W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Jedyny wspólnik Wnioskodawcy (dalej: prowadzący działalność) prowadzi działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej pod firmą Zakłady X.

W dniu 9 marca 2007 r. prowadzący działalność zawiązał spółkę kapitałową pod firmą Zakłady X sp. z o.o., do której wniósł aportem całe przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 551ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Spółka została zarejestrowana pod koniec marca 2007 r., a w kwietniu uzyskała numer regon, numer NIP, zarejestrowała się jako podatnik VAT oraz otworzyła rachunek bankowy. W okresie od dnia zawiązania spółki (9 marca 2007 r.) do końca kwietnia 2007 r., produkcja oraz sprzedaż towarów była prowadzona i fakturowana nadal na osobę fizyczną, na podstawie stosownej umowy zawartej ze spółką. W tym czasie spółka nie była w stanie prowadzić sprzedaży, gdyż wymagało to stosownych zmian umów z kontrahentami oraz ukończenia wszelkich czynności organizacyjnych związanych z uruchomieniem nowego podmiotu.

Po wniesieniu aportem przedsiębiorstwa do spółki z o.o. prowadzący działalność nie wykreślił się z ewidencji działalności gospodarczej ani nie wyrejestrował jako podatnik podatku VAT w urzędzie skarbowym, gdyż w dalszym ciągu prowadzi działalność gospodarczą.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1. Czy po wniesieniu przedsiębiorstwa aportem do spółki prowadzący działalność był uprawniony nadal wystawiać faktury VAT na sprzedaż towarów (zakładając, że nadal był wpisany do ewidencji działalności gospodarczej, nadal tę działalność gospodarczą samodzielnie prowadził, był zarejestrowany jako podatnik podatku VAT, a produkcja oraz sprzedaż towarów była prowadzona na podstawie stosownej umowy zawartej ze spółką) czy też faktury takie winny być wystawiane przez spółkę?
2. Czy wniesienie aportem przedsiębiorstwa do spółki z o.o. prowadzi do automatycznego pozbawienia Wnoszącego, prawa do prowadzenia działalności gospodarczej w dotychczasowym zakresie i wystawiania faktur VAT?
3. Czy faktury VAT wystawiane przez prowadzącego działalność po wniesieniu aportem przedsiębiorstwa do spółki z o.o. mogą stanowić podstawę do rozliczenia podatku VAT zarówno przez tego podatnika, jak również przez podmioty, które dokonały u prowadzącego działalność zakupu towarów?

Zdaniem Wnioskodawcy, fakt że prowadzący działalność wniósł aportem swoje przedsiębiorstwo do spółki z o.o., nie pozbawia tego podatnika prawa do dalszego prowadzenia działalności gospodarczej, wystawiania faktur VAT dokumentujących sprzedaż towarów, jak również rozliczania podatku VAT w oparciu o tak wystawione faktury. Również kontrahenci prowadzącego będą uprawnieni do rozliczania podatku VAT w oparciu o tak wystawione faktury VAT.

Wniosek taki jest uzasadniony następującymi okolicznościami.

1. Przepisy prawa w szczególności z zakresu kodeksu cywilnego nie stanowią, że skutkiem zbycia (wniesienia aportem) przedsiębiorstwa do spółki z o.o. jest ustanie bytu prawnego podmiotu wnoszącego taki aport, czy też utrata prawa do prowadzenia działalności gospodarczej i prawa do wystawiania faktur VAT, tym bardziej, że prowadzący działalność po zawiązaniu spółki z o.o. nie wykreślił się z ewidencji działalności gospodarczej ani nie wyrejestrował jako podatnik podatku VAT. Skutkiem zbycia przedsiębiorstwa (wniesienie go aportem) jest jedynie zmiana właściciela określonych składników majątkowych wchodzących w skład przedsiębiorstwa, a nie utrata bytu prawnego i prawno-podatkowego przez zbywcę przedsiębiorstwa.
2. Umowa zawarta pomiędzy prowadzącym działalność a spółką z o.o. przewidywała, że w okresie od zawiązania spółki do końca kwietnia 2007 r. sprzedaż będzie nadal prowadzona i fakturowana przez prowadzącego działalność.
3. Przepisy kodeksu cywilnego przewidują, że skutkiem zbycia przedsiębiorstwa jest solidarna odpowiedzialność zbywcy i nabywcy za zobowiązania powstałe w związku z prowadzeniem tego przedsiębiorstwa. Skoro istnieje taki przepis to skutkiem zbycia przedsiębiorstwa - w opinii Wnioskodawcy - nie może być utrata bytu prawnego przez zbywcę, gdyż wówczas przepis o solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania byłby przepisem martwym.
4. Przepis art. 15 ustawy o VAT stanowi, że podatnikiem podatku VAT jest m. in. osoba fizyczna wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Jedynym zatem kryterium uznania danej osoby fizycznej za podatnika podatku VAT jest fakt samodzielnego wykonywania działalności gospodarczej, a nie fakt posiadania określonego majątku (przedsiębiorstwa).

Z punktu widzenia ustawy o VAT nie jest istotna kwestia czy podatnik prowadzi działalność gospodarczą w oparciu o własne zasoby majątkowe czy też korzysta (odpłatnie lub nieodpłatnie) z majątku innego podmiotu, tak wystawione faktury mogą stanowić podstawę do rozliczenia podatku VAT zarówno przez prowadzącego działalność, jak również przez kontrahentów tego podmiotu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem VAT podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów, o której mowa wyżej, w myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Jednak jak stanowi art. 6 pkt 1 cyt. wyżej ustawy, przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zakładu (oddziału) samodzielnie sporządzającego bilans.

Pojęcie "transakcji zbycia" należy rozumieć w sposób zbliżony do terminu "dostawy towarów" w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, gdzie "zbycie" obejmuje wszelkie czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania przedmiotem jak właściciel, np. sprzedaż, zamianę, darowiznę, przeniesienie własności w formie wkładu niepieniężnego, czyli aportu. Zbycie przedsiębiorstwa podlega zasadzie swobody umów, a więc może nastąpić na podstawie każdej czynności rozporządzającej.

Ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia "przedsiębiorstwa". Przedmiotową definicję zawiera art. 551ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), który stanowi, że przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej.

Obejmuje ono w szczególności:

1. oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwa przedsiębiorstwa);
2. własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości;
3. prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych stosunków prawnych;
4. wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne;
5. koncesje, licencje i zezwolenia;
6. patenty i inne prawa własności przemysłowej;
7. majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne;
8. tajemnice przedsiębiorstwa;
9. księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Zatem składniki materialne i niematerialne wchodzące w skład przedsiębiorstwa powinny pozostawać ze sobą we wzajemnych relacjach w ten sposób, iż można mówić o nich jako o zespole, a nie zbiorze pewnych elementów. Istotne jest, aby w zbywanym przedsiębiorstwie zachowane zostały funkcjonalne związki pomiędzy poszczególnymi składnikami, tak żeby przekazana masa mogła posłużyć kontynuowaniu określonej działalności gospodarczej.

Stosownie natomiast do treści art. 7d ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.) przedsiębiorca jest obowiązany zgłaszać organowi ewidencyjnemu zmiany stanu faktycznego i prawnego odnoszące się do przedsiębiorcy i wykonywanej przez niego działalności gospodarczej, w zakresie danych zawartych w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 7b ust. 2, powstałe po dniu dokonania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, w terminie 14 dni od dnia powstania tych zmian, a także informację o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej. Do zgłoszenia zmian stosuje się odpowiednio przepisy art. 7b ust. 1-3 oraz art. 7c.

W myśl art. 7b ust. 2 cyt. ustawy, zgłoszenie o dokonanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej powinno zawierać:

1. oznaczenie przedsiębiorcy oraz jego numer ewidencyjny PESEL, o ile taki posiada,
2. oznaczenie miejsca zamieszkania i adresu przedsiębiorcy, a jeżeli stale wykonuje działalność poza miejscem zamieszkania - również wskazanie tego miejsca i adresu zakładu głównego, oddziału lub innego miejsca, o którym mowa w art. 11 ust. 1,
3. określenie przedmiotu wykonywanej działalności gospodarczej zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności (PKD),
4. wskazanie daty rozpoczęcia działalności gospodarczej.

Ustawa z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej przestała obowiązywać w krajowym porządku prawnym po upływie 14 dni licząc od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 ze zm.). Zgodnie z art. 66 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1808) art. 53-56 ustawy Prawo działalności gospodarczej, tracą moc z dniem 31 grudnia 2004 r., art. 7-7i tejże samej ustawy tracą moc z dniem 30 marca 2009 r.

Wyżej wymieniona ustawa o swobodzie działalności gospodarczej reguluje podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zadania organów administracji publicznej w tym zakresie. Zgodnie z art. 33 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, przedsiębiorca jest obowiązany złożyć wniosek o wykreślenie - w terminie 7 dni od dnia trwałego zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej.

Oznacza to, iż przytoczone przepisy obowiązują w porządku krajowym i winny mieć zastosowanie w sprawach do których się odnoszą.

Powołane akty regulują zatem kwestie działalności gospodarczej m. in. w kontekście wymogów formalnych prowadzenia takiej działalności zawodowej. Pierwszy z przytoczonych aktów legislacyjnych wymaga by w przypadku powstania zmian w zakresie danych objętych wpisem do ewidencji działalności gospodarczej w terminie 14 dni dokonać stosownego zgłoszenia organowi ewidencyjnemu. Zgodnie jednak z treścią przytoczonych przepisów (art. 7d i art. 7b ustawy Prawo działalności gospodarczej) zmiany stanu faktycznego i prawnego muszą dotyczyć elementów zawartych we wpisie. Drugi z aktów wymaga by po trwałym zaprzestaniu prowadzania działalności gospodarczej złożyć wniosek o wykreślenie z ewidencji działalności gospodarczej.

Zgłoszeniu, o którym mowa w art. 7d ustawy Prawo działalności gospodarczej, podlegają jednak zmiany dotyczące tego samego podmiotu (przedsiębiorcy), który figuruje w ewidencji działalności gospodarczej pod określonym numerem. Organowi ewidencyjnemu nie zgłasza się zatem w tym trybie zmiany polegającej na przekształceniach podmiotowych w prowadzonej działalności gospodarczej. Przekształceniem takim może być nabycie (przejęcie) przez nowy podmiot przedsiębiorstwa w sensie przedmiotowym, o którym mowa w art. 551K.c., prowadzonego dotychczas przez innego przedsiębiorcę. Taka zmiana nie może być zgłoszona i wpisana do ewidencji, gdyż nie jest to typowa zmiana stanu faktycznego lub prawnego (o jakiej mowa w art. 7 cyt. ustawy). W powyższej sytuacji przedsiębiorca, który dotychczas prowadził przedsiębiorstwo powinien zgłosić (w trybie art. 7d ustawy o działalności gospodarczej) organowi ewidencyjnemu fakt zaprzestania działalności gospodarczej, zaś nowy podmiot powinien w przypisanym trybie zgłosić swoją działalność. Czynności zaprzestania działalności - w myśl art. 7d ustawy - podmiot zbywający winien dokonać w terminie 14 dni od dnia w którym nastąpiła zmiana stanu faktycznego lub prawnego.

Odnosząc powyższe obowiązki do prawa podatkowego wskazać należy, iż z ustawy o VAT nie wynika aby wniesienie aportem przedsiębiorstwa prowadziło do automatycznego pozbawienia prawa do prowadzenia działalności. Przedmiotowa ustawa wskazuje jedynie w art. 96 ust. 6, iż w przypadku gdy podmiot zarejestrowany jako podatnik VAT zaprzestał wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu jest on obowiązany zgłosić zaprzestanie działalności.

Wniesienie aportem przedsiębiorstwa do spółki powoduje, iż podatnik nie może dysponować czy też rozporządzać towarami, które wniósł do innego podmiotu bowiem utracił nad nimi prawne władztwo (tytuł prawny). Stanowią one bowiem część innego podmiotu upoważnionego prawnie do rozporządzania i dokonywania czynności prawnych względem przedmiotowych składników.

Dokonując kompleksowej analizy sprawy, wskazać należy, iż dokonanie czynności wniesienia aportem składników przedsiębiorstwa czy też przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551Kodeksu cywilnego, nie oznacza "automatycznego obowiązku" zaprzestania działalności. Podatnik może bowiem nadal wykonywać czynności opodatkowane, jednak musi posiadać tytuł prawny do wniesionych aportem składników przedsiębiorstwa. Może to być np. umowa dzierżawy, najmu poszczególnych składników przedsiębiorstwa.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że osoba fizyczna prowadzi działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. W dniu 9 marca 2007 r. prowadzący działalność zawiązał spółkę kapitałową pod firmą, do której wniósł aportem całe przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 551K.c. Spółka została zarejestrowana pod koniec marca 2007 r. a w kwietniu uzyskała numer regon, NIP, zarejestrowała się jako podatnik VAT oraz otworzyła rachunek bankowy. W okresie od dnia zawiązania spółki, tj. 9 marca 2007 r. do końca kwietnia 2007 r., produkcja oraz sprzedaż towarów była prowadzona i fakturowana nadal na osobę fizyczną prowadzącą działalność, na podstawie stosownej umowy zawartej ze spółką. Po wniesieniu aportem przedsiębiorstwa do spółki z o.o. prowadzący działalność nie wykreślił się z ewidencji działalności gospodarczej ani nie wyrejestrował jako podatnik podatku VAT w urzędzie skarbowym, gdyż w dalszym ciągu prowadzi działalność gospodarczą.

Uwzględniając przedstawiony stan faktyczny sprawy oraz treść przytoczonych przepisów stwierdzić należy, iż jeżeli Zainteresowany nie posiadał tytułu prawnego do poszczególnych składników przedsiębiorstwa, które od momentu wniesienia przedsiębiorstwa w formie aportu do spółki nie były jego własnością, powinien był w terminie 14 dni od wniesienia aportem przedsiębiorstwa do spółki kapitałowej dokonać wyrejestrowania z ewidencji działalności gospodarczej. Po tym fakcie wszelka dokumentowana sprzedaż winna być rejestrowana jako dostawa podmiotu przejmującego aportem przedsiębiorstwo.

Zgodnie z brzmieniem art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

W myśl art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a cyt. ustawy, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi wystawionymi przez podmiot nieistniejący lub nieuprawniony do wystawiania faktur lub faktur korygujących.

Jak stanowi natomiast art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. c ww. ustawy, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne, potwierdzają czynności, do których mają zastosowanie przepisy art. 58 i 83 Kodeksu cywilnego - w części dotyczącej tych czynności.

Przytoczone przepisy łączą zatem prawo do odliczenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z podatnikiem czynnym, istniejącym i uprawnionym do wystawiania faktur. Jedynie takie okoliczności skutkują prawem do obniżenia kwoty podatku należnego przez nabywcę o kwotę podatku naliczonego z faktur zakupu.

W stanie faktycznym sprawy, po wniesieniu aportem przedsiębiorstwa właścicielem towarów wchodzących w jego skład stała się spółka z o.o. (dokonano przeniesienia prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel na nabywcę przedsiębiorstwa). Zatem osoba fizyczna będąca wspólnikiem spółki, nie mogła dokonywać sprzedaży towarów, bowiem nie przysługiwało jej prawo do dysponowania środkami produkcji i towarami.

Osoba będąca wspólnikiem spółki mogłaby dokonywać sprzedaży we własnym imieniu i na własny rachunek tylko wówczas gdyby posiadała tytuł prawny do korzystania ze środków produkcji należących do spółki z o.o. i to pod warunkiem, że sprzedawane towary stanowiłyby jej własność.

Reasumując, jeżeli osoba fizyczna, która całe swoje przedsiębiorstwo wniosła w formie aportu do spółki posiada tytuł prawny w postaci np. umowy najmu do dysponowania składnikami majątku spółki i ma prawo do dysponowania towarami jak właściciel, wówczas ma prawo wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i w związku z tym wystawiać faktury VAT na sprzedaż.

W przeciwnym przypadku, faktury na sprzedaż towarów winny być wystawiane przez spółkę, a wystawione przez osobę fizyczną nie stanowią podstawy do odliczenia.

Tut. Organ wskazuje również, iż niniejsza interpretacja nie wywołuje skutków prawnych względem osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, która dokonała czynności aportu.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Nadmienia się, iż zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016), rozpoznawanie spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych dotyczących wydawania w indywidualnych sprawach pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacje indywidualne), o których mowa w art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Powyższe rozporządzenie, zgodnie z brzmieniem § 3, wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, tj. z dniem 11 października 2008 r.

W związku z powyższym tut. Organ informuje, że jeżeli skarga na niniejszą interpretację będzie składana po dniu 10 października 2008 r., właściwym do jej rozpoznania będzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.