Istota interpretacji:

Opodatkowanie nieodpłatnego przekazania towarów.

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 8 września 2009 r. (data wpływu 14 września 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania przekazania towarów, przy nabyciu których został odliczony podatek naliczony -jest nieprawidłowe.

W dniu 14 września 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania przekazania towarów, przy nabyciu których został odliczony podatek naliczony.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Spółka, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, dokonuje nieodpłatnego przekazania towarów, innych niż drukowane materiały reklamowe i informacyjne, prezenty o małej wartości i próbki, na cele promocji i reklamy. Są to towary typu: kalendarze, długopisy, parasole, cukierki, kurtki, koszulki, kubki, plecaki, czapki z daszkiem, portfeliki, piłki sportowe, spinki, krawaty, torby, kosmetyczki, breloki, smycze, nalewaki, pompki ręczne, ubrania warsztatowe, odzież robocza itp., które przekazywane są nieodpłatnie na cele promocji i reklamy w ramach działań promocyjnych i reklamowych typu: targi, konkursy, akcje reklamowe, akcje promocyjne, imprezy sponsoringowe. Wzory tych towarów opracowane są przez grupę kapitałową i zamieszczone jest na nich logo grupy, do którego używania uprawniona jest spółka jako członek. Spółka przedstawiła przykładowe sytuacje nieodpłatnego przekazania towarów. W pierwszym przypadku, Spółka przekazuje towary na mocy umowy, przy której odbiorca (dystrybutor towarów) zobowiązany jest do aktywnej sprzedaży i promowania produktów Spółki. Są to towary reklamowe dotyczące produktów, gadżety firmowe, upominki reklamowe wykorzystywane przez odbiorcę na cele związane z promowaniem produktów w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej mające na celu zwiększenie przychodów obu stron odbiorcy (bezpośrednio) i dostawcy (pośrednio). Odbiorca przy wyborze gadżetów firmowych powinien posługiwać się wyłącznie typowymi wzorami opracowanymi przez dostawcę. W drugim przypadku, Spółka zwiera z kontrahentem (warsztatem specjalistycznym) umowę na dostawę olejów silnikowych, mocą której Spółka zobowiązuje się również do nieodpłatnego przekazania urządzeń specjalistycznych, typu pompki ręczne do oleju, nalewaki, przeznaczonych do wyposażenia zaplecza technicznego kontrahenta. Takie zobowiązanie zostało też uprzednio zawarte w ofercie i stanowiło dodatkowo punktowane jedno z kryteriów oceny ofert. Wykonując zobowiązane z powyższej umowy Spółka dokonuje nieodpłatnego przekazania na rzecz kontrahenta wyposażenia warsztatowego. Z kolei w trzecim przypadku, Spółka, na podstawie porozumienia, przekazuje odbiorcy do ekspozycji kasetony reklamowe, totemy reklamowe, wraz z usługą graficzną montażu i przystosowaniem do potrzeb miejsca montażu. Przekazane elementy w całym okresie obowiązywania porozumienia są własnością Spółki. Obowiązkiem odbiorcy jest pomoc przy montażu, bieżąca konserwacja, ponoszenie bieżących kosztów utrzymania i eksploatacji oraz zgłaszanie do Spółki wszelkich istotnych uszkodzeń. Spółka wskazała, że na podstawie porozumienia, jego strony dokonują wzajemnych świadczeń. Spółka zauważyła ponadto, iż w pozostałych przypadkach dokonuje nieodpłatnego przekazania towarów, w ramach sprzedaży premiowej, polegających na dołączaniu do zakupionych produktów "gratisów" własnych i obcych oraz dokonuje zwyczajowego przekazywania towarów w ramach działań reklamowych takich jak przykładowo targi, spotkania z kontrahentami.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy przekazanie towarów, o których mowa w opisanym stanie faktycznym, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług...

Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka ma uprawnienie do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 86 ustawy o podatku od towarów i usług. Jednocześnie Spółka nie ma obowiązku opodatkowywania podatkiem od towarów i usług przekazania towarów, o których mowa w opisanym stanie faktycznym. Przywołując regulacje art. 7 ust. 2 i 3 ww. ustawy, Spółka wskazuje, że z brzmienia tych przepisów wynika, że dostawą towarów, opodatkowaną podatkiem od towarów i usług, będzie czynność przekazania przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, jednakże tylko wówczas, gdy przekazanie to nastąpi na cele inne niż związane z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem. Ze względu na to, iż wskazane czynności służące rozpowszechnianiu i reklamie marki oraz promowaniu i podtrzymywaniu pozycji Spółki na rynku przedsiębiorstw, są związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, Spółka nie ma obowiązku opodatkowania podatkiem od towarów i usług przekazań towarów, o których mowa w stanie faktycznym. Spółka nadmienia, iż żaden z wymienionych towarów nie jest przekazywany na potrzeby osobiste podatnika, ani też pracownikom, w tym byłym pracownikom, wspólnikom, udziałowcom, akcjonariuszom lub członkom organów stanowiących osób prawnych. Stan faktyczny objęty przedmiotowym zapytaniem nie obejmuje przy tym sporadycznie wręczanych gościom prezentów niemających związku z prowadzonym przedsiębiorstwem. Spółka podnosi, że w pierwszym i drugim przypadku dokonuje przekazania wyżej wymienionych towarów do innego podmiotu w ramach kompleksowej akcji promocyjnej świadczonej na rzecz tego podmiotu - wartość przekazywanych towarów stanowi element kalkulacji ceny sprzedaży olejów dla danego podmiotu oraz ma na celu zwiększenie przychodów ze sprzedaży, co jest ściśle związane z prowadzonym przedsiębiorstwem. W przypadku trzecim Spółka nie przekazuje swoim kontrahentom pełnego prawa do rozporządzenia elementami, a jedynie udostępnia je po to, by nadać punktom wymiany oleju nowego wyglądu odpowiadającego aktualnym trendom wzorniczym, a więc z tych względów, w ocenie Spółki, nie można uznać, że miała miejsce dostawa towarów opodatkowana podatkiem od towarów i usług (również w trybie art. 7 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług). W sytuacji tej nie dochodzi także do nieodpłatnego świadczenia usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 8 ust. 2 cyt. ustawy, bowiem świadczenie jest związane z prowadzonym przedsiębiorstwem. W pozostałych przypadkach opisanych w stanie faktycznym, czynności służą zwiększeniu obrotów ze sprzedaży produktów, jak również rozpowszechnianiu i reklamie marki, a zatem są związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, a więc Spółka nie ma obowiązku opodatkowywania podatkiem od towarów i usług przekazania towarów, o których mowa w opisanym stanie faktycznym. Spółka zauważa, że powyższe zgodne jest z treścią licznych wyroków sądów administracyjnych, m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt. I FSK 600/07), wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. III SA/Wa 1268/07, w Gliwicach z dnia 30 marca 2007 r. sygn. III SA/GI 133/07, we Wrocławiu z dnia 3 kwietnia 2007 r. sygn. akt SA/Wr 132/O7, w Gdańsku z dnia 12 maja 2009 r. sygn. 1 SA/Gd 208/09.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:

1. przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie;
2. wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
3. wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
4. wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
5. ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
6. oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
7. zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również – zgodnie z art. 7 ust. 2 powołanej ustawy - przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele inne niż związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem, w szczególności:

1. przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,
2. wszelkie inne przekazanie towarów bez wynagrodzenia, w szczególności darowizny

• jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności, w całości lub w części.

Jednocześnie z treści art. 7 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług wynika, iż nie uznaje się za dostawę towarów przekazywania drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek.

Zgodnie z art. 7 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług w stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 grudnia 2008 r., przez prezenty o małej wartości należało rozumieć przekazywane przez podatnika jednej osobie towary:

1. o łącznej wartości nieprzekraczającej w jednym roku podatkowym kwoty, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 68a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.), jeżeli podatnik prowadzi ewidencję pozwalającą na ustalenie tożsamości tych osób;
2. których przekazania nie ujęto w ewidencji, o której mowa w pkt 1, jeżeli wartość rynkowa przekazanego towaru nie przekracza 5 zł.

Z kolei z dniem 1 stycznia 2009 r. przywołany pkt 2 ww. przepisu, otrzymał następujące brzmienie: "których przekazania nie ujęto w ewidencji, o której mowa w pkt 1, jeżeli jednostkowa cena nabycia towaru (bez podatku), a gdy nie ma ceny nabycia, jednostkowy koszt wytworzenia, określone w momencie przekazywania towaru, nie przekraczają 10 zł."

Na podstawie art. 7 ust. 7 powołanej ustawy, przez próbkę, o której mowa w ust. 3, rozumie się niewielką ilość towaru reprezentująca określony rodzaj lub kategorię towarów, która zachowuje skład oraz wszelkie właściwości fizyczne, fizykochemiczne i chemiczne lub biologiczne towaru, przy czym ilość lub wartość przekazywanych (wręczanych) przez podatnika próbek nie wskazuje na działanie mające charakter handlowy.

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Tak więc w myśl powołanego przepisu, wydanie rzeczy bez przeniesienia na odbiorcę prawa do rozporządzania nimi, będzie świadczeniem usług.

Zgodnie z art. 8 ust. 2 cyt. ustaw nieodpłatne świadczenie usług niebędące dostawą towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług, jeżeli nie są one związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, a podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z tymi usługami, w całości lub w części, traktuje się jak odpłatne świadczenie usług.

Z przywołanych przepisów wynika zatem, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega nie tylko nieodpłatne przekazanie towarów na cele niezwiązane z prowadzonym przedsiębiorstwem, ale także nieodpłatne przekazanie wszelkich towarów związanych z prowadzonym przedsiębiorstwem, niestanowiących jednak próbek, prezentów o małej wartości, czy też drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych. Dla opodatkowania danej czynności nieodpłatnego przekazania istotne jest także to, czy podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności w całości lub w części.

Przez odpłatną dostawę towarów należy więc rozumieć także przekazanie towarów bez wynagrodzenia, jeżeli przekazania dokonano na cele związane z przedsiębiorstwem, a podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu towarów – za wyjątkiem druków reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości oraz próbek. Jeżeli natomiast podatnik nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego, to nieodpłatne przekazanie tych towarów pozostaje neutralne podatkowo (podatnik nie musi dokonać ich opodatkowania).

W celu dokonania prawidłowej analizy treści normy prawnej wynikającej z przepisu art. 7 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, zasadnym jest dokonanie wykładni systemowej wewnętrznej, z uwzględnieniem brzmienia ust. 3 tego artykułu, będącego przepisem szczególnym w stosunku do uregulowania art. 7 ust. 2 tej ustawy. Przede wszystkim zauważyć należy, że określone w ust. 3 wyłączenia od zakresu zastosowania przepisu ust. 2, dotyczą towarów, których zbycie co do zasady jest związane z prowadzonym przedsiębiorstwem. Jeśli zatem na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług przekazanie towarów określonych w tym przepisie, których wydanie niewątpliwie jest związane z prowadzonym przedsiębiorstwem – podlega wyłączeniu od opodatkowania podatkiem od towarów i usług, to w konsekwencji należy wnioskować, że art. 7 ust. 2 ustawy stanowi podstawę do opodatkowania również nieodpłatnego przekazania towarów na cele związane z prowadzonym przedsiębiorstwem. Odmienna interpretacja podważałaby racjonalność ustawodawcy. Gdyby przyjąć bowiem, iż opodatkowaniu na mocy ust. 2 podlegają wyłącznie czynności w ogóle nie związane z przedsiębiorstwem, zbędne byłoby wyłączanie z opodatkowania czynności, które i tak nie podlegałyby opodatkowaniu jako związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa.

Dodatkowo zauważyć należy także, iż unormowanie zawarte w art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług nawiązuje do treści art. 16 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 347.1 i L 384.92), będącej odpowiednikiem art. 5 (6) VI Dyrektywy Rady, z którego wynika, że wykorzystanie przez podatnika towarów stanowiących część majątku jego przedsiębiorstwa do celów prywatnych podatnika lub jego pracowników, które przekazuje nieodpłatnie lub, w ujęciu ogólnym, które przeznacza do celów innych niż prowadzona przez niego działalność, gdy VAT od powyższych towarów lub ich części podlegał w całości lub w części odliczeniu, jest uznawane za odpłatną dostawę towarów. Za odpłatną dostawę towarów nie uznaje się jednakże wykorzystania do celów działalności przedsiębiorstwa podatnika towarów stanowiących prezenty o niskiej wartości i próbki. Analiza powołanych przepisów pozwala stwierdzić, że swoją dyspozycją obejmują one każde nieodpłatne zbycie towarów, zarówno do celów innych niż prowadzona działalność gospodarcza, jak i do celów tej działalności.

Ze złożonego wniosku wynika, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka dokonuje nieodpłatnego przekazania towarów innych niż drukowane materiały reklamowe i informacyjne, prezenty o małej wartości i próbki, na cele promocji i reklamy, m.in. parasole, kurtki, gadżety reklamowe czy też towary stanowiące wyposażenie warsztatowe jak chociażby nalewaki i pompki ręczne do oleju. Czynności te, jak zauważyła Spółka służą rozpowszechnianiu i reklamie marki oraz promowaniu i podtrzymywaniu pozycji Spółki na rynku przedsiębiorstw i są związane z prowadzonym przedsiębiorstwem. Ponadto na podstawie porozumienia zawartego z odbiorcą, Spółka przekazuje (bez przeniesienia prawa do rozporządzania) odbiorcy do ekspozycji towarów kasetony reklamowe, totemy reklamowe wraz z usługą graficzną montażu i przystosowaniem do potrzeb miejsca montażu, natomiast odbiorca zobowiązany jest do m.in. do bieżącej konserwacji, czy też ponoszenia bieżących kosztów utrzymania i eksploatacji. Udostępnienie tych towarów ma na celu nadanie punktom wymiany oleju nowego wyglądu odpowiadającego aktualnym trendom wzornictwa i jak wskazuje Spółka na podstawie ww. porozumienia "strony dokonują wzajemnych świadczeń".

Biorąc pod uwagę przedstawione przepisy oraz opis sprawy stwierdzić należy, iż przy założeniu, że jak wskazano we wniosku, Spółce przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu towarów przekazanych następnie nieodpłatnie na cele rozpowszechniania i reklamy marki, co ma służyć zwiększeniu sprzedaży i Spółka z tego uprawnienia korzysta, to ich nieodpłatne przekazanie kontrahentom podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jak dostawa towarów, zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Wyjątek będą stanowić przekazania towarów będących drukowanymi materiałami reklamowymi i informacyjnymi, bądź spełniających warunki do uznania ich za prezenty o małej wartości lub próbki, co w niniejszej sprawie nie ma zastosowania.

Z kolei wydanie rzeczy bez przeniesienia na odbiorcę prawa do rozporządzania nimi nie stanowi dostawy, o której mowa w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Udostępnienie materiałów kontrahentowi celem nadania punktom wymiany oleju nowego wyglądu odpowiadającego aktualnym trendom wzornictwa, nie można także uznać za nieodpłatne świadczenie usług opodatkowane na mocy art. 8 ust. 2 cyt. ustawy, bowiem jak wynika ze stanu faktycznego strony dokonują wzajemnych świadczeń. Skoro zatem dochodzi do wzajemnych świadczeń, trudno uznać, że udostępnienie kontrahentom kasetonów czy totemów reklamowych stanowi jednocześnie świadczenie nieodpłatne. A zatem czynność ta będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na zasadach ogólnych.

Jednocześnie należy zauważyć, iż niniejsza interpretacja nie rozstrzyga kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu nieodpłatnie przekazywanych towarów i towarów przekazywanych na mocy wzajemnych świadczeń, gdyż zagadnienie to nie było to przedmiotem zapytania Spółki.

Należy podkreślić także, iż na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii nie mogą wpłynąć powołane orzeczenia sądów administracyjnych, bowiem stanowią one rozstrzygnięcia w konkretnych sprawach, osadzonych w określonych stanach faktycznych. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) w swoim rozdziale III określa zamknięty katalog źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Nie przewiduje on takiej mocy dla orzecznictwa sądowego, w tym orzecznictwa sądów administracyjnych (w Polsce nie obowiązuje system precedensów sądowych). W związku z powyższym, nie negując orzecznictwa, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, należy zauważyć, że moc obowiązująca wyroków zamyka się w obrębie spraw, w których zostały wydane. Wynika to również z treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), który przesądza, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Organ podatkowy jest zatem zobowiązany traktować indywidualnie każdą sprawę, natomiast rozstrzygnięcia sądów podejmowane są w oparciu o zebrany w danej sprawie materiał dowodowy. Zatem trudno jest określić w jakim stopniu sprawa będąca przedmiotem autonomicznego rozstrzygnięcia sądu, które powołał Wnioskodawca, może odzwierciedlać sytuację przedstawioną przez nią we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.