Istota interpretacji:

Obowiązku rozliczania podatku VAT od opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego działek.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Decyzją Prezydenta Miasta z dnia 15 czerwca 2007r. zostały połączone następujące działki leżące w K., jedn. ewid. P, obr. 31:

• działka nr 53/16 o pow. 1275 m2(która jako oddana w użytkowanie wieczyste po 30 kwietnia 2004r. objęta jest na podstawie powyższych przepisów podatkiem VAT),
• nr 311/9 o pow. 1263 m2, nr 311/10 o pow. 1722 m2, nr 311/11 o pow. 1513 m2(oddane w użytkowanie wieczyste do 30 kwietnia 2004r., a co za tym idzie nieobjęte podatkiem VAT).

Wszystkie one są własnością Gminy i zostały oddane w użytkowanie wieczyste na rzecz SM "R".

Z ich połączenia powstała działka nr 317 o pow. 5794 m.2

Następnie w drodze decyzji Prezydenta Miasta z dnia 15 czerwca 2007r. sygn. akt xxx nowo powstała działka została podzielona na następujące działki:

• działkę nr 317/1 o pow. 606 m2,
• nr 317/2 o pow. 1306 m2,
• nr 317/3 o pow. 2539m2,
• nr 317/4 o pow. 1343 m2.
  
  

Obszar dawnej działki nr 53/16 objętej podatkiem VAT jest obecnie zgodnie z posiadanymi mapami geodezyjnymi rozdzielony pomiędzy wszystkie istniejące obecnie działki, przy czym niezabudowana działka 317/1 składa się tylko z części dawnej działki nr 53/16, natomiast reszta dawnej działki 53/16 stanowi część działek 317/2, 317/3 i 317/4 w częściach trudnych do ustalenia bez dokładnych pomiarów geodezyjnych.

Działki nr 317/2, 317/3 i 317/4 są zabudowane budynkami mieszkalnymi, w których na chwilę obecną wyodrębniana jest własność lokali mieszkalnych wraz z przynależnymi do nich udziałami w użytkowaniu wieczystym właściwych działek.

W tej sytuacji Gmina, będąc właścicielem gruntu oblicza proporcjonalnie wysokość opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego dla wszystkich współużytkowników, natomiast jako podatnik VAT musi obliczyć wysokość należnego podatku z tego tytułu.

Ponadto Wnioskodawca dodaje, iż powstałe w wyniku scalenia i ponownego podziału opisane we wniosku, będące własnością Gminy, a znajdujące się w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni Mieszkaniowej "R" działki, nie zostały oddane w następstwie tych czynności ponownie w użytkowanie wieczyste.

W przedmiotowej sprawie zarówno scalenie, jak i późniejszy podział przedmiotowych działek nastąpiły w drodze decyzji Prezydenta Miasta. Zgodnie z art. 234 w związku z art. 158 Kodeksu cywilnego oraz art. 27 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tj. z 2004r. Nr 261. poz. 2603 ze zm.), oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste nastąpić mogło tylko w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego.

Prawo użytkowania wieczystego raz ustanowione na nieruchomości gruntowej może wygasnąć tylko w przypadkach przewidzianych prawem, czyli poprzez upływ określonego umową czasu, na jaki zostało ustanowione, rozwiązanie umowy, wykup nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste przez jej użytkownika wieczystego lub przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Tylko w przypadku, gdy po zniesieniu prawa użytkowania wieczystego dana nieruchomość pozostaje wciąż własnością Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, możliwe jest jej ponowne oddanie w użytkowanie wieczyste. Zgodnie z obowiązującym stanem prawnym musi to być w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego. Natomiast czynności administracyjne wynikające z prac geodezyjnych, jakkolwiek skutkują zmianami w ewidencji gruntów i budynków, nie mają wpływu na stan prawny nieruchomości.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Gmina ma obowiązek rozliczać podatek VAT od opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego działek łączonych lub scalanych, a następnie dzielonych proporcjonalnie...

Zdaniem Wnioskodawcy, na podstawie art. 7 ust. 1 p. 6 i 7 ustawy z dnia 11 marca 2005r. o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2009r. za dostawę towaru uznane zostały oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste oraz zbycie prawa użytkowania wieczystego. Co za tym idzie, opłaty roczne z tego tytułu są objęte przedmiotowym podatkiem.

Jednocześnie zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 7 listopada 2008r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 209, poz. 1320) obowiązek podatkowy dotyczy nieruchomości oddanych w użytkowanie wieczyste po dniu 30 kwietnia 2004r.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.) jako podstawę wymiaru podatków i świadczeń uznaje się dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, a z art. 4 ust. 1 oraz art. 22 ww. ustawy wynika obowiązek regularnej aktualizacji zgromadzonych tam danych. W związku z powyższym przedmiotem opodatkowania będzie prawo użytkowania wieczystego aktualnie istniejącej działki, natomiast podstawą opodatkowania – opłata roczna wynikająca z jej wartości i powierzchni. Nie można stosować do celów podatkowych danych nieaktualnych, wykreślonych z ewidencji gruntów i budynków, a takimi właśnie są informacje o działkach istniejących przed scaleniem.

Co więcej, jak już wspomniano powyżej stosowanie częściowego opodatkowania działek zgodnie z ich wcześniejszymi powierzchniami, rodzi problemy techniczne, związane z koniecznością każdorazowego obliczania opłaty proporcjonalnie w kilku częściach i odpowiednie naliczanie podatku VAT.

Z upływem czasu, w miarę kolejnych aktualizacji, następnych podziałów i scaleń działek, klarowne i dokładne naliczanie podatku VAT będzie coraz trudniejsze zarówno dla podatnika, jak i dla organów podatkowych. Traktowanie nowopowstałych działek jako nowego, odrębnego przedmiotu opodatkowania, a ich powierzchni jako aktualnej podstawy opodatkowania będzie więc zarówno zgodne z przepisami prawa geodezyjnego i kartograficznego, jak i funkcjonalne dla wszystkich stron i uczestników postępowania podatkowego.

Wobec powyższego problemem pozostaje jeszcze ustalenie, czy nowa działka będzie objęta podatkiem VAT, czy też nie. W braku odpowiedniej regulacji w przepisach prawa podatkowego Wnioskodawca uznał, że jako optymalne i zarazem obiektywne kryterium należałoby tutaj wskazać stosunek powierzchni wcześniej istniejących działek. W zależności od tego, czy większą powierzchnię miały działki objęte lub nieobjęte podatkiem VAT, nowa działka byłaby odpowiednio objęta lub nie tym podatkiem.

W opisanym przypadku spośród działek, które zostały scalone, działki nieobjęte podatkiem VAT stanowiły ponad #190; powierzchni nowopowstałej działki 317, która z tego powodu nie powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT jako przedmiot prawa użytkowania wieczystego. Co za tym idzie, również do działek powstałych z jej podziału nie powinno się stosować przepisów o podatku VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

W okresie obowiązywania ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), czyli do dnia 30 kwietnia 2004r., czynność ustanowienia użytkowania wieczystego nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Natomiast z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, zmieniła się zarówno definicja towaru, jak i zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

Na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez towary, w myśl art. 2 pkt 6 tej ustawy, rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Przez dostawę towarów, zgodnie z art. 7 ust. 1 ww. ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Natomiast stosownie do postanowień art. 8 ust. 1 ww. ustawy o VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
   
   

Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964r. – Kodeks Cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Z zawartych tam regulacji wynika, iż użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do właściciela. W świetle art. 233 wyżej cytowanej ustawy Kodeks Cywilny użytkownik wieczysty (osoba fizyczna lub prawna) może, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w użytkowanie wieczyste korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.

Z kolejnych przepisów Kodeksu Cywilnego (art. 234, 235 i 237) wynikają kolejne uprawnienia użytkownika wieczystego ukształtowane na wzór uprawnień właściciela. W wyniku ustanowienia prawa wieczystego użytkowania dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co pozwala mu rozporządzać nim jak właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z niego pożytków w sposób niemalże taki jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak również w możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot.

Należy zauważyć, iż dostawa towarów rozumiana jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel obejmuje każdą czynność polegającą na przeniesieniu dobra materialnego przez Stronę, która przyznaje drugiej stronie prawo do faktycznego dysponowania nim, jakby była właścicielem tego dobra. W wyniku ustanowienia prawa użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad gruntem (tj. towarem w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy o VAT) na rzecz użytkownika wieczystego, co pozwala mu rozporządzać nim jak właściciel.

Zgodnie z treścią art. 27 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego oraz wpisu w księdze wieczystej.

Przepis art. 71 ust. 1 wymienionej wyżej ustawy stanowi, iż za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą opłatę i opłaty roczne. Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego (art. 71 ust. 4 ww. ustawy).

Z przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego wynika, że decyzją Prezydenta Miasta z dnia 15 czerwca 2007r. zostały połączone następujące działki, będące własnością Gminy Miejskiej, oddane w użytkowanie wieczyste na rzecz SM.:

• działka nr 53/16 o pow. 1275 m2(która jako oddana w użytkowanie wieczyste po 30 kwietnia 2004r. objęta jest na podstawie powyższych przepisów podatkiem VAT),
• nr 311/9 o pow. 1263 m2, nr 311/10 o pow. 1722 m2, nr 311/11 o pow. 1513 m2(oddane w użytkowanie wieczyste do 30 kwietnia 2004r., a co za tym idzie nieobjęte podatkiem VAT).
  
  

Z ich połączenia powstała działka nr 317 o pow. 5794 m2.

Następnie w drodze decyzji Prezydenta Miasta z tego samego dnia tj. 15 czerwca 2007r. nowo powstała działka została podzielona na następujące działki:

• nr 317/1 o pow. 606 m2,
• nr 317/2 o pow. 1306 m2,
• nr 317/3 o pow. 2539m2,
• nr 317/4 o pow. 1343 m2.
  
  

Obszar dawnej działki nr 53/16 objętej podatkiem VAT jest obecnie zgodnie z posiadanymi mapami geodezyjnymi rozdzielony pomiędzy wszystkie istniejące obecnie działki, przy czym niezabudowana działka 317/1 składa się tylko z części dawnej działki nr 53/16, natomiast reszta dawnej działki 53/16 stanowi część działek 317/2, 317/3 i 317/4 w częściach trudnych do ustalenia bez dokładnych pomiarów geodezyjnych.

Działki nr 317/2, 317/3 i 317/4 są zabudowane budynkami mieszkalnymi, w których na chwilę obecną wyodrębniana jest własność lokali mieszkalnych wraz z przynależnymi do nich udziałami w użytkowaniu wieczystym właściwych działek.

W tej sytuacji Gmina Miejska, będąc właścicielem gruntu oblicza proporcjonalnie wysokość opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego dla wszystkich współużytkowników, natomiast jako podatnik VAT musi obliczyć wysokość należnego podatku z tego tytułu.

Powstałe w wyniku scalenia i ponownego podziału opisane we wniosku, będące własnością Gminy, a znajdujące się w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni Mieszkaniowej "R" działki nie zostały w następstwie tych czynności ponownie oddane w użytkowanie wieczyste.

W przedmiotowej sprawie zarówno scalenie, jak i późniejszy podział przedmiotowych działek nastąpiły w drodze decyzji Prezydenta Miasta. Zgodnie z art. 234 w związku z art. 158 Kodeksu cywilnego oraz art. 27 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tj. z 2004r. Nr 261. poz. 2603 ze zm.), oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste nastąpić mogło tylko w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego.

W przypadku, gdy oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste stanowiło dostawę towarów i nastąpiło przed dniem 1 maja 2004r. (tj. przed tym dniem dokonano wpisu prawa użytkowania wieczystego w księdze wieczystej na podstawie zawartej w formie aktu notarialnego umowy o ustanowieniu tego prawa) to czynność ta nie podlega obecnie podatkowi od towarów i usług.

W przypadku dostawy towarów zasadą jest, że obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru. Zatem momentem realizacji dostawy nieruchomości gruntowej jest dokonanie wpisu użytkowania wieczystego do księgi wieczystej. W momencie zaś ustanowienia użytkowania wieczystego czynność ta nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

W świetle powyższego uznać należy, iż oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste przed dniem 1 maja 2004r. nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, w związku z tym nie będzie podlegało opodatkowaniu tym podatkiem. Tym samym opłaty dotyczące czynności niepodlegającej opodatkowaniu nie mogą być objęte podatkiem od towarów i usług po wejściu w życie nowej regulacji prawnej tj. ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług.

Reasumując, opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego gruntów, ustanowionego przed dniem 1 maja 2004r., gdy taka czynność nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po wejściu w życie ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004r. ani nie zawiera w sobie podatku należnego, ani też nie powinna być powiększona o taki podatek na podstawie przepisów tej ustawy.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Ustawodawca przez towary rozumie rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki, budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty – art. 2 pkt 6 ustawy.

W myśl postanowień art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 grudnia 2008r., która to regulacja stanowi doprecyzowanie obowiązujących przepisów, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste.

Zatem oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste w rozumieniu ww. przepisów jest dostawą towaru.

Według art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Jednocześnie, ani przepisy ww. ustawy, ani też przepisy wykonawcze do tej ustawy nie przewidują jakiegokolwiek zwolnienia od podatku VAT dla czynności oddania w użytkowanie wieczyste gruntu (czy też ułamkowej części gruntu), nawet tego który jest zabudowany obiektem budownictwa mieszkaniowego.

Wobec powyższego, uwzględniając szerokie ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie pojęcia przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, a także uwzględniając fakt, że definicja towaru zawarta w art. 2 pkt 6 ustawy o VAT obejmuje grunty, należy uznać, że oddanie gruntu w wieczyste użytkowanie dokonane po dniu 30 kwietnia 2004r. stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W związku z powyższym - opłaty roczne z tytułu użytkowania wieczystego gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste po 30 kwietnia 2004r. podlegać będą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług VAT w wysokości 22%.

Mając na uwadze wyżej przedstawiony opis stanu faktycznego i obowiązujący w tym zakresie stan prawny, należy stwierdzić, że opłaty roczne z tytułu użytkowania wieczystego gruntów, ustanowionego przed dniem 1 maja 2004r., gdy taka czynność nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie powinny być powiększone o taki podatek, natomiast opłaty roczne z tytułu użytkowania wieczystego gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste po dniu 30 kwietnia 2004r. podlegać będą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług VAT w wysokości 22%.

Jednocześnie należy mieć na uwadze, że na mocy przepisu art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1. Jednakże, jeśli dostawa towaru lub wykonanie usługi powinny być potwierdzone fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7. dniu, licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi (art. 19 ust. 4 ustawy).

Podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku (art. 29 ust. 1 ustawy).

W myśl art. 29 ust. 4 ww. ustawy (w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 listopada 2008r.) obrót zmniejsza się o kwoty udokumentowanych, prawnie dopuszczalnych i obowiązkowych rabatów (bonifikat, opustów, uznanych reklamacji i skont) i o wartość zwróconych towarów, zwróconych kwot nienależnych w rozumieniu przepisów o cenach oraz zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, a także kwot wynikających z dokonanych korekt faktur.

Ponieważ do dnia 30 listopada 2008r. ustawa o VAT nie przewidywała szczególnych momentów powstania obowiązku podatkowego dla dostawy towarów jaką jest oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste, to obowiązek podatkowy powstawał na zasadach ogólnych z chwilą wydania towaru lub wystawienia faktury, nie później niż w 7 dniu, licząc od dnia wydania towaru. Nie było bowiem żadnej innej regulacji mogącej znaleźć zastosowanie w przedmiotowym stanie faktycznym. Dostawa towaru w postaci gruntu następuje jeden raz nie zaś każdego roku, w którym wnoszona jest opłata za użytkowanie wieczyste. Z czynnością wnoszenia opłat nie można było zatem wiązać momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku VAT.

Tym samym zauważyć należy, że Wnioskodawca od razu powinien był rozliczyć podatek VAT od całej wartości takiej transakcji tj. uwzględnić wartość wszystkich opłat należnych mu od użytkownika gruntu, za cały okres, na który zostało ustanowione użytkowanie wieczyste. Powyższy warunek musiał zostać spełniony, mimo iż w przypadku użytkowania wieczystego płatności nie zawsze regulowane są jednorazowo (np. pierwsza opłata – wpłacana do dnia zawarcia aktu notarialnego, opłaty roczne – wpłacane do 31 marca każdego roku przez okres trwania użytkowania wieczystego lub raty od pierwszej opłaty), a także wówczas gdy wspomniane należności nie zostaną uiszczone. Biorąc pod uwagę ww. regulacje prawne zauważyć należy, iż obowiązek podatkowy w żaden sposób nie był uzależniony od terminów i sposobu zapłaty lub jej braku.

Sytuacja ta uległa nieco zmianie od dnia 1 grudnia 2008r. kiedy to wprowadzono następujące uregulowania.

Doprecyzowano przepis art. 7 ust. 1 wprowadzając ust. 6, zgodnie z którym przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste.

Następnie wprowadzono zmianę w art. 19 wprowadzając ust. 16b, zgodnie z którym w przypadku oddania gruntu w użytkowanie wieczyste obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż z upływem terminu płatności poszczególnych opłat pobieranych z tego tytułu.

Jednocześnie w przepisie przejściowym jakim jest art. 8 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 listopada 2008r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 209, poz. 1320) stwierdzono, że przepis art. 19 ust. 16b ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do podatników, którzy oddali grunt w użytkowanie wieczyste po dniu 30 kwietnia 2004r., z wyłączeniem podatników, którzy rozliczyli z tego tytułu podatek w całości przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Jeżeli w związku z oddaniem w użytkowanie wieczyste gruntu po dniu 30 kwietnia 2004r. podatek został rozliczony w całości przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, późniejsze podwyższenie podstawy opodatkowania nie rodzi obowiązku dokonywania korekt podatku.

Reasumując, ze względu na fakt, iż przedmiotem oddania w użytkowanie wieczyste są grunty, w stosunku do których czynność ta nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT oraz takie, w stosunku do których oddanie w użytkowanie wieczyste opodatkowaniu podlega, wyłączenie bądź opodatkowanie nie może być rozszerzone na całą nieruchomość, w skład której wchodzą ww. grunty lecz winno być przyporządkowane jedynie do konkretnej części gruntu, która podlega temu wyłączeniu lub opodatkowaniu podatkiem VAT.

W świetle powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.

Należy bowiem zaznaczyć, że trudności techniczne w zakresie dokonywania odpowiednich wyliczeń nie mogą uzasadniać dowolności stosowania przepisów prawa podatkowego.

Nadmienia się ponadto, że niniejsza interpretacja nie rozstrzyga w kwestii sposobu rozgraniczenia terenów, których oddanie w użytkowanie wieczyste podlega lub niepodlega obowiązkowi podatkowemu, nie rozstrzyga też zasad ewidencji powyższych czynności w księgach wieczystych, gdyż nie są to przepisy prawa podatkowego.

Zgodnie z art. 14b § 1 Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Natomiast w myśl art. 3 pkt 2 ww. ustawy Ordynacja podatkowa, ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach prawa podatkowego - rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.