Istota interpretacji:

Stawka przy sprzedaży zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Zgodnie z zapisem aktu notarialnego Wnioskodawczyni jako komplementariusz wnosi do spółki wkład niepieniężny w postaci aportu zorganizowaną część przedsiębiorstwa, prowadzonego przez nią w ramach działalności gospodarczej. Wkład został wyceniony na kwotę 40.000 zł. Podatnik wystawił fakturę VAT, gdzie w pozycji wartość netto widnieje kwota 40.000 zł, stawka VAT – nie podlega (zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług), kwota brutto 40.000 zł.

Należy dodać, że Podatnik w dalszym ciągu prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą (na podstawie wpisu do Ewidencji Działalności Gospodarczej) i przekazał tylko zorganizowaną część przedsiębiorstwa, która zapewnia spółce prowadzenie działalności gospodarczej (między innymi: sprzęt biurowy, umowy z klientami, pracownicy).

W uzupełnieniu z dnia 6 lipca 2010 r. Zainteresowana wskazała, iż majątek wniesiony aportem do spółki komandytowej na płaszczyźnie organizacyjnej, był wyodrębnionym zespołem składników materialnych i niematerialnych, które mogły stanowić niezależne przedsiębiorstwo. W skład przedsiębiorstwa prowadzonego przez Wnioskodawczynię, a następnie wniesionego aportem do spółki komandytowej wchodziły ruchomości stanowiące wyposażenie biura, tj. biurka, krzesła, regały, lampy, urządzenia i sprzęt biurowy w postaci termoblindownicy, komputerów, drukarki, centrali telefonicznej, aparatów telefonicznych. Nadto, wniesiono do spółki dobra niematerialne w postaci umów z klientami wraz ze sprawami tych klientów prowadzone przez Kancelarię oraz wierzytelności od przekazanych klientów z tytułu nieopłaconych faktur. Przedmiotem aportu do spółki były również zobowiązania wobec pracowników, zleceniobiorców, usługodawców i współpracowników. Wniesiono również licencje do oprogramowania komputerowego. Zaznaczyć w tym miejscu należy, iż dobra materialne i niematerialne wniesione do spółki komandytowej były zamortyzowane. Aport nie dotyczył nieruchomości.

Majątek wniesiony aportem do spółki komandytowej na płaszczyźnie finansowej pozwalał na autonomiczne funkcjonowanie w obrocie gospodarczym. Na podstawie prowadzonej ewidencji indywidualnej działalności gospodarczej możliwe było przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań wyodrębnionej działalności, przez co możliwe było określenie jego wyniku finansowego. Zorganizowana część przedsiębiorstwa mogła bowiem być niezależnym przedsiębiorstwem.

Wnioskodawczyni prowadzi i prowadziła działalność usługową w zakresie usług prawnych. Działalność prowadzona jest w formie kancelarii.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy Podatnik zastosował prawidłową stawkę podatku od towarów i usług w wystawionej fakturze na rzecz spółki komandytowej...

Zdaniem Wnioskodawczyni, zastosowana stawka (nie podlega) w wystawionej fakturze VAT na rzecz Spółki komandytowej jest prawidłowa.

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, działając z upoważnienia Ministra Finansów, wydał w dniu 29 lipca 2010 r. interpretację indywidualną nr ILPP1/443-512/10-4/AW, w której stanowisko Wnioskodawczyni uznał za nieprawidłowe.

W interpretacji wskazano, iż zgodnie z przepisami ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), w analizowanej sprawie transakcja polegająca na wniesieniu wkładu niepieniężnego w postaci składników majątkowych, prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi składnikami jak właściciel, zatem jest czynnością podlegającą przepisom ustawy (art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy) i opodatkowaną na zasadach ogólnych, tj. według właściwych stawek podatkowych lub z zastosowaniem zwolnienia, o ile takie wynika z przepisów. Czynność ta powinna być zatem udokumentowana fakturą VAT, spełniającą wymogi wskazane w § 5 rozporządzenia.

Reasumując, wystawiona przez Podatnika faktura VAT na rzecz spółki komandytowej dokumentująca czynność wniesienia aportem składników majątkowych nie jest prawidłowa i nie zawiera właściwej stawki podatku od towarów i usług.

Pismem z dnia 24 sierpnia 2010 r. Pani wezwała tut. Organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa w ww. interpretacji indywidualnej.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 23 września 2010 r. nr ILPP1/443/W-76/10-2/HMW Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w wyniku ponownej analizy sprawy, z uwzględnieniem zarzutów przytoczonych w wezwaniu, stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej w przedmiotowej sprawie.

W związku z powyższym, Zainteresowana, wniosła w dniu 2 listopada 2010 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Sąd, po rozpoznaniu sprawy, wydał wyrok w dniu 15 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 1415/10, w którym uchylił zaskarżoną interpretację.

W świetle obowiązującego stanu prawnego – biorąc pod uwagę rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 1415/10 – stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Przez towary – w świetle art. 2 pkt 6 ustawy – rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę w jakiej dokonano czynności prawnej. Przy czym usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, z zastrzeżeniem ust. 4, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, z wyjątkiem usług elektronicznych i usług turystyki, o których mowa w art. 119 (art. 8 ust. 3 ustawy).

Stwierdzić należy, iż aport w swoich skutkach prowadzi w istocie do przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, zatem mamy do czynienia z odpłatną dostawą w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W świetle art. 6 pkt 1 ustawy, przepisów ustawy o VAT nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

Wobec powyższego aport jest czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem, ale z uwagi na przedmiot aportu (przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część) jest wyłączony spod opodatkowania.

Konkludując wniesienie aportu w postaci przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa nie podlega regulacjom ustawy o podatku od towarów i usług.

Z uwagi na brak w wyżej powołanej ustawie definicji przedsiębiorstwa, należy posłużyć się definicją zawartą w art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), która stanowi, iż przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej.

Obejmuje ono w szczególności:

1. oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwa przedsiębiorstwa);
2. własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości;
3. prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych stosunków prawnych;
4. wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne;
5. koncesje, licencje i zezwolenia;
6. patenty i inne prawa własności przemysłowej;
7. majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne;
8. tajemnice przedsiębiorstwa;
9. księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
   
   

Natomiast, definicję zorganizowanej części przedsiębiorstwa ustawodawca redaguje w art. 2 pkt 27e ustawy i wynika z niej, że zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa jest organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania.

Powyższy zakres wyłączenia jest zgodny z zakresem wyłączenia przewidzianym w art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG – Dz. U. UE. z dnia 13 czerwca 1977 r. L 145 s. 1 ze zm., którego implementację stanowi krajowy przepis art. 6 ustawy (odpowiednikiem art. 5 ust. 8 VI Dyrektywy jest art. 19 obecnie obowiązującej Dyrektywy 2006/112/WE).

W wyroku z dnia 27 listopada 2007 r. sprawa C-497/01 TSUE wskazał, że z uwagi na cele Dyrektywy, pojęcia w niej użyte powinny być interpretowane w sposób jednolity i niezależny (autonomiczny), uwzględniając cel i kontekst regulacji. Zatem właściwego rozumienia pojęcia przedsiębiorstwa w znaczeniu nadanym przez przepis art. 6 pkt 1 ustawy, należy poszukiwać w orzecznictwie wspólnotowym, akcentującym aspekt funkcjonalny przedsiębiorstwa (możliwość samodzielnego prowadzenia działalności gospodarczej). I tak, w ww. wyroku TSUE wyjaśniał, że wyrażona w pierwszym zdaniu art. 5 ust. 8 VI Dyrektywy zasada braku dostawy ma zastosowanie do każdego wydania przedsiębiorstwa lub samodzielnej jego części, włączając składniki materialne i niematerialne, które łącznie stanowią przedsiębiorstwo lub część przedsiębiorstwa mogącego prowadzić działalność gospodarczą.

Wskazać ponadto należy, iż zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, ust. 4 i ust. 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16.

Z treści wniosku wynika, iż Wnioskodawczyni jako komplementariusz wnosi do spółki komandytowej wkład niepieniężny w postaci aportu zorganizowaną część przedsiębiorstwa, prowadzonego przez nią w ramach działalności gospodarczej. Majątek wniesiony aportem do spółki komandytowej na płaszczyźnie organizacyjnej, był wyodrębnionym zespołem składników materialnych i niematerialnych, które mogły stanowić niezależne przedsiębiorstwo. W skład przedsiębiorstwa prowadzonego przez Wnioskodawczynię, a następnie wniesionego aportem do spółki komandytowej wchodziły ruchomości stanowiące wyposażenie biura, tj. biurka, krzesła, regały, lampy, urządzenia i sprzęt biurowy w postaci termoblindownicy, komputerów, drukarki, centrali telefonicznej, aparatów telefonicznych. Nadto, wniesiono do spółki dobra niematerialne w postaci umów z klientami wraz ze sprawami tych klientów prowadzone przez Kancelarię oraz wierzytelności od przekazanych klientów z tytułu nieopłaconych faktur. Przedmiotem aportu do spółki były również zobowiązania wobec pracowników, zleceniobiorców, usługodawców i współpracowników. Wniesiono również licencje do oprogramowania komputerowego. Zaznaczyć w tym miejscu należy, iż dobra materialne i niematerialne wniesione do spółki komandytowej były zamortyzowane. Aport nie dotyczył nieruchomości.

Majątek wniesiony aportem do spółki komandytowej na płaszczyźnie finansowej pozwalał na autonomiczne funkcjonowanie w obrocie gospodarczym. Na podstawie prowadzonej ewidencji indywidualnej działalności gospodarczej możliwe było przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań wyodrębnionej działalności, przez co możliwe było określenie jego wyniku finansowego. Zorganizowana część przedsiębiorstwa mogła bowiem być niezależnym przedsiębiorstwem.

Biorąc pod uwagę opis stanu faktycznego oraz powołane przepisy prawa należy wskazać, iż wniesienie przez Zainteresowaną aportem zorganizowanej części przedsiębiorstwa do spółki komandytowej jest – na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy – wyłączone spod działania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Reasumując, Wnioskodawczyni wnosząc aportem zorganizowaną część przedsiębiorstwa do spółki komandytowej wykonuje czynność niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT. Tym samym, z uwagi na brzmienie art. 6 pkt 1 ustawy, ww. czynność powoduje brak obowiązku naliczenia podatku.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.