Interpretacje podatkowe



Chcesz odszukać potrzebne Ci informacje z zakresu stosowania prawa podatkowego szybciej, wygodniej i pewniej, bez reklam?
Pobierz program Interpretacje Podatkowe, natychmiastowe przeszukiwanie pełnego zbioru ponad 141 tysięcy interpretacji na Twoim komputerze. Również bez połączenia z Internetem.

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Pobierz darmowy program PIT 2011/2012
Podkategorie

Dokumenty
  1. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1546/07
    W postępowaniu w przedmiocie wydania interpretacji, tylko i wyłącznie podatnik (albo płatnik albo inkasent) "wyczerpująco przedstawia stan faktyczny". Oznacza to, iż stan faktyczny brany pod uwagę do wydania interpretacji nie może być precyzowany w toku postępowania, w tym w składanym zażaleniu.
  2. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1465/07
    Naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia, to mylne rozumienie treści przepisu. Naruszenie prawa poprzez niewłaściwe zastosowanie, to tzw. błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Formułując zarzut błędnej wykładni, należy wskazać, na czym polegało niewłaściwe odczytanie przez sąd treści przepisu. W takiej sytuacji należy również wskazać, jak przepis ten powinien być rozumiany.
  3. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1185/07
    Jak zasadnie podniósł autor skargi kasacyjnej, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w niewystarczającej mierze odniesiono się do zarzutów ujętych w skardze, czego rezultatem było zaaprobowanie stanowiska organów podatkowych "bez poddania go szczegółowej analizie" (s. 2 skargi kasacyjnej). Należy dodać, że uchybienie to - zbyt daleko posunięta lakoniczność w wyrażeniu motywów zapadłego orzeczenia - w istocie uniemożliwia realizację celu sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej.
  4. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1467/06
    Radca prawny jest uprawniony - w świetle art. 35 p.p.s.a. do reprezentowania strony w oparciu o pełnomocnictwo złożone w toku postępowania administracyjnego, ale obejmujące również umocowanie do reprezentowania strony przed wszystkimi sądami. Należy w tym miejscu zauważyć, że pełnomocnictwo to zostało udzielone w czasie (26 sierpnia 2003 r.), gdy postępowanie sądowe ze skargi na decyzję administracyjną było jednoinstancyjne. Logiczny jest zatem wywód skarżącej, iż skoro pełnomocnictwo to nie uprawniało wskazanego w nim radcę prawnego do sporządzenia w imieniu mocodawcy skargi kasacyjnej, to nie było również umocowaniem do działania tegoż radcy prawnego w imieniu strony w postępowaniu przed sądem administracyjnym I instancji. W konsekwencji za błędne należało uznać stanowisko Sądu I instancji, że nie zachodziła przewidziana w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. podstawa wznowienia postępowania. Z omówionych wyżej względów należało bowiem uznać, iż strona nie była należycie reprezentowana przy rozpoznawaniu przez Sąd jej skargi na decyzję ostateczną. Radca prawny nie dołączył bowiem pełnomocnictwa strony upoważniającego go do działania w jej imieniu przed WSA, a Sąd rozpoznał sprawę z jego udziałem.
  5. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 292/06
    Poprzez zarzut naruszenia prawa materialnego nie można zwalczać ustaleń faktycznych ani oceny dowodów. Niepodważenie poprawności ustaleń faktycznych powoduje, że dla oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego miarodajny jest stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku
  6. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 274/06
    Naruszenie zasady związania oceną prawna stanowi kwalifikowaną wadę skutkującą stwierdzeniem nieważności decyzji w nowym postępowaniu. Sąd po to wyraża swoją ocenę w omawianym zakresie, by przy ponownym rozpoznawaniu sprawy zakres tej oceny nie był już przedmiotem rozpoznania.
  7. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 98/06
    W skardze kasacyjnej nie można zarzucać naruszenia prawa materialnego, gdy z uzasadnienia wynika, iż zdaniem wnoszącego ten środek odwoławczy, wadliwie ustalone zastały okoliczności stanu faktycznego bez wskazania przy tym jakie normy postępowania naruszył sąd pierwszej instancji w procesie kontroli legalności zaskarżonej decyzji
  8. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 82/06
    1. Zarzucając naruszenie prawa procesowego autor skargi kasacyjnej winien nie tylko wskazać przepisy procesowe naruszone zaskarżonym wyrokiem, ale opisać na czym polegało ich naruszenie przez sąd i wskazać istotny wpływ tego naruszenia na wynik sprawy. 2. Sąd administracyjny nie mógł wprost naruszyć art. 120, 121, 122, 187, 191 Ordynacji podatkowej bo dotyczą one postępowania przed organami podatkowymi, a nie postępowania przed Sądem.
  9. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1495/05
    1) W ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego, skarżąca nie może skutecznie powoływać się na błędne (kwestionowane przez stronę) ustalenie faktu.2) Umowy sprzedaży dotyczące rzeczy ze składu celnego, utworzonego na podstawie ustawy- Prawo celne, również podlegają opłacie skarbowej, gdyż w rozumieniu ustawy o opłacie skarbowej towary sprzedawane ze składu celnego niewątpliwie nie znajdują się za granicą, lecz w Polsce.
  10. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1461/05
    Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowień, a więc ukształtowanie w nich stosunku administracyjnego, materialnego i procesowego. Sąd uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne Zgodnie z treścią art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Jakkolwiek przepis ten wyraźnie o tym nie stanowi, naruszenie prawa materialnego może polegać na niezastosowaniu przepisu prawa materialnego
  11. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1484/05, II FSK 1485/05
    1) Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowanie w nich stosunku administracyjnego, materialnego i procesowego. Sąd, uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. 2) Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Jakkolwiek przepis ten wyraźnie o tym nie stanowi, naruszenie prawa materialnego może polegać na niezastosowaniu przepisu prawa materialnego.
  12. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1482/05, II FSK 1483/05
    1) W postępowaniu przed sądami administracyjnymi zastosowanie mają przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a nie Ordynacja podatkowa Już tylko z tej przyczyny zarzuty dotyczące naruszenia przepisów ostatnio wymienionej ustawy nie mogą stanowić podstawy skargi kasacyjnej. 2) Ulga podatkowa nie może bowiem wspierać tzw. samowoli budowlanej która podlega karze niezależnie od nakazu rozbiórki (art. 48 Prawa budowlanego). Stąd też należy podzielić pogląd Sądu l instancji, że jedynym dowodem przesądzającym o związku poniesionych wydatków z określonym w ustawie celem mieszkaniowym, którego realizacja wymaga pozwolenia na budowę jest to pozwolenie. Ten kto wykonuje prace budowlane bez wymaganego pozwolenia narusza prawo i nie może z tego tytułu odnosić jakichkolwiek korzyści - także w postaci ulgi podatkowej.
  13. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1240/05
    1) Art. 106 § 3 u.p.p.s.a. nie służy więc do zwalczania w postępowaniu sądowoadministracyjnym ustaleń faktycznych poczynionych przez organy administracyjne, z którymi strona się nie zgadza. Aby przeprowadzić uzupełniający dowód z dokumentów sąd musi powziąć wątpliwości, o której mowa w art. 106 § 3 u.p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku takiej wątpliwości nie miał i uznał, że stan faktyczny sprawy ustalony został przez organy podatkowe w sposób prawidłowy.2) Elementy zawarte w art. 65 § 2 Kodeksu cywilnego takie jak brzmienie oświadczeń woli stron przedmiotowej umowy, zamiar stron oraz cel umowy jak również okoliczności towarzyszące złożeniu oświadczenia należą do elementów stanu faktycznego sprawy, których nieuwzględnienie może zostać jedynie podnoszone w ramach podstawy kasacyjnej zawartej w art. 174 pkt 2 u. p. p. s. a. Autor skargi kasacyjnej, nie zarzucił skutecznie uchybień co do poczynionych w rozpoznawanej sprawie ustaleń w zakresie faktycznych okoliczności sprawy, co skutkuje uniemożliwieniem, z uwagi na związanie Sądu zarzutami skargi kasacyjnej, dokonania merytorycznej oceny wskazanego naruszenia art. 65§ 2 Kodeksu cywilnego, którego jako podstawę wskazano stanowi art. 174 pkt 1 u. p. p. s. a.
  14. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1149/05
    Zarzut naruszenia postępowania ma odnosić się do postępowania sądowego zakończonego zaskarżonym wyrokiem
  15. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1196/05
    1. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. podstawą skargi kasacyjnej może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.W świetle art. 176 u.p.p.s.a. podstawy skargi kasacyjnej powinny zostać uzasadnione. Ze względu na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi nie wystarczy jednak odwołać się do ogólnikowego stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego, czy też ewentualnie poprzeć to przywołaniem przepisu art. 174 u.p.p.s.a, ale konieczne jest wskazanie konkretnego przepisu prawa, oznaczonego numerem i ewentualnie jednostki . redakcyjnej (artykułu, paragrafu, ustępu), który został naruszony oraz na czym to naruszenie polegało. 2. Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia przepisów postępowania na wstępie należy wskazać, iż stosownie do art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzut ten może zostać uwzględniony jedynie wtedy, gdy uchybienie sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Użycie przez ustawodawcę słowa "wpływ" oznacza, że pomiędzy uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie orzeczeniem podlegającym zaskarżeniu powinien zachodzić związek przyczynowy. Związek ten nie musi być realny, wystarczy, że zaistniała hipotetyczna możliwość odmiennego wyniku sprawy. Ze względu na treść wskazanych przepisów należało przyjąć, iż wydając wyrok Sąd pominął istotne okoliczności faktyczne, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy (art. 106 § 4 p.p.s.a.) oraz to, iż był związany prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Pile z dnia 14 marca 2003 r. sygn. akt VU 5/00 o ukończeniu postępowania upadłościowego. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) skierowane zostały przede wszystkim przeciw uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (art. 141 § 4 p.p.s.a.) i powiązane z przepisami art. 106 § 4 i 170 p.p.s.a. Formułując ten zarzut nie wyjaśniono jednak na czym naruszenie tych przepisów polegało i czy miało taki charakter, iż mogło wpłynąć na wynik sprawy. Ze względu na treść wskazanych przepisów należało przyjąć, iż wydając wyrok Sąd pominął istotne okoliczności faktyczne, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy (art. 106 § 4 p.p.s.a.) oraz to, iż był związany prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Pile z dnia 14 marca 2003 r. sygn. akt VU 5/00 o ukończeniu postępowania upadłościowego. 3. W zwięzłym przedstawienia stanu faktycznego sprawy podano wszystkie niezbędne okoliczności i fakty, które miały istotny wpływ na ukształtowanie stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy. 4. Naruszenie przepisu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię oznacza niewłaściwe odczytanie przez sąd treści tego przepisu. Natomiast niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, albo że ustalony stan faktyczny błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej.
  16. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 88/06
    Będąc związany granicami skargi, tj. m.in. treścią przytoczonych w niej podstaw kasacyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do jej ?uzupełniania" o przepisy prawa w skardze kasacyjnej nieprzywołane. Taki pogląd prawny był już prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego między innymi w wyroku z dnia 21 kwietnia 2004r, sygn. akt FSK 181/04, ONSAiWSA 2004/2/36, w którym stwierdzono, że powołanie w skardze kasacyjnej wyłącznie przepisów procedury podatkowej mającej zastosowanie w postępowaniu przed organami podatkowymi w oderwaniu od przepisów postępowania sądowego nie pozwala traktować ich jako podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a.
  17. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 1140/05
    Słusznie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny przywołał art. 274 p.p.s.a., zgodnie z którym z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba, że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych niż brak dowodów.
  18. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 1116/05, I FSK 1118/05
    1. Art 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. pozwala sądowi administracyjnemu na uchylenie decyzji w przypadku naruszenia przepisów postępowania jedynie wówczas, gdy naruszenie tych przepisów mogło mieć wpływ na wynik sprawy, i to wpływ istotny. 2. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd dokonał oceny zasadności wszystkich zarzutów skargi, jakkolwiek wynik tej kontroli przedstawił w uzasadnieniu w sposób częściowo nadmiernie lapidarny. Można więc uznać, że w tym fragmencie uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie w pełni odpowiada wymogowi określonemu w art. 141 § 4 p.p.s.a. Nieprawidłowość ta nie ma jednak, w ocenie Sądu, żadnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a zatem nie może zmienić końcowej oceny, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, a skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
  19. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 1117/05
    Brak szczegółowego odniesienia się w uzasadnieniu wojewódzkiego sądu administracyjnego do niektórych zarzutów poniesionych w skardze do tego sądu, a uznanych przez Naczelny Sąd Administracyjny za nieuzasadnione, nie stanowi naruszenia prawa, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
  20. Postanowienie w sprawie interpretacji prawa podatkowego, sygnatura: FN3120/1-1/06
    Czy wnioskodawca, który wystąpił z wnioskiem w sprawie wyrażenie zgody na tymczasowe przetrzymywanie zwierzyny winien dokonać opłaty skarbowej i w jakiej kwocie za wydanie decyzji wyrażającej zgodę Starosty na tymczasowe przetrzymywanie zwierzyny w szczególnych przypadkach.
  21. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 943/05
    Porównanie regulacji prawnych obowiązujących przed 1 stycznia 2003 roku i od tej daty prowadzić musi do wniosku, że z punktu widzenia interesów strony nowa i stara regulacja nie różnią się istotnie. Tym samym zarzut zastosowania art. 70 § 1, § 4 oraz § 5 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązujacym od 1 stycznia 2003 r., to jest z nieuwzględnieniem art. 20 § 2 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw oraz ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym w roku 1998, przewidującym korzystniejsze zasady przedawnienia zobowiązań podatkowych, a w konsekwencji nieuznanie za przerwanie biegu przedawnienia czynności egzekucyjnych podjętych w roku 1998 należy uznać za chybiony.
  22. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 901/05
    1) Dla skutecznego zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji nie jest zatem wystarczające samo wskazanie na istnienie obowiązku organu odwoławczego wyznaczenia stronie terminu określonego w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej. Należy wykazać dlaczego w tej konkretnej sprawie ocena Sądu pierwszej instancji była błędna. Skoro Sąd ten uzasadnił swoje stanowisko tym, że organ odwoławczy nie prowadził postępowania odwoławczego ponad to, Które zostało przeprowadzone przez organ pierwszej instancji, to skuteczne podważanie tego stanowiska wymaga albo przytoczenia okoliczności świadczących o gromadzeniu dowodów przez organ odwoławczych albo też wskazania dowodów nieprzeprowadzonych przez ten organ, czego rezultatem mógłby być inny wynik sprawy. 2) Organ odwoławczy, na podstawie art. 123 § 1 i art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, zapoznaje stronę z materiałem dowodowym, a nie rozstrzygnięciem, jakie ma zamiar podjąć.
  23. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 999/05, I FSK 910/05
    Uchybienie niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego polega na tzw "błędzie w subsumcji, co wyraża się tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo, że ustalonego stanu faktycznego błędnie" nie podciągnięto "pod hipotezę określonej normy prawnej.Błędne zastosowanie prawa materialnego, czyli tzw. błąd subsumcji, to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej 3. Błędne zastosowanie (bądź nie zastosowanie) przepisów materialno-prawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji oznaczać to będzie brak możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie.
  24. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 912/05
    1. W skardze kasacyjnej należy wskazać konkretne naruszone przez Sąd zaskarżonym orzeczeniem przepisy prawa materialnego lub procesowego.W odniesieniu do prawa materialnego należy wykazać, na czym polegała dokonana przez Sąd l instancji ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie.Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać konkretne przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 2. W sytuacji gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego.
  25. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 610/05
    1. Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej w ogóle nie powołał art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co należy ocenić ujemnie, z petitum skargi wynika jednakże, iż została ona oparta zarówno na zarzucie naruszenia przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego. 2. Ponieważ Sąd I instancji uznał, iż w przedmiotowej sprawie nadpłata nie wystąpiła, bezprzedmiotowe byłoby zajmowanie się kwestią momentu powstania nadpłaty, o którym traktuje art. 73 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.
  26. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 532/05
    W przypadku zarzutu naruszenia prawa materialnego uzasadnienie powinno wskazywać na czym polegała błędna wykładnia wskazanego przepisu prawa materialnego, dokonana przez WSA dla potrzeb oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i jaka - zdaniem skarżącego - powinna być wykładnia prawidłowa bądź na czym polegało niewłaściwe zastosowanie takiego przepisu (błąd subsumpcji) i jakie powinno być stosowanie właściwe. Stawiając zarzut naruszenia przepisów procesowych skarżący winien wskazać jaki istotny wpływ to naruszenie miało na treść rozstrzygnięcia: czy gdyby WSA tego uchybienia nie popełnił możliwy byłby (co do istoty sprawy) inny wyrok.
  27. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 558/05
    1. Regulacje kodeksu spółek handlowych i ich konsekwencje na funkcjonowanie powstałej osoby prawnej miały wpływ na regulacje prawno-podatkowe, skoro ustawodawca w art. 17 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f w brzmieniu obowiązującym w 2002 r. za przychody z kapitałów pieniężnych uznał nominalną wartość udziałów (akcji) w spółce albo wkładów w spółdzielni objętych w zamian za wkład niepieniężny w innej postaci niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część. 2. Art. 17 ust.2 u.p.d.o.f. w zakresie ustalania wartości przychodów odsyła do odpowiedniego stosowania art. 19 u.p.d.o.f.. Słowo odpowiednie oznacza, że do ustalenia wartości przychodu określonego w art. 17 ust. 1 pkt 9 ma zastosowanie wyłącznie zdanie pierwsze art. 19 ust. 1 u.p.d.o.f 3. Nieruchomość (wkład niepieniężny) może mieć dla konkretnej spółki szczególną wartość w związku np. z jej strategicznym, z punktu widzenia planów gospodarczych, celem, który w odniesieniu do innych podmiotów rynkowych nie występuje. Przyjęcie jednak wykładni dokonanej przez sąd pierwszej instancji powodowałoby w istocie, że jednozanaczny zapis ustawy mógłby być odczytany wbrew jego literalnemu brzmieniu. Nie byłaby to już wartość nominalna wkładu niepieniężnego, a wartość ustalona przez biegłego.
  28. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 549/05
    Zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie sprowadza się do nieprawidłowego odniesienia normy prawa materialnego do ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego. Nie jest tym samym skuteczny, podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie bez kwestionowania ustalonego stanu faktycznego. Organy podatkowe, a następnie sąd I instancji słusznie więc stwierdziły, iż w rozpoznawanej sprawie nie było możliwe dokonanie przez skarżących odliczeń od dochodu na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 5 lit.d) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż nie spełnione zostały zawarte w tym przepisie przesłanki do dokonania odliczenia. Zakupiony lokal nie był nowowybudowanym, a jego zbywcą nie był podmiot, który wzniósł budynek zawierający ten lokal.
  29. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 311/05
    Skarga kasacyjna jest środkiem prawnym dalece sformalizowanym. Zgodnie z art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poza przytoczeniem podstaw kasacyjnych winna zawierać ich uzasadnienie. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej w części są wadliwie sformułowane, w sposób nie uwzględniający wymogów przewidzianych w art. 176 wymienionego prawa.
  30. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: I FSK 37/05
    W wypadku stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszenia przez organ podatkowy określonych przepisów procedury podatkowej i błędnego uznania, że naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Sąd ten nie dopuszcza się naruszenia tych przepisów, lecz właściwego przepisu procedury sądowo administracyjnej, przewidującego dokonywanie przez sąd oceny stwierdzonych uchybień proceduralnych organów podatkowych z punktu widzenia ich wpływu na wynik sprawy, czyli art. 145 pkt 1 lit. c) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
  31. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: II FSK 63/05, II FSK 64/05, II FSK 65/05
    Związanie NSA granicami skargi kasacyjnej wynikające z art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oznacza, iż kierunek i zakres badania legalności zaskarżonego orzeczenia, wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną. Konsekwencją powyższego jest również to, że Sąd nie może uzupełniać i domniemywać treści podstaw skargi kasacyjnej oraz jej wniosków wypowiadając się wyłącznie, co do trafności sformułowanych przez stronę elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej wyznaczających jej granice.
  32. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2508/04
    Przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w 2004 r. nie były przez sądy administracyjne stosowane ani wprost ani też odpowiednio. Przepisy tej ustawy zgodnie z postanowieniami jej art. 1 pkt 3 w jej części procesowej normują postępowanie podatkowe, kontrolę podatkową orasz czynności sprawdzające a więc są to przepisy procedury administracyjnej. Z przytoczonych powodów nie można uznać, że rozpoznawana skarga kasacyjna stanowiła podstawę do podważenia satnu faktycznego jaki wojewódzki sąd administracyjny uznał za ustalony przez organy podatkowe zgodnie z prawem.
  33. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2443/04
    Prawidłowe wskazanie podstaw kasacji jest elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej, właściwym tylko dla niej i nie ulegającym sanacji Przepisy o skardze kasacyjnej są w wysokim stopniu sformalizowane. Dlatego też ustawodawca, mając na względzie ochronę strony przed ryzykiem niewłaściwego, nieprecyzyjnego sformułowania zarzutów skargi, uniemożliwiającym jej rozpoznanie, wprowadził tzw. przymus adwokacki.
  34. Wyrok zwykłego składu NSA, sygnatura: FSK 2386/04
    1. Warunek posiadania kwalifikacji do szkolenia uczniów podatnik obowiązany jest spełnić już przy zatrudnieniu ucznia (zawarcia umowy o pracę ), a więc przez cały okres jego szkolenia. 2. Do wniosków stanowiących podstawę rozstrzygnięcia Sąd doszedł nie po przeprowadzeniu pierwszej w kolejności przy interpretowaniu norm prawa podatkowego wykładni gramatycznej lecz wykładni celowościowej, która nie wydaje sie uzasadniona i właściwa.
 

Sponsorem tej strony jest producent programu TaxMachine, wydajnego i prostego w obsłudze programu księgowego.