Teza:

dot. sposobu określenia sposobu obliczania rekompensaty przysługującej gminie z tytułu zwolenia gruntów znajdujących się w obrębie parku narodowego z podatku od nieruchomości

Zaskarżonym wyrokiem z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt V SA/Wa 432/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyniku rozpoznania skargi Gminy Z. uchylił decyzję Ministra Finansów z 23 września 2006 r., nr ST1-0341 988/2006/5113/2005 w przedmiocie przyznania Gminie z budżetu państwa rekompensaty z tytułu dochodów utraconych w związku ze zwolnieniem Tatrzańskiego Parku Narodowego w 2001 r. z podatku od nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oparł swoje ustalenia na następującym stanie faktycznym.

W związku ze zwolnieniem Tatrzańskiego Parku Narodowego z podatku od nieruchomości, Miasto Z. wnioskiem z dnia 19 lipca 2001 r. wystąpiło do Ministra Finansów o zwrot utraconych w roku 2001 dochodów z tego tytułu w kwocie 1.055.641,40 zł. Jako podstawę prawną żądania zwrotu z budżetu państwa powyższej kwoty gmina wskazała art. 14 ust. 13a ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz.. U. z 2001 r. Nr 99, poz. 1079 ze zm.).

Decyzje Ministra Finansów z dnia 4 grudnia 2001 r. oraz z dnia 22 stycznia 2002 r., którymi Minister odmówił zwrotu wnioskowanej przez Miasto Z. kwoty rekompensaty zostały uchylone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2002 r., sygn. akt III SA 548/02. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że pomimo uchylenia przez przepis art. 3 ustawy z dnia 14 listopada 2001 r. o zmianie ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w latach 1999-2001 oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 145, poz. 1623) z dniem 1 stycznia 2002 r. przepisu art. 14 ust. 13a ustawy ochronie przyrody, stanowiącego podstawę żądania zwrotu rekompensaty w niniejszej sprawie, w przepisach ustawy zmieniającej nie zawarto rozwiązań prawnych które wskazywałyby na wolę ustawodawcy, co do wycofania się z realizacji prawa, które przez okres niemalże 11 miesięcy niektórym jednostkom samorządu terytorialnego faktycznie przysługiwało. W konsekwencji, Minister Finansów winien ustalić dla gminy właściwa kwotę rekompensaty, która będzie podlegała zwrotowi z budżetu państwa.

Wydane w wyniku powtórnego rozpatrzenia wniosku Miasta Z. decyzje Ministra Finansów z dnia 26 marca 2003 r. oraz z dnia 29 sierpnia 2003 r., przyznające gminie należna rekompensatę w kwocie 212.758,35 zł, zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2004 r., sygn. akt III SA 2873/03 z uwagi na wadliwie przyjęte w sprawie ustalenia faktyczne, stanowiące podstawę określenia kwoty należnej rekompensaty.

Pismem z dnia 21 grudnia 2004 r. Gmina Z. podtrzymała wniosek o zwrot dochodów utraconych z tytuły zwolnienia Tatrzańskiego Parku Narodowego z podatku od nieruchomości. Ponownie przeprowadzając postępowanie wyjaśniające, Minister Finansów zwrócił się m.in. do Regionalnej Izby Obrachunkowej w Krakowie z wnioskiem o przeprowadzenie w Gminie Z. kontroli doraźnej w zakresie prawidłowości dokonanych zwolnień podatkowych. Przeprowadzona została również kontrola skarbowa w zakresie prawidłowości dokonanych przez Gminę Z. wyliczeń kwoty rekompensaty. Opierając się na ustaleniach wynikających z przeprowadzonego postępowania Minister Finansów decyzją z dnia 30 czerwca 2006 r. postanowił przyznać Gminie Z. rekompensatę w kwocie 241.713 zł; odmawiając jednocześnie przyznania rekompensaty w pozostałej żądanej przez wnioskodawcę części.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wyjaśnił, że zwolnienie z podatku od nieruchomości dotyczyć mogło gruntów objętych ochroną ścisłą, częściową lub krajobrazową, budynków i budowli trwale z gruntem związanych służących bezpośrednio osiąganiu celów z zakresu ochrony przyrody i odnosiło się w kontrolowanym zakresie do czterech rodzajów terenów: gruntów pod pozostałymi drogami (symbol - Dr) - 28,2154 ha, gruntów zadrzewionych i zakrzewionych (symbol LzV) - 0,5800 ha, gruntów - terenów różnych (symbol - Tr) - 313,2573 ha oraz gruntów pod wodami stojącymi (symbol - Ws) - 28,2597 ha. Stosując obowiązujące w 2001 r. stawki podatku od nieruchomości, w ocenie Ministra Finansów, utracony przez Gminę Z. dochód - w związku ze zwolnieniem TPN z podatku od nieruchomości - nie był wyższy od ustalonej kwoty rekompensaty. Minister zaznaczył, że zróżnicowanie przez wnioskodawcę opodatkowania według dwóch okresów obliczeniowych (za miesiące marzec-sierpień 2001 r. żądana rekompensata miałaby wynosić 540.599,08 zł, za okres wrzesień-grudzień 2001 r. - 96.685,04 zł) było niepoprawne, albowiem na wysokość rekompensaty nie miało wpływu wydanie przez Starostę Tatrzańskiego decyzji z dnia 27 lipca 2001 r., zatwierdzającej operat ewidencyjno-kartograficzny założenia ewidencji gruntów i budynków obrębu 172¬Z; . W ocenie organu, grunty objęte decyzja Starosty Tatrzańskiego nie zmieniły swojego charakteru po zatwierdzeniu ewidencji, a więc opisaniu w rejestrach geodezyjnych stanu istniejącego. Odnosząc się do żądania przyznania wyższej rekompensaty za okres marzec-sierpień 2001 r. z uwagi na to, że w okresie tym nie istniał żaden operat ewidencyjny, na podstawie którego można by ustalić grunty podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, Minister wyjaśnił, iż takie stanowisko jest nieuzasadnione w sytuacji, gdy funkcjonowała ewidencja oparta na katastrze austriackim, która zgodnie z przepisem art. 6 ust. 1 dekretu z dnia 2 lutego 1955r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 6, poz. 32), do czasu sporządzenia podstawowych map ewidencyjnych, mogła być wykorzystywana dla celów ewidencji gruntów i budynków.

W wyniku rozpoznania wniosku Gminy Z. o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Finansów decyzja z dnia 23 września 2006 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 30 czerwca 2006 r., podkreślając w uzasadnieniu, że charakter ewidencji funkcjonującej przed lipcem 2001 r. nie miał rozstrzygającego znaczenia przy ustalaniu rekompensaty należnej Gminie Z., albowiem jej wysokość uwzględnia dane zawarte w dokumentach urzędowych, tj. ewidencji gruntów i budynków dla obrębu 172-Z.

W skardze na powyższą decyzję Gmina Z. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji z 23 września 2006 r. w całości, a także uchylenie poprzedzającej to rozstrzygnięcie decyzji Ministra Finansów z dnia 30 czerwca 2006 r. w części dotyczącej odmowy przyznania rekompensaty w wysokości 395.571 zł. W uzasadnieniu skargi skarżąca Gmina wskazała między innymi, że dane wynikające z decyzji Starosty Tatrzańskiego zatwierdzającej operat ewidencyjny-kartograficzny założenia ewidencji gruntów i budynków obrębu 172-Z. mogą stanowić podstawę do ustalenia rekompensaty dopiero od dnia, gdy decyzja ta stała się ostateczna. Wbrew stanowisku Ministra Finansów nie było zatem żadnych podstaw prawnych, ażeby uznać, ze w okresie od marca do sierpnia 2001 r. grunty w Tatrzańskim Parku Narodowym były sklasyfikowane tak samo jak w okresie wrzesień-grudzień 2001 r.

Dokonując oceny prawnej zaskarżonej decyzji Ministra Finansów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd wskazał, że uchylając zaskarżona decyzję uwzględnił okoliczności, które nie zostały podniesione w skardze, a polegające na niezrealizowaniu w kontrolowanym postępowaniu przez Ministra Finansów wymogu podjęcia wszelkich czynności zmierzających do ustalenia na ile dane zawarte w dokumentacji katastru austriackiego dla obszaru obecnego obrębu 172-Z., mogły odbiegać od danych zawartych w decyzji Starosty Tatrzańskiego z dnia 27 lipca 2001 r., zatwierdzającej operat opisowo-kartograficzny założenia ewidencji gruntów i budynków obrębu 172-Z.

Zdaniem Sądu, istotne znaczenie dla prawidłowego wyliczenia należnej Gminie Z. rekompensaty z tytułu utraconych w okresie od 1 marca do 31 sierpnia 2001 r. dochodów w związku ze zwolnieniem Tatrzańskiego Parku Narodowego z podatków i opłat posiadała informacja zawarta w piśmie Starosty Tatrzańskiego z dnia 10 sierpnia 2006 r., iż w ramach ewidencji opartej na katastrze austriackim określone były numery działek, użytki gruntowe oraz powierzchnie działek, a ewidencja dotychczasowa była podstawą do założenia ewidencji gruntów i budynków dla obrębu 172 - Z., w granicach TPN. Nie uprawnione było zatem stanowisko Burmistrza Miasta Z., że dla obszaru obejmującego obecnie obręb 172 - Z. dokumentacja katastru austriackiego nie pozwalała na dokonanie określenia rodzajów użytków gruntowych w TPN.

Sąd wskazał, że analiza porównawcza dostępnych w Starostwie Powiatowym w Z. danych wynikających z klasyfikacji gruntów, określonej w katastrze austriackim i kompleksowej klasyfikacji z lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku oraz danych zawartych w zatwierdzonym decyzją z dnia 27 lipca 2001 r. operacie ewidencyjno-kartograficznym była niezbędna dla dokonania prawidłowego wyliczenia kwoty rekompensaty przysługującej Gminie Z. Za niewystarczające uznał Sąd oparcie rozstrzygnięcia w tym zakresie jedynie na informacji uzyskanej z TPN, z której wynikało, iż w okresie od marca do grudnia 2001 r. nie zaszły żadne zmiany w stanie posiadania TPN gruntów, budynków i budowli znajdujących się w obrębie 172-Z. Zdaniem Sądu ocena taka jest tym bardziej uzasadniona, że jak wynika z protokołu z czynności sprawdzających inspektora kontroli skarbowej, ewidencja gruntów prowadzona przez TPN w oparciu o Księgę ewidencji gruntów w lasach państwowych określała użytki wprowadzając własne nazewnictwo. Ewidencja ta nie miała powiązań z ewidencją gruntów i budynków prowadzoną przez Starostę Tatrzańskiego i nie zawierała symboli klasyfikacji gruntów.

Sąd stwierdził, że brak szczegółowej analizy powyższych okoliczności uzasadniał ocenę, iż Minister Finansów nie dopełnił obowiązku wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, czym naruszył art. 7 i 77 k.p.a. W opinii Sądu, skoro niewyczerpane zostały wszystkie możliwości zmierzające do zebrania dowodów i ustalenia stanu faktycznego sprawy, przedwczesnym było zajmowanie stanowiska w kwestii oceny naruszenia przepisów materialnoprawnych.

W skardze kasacyjnej Minister Finansów wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, albo uchylenie wyroku i rozpoznanie skargi Gminy Z

Skargę kasacyjną Minister Finansów oparł na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270), dalej: p.p.s.a., zarzucając wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż Minister Finansów nie dopełnił obowiązku wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. naruszył art. 7 i 77 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Minister Finansów podał; że nie zgadza się z ocena Sądu, iż stan faktyczny sprawy nie został wszechstronnie wyjaśniony, albowiem organ przeprowadził wyczerpujące postępowanie dowodowe, którego celem było ustalenie stanu faktycznego niezbędnego do obliczenia wysokości rekompensaty z tytułu dochodów utraconych przez Gminę Z. w 2001 r.

Minister Finansów w sposób nie budzący wątpliwości określił grunty położone na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego, podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości i zwolnione z tego podatku na podstawie art. 14 ust. 13 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody, co nastąpiło na podstawie danych przedstawionych przez stronę wnioskującą o rekompensatę, opinii Regionalnej Izby Obrachunkowej w Krakowie oraz kontroli skarbowej przeprowadzonej w Gminie Z.

W ocenie organu, zarzut niedopełnienia obowiązków wynikających z art. 7 i 77 k.p.a. byłby uzasadniony wówczas, gdyby w postępowaniu administracyjnym w sprawie ustalenia wysokości rekompensaty odstąpiono od zbadania danych zawartych w ewidencji zatwierdzonej decyzja Starosty Tatrzańskiego, tymczasem Minister Finansów ustalił wysokość należnej Gminie rekompensaty kierując się przede wszystkim danymi z ewidencji gruntów i budynków obrębu 172-Z., zatwierdzonej decyzją Starosty Tatrzańskiego z dnia 27 lipca 2001 r.

Wnoszaczy skargę kasacyjną nie zgodził się też ze stanowiskiem, że analiza materiałów archiwalnych przekazanych przez Gminę Z. Starostwu Powiatowemu w Z. ma istotne znaczenie, skoro istnieje aktualna ewidencja gruntów i budynków, która posłużyła do ustalenia rekompensaty. Zdaniem Ministra, materiały archiwalne mogą mieć charakter pomocniczy. Jeśli takie materiały nie zostałyby przeanalizowane, to byłoby to naruszenie przepisów postępowania, jednak nie mające wpływu na wynik sprawy. W postępowaniu o ustalenie wysokości rekompensaty Minister Finansów zbadał jednak i ten aspekt sprawy, co znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym oraz uzasadnieniu zaskarżonych decyzji Ministra Finansów z dnia 30 czerwca 2006 r. oraz 23 września 2006 r. Minister Finansów wydał swoje rozstrzygnięcia po przeanalizowaniu całego materiału dowodowego, nie ograniczając się wyłącznie do informacji uzyskanych z Tatrzańskiego Parku Narodowego, co wadliwie zarzucił organowi Sąd I instancji. Minister Finansów wskazał w związku z tym, że fakt, iż w okresie od marca do grudnia 2001 r. nie zaszły zmiany w zakresie stanu posiadania gruntów, budynków i budowli, należących do Tatrzańskiego Parku Narodowego, wynikał m.in. z opinii Regionalnej Izby Obrachunkowej w Krakowie, a także decyzji Starosty Tatrzańskiego z dnia 27 lipca 2001 r. oraz pisma Starostwa Powiatowego z dnia 10 sierpnia 2006 r.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Starosta Tatrzański wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest zasadna i skutkuje uchyleniem zaskarżonego wyroku oraz przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym-zdaniem skarżącego- uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie strona wnosząca skargę kasacyjną domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku wskazała na naruszenie przez Sąd I instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 k.p.a. i podniosła, że brak było podstaw do uchylenia decyzji wydanej po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z akt sprawy wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stanął na stanowisku, iż organ administracji publicznej nie dokonał analizy porównawczej danych wynikających z klasyfikacji gruntów określonych w austriackim katastrze nieruchomości i klasyfikacji z lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku z danymi wynikającymi z zatwierdzonego decyzja z 27 lipca 2001 r. operatu ewidencyjno-kartograficznego. W ocenie Sądu I instancji, wskazane uchybienie stanowiło naruszeniu przez organ administracji publicznej zasad wynikających z treści art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. oraz przesądzało o braku wszechstronnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Jednocześnie Sąd I instancji wskazał, że stosując zasadę określona w art. 134 p.p.s.a. uwzględnił okoliczności, które nie były podnoszone w skardze. W tym miejscu przypomnieć wiec należy, że przepis art. 134 p.p.s.a. realizuje podstawową konstytucyjną kompetencję sądów administracyjnych, jaką jest kontrola działalności organów administracji publicznej. Z. treści wskazanej wyżej normy prawnej wynika, że wojewódzkie sądy administracyjne, odmiennie od tego jak to jest w przypadku Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, mają natomiast obowiązek rozstrzygać w granicach danej sprawy. Stosownie do treści tegoż przepisu prawa zakres sądowej kontroli wyznacza przedmiot danej sprawy administracyjnej, wyprowadzony z podstawy prawnej rozstrzygnięcia i poza ten zakres Sąd I instancji nie jest władny wyjść. Natomiast w ramach przedmiotu danej sprawy sąd administracyjny ma obowiązek dokonać wszechstronnej kontroli legalności sprawy i to bez względu na treść zarzutów zawartych w skardze. Podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oceniał legalność rozstrzygnięcia organów administracji publicznej dotyczącego ustalenia wysokości rekompensaty dla Gminy Z. z tytułu utraconych dochodów w postaci podatku od nieruchomości w związku z ustawowym zwolnieniem Tatrzańskiego Parku Narodowego z podatków i opłat w 2001 roku. W tym miejscu należy także przypomnieć, że sprawa zwrotu Gminie Z. utraconych dochodów z tytułu zwolnienia od podatku od nieruchomości Tatrzańskiego Parku Narodowego na podstawie art. 14 ust. 13 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2001 r. Nr 99, poz. 1079 ze zm.) była już przedmiotem rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny. W wyroku z dnia 12 czerwca 2002 r., sygn. akt III SA 548/02 Sąd, uchylając decyzję Ministra Finansów, przesądził co do zasady, iż Gminie Z., na podstawie art. 14 ust. 13a ww. ustawy przysługuje rekompensata z budżetu państwa w związku z przyznanym w art. 14 ust. 13 tejże ustawy zwolnieniem Tatrzańskiego Parku Narodowego od podatku od nieruchomości. Biorąc pod uwagę treść wniosku o przyznanie rekompensaty oraz uwzględniając wysokość rekompensaty ustalona przez Ministra Finansów w akcie, który w wyniku rozpoznania skargi, wyrokiem z dnia 25 października 2004 r., sygn. akt III SA 2873/03, wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, został uchylony, stwierdzić należy, iż między wskazanymi stronami istnieje spór co do wysokości należnej rekompensaty. Jak wykazało postępowanie administracyjne prowadzone w rozpoznawanej sprawie istotą tegoż sporu jest to, czy do klasyfikowania gruntów położonych w obrębie 172 znajdujących się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego należy wykorzystywać (dla okresu czasu wskazanego we wniosku) dane dotyczące tych gruntów zawarte w zatwierdzonym decyzją Starosty Tatrzańskiego z 27 lipca 2001 r., operacie opisowo kartograficznym ewidencji gruntów i budynków obrębu 172-Z., przyjmując tak jak to uczynił organ administracji publicznej, iż dane te winny mieć zastosowanie także do ustalania rekompensaty za okres poprzedzający wydanie wskazanej wyżej decyzji, czy też (jak wskazuje Gmina Z.) należy dokonać podzielenia okresu czasu objętego treścią wniosku o wypłatę rekompensaty na dwa podokresy, do których znajdowałyby zastosowanie dane dotyczące klasyfikacji gruntów wywodzące się z różnych źródeł prawa. W tym zakresie Gmina Z. wskazuje, iż do chwili, gdy decyzja o zatwierdzeniu ww. operatu opisowo-kartograficznego ewidencji gruntów i budynków nie stała się ostateczna, dla klasyfikowania gruntów i budynków w celu ustalenia wysokości rekompensaty należy przyjmować dane zawarte w innych dokumentach niż powołany wyżej operat ewidencji gruntów i budynków, a w szczególności należy mieć na uwadze dane dotyczące tych gruntów zawarte w katastrze austriackim i klasyfikacji z lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku. Rozstrzygnięcie tej zasadniczej kwestii pozwoli w dalszej kolejności ustalić, czy w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia przez organ administracji publicznej zasad określonych w art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. Dla prawidłowości rozstrzygnięcie niniejszej sprawy niezbędne jest zajęcie stanowiska w omawianym wyżej zakresie. Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdzenie, iż "...analiza porównawcza dostępnych w Starostwie Powiatowym w Z. danych wynikających z klasyfikacji gruntów określonej w katastrze austriackim i kompleksowej klasyfikacji z lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku oraz danych zawartych w zatwierdzonym decyzją z dnia 27 lipca 2001 r. operacie ewidencyjne-kartograficznym jest niezbędna dla dokonania prawidłowego wyliczenia kwoty przysługującej Gminie Miasto Z. rekompensaty" nie może uzasadniać stanowiska Sądu I instancji o naruszeniu przez organ administracji publicznej zasad określonych w przepisach art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. Taka konkluzja Sądu bez jednoznacznego stanowiska odnoszącego się do zasadniczego problemu jest co najmniej przedwczesna. Ponadto odwołanie się do konieczności dokonywania porównania zasobów archiwalnych z obowiązująca ewidencja gruntów winno wskazywać jakie znaczenie ta okoliczność może mieć z punktu widzenia prawidłowości ustalania stanu faktycznego. Z tego punktu widzenia uznać należy, iż Sąd I instancji nie dokonał pełnej oceny treści rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym nie dokonał pełnej weryfikacji zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Organ administracji publicznej obliczył wysokość rekompensaty biorąc za podstawę dane zawarte w operacie opisowo-kartograficznym ewidencji gruntów i budynków, zatwierdzonym decyzją Starosty Tatrzańskiego z 27 lipca 2001 roku. Stosownie do treści art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zmianami) podstawą do wymiaru podatków winny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Zasada ta znalazła swoje potwierdzenie także w treści art. 2 ust. 2 ustawy z 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121 poz. 844 ze zmianami), w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji, w którym to przepisie wskazuje się na ewidencję gruntów i budynków jako dokument rozstrzygający o klasyfikacji gruntów.

Mając powyższe na uwadze i stwierdzając, iż skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. oraz art. 203 pkt. 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust.2 pkt.1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 163 poz.1349 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.