Pytanie:

Opodatkowanie podatkiem od nieruchomości kabin telefonicznych i półkabin telefonicznych.

Wnioskiem z dnia 4 kwietnia 2006 r. Spółka zwróciła się do tutejszego organu podatkowego o wydanie pisemnej interpretacji w trybie art. 14a ww. ustawy Ordynacja podatkowa co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego w sprawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości kabin telefonicznych i półkabin telefonicznych.Zgodnie z art. 14 § 2 ww. ustawy Spółka zawarła jednocześnie własne stanowisko w sprawie stwierdzając, że kabiny i półkabiny telefoniczne stanowią obiekty małej architektury i tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Na poparcie swojego stanowiska Spółka przedłożyła pismo Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego z dnia 20 lutego 2006 r., w którym wskazano, że wolno stojące budki telefoniczne trwale związane z gruntem, jak i półkabiny telefoniczne montowane na słupku, można uznać za obiekty małej architektury, w rozumieniu art. 3 pkt 4 ustawy - Prawo budowlane.

Rozpatrując wniosek Spółki tutejszy organ podatkowy zważył co następuje:

Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 z późniejszymi zmianami) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy budynek to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocy przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Natomiast za budowlę rozumie się obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związany z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.
Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późniejszymi zmianami) przez obiekt budowlany należy rozumieć:

1. budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi,
2. budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkowa wraz z instalacjami i urządzeniami,
3. obiekt małej architektury.

Budynkiem w rozumieniu tej ustawy jest obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomota przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Budowla zaś, jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związany z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkowa.
Przez obiekty małej architektury, stosownie do ustawy Prawo budowlane, należy rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności:

1. kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury,
2. posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej,
3. użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki.

Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, iż obiekt budowlany podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki przewidzianej dla budynków lub ich części, jeśli posiada wszystkie elementy zawarte w definicji budynku określonej w art. 1a ww. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Jeśli obiekt budowlany nie zawiera któregokolwiek elementu ze wskazanych w definicji budynku, jest budowla w rozumieniu ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki przewidzianej dla budowli, jeżeli jest związany z działalnością gospodarcza. Natomiast obiekty małej architektury nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

We wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji Spółka wskazała, że zasadniczym kryterium zaliczenia obiektu budowlanego do obiektu małej architektury jest jego niewielki rozmiar, a w definicji obiektu małej architektury użycie przez ustawodawcę słowa "w szczególności" spowodowało, iż lista obiektów małej architektury nie została zamknięta, dlatego też uwzględniając niewielki rozmiar kabin i półkabin telefonicznych należy - zdaniem Spółki - zakwalifikować je do obiektów małej architektury. W ocenie tutejszego organu podatkowego, ustawodawca w definicji obiektów małej architektury wskazuje na charakter funkcjonalny tych obiektów. Wprawdzie katalog funkcji obiektów małej architektury nie został zamknięty, ale z wymienionych przez ustawodawcę funkcji można stwierdzić, iż obiekty małej architektury w żadnym z wymienionych przypadków nie są obiektami usługowymi, natomiast kabiny telefoniczne i półkabiny telefoniczne są takimi obiektami i służy prowadzeniu działalności gospodarczej przez Spółkę (sprzedaż usług telekomunikacyjnych). Dlatego też nie można kabin i półkabin telefonicznych zaliczyć do obiektów małej architektury i wyłączyć z opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Ponadto art. 29 ww. ustawy Prawo budowlane wskazuje, iż pozwolenia na budowę nie wymaga budowa m.in. wolno stojących kabin telefonicznych, szaf i słupków telekomunikacyjnych (art. 29 ust. 1 pkt 7) oraz obiektów małej architektury (art. 29 ust. 1 pkt 22). Taki zapis przedmiotowego artykułu, zdaniem tutejszego organu podatkowego powoduje, że ustawodawca wyraźnie odróżnia obiekty małej architektury od wolno stojących kabin telefonicznych wymieniając je w odrębnych punktach. Gdyby kabiny i półkabiny w rozumieniu przepisów prawa budowlanego były obiektami małej architektury bezzasadne byłoby wymienianie ich jako odrębnych obiektów, na budowę których nie jest wymagane pozwolenie.

Reasumując powyższe należy stwierdzić: jeżeli kabiny telefoniczne będące w posiadaniu Spółki zawierają wszystkie elementy określone w definicji budynku (art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych) winne być opodatkowane podatkiem od nieruchomości jako budynki, jeśli nie posiadają wszystkich elementów określonych w definicji budynku podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle. Natomiast półkabiny telefoniczne nie posiadają wszystkich elementów budynku (np.: brak cechy wydzielenia z przestrzeni za pomocy przegród budowlanych) winny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości jako budowle.

Niniejsza interpretacja dotyczy stanu faktycznego i stanu prawnego obowiązującego na dzień złożenia wniosku.
Przedstawiona w niniejszym postanowieniu interpretacja może zostać zmieniona lub uchylona w drodze decyzji w trybie określonym w art. 14b § 5.
Na niniejsze postanowienie służy prawo wniesienia zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie za pośrednictwem Wydziału Finansowego Urzędu Miasta Lublin, w terminie 7 dnia od dnia otrzymania niniejszego postanowienia, uiszczając opłatę skarbowi w wysokości 5 zł oraz 0,50 zł za każdy załącznik.
Zażalenie przeciw postanowieniu powinno określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem zażalenia oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie.