Istota interpretacji:

Opodatkowanie dostawy działek budowlanych nabytych w drodze darowizny, przez osobę fizyczną wykorzystującą grunty na własne potrzeby.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

W roku 1968 Wnioskodawczyni otrzymała od rodziców (w zamian za dożywotnią opiekę) darowiznę w postaci 1,62 ha gruntu rolnego. Zainteresowana, nieruchomość użytkowała na własne potrzeby przez prawie 40 lat. Z uwagi na wiek i stan zdrowia w roku 2009 Wnioskodawczyni część ziemi (o powierzchni 0,2175 ha) wydzieliła i podzieliła na trzy działki. Nieruchomości te stanowią teren zabudowy zagrodowej RM1 z dopuszczalną zabudową jednorodzinną. W kwietniu 2009 r. jedną z działek Zainteresowana sprzedała.

Wnioskodawczyni nie była zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT oraz nie prowadziła działalności gospodarczej o charakterze rolniczym. Płody rolne wykorzystywane były na własne potrzeby Wnioskodawczyni i nie były odsprzedawane.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy sprzedaż działki (i zamiar sprzedaży dwóch kolejnych) z majątku osobistego podlega podatkowi od towarów i usług...

Zdaniem Wnioskodawczyni, sprzedaż działki (nawet z zamiarem sprzedania dwóch kolejnych działek) pomimo chęci wykonywania czynności w sposób częstotliwy nie będzie podlegała podatkowi VAT, gdyż jest to sprzedaż z majątku osobistego podatnika.

Stanowisko takie potwierdza zarówno orzeczenie NSA z dnia 29 października 2007 r. (sygn. akt I FPS 3/07) jak i wyrok WSA sygn. akt III SA/Wa 1085/08, a także szereg interpretacji wydanych przez organy skarbowe.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem VAT podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

W myśl art. 2 pkt 6 ww. ustawy, przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Zgodnie z przedstawionymi przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Wskazać jednakże należy, iż nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 5 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem musi być wykonane przez podatnika.

Art. 15 ust. 1 ustawy o VAT stanowi, iż podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Aby zatem dostawę towarów (nawet jednorazową) uznać za działalność gospodarczą, należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik działając w charakterze producenta, handlowca lub usługodawcy, miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie, a wykorzystywane przez niego towary czy usługi zostały nabyte w celu spożytkowania ich do wykonywania tej czynności.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawczyni w roku 1968 otrzymała od rodziców (w zamian za dożywotnią opiekę) darowiznę w postaci 1,62 ha gruntu rolnego. Zainteresowana, nieruchomość użytkowała na własne potrzeby przez blisko 40 lat. Z uwagi na wiek i stan zdrowia w roku 2009 Wnioskodawczyni wydzieliła i podzieliła część nieruchomości na trzy działki przeznaczone pod zabudowę jednorodzinną. W kwietniu 2009 r. jedną z działek Zainteresowana sprzedała. Wnioskodawczyni nie była zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT oraz nie prowadziła działalności gospodarczej o charakterze rolniczym. Płody rolne wykorzystywała na własne potrzeby i nie odsprzedawała ich.

Mając na względzie powołane przepisy prawa oraz stan faktyczny sprawy wskazać należy, iż w przedmiotowej sprawie brak przesłanek pozwalających uznać, że dokonująca sprzedaży gruntu (w kwietniu 2009 r. oraz zaplanowanej dostawy dwóch działek) wystąpi w charakterze podatnika. Zainteresowana nabyła w roku 1968 nieruchomość w drodze darowizny i użytkowała ją na własne potrzeby. Uzyskiwane płody rolne – w okresie aż 40 lat posiadania nieruchomości – nie były odsprzedawane. W takim kształcie sprawy nie można stwierdzić, że nabyciu nieruchomości przez Wnioskodawczynię towarzyszył zamiar jego późniejszego zbycia, a także wykorzystywania gruntu w sposób ciągły do celów zarobkowych. Zatem Zainteresowana sprzedając grunt korzysta z przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ww. ustawy. Skutkiem powyższego Zainteresowana nie wypełnia definicji zawartej w art. 15 ust. 1 cyt. ustawy o VAT, tj. podatnika podatku od towarów i usług. W konsekwencji dokonana transakcja działki oraz planowana dostawa dwóch działek nie jest czynnością opodatkowaną podatkiem VAT, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług.

Reasumując, sprzedaż opisanych we wniosku działek nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż dokonując dostawy Wnioskodawczyni nie wypełni przesłanek do uznania za podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 cyt. ustawy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.