Istota interpretacji:

Opodatkowanie sprzedaży gruntów.

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 28 czerwca 2010 r. (data wpływu 2 lipca 2010 r.), uzupełnionym w dniu 16 września 2010 r. (data wpływu), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania Pana za podatnika z tytułu sprzedaży działki budowlanej –jest nieprawidłowe.

W dniu 2 lipca 2010 r. został złożony wniosek, uzupełniony w dniu 16 września 2010 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania Pana za podatnika z tytułu sprzedaży działki budowlanej.

W przedmiotowym wniosku, oraz jego uzupełnieniu, przedstawiono następujący stan faktyczny.

W 1993 r. nabył Pan wraz z żoną, do majątku wspólnego, gospodarstwo rolne o powierzchni 4,33 ha, w ramach którego prowadził działalność rolniczą. W 2001 r. dokonał Pan zamiany części gospodarstwa (2,13 ha) na lokal mieszkalny, a na pozostałym gruncie (2,20 ha) nadal prowadził z żoną działalność rolniczą (m.in. otrzymywał wraz z żoną dopłaty rolnicze). Posiada Pan również działkę rolną o powierzchni około 0,6 ha, tj. łąkę ze stawem, która nie jest przeznaczona pod zabudowę.

Zakupiony w 1993 r. grunt, wykorzystywany był do prowadzenia działalności rolniczej do 2005 r.

Od 2006 r. leżał odłogiem, gdyż jego uprawa nie była opłacalna.

W grudniu 2009 r. otrzymał Pan decyzję o warunkach zabudowy, w ramach której ustalono, że na posiadanym gruncie (nr 44 o powierzchni 1,62 ha) możliwa jest budowa domów jednorodzinnych. W lutym 2010 r. otrzymał Pan decyzję zatwierdzającą podział tej nieruchomości na 11 działek, z których nr 11 pełni funkcję drogi wewnętrznej dojazdowej. Na jednej z ww. działek buduje Pan dom (dla własnych celów mieszkaniowych). W kwietniu 2010 r. dokonał zbycia jednej z działek wraz z udziałem w drodze. Ww. grunty nie były wykorzystywane w pozarolniczej działalności gospodarczej.

Wskazał Pan, iż nie podjął innych czynności zmierzających do sprzedaży ziemi (nie uzbroił sprzedawanych działek), niż wystąpienie o uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i dokonanie podziału gruntu. Podpisał Pan umowę z biurem pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości, sam też, poprzez znajomych, poszukiwał ewentualnych nabywców. W dniach: 25 czerwca 2010 r. oraz 11 sierpnia 2010 r. (po złożeniu wniosku o interpretację indywidualną) sprzedał Pan dwie kolejne działki. Sprzedane grunty nie były zabudowane. W celu rozliczenia transakcji zbycia nie występował Pan jako podatnik VAT czynny. W przyszłości zamierza Pan sprzedać część działek wyodrębnionych w wyniku podziału (ewentualnie część pozostawić na własne potrzeby). Nie wyklucza również możliwości ewentualnego zbycia mieszkania, w którym obecnie mieszka, a także łąki ze stawem, jeżeli znajdzie się nabywca, który zakupi tę ziemię po korzystnej cenie.

Prowadził Pan następującą pozarolniczą działalność gospodarczą:

• w okresie od 29 lutego 1984 r. do 15 lipca 1999 r. – w zakresie usług taksówki bagażowo/osobowej, w związku z którymi nie był podatnikiem VAT;
• w okresie od 1 lipca 2001 r. do 1 sierpnia 2004 r. – w zakresie usług transportowych, w związku z którymi był podatnikiem VAT. Po zaprzestaniu wykonywania tej działalności, wyrejestrował się z rejestru podatników VAT.

Do wniosku załączył Pan kserokopie zaświadczeń: z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, potwierdzającego otrzymanie przez Pana żonę płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za rok 2004 i 2005 oraz z Urzędu Gminy, potwierdzającego, że wraz z żoną jest Pan podatnikiem podatku rolnego, a także kserokopię umowy zawartej z biurem pośrednictwa w obrocie nieruchomościami.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w przedstawionym stanie faktycznym, dokonując sprzedaży działki w kwietniu 2010 r., stałem się z tego tytułu podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług...

Zdaniem Wnioskodawcy, dokonując zbycia działek w opisanym powyżej stanie faktycznym, nie stał się podatnikiem VAT. Wskazał Pan, powołując treść interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 8 lipca 2009 r. nr IPPP3/443-405/09-4/KG, iż sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą, nie posiada znamion prowadzenia działalności gospodarczej. Na poparcie swojego stanowiska przytoczył Pan również fragment treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 2488/08, w którym stwierdzono, że związek dokonywanej czynności z działalnością handlową ma decydujące znaczenie, przy czym w przypadku handlu, musi istnieć już w momencie zakupu sprzedawanej rzeczy. Innymi słowy zamiar odsprzedaży powinien istnieć w świadomości podmiotu już w chwili nabywania towaru, a nie dopiero w momencie jego sprzedaży. Brak takiego zamiaru wyklucza możliwość uznania danego podmiotu za podatnika podatku od towarów i usług.

W związku z powyższym podkreślił Pan, iż nabywając w 1993 r. gospodarstwo rolne, w tym podzieloną w 2010 r. działkę, zamierzał wraz z żoną prowadzić na niej działalność rolniczą, co też przez wiele lat czynił. Chęć odsprzedaży posiadanego gruntu pojawiła się w 2009 r., gdy podjął Pan działania zmierzające do podziału działki i uzyskania decyzji o warunkach zabudowy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Podatnikami – zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) - są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – wg zapisu ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Według prawa unijnego, z mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 347/1, ze zm.), działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców i osób świadczących usługi włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów. Za działalność gospodarczą uznaje się również wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Jednocześnie w art. 12 ust. 1 lit. b) ww. Dyrektywy wskazano, że państwa członkowskie mogą również uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie zawiera transakcje związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu ww. art. 9 ust. 1, w szczególności (…) dostawy terenu budowlanego. Przez teren budowlany rozumie się każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznany za budowlany przez państwa członkowskie.

Zarówno z brzmienia ww. przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady, jak i art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług wynika, że warunkiem niezbędnym do uznania danego podmiotu za podatnika podatku od towarów i usług jest ustalenie, czy działa on niezależnie jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik czy wykonujący wolny zawód.

Jednocześnie w świetle powołanych regulacji wspólnotowych dopuszczalne jest uznanie przez państwo członkowskie za podatnika osoby, która dokonała okazjonalnej dostawy terenów budowlanych, w warunkach wskazujących, że czynność ta nie była związana z zaspokajaniem potrzeb osobistych tej osoby.

Stosownie do dyspozycji art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, opodatkowaniu podatkiem podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów, w myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Przez towary należy rozumieć rzeczy ruchome jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty, o czym stanowi art. 2 pkt 6 ww. ustawy.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu, ale tylko taka, która wykonana jest przez podmiot, który w związku z jej realizacją występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Zapis art. 2 pkt 15 ustawy wskazuje, iż działalność rolnicza obejmuje produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, gruntową, szklarniową i pod folią, produkcję roślin ozdobnych, grzybów uprawnych i sadowniczą, chów, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego lub fermowego oraz chów i hodowlę ryb i innych organizmów żyjących w wodzie, a także uprawy w szklarniach i ogrzewanych tunelach foliowych, uprawy grzybów i ich grzybni, uprawy roślin "in vitro", fermową hodowlę i chów drobiu rzeźnego i nieśnego, wylęgarnie drobiu, hodowlę i chów zwierząt futerkowych i laboratoryjnych, chów i hodowlę dżdżownic, entomofagów i jedwabników, prowadzenie pasiek oraz chów i hodowlę innych zwierząt poza gospodarstwem rolnym oraz sprzedaż produktów gospodarki leśnej i łowieckiej, z wyjątkiem drewna okrągłego i drzew tropikalnych (PKWiU 02.01.13) oraz bambusa (PKWiU 02.01.42-00.11), a także świadczenie usług rolniczych.

W myśl pkt 16 ww. artykułu, pod pojęciem "gospodarstwo rolne" należy rozumieć gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym.

Z kolei pkt 20 tego artykułu określa, iż pod pojęciem "produktów rolnych" należy rozumieć towary wymienione w załączniku nr 2 do ustawy oraz towary wytworzone z nich przez rolnika ryczałtowego z produktów pochodzących z jego własnej działalności rolniczej przy użyciu środków zwykle używanych w gospodarstwie rolnym, leśnym i rybackim.

Z regulacji art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.) wynika, że za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej.

Pojęcie gospodarstwa rolnego zdefiniowano również w przepisach ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). W ustawie tej zdefiniowano także pojęcie "przedsiębiorstwa".

Zgodnie z art. 551powołanej ustawy, przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników materialnych i niematerialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej(...). Stanowi zatem zorganizowany kompleks majątkowy przeznaczony do prowadzenia działalności produkcyjnej, handlowej lub usługowej.

Natomiast w myśl art. 553ustawy Kodeks cywilny, za gospodarstwo rolne uważa się grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Biorąc pod uwagę powyższe należy przyjąć, że gospodarstwo rolne spełnia określone w Kodeksie cywilnym wymogi właściwe dla przedsiębiorstwa. Celem przedsiębiorstwa, którym jest gospodarstwo rolne, zawsze jest produkcja rolnicza, bez względu na to w jaki sposób zostaną wykorzystane pożytki z tej działalności.

Należy wskazać, że rolnicy wykonujący działalność rolniczą w rozumieniu art. 2 pkt 15 ustawy o podatku od towarów i usług, prowadzą działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy i są podatnikami tego podatku, z tym że dokonując dobrowolnej rejestracji uzyskują status czynnego podatnika, a w przypadku braku rejestracji – są podatnikami zwolnionymi – rolnikami ryczałtowymi.

Biorąc pod uwagę przytoczone regulacje prawne oraz fakt, że działalność gospodarcza w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług obejmuje wszelką działalność, w tym wykonywaną przez rolników, należy przyjąć, iż gospodarstwo rolne (pomimo jego odrębnego zdefiniowania w ustawie o podatku od towarów i usług), stanowi analogiczną do przedsiębiorstwa jednostkę organizacyjną, w ramach której prowadzona jest działalność gospodarcza. W efekcie rolnik sprzedający działki wykorzystywane w działalności rolniczej nie zbywa majątku osobistego, ale jeden ze składników gospodarstwa rolnego (przedsiębiorstwa).

Cytowana definicja gospodarstwa rolnego zawarta w art. 553Kodeksu cywilnego, podobnie jak definicja przedsiębiorstwa z art. 551tej ustawy, akcentuje aspekt przedmiotowy w odróżnieniu od definicji gospodarstwa rolnego zawartej w art. 2 ust. 1 ustawy o podatku rolnym, akcentującej aspekt gruntowy, typowo własnościowy.

W przypadku gdy rolnik wytwarza produkty rolne, czyniąc to na gruntach wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, wówczas sprzedaż przez niego tego gruntu, który stanowi składnik majątkowy gospodarstwa rolnego (przedsiębiorstwa), uznawana jest za działalność gospodarczą opodatkowaną podatkiem od towarów i usług. Nie można zgodzić się z twierdzeniem, że zbywane działki wchodzące w skład gospodarstwa rolnego to sprzedaż majątku prywatnego. W takim przypadku będzie dochodzić do sprzedaży części tego przedsiębiorstwa. Majątkiem osobistym – w ocenie tutejszego organu – są tylko te grunty, które podatnik posiada i wykorzystuje na potrzeby osobiste, a nie te, które użytkuje w ramach działalności gospodarczej – działalności rolniczej. Bowiem aby rolnik mógł dokonywać produkcji roślinnej i zwierzęcej oraz innej wskazanej w art. 2 pkt 15 ustawy, a także uzyskiwać towary wymienione w zał. nr 2 do ustawy o podatku od towarów i usług (np. zboża, rośliny przemysłowe, warzywa, owoce, zwierzęta żywe i produkty pochodzenia zwierzęcego), musi wykorzystywać grunt rolny, który należy traktować jako warsztat produkcyjny.

Zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług definicja działalności gospodarczej ma charakter uniwersalny, pozwalający objąć pojęciem "podatnika" te wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto podatnikiem staje się również ten, kto dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.

Ponieważ ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia "zamiar", jak również nie precyzuje pojęcia "sposób częstotliwy", w każdym przypadku należy badać, czy intencją określonej czynności, z którą łączą się skutki podatkowo-prawne było dokonywanie tej czynności wielokrotnie (więcej niż jeden raz). O kwestii częstotliwości nie decyduje okres wykonywania czynności (rok, dwa, czy pięć lat), ani ilość dokonanych transakcji. Decydującym kryterium jest powtarzalność czynności. Dlatego też w każdym przypadku należy indywidualnie rozstrzygnąć, czy intencją określonej czynności, z którą łączą się określone skutki, było dokonywanie jej wielokrotnie.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że w 1993 r. nabył Pan wraz z żoną, do majątku wspólnego, gospodarstwo rolne o powierzchni 4,33 ha, w ramach którego prowadził działalność rolniczą. W 2001 r. dokonał Pan zamiany części gospodarstwa (2,13 ha) na lokal mieszkalny, a na pozostałym gruncie (2,20 ha) nadal prowadził z żoną działalność rolniczą (m. in. otrzymywał wraz z żoną dopłaty rolnicze). Zakupiony w 1993 r. grunt, wykorzystywany był do prowadzenia działalności rolniczej do 2005 r., natomiast od 2006 r. leżał odłogiem, gdyż jego uprawa nie była opłacalna. W grudniu 2009 r. otrzymał Pan decyzję o warunkach zabudowy, w ramach której ustalono, że na posiadanym gruncie (nr 44 o powierzchni 1,62 ha) możliwa jest budowa domów jednorodzinnych, w następstwie czego dokonał Pan podziału tej nieruchomości na 11 działek, z których nr 11 pełni funkcję drogi wewnętrznej dojazdowej. Jedna z ww. działek została przeznaczona pod budowę domu (dla Pana własnych celów mieszkaniowych). W kwietniu 2010 r. dokonał zbycia jednej z działek wraz z udziałem w drodze. Ww. grunty nie były wykorzystywane w pozarolniczej działalności gospodarczej. Poza wystąpieniem o uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i dokonaniem podziału gruntu, nie podejmował Pan innych czynności zmierzających do sprzedaży tej ziemi (nie uzbroił sprzedawanych działek). Podpisał Pan umowę z biurem pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości, ale również sam poszukiwał ewentualnych nabywców. W dniach: 25 czerwca 2010 r. oraz 11 sierpnia 2010 r. sprzedał Pan dwie kolejne działki. Sprzedane grunty nie były zabudowane. W celu rozliczenia transakcji zbycia nie występował Pan jako podatnik VAT czynny. W przyszłości zamierza Pan zbyć część działek wyodrębnionych w wyniku podziału (ewentualnie część pozostawić na własne potrzeby). Nie wyklucza również możliwości ewentualnej sprzedaży mieszkania, w którym obecnie mieszka, a także posiadanej działki rolnej o powierzchni około 0,6 ha, tj. łąki ze stawem, która nie jest przeznaczona pod zabudowę.

Prowadził Pan również pozarolniczą działalność gospodarczą w zakresie usług taksówki bagażowo/osobowej, w związku z którymi nie był podatnikiem VAT, a następnie w zakresie usług transportowych, w związku z którymi był podatnikiem VAT. Po zaprzestaniu wykonywania tej działalności wyrejestrował się.

W ocenie tut. organu, w niniejszej sprawie wystąpiły okoliczności, które łącznie wskazują, iż w odniesieniu do sprzedaży przedmiotowej działki, jako czynności dokonanej w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, działał Pan jako podatnik tego podatku. Z wniosku wynika bowiem, iż grunt, obejmujący również tę działkę, został nabyty w celu prowadzenia działalności rolniczej, o której mowa w art. 2 pkt 15 ustawy. Za dokonane poza zakresem działalności gospodarczej można uznać jedynie działanie, którego przedmiotem jest majątek osobisty nabyty na własne potrzeby, a nie z przeznaczeniem do prowadzonej działalności. Natomiast z treści wniosku nie wynika aby ww. grunt (poza jedną działką, na której buduje Pan dom) stanowił majątek służący zaspokojeniu potrzeb osobistych Pana i rodziny. Jak wyżej wskazano, grunt rolny wykorzystywany przez rolników do prowadzenia działalności rolniczej, nie stanowi majątku osobistego. W świetle definicji działalności gospodarczej, rolnicy traktowani są na tych samych zasadach co handlowcy, producenci, czy usługodawcy.

Istotne w kwestii przesądzenia o statusie podatnika z tytułu sprzedaży gruntu są również okoliczności, w jakich dostawa zostaje dokonana. Aby stać się podatnikiem podatku od towarów i usług należy między innymi we własnym imieniu i na własny rachunek wykonywać czynności sprzedaży w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy, nawet jeśli zostały one wykonane okazjonalnie czy jednorazowo. Przesłanką przemawiającą za uznaniem podjętych przez Pana czynności, mających na celu umożliwienie zbycia działek i wielokrotne uzyskiwanie z tego tytułu środków finansowych, za wykonane w ramach działalności gospodarczej, jest przede wszystkim: podział nieruchomości gruntowej nr 44 na 11 działek i przeznaczenie większości z nich do sprzedaży, jak również podjęcie starań, tj. wystąpienie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, w wyniku którego uzyskał Pan decyzję, zgodnie z którą na działce nr 44 o powierzchni 1,62 ha możliwa jest budowa domów jednorodzinnych, a następnie o podział tej nieruchomości na mniejsze działki z przeznaczeniem do sprzedaży (z wniosku wynika, że sprzedał Pan 3 działki), jak również korzystanie przy zawieraniu transakcji z usług biura pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. Bezspornie zatem takie czynności mają charakter zarobkowy. W efekcie, skoro dokonaną w kwietniu 2010 r. sprzedaż działki pod zabudowę należy traktować jako czynność wykonaną w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ww. ustawy, dokonując tej transakcji uzyskał Pan status podatnika podatku od towarów i usług (art. 15 ust. 1 ustawy).

Należy wskazać na przepis art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. d) ustawy o podatku od towarów i usług, w myśl którego podatnicy dokonujący dostawy terenów budowlanych oraz przeznaczonych pod zabudowę, nie mogą korzystać ze zwolnienia od tego podatku niezależnie od wielkości obrotów. Oznacza to, że - stosownie do zapisu art. 96 ust. 1 tej ustawy - obowiązani są przed dniem dokonania pierwszej dostawy gruntu złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego zgłoszenie rejestracyjne w zakresie podatku od towarów i usług.

Ponadto należy stwierdzić, iż powołane w treści złożonego wniosku orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 2488/08, nie może wpłynąć na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii. Wskazuje się, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w swoim rozdziale III określa zamknięty katalog źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Nie przewiduje on takiej mocy dla orzecznictwa sądowego, w tym orzecznictwa sądów administracyjnych, gdyż w Polsce nie obowiązuje system precedensów sądowych. W związku z powyższym, nie negując tego orzeczenia, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, należy zauważyć, że moc obowiązująca wyroków zamyka się w obrębie spraw, w których zostały wydane. Wynika to również z treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), który przesądza, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Zatem wyroki sądów są wydane w konkretnych sprawach i dotyczą wyłącznie tych spraw, w których zapadły. Organ podatkowy jest zobowiązany traktować indywidualnie każdą sprawę, natomiast rozstrzygnięcia sądów podejmowane są w oparciu o zebrany w danej sprawie materiał dowodowy. Zatem trudno jest określić w jakim stopniu sprawa będąca przedmiotem autonomicznego rozstrzygnięcia sądu, które Pan powołał, może odzwierciedlać sytuację przedstawioną we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji. Wobec powyższego należy podkreślić, że wskazane we wniosku orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stanowi rozstrzygnięcie w konkretnej sprawie o charakterze indywidualnym i tylko do niej się zawęża, w związku z tym nie ma mocy powszechnie obowiązującego prawa.

Natomiast w odniesieniu do powołanej interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 8 lipca 2009 r. nr IPPP3/443-405/09-4/KG należy stwierdzić, iż została wydana w indywidualnej sprawie w odmiennym stanie faktycznym, w związku z tym również nie może wpłynąć na treść niniejszej interpretacji.

Jednocześnie należy zaznaczyć, że tutejszy organ nie dokonywał oceny dokumentów załączonych do wniosku, bowiem zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, a niniejszą interpretację wydano wyłącznie w oparciu o stan faktyczny przedstawiony we wniosku.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.

Referencje