Istota interpretacji:

Prawa do zastosowania stawki podatku w wysokości 8% do sprzedawanych oprawek okularowych.

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 25 marca 2011 r. (data wpływu 4 kwietnia 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie włączenia kosztów transportu do podstawy opodatkowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów -jest prawidłowe.

W dniu 4 kwietnia 2011 r. został złożony wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie włączenia kosztów transportu do podstawy opodatkowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług oraz zarejestrowanym podatnikiem VAT-UE. Jednym z przedmiotów jej działalności jest sprzedaż towarów na rzecz podatników mających siedzibę na terytorium Wspólnoty. W zależności od ustaleń z klientami, Spółka świadczy również usługi transportu związane z dostawą sprzedawanych towarów, które są wykonywane przez podwykonawców.

W celu dokonania dostawy towarów klientom zagranicznym, Spółka negocjuje jej warunki za pośrednictwem przedstawicieli handlowych lub agentów obu stron. Następnie jej dział sprzedaży otrzymuje od klienta zamówienie na dostawę towaru. Na tym etapie określane jest, która ze stron ponosi koszty i ryzyko związane z transportem towaru. Między innymi od tych elementów zależy ich cena.

Sprzedaż towarów realizowana będzie w następujący sposób:

1. W cenie towaru uwzględniony jest koszt transportu.

W związku z tym Spółka ponosi koszty i ryzyko związane z transportem. Zobowiązuje się do dostarczenia towaru w miejsce wskazane przez kontrahenta unijnego. Usługa transportowa wykonywana jest przez firmę transportową, która wystawia fakturę dla Spółki, dołączając do niej CMR potwierdzający odbiór towaru. Spółka wystawia dla kontrahenta fakturę obejmującą łącznie w cenie towaru wynagrodzenie z tytułu sprzedaży towaru i wynagrodzenie z tytułu świadczenia usługi transportowej. Tym samym koszt usługi transportowej jest ujęty na tej samej fakturze i wliczony w cenę towaru.

2. W cenie towaru nie jest uwzględniony koszt transportu.

Kontrahenci zamawiają towar na warunkach "ex works", tj. do ceny towaru nie dolicza się kosztów transportu. Jednocześnie w dodatkowych ustaleniach kontrahenci zobowiązują się do pokrycia kosztów transportu. Również w tym przypadku Spółka będzie organizować transport towarów dla kontrahenta. W momencie wydania towaru firmie przewozowej, Spółka będzie wystawiać fakturę sprzedaży na towar dla kontrahenta unijnego wraz z kosztami transportu skalkulowanymi wstępnie przez firmę transportową. Następnie firma transportowa po wykonaniu usługi, wystawi fakturę dla Spółki, dołączając do niej CMR potwierdzający odbiór towaru przez odbiorcę unijnego.

Kwoty, którymi za usługę transportową Spółka będzie obciążać kontrahentów w niektórych przypadkach będą różnić się od kwot za usługę transportową wskazanych na fakturach od firmy transportowej, a w innych przypadkach będą identyczne. We wszystkich przypadkach wystawiana będzie jedna faktura, na której w odrębnych pozycjach ujęta będzie cena za towar oraz koszt usługi transportowej.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w sytuacji dokonywania sprzedaży opisanej w punkcie 2, koszty transportu związane z wewnątrzwspólnotową dostawą towarów należy potraktować jako element świadczenia zasadniczego, wliczyć do podstawy opodatkowania transakcji zasadniczej jaką jest wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, a także ustalić moment powstania obowiązku podatkowego i stawkę podatku tak jak dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz przy zachowaniu warunków określonych w art. 42 ustawy o podatku od towarów i usług, do całej transakcji zastosować 0% stawkę podatku...

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54 poz. 535 ze zm.) - zwanej dalej ustawą - opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy, przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.

Zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy, w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, po spełnieniu warunków określonych w art. 42 ustawy.

Spółka stwierdziła, że ustawodawca nie określił szczególnych zasad ustalania podstawy opodatkowania dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Obowiązuje zatem w tym zakresie przepis art. 29 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy.

Z przytoczonych powyżej regulacji wynika, że w przypadku dokonywanych przez podatnika dostaw towarów za podstawę opodatkowania należy uznać całość świadczenia pieniężnego pobieranego od nabywcy. Oznacza to, że do podstawy opodatkowania w przypadku dokonywanych dostaw należy wliczyć pobieraną przez Spółkę cenę towarów, a także wszystkie inne elementy będące elementami składowymi świadczenia zasadniczego (tj. dostawy towarów).

Jeżeli zatem dostawca obciąża nabywcę dodatkowymi kosztami (jakimi są np. koszty transportu towarów), a w konsekwencji koszty te zwiększają kwotę należną z tytułu transakcji, to należy je traktować jako element świadczenia zasadniczego.

W konsekwencji koszty te, jako niestanowiące odrębnego świadczenia od wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, podlegają opodatkowaniu według stawki właściwej dla dostawy towarów, tj. według stawki 0%, przy zachowaniu warunków określonych w art. 42 ustawy.

Spółka podniosła, że zgodnie z art. 78 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (wcześniej art. 11 ust. 2 Szóstej Dyrektywy Rady), do podstawy opodatkowania wlicza się następujące elementy:

1. podatki, cła, opłaty i inne należności, z wyjątkiem samego VAT;
2. koszty dodatkowe, takie jak koszty prowizji, opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dostawcę lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.

Stwierdziła, iż biorąc powyższe pod uwagę koszty transportu związane z wewnątrzwspólnotową dostawą towarów stanowią element świadczenia zasadniczego. Tym samym zarówno w sytuacji opisanej w punkcie 1 oraz w punkcie 2 koszty transportu związane z wewnątrzwspólnotową dostawą towarów należy potraktować jako element świadczenia zasadniczego, wliczyć do podstawy opodatkowania transakcji zasadniczej jaką jest wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, a także ustalić moment powstania obowiązku podatkowego i stawkę podatku tak jak dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Przy zachowaniu warunków określonych w art. 42 ustawy o podatku od towarów i usług do całej transakcji należy zastosować 0% stawkę podatku.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu datowania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia na ruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.