście nietrafny, skoro strona na jego podstawie upatruje możliwości dokonania rewizji stanu faktycznego ustalonego przez organ podatkowy w toku postępowania wznowieniowego.
  10. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 296/06
    1. W myśl art. 122 Ordynacji podatkowej nie można wymagać od organów podatkowych podjęcia w toku postępowania działań, które z obiektywnego punktu widzenia są niewykonalne. W taki sposób zakwalifikować należy zadanie w postaci ustalenia, czy wystawca faktur uwzględnił podatek wynikający z tych faktur w deklaracjach na podatek od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe w sytuacji, gdy dysponuje on jedynie tymi deklaracjami i kopiami części z tych faktur, z których pewien odsetek został z pewnością sfałszowany, nie odzwierciedlając ani realnie dokonanej czynności, ani faktycznie uiszczonego podatku, wykazanego w treści faktury. 2. Podatnik nie może czuć się zwolniony od współdziałania z organem podatkowym w realizacji rozpatrywanego obowiązku, zwłaszcza jeśli nieudowodnienie określonych okoliczności faktycznych może prowadzić do rezultatów dla niego niekorzystnych. Dotyczy to w szczególności sytuacji, w której pragnie on skorzystać z możliwości obniżenia należnego podatku od towarów i usług o podatek naliczony.
  11. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 56/06
    1. O ile w postępowaniu podatkowym dotyczącym dochodu z nieujawnionych źródeł przychodu zostanie stwierdzone poniesienie wydatków przekraczających znacznie zeznany dochód, to na podatniku ciąży wykazanie, że znajdują one pokrycie w określonym źródle przychodów lub posiadanych zasobach. Należy jednak zaznaczyć, iż przerzucenie ciężaru dowodu na stronę nie jest całkowite, a fakt nieujawnienia przychodów dla celów podatkowych nie może stanowić podstawy do dowolnych ustaleń i nie zwalnia organów podatkowych z przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz oceny wskazanych dowodów zgodnie z zasadami wynikającymi z Ordynacji podatkowej. 2. Przypisywanie decydującego znaczenia zeznaniom świadków odnośnie gromadzenia przez podatnika zasobów majątkowych oraz osiąganych zysków z handlu, jak również dokonanie na tej podstawie ustaleń co do wysokości zysków jakie miał uzyskiwać, jest nieuprawnione i niemożliwe do zrealizowania.
  12. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 921/05
    1. Ocena dowodów może być przedmiotem kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten władny jest jednak podważyć tę ocenę wówczas, gdy w świetle dyrektyw określonych w art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi okazała się ona rażąco wadliwa albo w sposób oczywisty błędna. 2. Skoro skarżąca, jak wynika z prawidłowych ustaleń organów i Sądu pierwszej instancji, nie była właścicielem tych środków trwałych do momentu zapłaty całości ceny, gdyż dopiero z chwilą zapłaty ceny ze względu na treść art. 589 k.c. kupujący staje się właścicielem rzeczy, to nie miał do niej zastosowania przepis art. 16a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
  13. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 632/05
    Zważywszy na wymogi i gwarancje procesowe wynikające z art. 196 i 190 Ordynacji podatkowej przesłuchanie świadków, z udziałem strony, jeżeli z prawa tego skorzysta, może przyczynić się do bardziej wnikliwego wyjaśnienia sprawy aniżeli dotychczasowe oświadczenia tychże osób. Wobec nie podjęcia nawet próby przesłuchania strony w trybie art. 199 Ordynacji podatkowej - organy podatkowe nie mają natomiast formalnego prawa antycypować: jakie wyniki przyniesie przeprowadzenie tego dowodu, a w szczególności jego ocena, dokonana wraz z oceną zeznań przesłuchania świadków.
  14. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 764/05
    1. Swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny, jak też i opierać się na materiale dowodowym zebranym przez organ. Ocena powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego, a organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. Ponadto organ może odmówić wiary określonym dowodom, jednakże dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej ich oceny, a ponadto rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych, powinno być zgodne z prawidłami logiki. Jeżeli organ podatkowy porusza się w tych granicach, gwarancje procesowe podatnika są zabezpieczone. 2. Skoro nie zakwestionowano skutecznie stanu faktycznego przyjętego przez sąd pierwszej instancji, stanowić on musi podstawę do dalszych ocen dokonywanych przez Naczelny Sąd Administracyjny - do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego.
  15. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 374/05
    Argumentacja przytoczona przez stronę dla uzasadnienia wskazanej podstawy kasacyjnej nie pozostaje w żadnym związku z tą podstawą, dlatego też, skoro skarżący nie wskazał właściwych przepisów, które mógł ewentualnie naruszyć Sąd, akceptując zastosowaną metodę szacowania przychodu Naczelny Sąd Administracyjny nie może z urzędu uzupełniać podstawy kasacyjnej i rozważać sprawy w aspekcie innych niż wynika to ze skargi kasacyjnej przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
  16. Postanowienie w sprawie interpretacji prawa podatkowego, sygnatura: 1421/BF/415-44/GJ/05
    W jaki sposób pracownik powinien udokumentować swoją sytuację, aby przyznanie zapomogi pieniężnej, w całości sfinansowane ze środków ZFŚS, w związku z chorobą dziecka pracownika lub kilkumiesięcznym przebywaniem pracownika na zwolnieniu lekarskim zwolnić od podatku?
  17. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 295/05
    1. W sprawie niniejszej, strona skarżąca nie wystąpiła ze spełniającym dostatecznie przesłanki art. 174 pkt 2 w zw. z art. 176 p.p.s.a. - przywołującym właściwe, adekwatne do sprawy przepisu prawa zarzutem kasacyjnym naruszenia prawa procesowego w trybie i na podstawie którego Sąd I instancji dokonał określonej oceny ustaleń i ocen dowodowych organów podatkowych. Zarzuty kasacyjne naruszenia prawa materialnego braku tego nie sanująj nie mogą być utożsamiane z zarzutami naruszenia prawa procesowego i zarzutów tych nie zstępują, jako iż dotyczą innych, odmiennych obszarów prawa i (danej, indywidualnej) sprawy. 2. Na podstawie art. 106 § 5 p.p.s.a. - do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3 (tegoż przepisu art. 106) stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Zważyć należy, iż z treści przytoczonych zapisów prawnych wymienionego art. 106 p.p.s.a. jednoznacznie wynika, że przywoływana możliwość zastosowania przepisów procedury cywilnej (w tym i art. 233 k p c) w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ograniczona została ustawowo jedynie do sytuacji procesowej określonej w unormowaniu art. 106 § 3 w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a., to jest do przeprowadzania przez sądy administracyjne w ramach i podczas postępowania sądowego uzupełniającego dowodu z dokumentu w zakresie i zgodnie z wymogami art. 106 § 3; nie dotyczy ona natomiast sądowej oceny materiału dowodowego zgromadzonego przez organy podatkowe w administracyjnym postępowaniu podatkowym.
  18. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1283/05
    zgodnie z art. 183 ustawy p.p.s.a. NSA jest związany granicami skargi kasacyjnej. NSA rozpatruje sprawę jedynie pod kątem naruszenia przepisów wskazanych w skardze i to jedynie w przypadku należytego zakwalifikowania podniesionych naruszeń.Nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy stanowi naruszenie art. 180, 187 §1 Ordynacji podatkowej, mające wpłynąć w sposób oczywisty na wynik sprawy i z tej przyczyny skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.
  19. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2127/04
    1. Odmienna ocena dowodów zgromadzonych przez organy podatkowe i zaprezentowanych przez podatnika i wyprowadzenia na jej podstawie własnych wniosków nie stanowi o tym, że sąd uchybia dyspozycji art. 187 § 1 u.p.s.a., nie wskazując podstaw do stwierdzenia wadliwości zaskarżonej decyzji. 2. Skoro sąd administracyjny I instancji, mimo zakresu zaskarżenia zawartego w skardze i jej uzasadnieniu, zaprezentował swe stanowisko odnośnie każdego z zakwestionowanych przez organy podatkowe wydatków i nieuznania ich za koszt uzyskania przychodu, podzielając w tym zakresie stanowisko organu odwoławczego, z zachowaniem art. 141 § 4 u.p.s.a., w ww. zakresie zarzut naruszenia przepisu postępowania - ograniczony faktycznie do ram dyspozycji art. 141 § 4 u.p.s.a. - nie może być uwzględniony. 3. Ustalony stan faktyczny nie wykazał, by istniał chociażby potencjalny związek poniesionych przez skarżącego zakwestionowanych wydatków z uzyskanym przychodem lub możliwością przyczynienia się do osiągnięcia przez skarżącego przychodu z danego źródła, co odnosi się również do niezaliczenia w poczet kosztów uzyskania przychodu wydatku skarżącej spółki w zakresie ubezpieczenia członków zarządu od odpowiedzialności cywilnej. Tym samym WSA ocenił prawidłowo zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie naruszając przepisów postępowania i właściwie odniósł go do dyspozycji art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
  20. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2062/04
    Z brzmienia art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej wynikawyraźnie, że ciężar dowodu spoczywa na członku zarządu.Świadczą o tym słowa: "... chyba, że członek zarządu wykaże,że....".Nieuprawnione jest interpretowanie art. 122 i 187 Ordynacjipodatkowej w kierunku nakładania na organ obowiązkudziałania z urzędu w celu wykazania okolicznościeskulpujących członka zarządu.Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, miesiąc towystarczająco dużo czasu do zapoznania się ze sprawamispółki i podjęcia kroków przewidzianych w art. 116 § 1
  21. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2059/04
    Podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest naruszenie przez sąd przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W jej ramach skarżący musi bezwzględnie powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił sąd, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy przy tym zauważyć także, iż powołanie w skardze kasacyjnej przepisów Ordynacji podatkowej w oderwaniu od przepisów postępowania sądowego nie pozwala traktować ich jako podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
  22. Decyzja w sprawie interpretacji prawa podatkowego, sygnatura: 1401/FA/4117-14/8/05/JC
    dot. sposobu udokumentowania wydatków związanych z budową własnego budynku mieszkalnego finansowanych z przychodu uzyskanego ze sprzedaży własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego
  23. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1881/04
    1. W ramach sądowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd I instancji wykazał, iż dokonana przez organy podatkowe ocena przedstawionych przez podatnika dowodów zawiera nieścisłości i sprzeczności. Dotyczy to zarówno przychodów osiągniętych przed 1994 r., jak i przychodów osiągniętych w 1994 r. 2. Sąd w sposób szczegółowy wykazał wadliwość dokonanej przez organy podatkowe oceny materiału dowodowego, która to ocena skutkowała zaniżeniem przychodu podatnika o wyliczoną kwotę za okres poprzedzający poniesione wydatki na nabycie w 1998 r. mieszkania. 3. Właśnie tak dokonana ocena zebranego przez organy podatkowe materiału dowodowego i ocena dokonanej przez organy podatkowe oceny dowodzi, iż kontrola sądowa regulacji materialnoprawnej leżącej u podstaw stosunku prawnego ze stanem faktycznym nie jest iluzją lecz że Sąd działał w granicach zakreślonych w ustawie. Ocenę dowodów można skutecznie zakwestionować w skardze kasacyjnej tylko wtedy, gdy wykazano, że była ona w sposób oczywisty błędna lub rażąco wadliwa.
  24. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1721/04
    1. Art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej wskazywał na przesłankę nieważności decyzji ostatecznej w postaci "rażącego" naruszenia prawa. O rażącym naruszeniu prawa można było mówić gdy treść decyzji pozostawała w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu, tzn. gdy istnienie tej sprzeczności da się ustalić przez proste ich zestawienie. Nie można rażąco naruszyć przepisu procesowego (art. 191 Ordynacji podatkowej), stanowiącego dla organu podatkowego prawo do dokonania oceny (na podstawie zebranego materiału dowodowego) czy dana okoliczność została udowodniona. 2. Ewentualne przekroczenie granic prawa do swobodnej oceny dowodów mogłaby stanowić "inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy" (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
  25. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1075/04
    Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby zaskarżony wyrok w jakikolwiek sposób naruszył przepis art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, stanowiący, że Sąd sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zarzut uznania za zgodne z prawem zastosowania w postępowaniu podatkowym art. 189 Kpc w zw. z art. 58 Kc, czego następstwem miało być w istocie uznanie za nieważny aneksu do umowy spółki, jest niczym nie poparty i stanowi rezultat nieuprawnionej nadinterpretacji treści motywów zaskarżonego wyroku. Nie wynika bowiem z ich treści, aby Sąd wymienione przepisy stosował i uznał aneks do umowy spółki cywilnej za nieważny. Organy podatkowe miały natomiast prawo do dokonania swobodnej oceny czy podniesiona przez skarżącego okoliczność wniesienia do spółki cywilnej przedmiotowego pojazdu, została udowodniona i z uprawnienia tego skorzystały, zgodnie z przepisem art. 191 Ordynacji podatkowej. Z kolei Sąd w zaskarżonym wyroku, dokonując kontroli legalności decyzji organów podatkowych wydanych w sprawie, nie stwierdził aby wymieniony przepis prawa organy te naruszyły.
  26. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1193/04
    W sprawie chodzi o zagadnienie oceny zebranego materiału dowodowego, co należy do sfery proceduralnej. Jeśli zatem w skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutu naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) to nie jest możliwe stwierdzenie, że podatnik dokonał czynności przewidzianej w art. 2 ust. 3 pkt 3b ustawy o podatku od towarów i usług, albowiem w rozpatrywanej sprawie prawidłowe stosowanie prawa materialnego uzależnione było od ustaleń faktycznych.
 

Sponsorem tej strony jest producent programu TaxMachine, wydajnego i prostego w obsłudze programu księgowego.