W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą. Jest płatnikiem podatku od towarów i usług (zwanego podatkiem VAT) i podatku dochodowego. W 1997 r. Zainteresowany otrzymał pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego sześciorodzinnego. Dodaje, że jest właścicielem działki i budynku. W okresie budowy korzystał On z odliczeń podatkowych od dochodu w ramach przysługującej ulgi budowlanej z tytułu budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami mieszkalnymi na wynajem. Nadmienia, że od 2004 r. do chwili obecnej kontynuuje budowę. Ponosił koszty budowy i zakupu materiałów budowlanych udokumentowanych fakturami VAT. Po dniu 30 kwietnia 2007 r. wzrosła stawka podatku VAT z 7% na 22%. Ustawa z dnia 29 sierpnia 2005 r. (Dz. U. Nr 177, poz. 1468) oraz broszura informacyjna dotycząca procedury zwrotu podatku VAT, pozwala na częściowy zwrot podatku VAT od zakupionych materiałów budowlanych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w opisanym stanie faktycznym, jeżeli Wnioskodawca korzystał z ulgi budowlanej na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami mieszkalnymi na wynajem, przysługuje Jemu zwrot podatku VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy, przysługuje Jemu zwrot podatku od towarów i usług. Uważa, że ustawa z dnia 29 sierpnia 2005 r. dotyczy wydatków związanych ze wzrostem stawki podatku VAT z 7% na 22% a nie podatku dochodowego. Wnioskodawca podkreśla, że poniósł wydatki jako osoba fizyczna.

Wyraża pogląd, że gdyby prowadził działalność budowlaną przysługiwałoby Jemu prawo odliczenia podatku VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zasady zwrotu osobom fizycznym części wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych przez te osoby w związku z budową i remontem budynku mieszkalnego lub jego części reguluje ustawa z dnia 29 sierpnia 2005 roku o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 177, poz. 1468 ze zm.).

W myśl art. 3 ust. 1 ww. ustawy, osoba fizyczna ma prawo do zwrotu części wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych w związku z:

1. budową budynku mieszkalnego;
2. nadbudową lub rozbudową budynku na cele mieszkalne lub przebudową (przystosowaniem) budynku niemieszkalnego na cele mieszkalne, w wyniku których powstał lokal mieszkalny spełniający wymagania określone w odrębnych przepisach;
3. remontem budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego.

Przez budynek mieszkalny w rozumieniu przepisów art. 2 pkt. 1 ww. ustawy, uważa się budynek lub jego część, służące zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, oraz związane z nim urządzenia techniczne zapewniające możliwość użytkowania tego budynku lub jego części zgodnie z ich przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków.

Przepisy art. 3 ust. 2 ww. ustawy stanowią, iż osoba fizyczna ma prawo do zwrotu części wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych poniesionych i udokumentowanych fakturami wystawionymi od dnia 1 maja 2004 r.

Zwrot, o którym mowa powyżej, dotyczy wydatków poniesionych na zakup materiałów budowlanych, które do dnia 30 kwietnia 2004 r. były opodatkowane stawką podatku od towarów i usług w wysokości 7%, a od dnia 1 maja 2004 r. są opodatkowane podatkiem VAT ze stawką podstawową tj. 22%.

Jednocześnie tut. organ informuje, iż z dniem 1 stycznia 2008 r. zmieniony został art. 5 ust. 3 ww. ustawy. Zmiana została wprowadzona art. 2 ust. 3 lit. a ustawy z dnia 19 września 2007 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 192, poz. 1382).

Zgodnie z nowym brzmieniem ww. przepisu, wniosek może być składany nie częściej niż raz w roku.

Jednakże stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym prawo do zwrotu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 przysługuje pod warunkiem, że osoba fizyczna lub jej małżonek nie dokonywali czynności, o których mowa w art. 3 ust. 1 jako podatnicy podatku dochodowego od towarów i usług w celu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.

Usługi w zakresie wynajmowania lub dzierżawienia nieruchomości o charakterze mieszkalnym na własny rachunek, z wyłączeniem wynajmu lokali w budynkach mieszkalnych na cele inne niż mieszkaniowe zwolnione zostały od podatku od towarów i usług - stosownie do załącznika Nr 4 do ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Fakt wymienienia tej czynności (wynajmu) jako zwolnionej z VAT, powoduje, iż co do zasady podlega ona opodatkowaniu tym podatkiem.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca poniósł wydatki na budowę budynku z lokalami na wynajem jako osoba fizyczna. Jednakże prowadzi On działalność gospodarczą i jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Wydatki na budowę były ponoszone w celu wykonywania czynności podlegających opodatkowania tym podatkiem.

Mając na względzie przytoczone przepisy prawne oraz stan faktyczny przedstawiony we wniosku stwierdzić należy, że sam fakt, iż Wnioskodawca nie prowadzi działalności budowlanej nie przesądza o możliwości skorzystania ze zwrotu podatku VAT. Zgodnie bowiem z art. 4 ustawy o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym zwrot ten nie przysługuje, jeżeli Zainteresowany jest podatnikiem podatku VAT i ponosi wydatki na budowę w celu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.