Interpretacje podatkowe



Chcesz odszukać potrzebne Ci informacje z zakresu stosowania prawa podatkowego szybciej, wygodniej i pewniej, bez reklam?
Pobierz program Interpretacje Podatkowe, natychmiastowe przeszukiwanie pełnego zbioru ponad 141 tysięcy interpretacji na Twoim komputerze. Również bez połączenia z Internetem.

granice skargi kasacyjnej

  1. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 907/07
    Uzyskiwanie przychodów z tytułu usług sklasyfikowanych do grupowania 74.2 PKWiU (usługi architektoniczne i inżynierskie) i to niezależnie od tego czy ich bezpośrednim wykonawcą był podatnik, wynajęty w tym celu podwykonawca czy też zatrudniony przez podatnika pracownik wykluczało możliwość opodatkowania całości przychodów z tego źródła w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.
  2. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK1411/06
    1. Sąd pierwszej instancji oceniając prawidłowość zastosowania przez organy art. 19 ust. 1-3 u.p.tu., w oparciu o które pozbawiono stronę skarżącą prawa do odliczenia podatku naliczonego ze spornej faktury, nie dopatrzył się nieprawidłowości podzielając stanowisko organów, że w świetle tych przepisów faktura wskazująca na inny podmiot gospodarczy niż podatnik, który korzysta z prawa do odliczenia podatku naliczonego, nie daje takiego uprawnienia, niezależnie od tego, czy w rzeczywistości podatnik ten był odbiorcą określonego w tej fakturze towaru. 2. Gdyby w skardze kasacyjnej sformułowano prawidłowo zarzuty kasacyjne, a przede wszystkim zarzut niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego, tzn. art. 19 ust. 1-3 u.p.t.u., gdyż to z wykładni i zastosowania tych przepisów organ odwoławczy oraz Sąd pierwszej instancji wywiodły taki pogląd. Celem strony skarżącej było zwalczenie tego stanowiska, uniemożliwiającego skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego w oparciu o przepisy art. 19 ust. 1-3 u.p.t.u., lecz autor skargi kasacyjnej nie sformułował w tym zakresie stosownego zarzutu kasacyjnego, który pozwałaby Sądowi kasacyjnemu jakim jest NSA, na ocenę trafności poglądu Sądu pierwszej instancji. 3. Sąd nie mógł bowiem naruszyć art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez uchybienie przepisom art. 122, art. 123 § 1 i art. 191 O.p., z uwagi, jak uważa strona, na brak wyjaśnienia okoliczności czy towary wymienione w kwestionowanej fakturze nabyła faktycznie skarżąca spółka oraz jaki był charakter błędów popełnionych w tej fakturze, ponieważ w uzasadnieniu swojego stanowiska Sąd pierwszej instancji wyjaśnił to zagadnienie przyjmując, że - jego zdaniem - charakter wadliwości spornej faktury, adresowanej do innego podmiotu niż strona skarżąca był na tyle istotny dla prawa skorzystania z odliczenia określonego w niej podatku naliczonego, że nie miało znaczenia, czy skarżąca spółka faktycznie ten towar nabyła (zresztą ta ostatnia okoliczność nie była przez organy i Sąd kwestionowana). 4. Względy zatem jedynie formalne, przy niespornym stanie faktycznym sprawy, zadecydowały zdaniem Sądu pierwszej instancji o braku prawa wynikającego z art. 19 ust. 1-3 u.p.t.u., a strona składająca skargę kasacyjną przez nieumiejętne sformułowanie zarzutów kasacyjnych, nie dała Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu możliwości odniesienia się do poglądu WSA, co do prawidłowości zastosowania w tej sprawie przez organy podatkowe art. 19 ust. 1 -3 u.p.t.u.
  3. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 554/06
    1. W niniejszej sprawie istotne było wynikające z art. 153 u.p.p.s.a. związanie Sądu oraz organów podatkowych oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku WSA z dnia 4 marca 2004 r. sygn. akt SA/Sz 813/02; a. zaakceptowanie przez Sąd l instancji decyzji pogarszającej sytuację podatnika oznaczało w tej sytuacji, że Sąd wydając zaskarżony wyrok naruszył art. 134 § 2 u.p.p.s.a., bowiem wydał w istocie wyrok na niekorzyść strony w porównaniu do sytuacji skarżącego przyjętej w wiążącym Sąd przy ponownym orzekaniu wyroku z dnia 4 marca 2004 r. 2. Jeśli organ doręczył pismo samej stronie, z pominięciem pełnomocnika, to działanie takie musi być traktowane jako pominięcie samej strony. 3. Z art. 144 u.p.p.s.a wynika jedynie od jakiego czasu wyrok sądu administracyjnego jest dla tego sądu wiążący. Co jednak nie oznacza tego samego, co norma prawna ustanawiająca zakres tego związania (co do oceny prawnej w nim wyrażonej).
  4. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 475/06
    Zgodnie z art. 183 ustawy p.p.s.a. NSA jest związany granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że w ramach kasacyjnej kontroli zaskarżonego orzeczenia nie może wykraczać poza powołane podstawy kasacyjne. Sąd rozpatruje sprawę jedynie pod kątem naruszenia przepisów wskazanych w skardze i to jedynie w przypadku należytego zakwalifikowania podniesionych naruszeń
  5. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 541/06
    Zgodnie z art. 183 ustawy p.p.s.a. NSA jest związany granicami skargi kasacyjnej. NSA rozpatruje sprawę jedynie pod kątem naruszenia przepisów wskazanych w skardze i to jedynie w przypadku należytego zakwalifikowania podniesionych naruszeń.Duplikat faktury stanowi wyłącznie potwierdzenie stanu faktycznego wynikającego z uprzednio doręczonego oryginału faktury VAT, co nie stanowi podstawy do zmiany terminu odliczenia podatku naliczonego stanowiącego podstawę podatku od wartości dodanej, jednak w terminie wynikającym z faktu doręczenia faktury.
  6. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 47/06
    1. Wniesienie odwołania powoduje konieczność wydania decyzji przez organ odwoławczy, gdyż art. 70b Ordynacji podatkowej w postępowaniu odwoławczym nie ma zastosowania. Jeżeli zobowiązanie podatkowe wygasło na skutek przedawnienia w toku postępowania przed organem drugiej instancji, organ ten powinien uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. 2. Mylny jest pogląd strony wnoszącej skargę kasacyjną, że skoro postępowanie kontrolne prowadzone było za lata 1997-2000, to rozstrzygnięcie tego postępowania również może obejmować te lata łącznie, a wobec tego całe postępowanie objęte jest przedawnieniem.
  7. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 195/06, I FSK 196/06
    Granice rozpoznania skargi są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań administracji publicznej, z drugiej zaś przez całokształt prawnych aspektów stosunku administracyjnoprawnego (podatkowoprawnego)
  8. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1431/05
    1. Uzasadnienie zarzutu (zarzutów) naruszenia prawa procesowego winno zawierać opis tego naruszenia (popełnionego przez Sąd) i - istotnego - wpływu jakie to uchybienie mogło wywrzeć na wydany wyrok. Autor skargi miał wykazać, a w każdym razie podjąć wysiłek wykazania, że gdyby naruszenie (konkretnego przepisu) prawa procesowego nie miało miejsca rozstrzygnięcie Sądu byłoby - co do istoty - odmienne od tego, które było przedmiotem skargi kasacyjnej. 2. Sformułowanie zarzutu naruszenia przez Sąd prawa procesowego nie mogło ograniczyć się do powtórzenia treści art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ani do powielenia podnoszonych wcześniej zarzutów naruszenia art. 180 w związku z art. 187 § 1 i art. 190 Ordynacji podatkowej, jednoznacznie kierowanych pod adresem organów podatkowych. 3. Umknęło uwadze autora skargi kasacyjnej, iż nie ma analogii między dwuinstancyjnym postępowaniem administracyjnym (podatkowym), a dwuinstancyjnym postępowaniem sądowoadministracyjnym.
  9. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1336/05: II FSK 1335/05
    1. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w danej sprawie sąd oraz organ administracyjny w przyszłości, ilekroć ta sprawa będzie przedmiotem rozpoznania sądu lub organu, jeżeli ocena prawna nie zostanie uchylona w prawem określonym trybie i jeżeli nie uległy zmianie przepisy stanowiące podstawę oceny w sprawie. 2. Nie można zatem na każdym etapie postępowania powracać do kwestii, która już została przesądzona.
  10. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 88/06
    Będąc związany granicami skargi, tj. m.in. treścią przytoczonych w niej podstaw kasacyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do jej ?uzupełniania" o przepisy prawa w skardze kasacyjnej nieprzywołane. Taki pogląd prawny był już prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego między innymi w wyroku z dnia 21 kwietnia 2004r, sygn. akt FSK 181/04, ONSAiWSA 2004/2/36, w którym stwierdzono, że powołanie w skardze kasacyjnej wyłącznie przepisów procedury podatkowej mającej zastosowanie w postępowaniu przed organami podatkowymi w oderwaniu od przepisów postępowania sądowego nie pozwala traktować ich jako podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a.
  11. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 509/05
    1. Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. 2. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść orzeczenia, a więc ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego, materialnego lub procesowego. 3. Znaczenie procesowe uzasadnienia wyroku uwidacznia się bowiem w tym, że: - ma ono dać rękojmię, iż sąd dołoży należytego staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, - ma umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji, są trafne; - ma w razie wątpliwości umożliwić ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków prawnych wyroku. Przy takim znaczeniu procesowym uzasadnienia wyroku za wystarczające nie można uznać samego przytoczenia przepisów prawnych lub powołania się na ich literalne brzmienie bądź też ogólnikowe powołanie się na poglądy doktryny. 4. Niezwiązanie granicami skargi oznacza bowiem, że Sąd ma prawo, a także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Granice rozpoznania skargi przez Sąd są wyznaczone z jednej strony przez kryterium legalności działań administracji publicznej, z drugiej zaś strony przez całokształt tylko prawnych aspektów i tylko tego stosunku administracyjnoprawnego, który jest objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.
  12. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 475/05
    Brak zarzutu naruszenia wymienionych wyżej przepisów oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może brać pod uwagę faktów podnoszonych w środku odwoławczym, lecz musi oprzeć się na stanie faktycznym przyjętym przez sąd pierwszej instancji. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 P.p.s.a. - poza przypadkami nieważności postępowania, które w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą - Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Skoro więc nie zostały w sposób prawidłowy podważone ustalenia faktyczne, bezzasadny okazał się również zarzut naruszenia prawa materialnego.
  13. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 656/05
    Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 ppsa jest konieczne, ponieważ podstawy te wyznaczają granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany - zgodnie z art. 183 § 1 ppsa - Naczelny Sąd Administracyjny. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż z uwagi na związanie sądu granicami skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone.
  14. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 523/05
    Mając na uwadze tak sformułowany zarzut naruszenia przez Sąd prawa materialnego powiedzieć należy, iż podstawy skargi kasacyjnej stanowią najważniejszy jej wymóg, gdyż decydują o jej istocie i charakterze. Podstawy i wnioski skargi kasacyjnej składają się bowiem na jej granice. Mają one, co do zasady, charakter wiążący sąd. Z treści art. 183 u.p.p.s.a. wynika bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania sądowego. Ta ostatnia sytuacja nie ma natomiast miejsca, wobec czego Sąd ten związany jest granicami kasacji sformułowanymi przez skarżącego.
  15. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 437/05
    1. Ocena zasadności zawartego w skardze zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, polegającą na wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów skarżącej spółki wydatków związanych ze świadczonymi przez spółkę usługami marketingu, pośrednictwa, składowania i dystrybuowania towarów, wymaga oceny prawidłowości przyjęcia przez Sąd l instancji ustalonego w postępowaniu podatkowym stanu faktycznego sprawy. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Niezbędne w tej sytuacji było wskazanie w podstawach skargi kasacyjnej na naruszenie konkretnych przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wynikające z faktu przyjęcia przez Sąd l instancji stanu faktycznego, ustalonego przez organy podatkowe z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) zawierających uregulowania dotyczące postępowania podatkowego. 2. Brak przytoczenia podstaw kasacyjnych w zakresie naruszenia przepisów postępowania sądowego zobowiązuje Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznający sprawę w granicach skargi, do uwzględnienia stanu faktycznego przyjętego przez Sąd l instancji. Skoro nie można w związku z powyższym podważyć ustaleń Sądu l instancji co do faktu, że wydatki związane ze świadczonymi przez spółkę usługami marketingu, pośrednictwa, składowania i dystrybuowania towarów nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu, za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia cytowanego wyżej art.15 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
  16. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 370/05
    1. W sprawie niniejszej, w zarzutach opisanych powyżej jako pierwszy i drugi, autor skargi kasacyjnej zarzuca Sądowi I instancji naruszenie przepisów art. 6, art. 7 i art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzuty te są całkowicie i ewidentnie nieadekwatne do sprawy, a przez to błędne i nietrafne z tego podstawowego powodu, że sądy administracyjne nie stosuj ą przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w więc Sąd I instancji nie mógł ich naruszyć. 2. Powoływane przepisy art. 240 §1 i 2 Ordynacji podatkowej (pomimo określonego aspektu i kontekstu materialnoprawnego) są unormowaniami prawa procesowego, nie zaś materialnego prawa podatkowego, w stanie faktycznym sprawy, który nie został zakwestionowany adekwatnymi, prawidłowo sformułowanymi i przedstawionymi zarzutami kasacyjnymi, brak jest podstaw do uzasadnionej możliwości ich zastosowania.
  17. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 61/05
    Związanie granicami skargi kasacyjnej powoduje, że jeżeli brak jest zarzutów dotyczących naruszenia konkretnych przepisów procedury sądowej, to Naczelny Sąd Administracyjny związany jest ustaleniami przyjętymi w zaskarżonym wyroku.
  18. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 339/05
    1. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. stanowi, że Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeśli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sytuacji więc gdy wnoszący skargę kasacyjną zamierzał wykazać naruszenie przez Sąd tego przepisu procedury sądowoadministracyjnej w stopniu, o którym mowa w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., to powinien powiązać art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. z uchybieniami procesowymi, dotyczącymi dokonanej przez Sąd oceny zastosowania przez organy podatkowe przepisów postępowania podatkowego. 2. Jeśli wnoszący skargę kasacyjną nie wskaże właściwie podstawy kasacyjnej to Sąd drugiej instancji, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, nie może na podstawie samej tylko treści uzasadnienia, podstawy tej uzupełnić.
  19. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1899/04
    1. W postępowaniu sądowoadministracyjnym Naczelny Sąd Administracyjny, mocą art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi związany jest granicami skargi kasacyjnej, granice te zakreśla autor skargi. 2. Obszerne uzasadnienie skargi kasacyjnej zostało poświęcone w całości polemice z oceną stanu faktycznego sprawy dokonaną przez organy podatkowe, a uznaną przez Sąd za prawidłową. Równocześnie skarżąca nie wykorzystała podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie postawiła zarzutu naruszenia przez Sąd prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy (treść wyroku). Tym samym uniemożliwiła Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej, ocenę prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy, w szczególności ocenę istoty umowy o wspólnym przedsięwzięciu zawartej przez skarżącą ze Spółką wodną M. Jak wyżej wskazano sąd kasacyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej. Nie mógł zatem ?wykładać" intencji skarżącej i usuwać istotnych braków skargi.
  20. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2252/04
    Z uwagi na związanie Sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej Sąd nie może rozpatrzyć najważniejszego zarzutu skarżącego zgłoszonego w toku postępowania i rozwiniętego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej tj. wydania bez podstawy prawnej odrębnej decyzji podatkowej w sprawie odsetek. Aby Sąd miał możliwość merytorycznego rozpatrzenia tego zarzutu" skarżący powinien powołując się na naruszenie przepisów postępowania wskazać na art. 145 § 1 pkt 2 i § 2 u.p.p.s.a. w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.
  21. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 1618/04
    Decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia powstających sporów co do tego, czy przedmiotem obrotu jest program komputerowy jako utwór w rozumieniu prawa autorskiego nie podlegający opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, czy też egzemplarz programu komputerowego będący towarem w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, mają okoliczności faktyczne sprawy, a w szczególności treść umowy, której przedmiotem jest program komputerowy. Brak zarzutów w skardze kasacyjnej umożliwiających badanie prawidłowości poczynionych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych oznacza, że ustalenia te są wiążące.
 

Sponsorem tej strony jest producent programu TaxMachine, wydajnego i prostego w obsłudze programu księgowego.