Istota interpretacji:

Konieczność odprowadzenia na rachunek Urzędu Skarbowego kwoty podatku należnego wynikającego z faktury VAT dokumentującej wydanie opinii przez biegłego sądowego.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca - z tytułu wykonywania czynności biegłego sądowego (polegających na wydawaniu opinii na rzecz sądów) - jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług od dnia 14 stycznia 2008r. Wykonanie opinii dokumentuje fakturami VAT i podatek należny wynikający z tych faktur odprowadza co miesiąc do Urzędu Skarbowego.

Ponadto Wnioskodawca stwierdził, iż niektóre sądy odmawiają mu przyznawania kwoty podatku VAT wypłacając tylko kwotę netto z faktury, opierając się na uchwale Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia 2006r. IIICZP127/06, z której wynika, że Sąd przyznaje biegłemu wynagrodzenie bez uwzględnienia podatku VAT, ponieważ w obecnych przepisach brak jest podstawy obciążania z tego tytułu sądu podatkiem VAT.

Od kwoty netto Sąd potrąca zaliczkę na podatek dochodowy.

Jednocześnie Wnioskodawca stwierdził, iż na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług spoczywa na nim obowiązek odprowadzenia podatku VAT.

W sytuacji, w której sądy przyznały Wnioskodawcy podatek VAT został on przez niego odprowadzony, w trzech przypadkach nie został odprowadzony.

W związku z opisanym stanem faktycznym zadano następujące pytanie:

Czy skoro Sąd odmawia Wnioskodawcy przyznania kwoty podatku VAT i w związku z tym Wnioskodawca jej nie otrzymał, to nie odprowadzenie podatku VAT do Urzędu Skarbowego jest prawidłowe...

Zdaniem Wnioskodawcy - skoro nie została mu przyznana przez Sądy kwota podatku VAT i jej nie otrzymał nie może tej kwoty odprowadzić do Urzędu Skarbowego. Nie może odprowadzić podatku VAT od kwoty netto, bo od tej kwoty sąd potrącił zaliczkę na podatek dochodowy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 11, poz. 535 ze zm.) podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na rezultat takiej działalności.

W świetle art. 15 ust. 2 ww. ustawy, działalność gospodarcza obejmuje m.in. wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność ta została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.

Jednocześnie w art. 15 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług wymieniono czynności, których nie uznaje się za wykonywaną samodzielnie działalność gospodarczą.

Przepis art. 15 ust. 3 pkt 3 tej ustawy wyłącza z opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności, z tytułu których przychody zostały wymienione w art. 13 pkt 2 - 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), o ile wykonujący te czynności są związani ze zlecającym ich wykonywanie prawnymi więzami tworzącymi stosunek prawny pomiędzy zlecającym wykonanie czynności i wykonującym zlecane czynności co do warunków wykonywania tych czynności, wynagrodzenia i odpowiedzialności zlecającego wykonanie tych czynności wobec osób trzecich.

Zgodnie z przepisem art. 13 pkt 6 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się przychody osób, którym organ władzy lub administracji państwowej albo samorządowej, sąd lub prokurator na podstawie właściwych przepisów zlecił wykonanie określonych czynności, a zwłaszcza przychody biegłych w postępowaniu sądowym, dochodzeniowym i administracyjnym (…).

Aby czynności osoby fizycznej nie były uznawane za wykonywaną samodzielnie działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, muszą być spełnione warunki, określone w cyt. wyżej art. 15 ust. 3 pkt 3 tej ustawy, a mianowicie: związanie wykonującego czynności ze zlecającym ich wykonanie prawnymi więzami tworzącymi stosunek prawny pomiędzy zlecającym wykonanie czynności i wykonującym zlecane czynności co do warunków wykonywania tych czynności, wynagrodzenia i odpowiedzialności zlecającego wykonanie tych czynności.

Ponieważ przy sporządzaniu opinii przez biegłego sądowego nie jest spełniony ww. warunek dotyczący odpowiedzialności zlecającego wykonanie czynności - biegły odpowiada osobiście za wykonywane przez siebie czynności - to sporządzenie takiej opinii stanowi czynność opodatkowaną podatkiem od towarów i usług.

W myśl art. 106 ust. 1 ww. ustawy o podatku od towarów i usług podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16.

Stosownie natomiast do postanowień art. 108 ust. 1 ww. ustawy o podatku od towarów i usług w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty.

A zatem samo wystawienie faktury z wykazanym w niej podatkiem obliguje Wnioskodawcę do jego zapłaty.

Jednakże jak wynika z art. 90 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.) wysokość wynagrodzenia biegłego za wykonaną pracę określa się, uwzględniając wymagane kwalifikacje, potrzebny do wydania opinii czas i nakład pracy, a wysokość wydatków niezbędnych do wykonania czynności - na podstawie złożonego rachunku.

Zatem przedłożona przez Wnioskodawcę faktura stanowi podstawę do określenia przez sąd wynagrodzenia biegłemu sądowemu - przy zachowaniu ww. warunków dotyczących kwalifikacji, czasu pracy, wydatków biegłego sądowego.

W sytuacji przyznania przez sąd prawomocnym postanowieniem należności - wynagrodzenia w wysokości różnej od określonej na fakturze Podatnik może dokonać korekty rozliczenia podatku od towarów i usług z tytułu otrzymanego wynagrodzenia na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 95, poz. 798 ze zm.).

W związku z powyższym należy mieć na uwadze przepis art. 29 ust. 1 ww. ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.

Biorąc pod uwagę przytoczony przepis, kwotą należną z tytułu sprzedaży - czyli z tytułu świadczenia usługi polegającej na wydaniu opinii - jest otrzymane z sądu wynagrodzenie. Obrotem dla biegłego sądowego - w myśl cyt. przepisu art. 29 ust. 1 ustawy o VAT - jest kwota wynagrodzenia pomniejszona o kwotę należnego podatku.

Tym samym, w zakresie podatku od towarów i usług, kwota należna biegłemu sądowemu (w postaci wynagrodzenia) z tytułu świadczenia usług na rzecz sądu obejmuje również kwotę podatku VAT.

Zatem w kwocie należnej biegłemu sądowemu - z tytułu sporządzenia opinii - jest już zawarty podatek VAT, w związku z czym Wnioskodawca powinien z tego tytułu odprowadzić należny podatek od towarów i usług.

W myśl art. 99 ust. 1 ww. ustawy o podatku od towarów i usług podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10 i art. 133.

Stosownie do postanowień z art. 103 ust. 1 ww. ustawy o VAT podatnicy są obowiązani, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania podatku za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek urzędu skarbowego, z zastrzeżeniem ust. 2-4 i art. 33.

W świetle cyt. przepisów nie można zgodzić się ze stanowiskiem, iż nieprzyznanie kwoty podatku VAT przez Sąd zwalnia Wnioskodawcę z obowiązku odprowadzenia podatku VAT z faktury dokumentującej wykonanie czynności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług.

Na fakt konieczności odprowadzenia podatku VAT z faktury nie ma wpływu również decyzja sądu o potraceniu od wypłaconej kwoty zaliczki na podatek dochodowy. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

W związku z powyższym stanowisko Podatnika przedstawione we wniosku z dnia 14 stycznia 2008r. - uzupełnionym pismem z dnia 15 lutego 2008r. - uznać należy zanieprawidłowe.

Na marginesie tut. Organ zauważa, iż zgodnie z art. 155 ustawy o podatku od towarów i usług w przypadkach nieuregulowanych w odrębnych przepisach, do przychodów opodatkowanych podatkiem dochodowym od osób fizycznych nie zalicza się należnego podatku od towarów i usług oraz zwróconej różnicy podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.