Istota interpretacji:

opodatkowanie sprzedaży działek

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca jest od 22 lat właścicielką nieruchomości gruntowej stanowiącej grunty rolne o powierzchni ok. 6,3 ha. Nieruchomość została nabyta od rodziców Wnioskodawcy we wrześniu 1987r. na podstawie umowy przekazania pod tytułem darmowym gospodarstwa rolnego.

Grunty są sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako grunty orne, natomiast w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczone są pod zabudowę usługowo - produkcyjną ze względu na bliskość trasy AK i jej szkodliwe oddziaływanie. W stosunku do posiadanych nieruchomości nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy ani pozwolenie na budowę. Nieruchomość jest obecnie wydzierżawiona dwóm podmiotom gospodarczym (skład gruzu i materiałów sypkich oraz skład materiałów budowlanych). Z tego tytułu Wnioskodawca jest podatnikiem podatku VAT. W dniu 20 maja 2003r. (umowa notarialna) Wnioskodawca sprzedał na rzecz osób fizycznych wydzieloną z otrzymanej od rodziców nieruchomości działkę nr 282/2 o powierzchni 2500 m#178;, przeznaczoną w uchwalonym w 1998r. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele budownictwa usługowo-mieszkalnego. Jednocześnie ustanowił on na rzecz tych nabywców prawo pierwokupu gruntów o powierzchni ok. 5.000 m#178;; obecnie teren ten jest wydzierżawiony temu podmiotowi. W wykonaniu tego prawa, Podatnik wydzielił i sprzedał, na żądanie osób mających prawo pierwokupu, następujące działki:

• w dniu 05.04.2005r. działkę 282/10 o pow. 81 m#178; i 282/11 o pow. 322 m#178;;

• w dniu 24.05.2007r. działkę 282/12 o pow. 500 m#178;;

• w dniu 19.12.2007r. działkę 282/14 o pow. 1000 m#178;.
  
  

W związku z wszczętym w 2004r. przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad postępowaniem wywłaszczeniowym w dniu …. (umowa rep. nr ……) Wnioskodawca zbył na rzecz Skarbu Państwa grunty przeznaczone pod drogę publiczną.

Obecnie planuje on sprzedaż kolejnej części (działki o pow. 2570 m2) opisanej wyżej nieruchomości na rzecz podmiotu uprawnionego z tytułu pierwokupu.

Złożone w dniu 22 czerwca 2009r. zapytanie nie zawierało wyczerpującego opisu zdarzenia, pozwalającego organowi podatkowemu na właściwe ustosunkowanie się do zadanego problemu.

Pismem z dnia 06 lipca 2009r. znak IPP2/443-680/09-2/BM tutejszy organ podatkowy wezwał Podatnika do uzupełnienia wniosku, w szczególności do:

• złożenia wniosku na druku ORD-IN;

• złożenie oświadczenia, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz, że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli podatkowej;

• wskazanie organu podatkowego właściwego ze względu na sprawę będącą przedmiotem interpretacji indywidualnej;

• wskazania przepisów prawa podatkowego będących przedmiotem interpretacji indywidualnej;

• uzupełnienia przedstawionego ww. wniosku opisu zdarzenia, w szczególności w zakresie wskazania na czym polegała usługa najmu oraz z jakich unormowań prawnych wynika prawo pierwokupu;

• przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia
  
  

Wnioskodawca w przedmiotowym wniosku postawił dwa pytania, natomiast nie przedstawił swojego stanowiska odnośnie pytania drugiego, tj. " czy w przypadku sprzedaży w przyszłości następnych działek wchodzących w skład nieruchomości o przeznaczeniu pod zabudowę usługowo-produkcyjną, należy odprowadzić do Urzędu Skarbowego podatek VAT...".Odpowiedź na przedmiotowe wezwanie została udzielona pismem z dnia 14 lipca 2009r. (data wpływu 16 lipca 2009r.).

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1. Czy sprzedaż gruntu o pow. 2570 m#178; w warunkach opisanych wyżej, podlega podatkowi od towarów i usług...
2. Czy w przypadku sprzedaży w przyszłości następnych działek wchodzących w skład nieruchomości, sprzedaż będzie podlegała podatkowi VAT...
   
   

W opinii Wnioskodawcy planowana sprzedaż nie podlega podatkowi od towarów i usług. W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są podmioty wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. Dla celów podatku VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, także wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo, w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.

Zasady wykładni gramatycznej i funkcjonalnej definicji działalności gospodarczej, zawartej w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, prowadzą do wniosku, że działalnością gospodarczą jest wyłącznie działalność wykonywana w ramach produkcji, handlu lub usług. Przywołany przepis wyraźnie określa, że działalność gospodarcza definiowana jest wyłącznie poprzez status podmiotu ustalany każdorazowo w odniesieniu do konkretnych działań. Działalnością gospodarczą są bowiem wyłącznie czynności producentów, handlowców lub usługodawców, nawet jeśli są one wykonane jednorazowo. Natomiast fakt, że ktoś wykonuje czynności w sposób częstotliwy (czyli stały i powtarzalny), ale nie są one wykonywane w ramach produkcji lub handlu - nie oznacza to, że tym samym wykonuje działalność gospodarczą.

Z definicji podatnika zawartej w art. 15 ustawy o VAT wynika, że dotyczy ona podmiotów, które zajmują się działalnością w sposób profesjonalny. Świadczy o tym użycie między innymi takich sformułowań jak producent, czyli ten kto produkuje jakieś dobra materialne, handlowiec, tj. osoba zajmująca się handlem czyli działalnością polegającą na nabywaniu jakiś dóbr, usług, walorów, w celu sprzedaży; usługodawca - podmiot świadczący usługi, tj. działalność mającą na celu zaspokojenie wielorakich ludzkich potrzeb, mający odpowiednie kwalifikacje i dysponujący odpowiednim sprzętem, lokalem, itp. A zatem podatnikiem VAT jest ten kto dokonuje czynności

(handlu, produkcji, świadczenia usług także wtedy, gdy czynność taka dokonywana jest przez niego jednorazowo, lecz w taki sposób, ze wyraźnie wynika z niej zamiar handlu, produkcji, świadczenia usług, tj. obiektywny zamiar prowadzenia takiej działalności). Na takie rozumienie definicji podatnika VAT wskazuje także całe dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych, jak również orzecznictwo ETS, które dotyczy prywatnego obrotu nieruchomością. Wielokrotnie wskazywano tam, że skoro podatkowi VAT podlegają czynności wykonywane przez producenta lub handlowca, to podatnik musi być jedną z tych osób, aby uznać, że wykonywane przez niego czynności podlegają podatkowi VAT. Z orzecznictwa tego jednoznacznie wynika, że o opodatkowaniu sprzedaży nieruchomości podatkiem VAT decyduje zamiar towarzyszący zakupowi tej nieruchomości. Jeżeli nieruchomość zostaje nabyta z zamiarem odsprzedaży, jej sprzedaż podlega podatkowi VAT. Jeśli natomiast sprzedawca nie miał zamiaru odsprzedaży w momencie zakupu i nieruchomość jest jego majątkiem osobistym, to sprzedaż nie podlega VAT. Do tego wniosku prowadzi także analiza art. 2 ust. 1 lit. a Dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zgodnie z którym opodatkowaniu VAT podlega odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze. Sprzedaż nieruchomości podlegałaby więc podatkowi VAT, gdyby właściciel sprzedając "działał w charakterze podatnika". Wyprzedaż własnego majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego sprzedaży nie jest działalnością handlową, a tym samym nie jest działalnością gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Wielokrotnie podkreślał to NSA. Przykładowo w wyroku z dnia 07.02.2008r. (sygn. akt I FSK 258/07), wskazano, że: "Działalność handlowa musi być rozumiana jako sprzedaż nabytych uprzednio w tym celu towarów, natomiast samo dokonywanie czynności sprzedaży (dostawy) towarów nawet częstotliwie nie może być uznane za taką działalność. "Nie jest bowiem działalnością handlową a zatem i gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 12 ustawy o VAT, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży. Sprzedaż, nawet kilkukrotna, przedmiotów z majątku prywatnego osoby fizycznej, które nie były nabyte w celu ich odsprzedaży, nie ma charakteru handlowego. Podatnikiem w obrocie nieruchomościami byłby podmiot, który jest handlowcem i obraca budynkami, lokalami albo gruntami. Czynności podlegające opodatkowaniu wykonane przez podmiot niewystępujący w tym przypadku w charakterze podatnika, nawet jeżeli jest on podatnikiem w ogóle, pozostają poza zakresem opodatkowania". NSA wskazał także, że "dla przypisania danemu podmiotowi statusu podatnika VAT, a zatem działania w charakterze handlowca, konieczne jest ustalenie i ocena okoliczności towarzyszących nabyciu tych towarów. Pod pojęciem "handel" należy rozumieć dokonywanie w sposób zorganizowany zakupu towarów w celu ich odsprzedaży", W ocenie Wnioskodawcy, fakt wydzierżawiania gruntów, które planuję sprzedać, nie zmienia kwalifikacji prawnej ani samych gruntów, ani planowanej przeze mnie sprzedaży. Istotne bowiem dla celów podatku VAT jest to, czy grunty zostały nabyte w celu prowadzenia działalności gospodarczej, czy w innym celu. Wnioskodawca otrzymał grunty w darowiźnie od rodziców w roku 1987r. Nabycie ich nie nastąpiło w celu ich wydzierżawiania ani tym bardziej sprzedaży. Sama dzierżawa gruntów stanowi działalność gospodarczą o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy i z tego tytułu Wnioskodawca jest podatnikiem podatku VAT. Jednak, aby sprzedaż nieruchomości podlegała podatkowi VAT, musi być dokonana w ramach działalności gospodarczej zdefiniowanej w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Jak wykazano wyżej, podatkowi VAT podlega działalność:

• handlowa, tj. polegająca na kupowaniu w celu sprzedaży - ta okoliczność w tym przypadku nie występuje,

• usługowa, tj. polegająca na świadczeniu usług - sprzedaż gruntów nie mieści się w definicji usługi; wydzierżawianie przez Wnioskodawcę gruntów stanowi usługę podlegającą podatkowi VAT.
  
  

Nie oznacza to jednak, że każda inna czynność dokonana przez Podatnika podlega podatkowi VAT. Każdą bowiem czynność należy oceniać osobno, stosując do jej oceny kryteria określone w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Oceniając działania usługodawcy należy więc ocenić, czy wyprzedaż majątku, który przed sprzedażą służył do wykonywania usług ale nie został nabyty w tym celu - podlega VAT.

Przywołany wyżej art. 2 ust. 1 lit a) Dyrektywy VAT nr 112 wskazuje wyraźnie, że podatkowi podlega jedynie taka odpłatna dostawa towarów, która jest dokonana przez podatnika działającego w takim charakterze. Zwrot "w takim charakterze" oznacza, że podatnik dokonując sprzedaży musi działać w charakterze handlowca wymienionego w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Dlatego przyjęto w Dyrektywie (a w ślad za tym w orzecznictwie), że wyprzedaż własnego, osobistego majątku nie podlega VAT, ponieważ nie został on nabyty w celu prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej. O opodatkowaniu podatkiem VAT nie może decydować kryterium ekonomiczne; majątek osobisty może przynosić właścicielowi dochody, ale nie zmienia to faktu, że nadal pozostaje majątkiem prywatnym, który nie został zakupiony w celu prowadzenia działalności gospodarczej.

Podkreślił to także WSA w Warszawie w wyroku z dnia 4.06.2007 r. (W SA/Wa 3918/06): "Nieuprawnione jest przyjęcie, że jakakolwiek czynność wykonana przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego. (...) W tym zakresie ustawa o podatku od towarów i usług pozostaje w zgodzie z rozwiązaniami przyjętym w VI Dyrektywie VAT. Z art. 2 ust. 1 tej dyrektywy wynika, iż formalny status osoby dokonującej dostawy jako podatnika nie stanowi przesłanki wystarczającej do przyjęcia, że osoba ta jest podatnikiem w odniesieniu do tej konkretnej czynności, a w konsekwencji do uznania, czy dana transakcja będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Innymi słowy nie wystarczy, by daną czynność wykonał podatnik prowadzący działalność gospodarczą i ze względu na tę działalność zarejestrowany był dla celów podatku od towarów i usług. VI Dyrektywa wyraźnie rozróżnia operacje realizowane przez podatnika na takie, które dokonuje on pod tytułem prywatnym oraz takie, które dokonuje on prowadząc działalność gospodarczą.

Potwierdza to także wyrok NSA z dnia 22.12.2008r. (I FSK 1387/07), który zapadł w tej samej sprawie. NSA uchylił co prawda cyt. wyrok WSA w Warszawie, ale jednocześnie potwierdził wyrażane w nim tezy. Spór dotyczył opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży nieruchomości wybudowanej na wynajem. Sprzedawca nigdy nie zamierzał wykorzystywać budynku do własnych prywatnych celów. Po wybudowaniu zmienił jednak zamiar wynajmowania i sprzedał poszczególne lokale znajdujące się w budynku. NSA uznając, że sprzedaż lokali podlega VAT wskazał, że juz w momencie rozpoczęcia budowy lokali z zamiarem przeznaczenia ich na wynajem sprzedawca podjął działalność gospodarczą uzyskując tym samym status podatnika. Konsekwencją tego ustalenia jest przyjęcie, że dokonując sprzedaży przedmiotowych lokali podatnik nie zbywał majątku osobistego, ale lokale, które miały służyć do prowadzenia działalności gospodarczej. NSA przywołał także tezy zawarte w uchwale z dnia 29.10.2007r. (I FPS 3/07) i podkreślił, że "Jeśli dana czynność wykonana została poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika czy wykonującego wolny zawód, to w świetle art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy z tytułu wykonania takiej czynności dany podmiot nie może być uznany za podatnika VAT i to bez względu na to, czy czynność tę wykonał jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, czy też wielokrotnie. Taka zaś właśnie sytuacja występuje w przypadku sprzedaży przez daną osobę jej majątku prywatnego. Majątek taki nabywany bowiem był na własne potrzeby danej osoby, a nie z przeznaczeniem do działalności handlowej, a zatem jego sprzedaż zarówno w całości, jak i w częściach, jednemu lub wielu nabywcom, z zyskiem lub bez, nie może być uznana za działalność handlową ze skutkiem w postaci uznania tej osoby za podatnika VAT". NSA uznał, że sprzedaż nieruchomości podlega VAT, jeśli: "z założeń poczynionych przez skarżącego nie miały być one przeznaczone na własne potrzeby podatnika, lecz na prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na wynajmie tych lokali". ergo, jeśli majątek w założeniu miał służyć i służył potrzebom prywatnym sprzedawcy, jego sprzedaż nie podlega VAT. O opodatkowaniu sprzedaży nie może bowiem decydować to czy właściciel przejściowo wykorzystuje ekonomicznie dana nieruchomość w celu poprawienia swojej sytuacji materialnej, ale fakt, czy daną nieruchomość zakupił wyłącznie w celu wykorzystywania jej w działalności gospodarczej.

Jednym słowem, o opodatkowaniu podatkiem VAT nie może decydować status majątkowy sprzedawcy. Podobne wnioski płyną z orzecznictwa ETS; kładzie się tam nacisk głownie na cel nabywania nieruchomości. Jeżeli są one nabywane w celu prowadzenia działalności gospodarczej, ich późniejsza sprzedaż podlega VAT. Jeżeli natomiast nieruchomości stanowią majątek prywatny, nigdy nie były nabyte w celu prowadzenia działalności gospodarczej - ich późniejsza sprzedaż nie podlega VAT. Nie zmienia tego faktu wydzierżawienie gruntów, zwłaszcza, jeżeli dzierżawa jest niezbędna w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych z uwagi na brak innych źródeł dochodu. Takie działalnie mieści się całkowicie w kręgu osobistych potrzeb sprzedawcy, nawet jeśli stanowią one działalność, o której mowa w art. 15 ustawy o VAT. Sprzedaż gruntów jest jedynie konsekwencją porozumienia dotyczącego pierwokupu zawartego w roku 2003r. i nie stanowi działalności handlowej; nie mieści się także w pojęciu działalności usługowej, o której mowa w art. 15. Tak więc, skoro grunty nie zostały nabyte ani w celu sprzedaży, ani w celu ich wydzierżawienia - ich sprzedaż nie podlega VAT.

W ocenie Wnioskodawcy, z wyżej opisanych powodów, nie będą podlegać podatkowi VAT kolejne sprzedaże działek gruntu. Jest to bowiem grunt stanowiący prywatny majątek Wnioskodawcy. Nie został on nabyty w celu jego sprzedaży. Sprzedaż działek nie jest więc działalnością handlową o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.) opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Definicję towaru ustawodawca zawarł w art. 2 pkt 6 powołanej ustawy. Zgodnie z tym przepisem, pod pojęciem towaru należy rozumieć rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Pojęcia "podatnik" i "działalność" gospodarcza na potrzeby podatku od towarów i usług zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 tej ustawy. Podatnikami, zgodnie z zapisem art. 15 ust. 1, są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności. Natomiast działalność gospodarcza, zgodnie z ust. 2 powołanego artykułu, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

W efekcie, aby stać się podatnikiem podatku od towarów i usług wystarczy wykonać czynność, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, w sposób jednorazowy, jednak w okolicznościach wskazujących na zamiar jej wykonywania w sposób częstotliwy. Nie jest przy tym istotna sama częstotliwość wykonywania tych czynności, ale istnienie okoliczności wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy.

Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że dostawa gruntów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy dokonywana jest przez podatnika podatku od towarów i usług lub przez osobę fizyczną niebędącą podatnikiem tego podatku, jeżeli sprzedaży można przypisać znamiona działalności gospodarczej prowadzonej z zamiarem wykonywania jej w sposób częstotliwy. Chociaż ustawa nie definiuje pojęcia częstotliwości, przez zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy należy rozumieć chęć powtarzalnego, a nie jednorazowego wykonywania określonego działania.

Na podstawie zapisu art. 41 ust. 1 wskazanej ustawy, podstawowa stawka podatku VAT wynosi 22%. Podatnik dokonujący dostawy gruntów w niektórych przypadkach może jednakże skorzystać ze zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 9 cyt. ustawy, zgodnie z którym zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę.

Powyższe oznacza, iż generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny budowlane lub przeznaczone pod zabudowę. Pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących gruntami leśnymi, rolnymi itp., nieprzeznaczonymi pod zabudowę - są zwolnione od podatku VAT.

Celem określenia czy dany grunt jest przeznaczony pod zabudowę należy się odwołać do przepisów zawartych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) regulującej zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu.

Zatem, o charakterze danego gruntu winien rozstrzygać odpowiedni zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w stadium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego , które jako dokumenty prawa miejscowego, decydują o kwalifikacji gruntu.

Z przedstawionego opisu zdarzenia wynika, iż Wnioskodawca otrzymał w drodze darowizny grunt rolny. Obecnie grunt ten jest sklasyfikowany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako grunt przeznaczony pod zabudowę usługowo-produkcyjną. Nieruchomość gruntowa jest obecnie wydzierżawiona dwóm podmiotom - z tego też tytułu Wnioskodawca jest podatnikiem podatku VAT. Począwszy od 2003r. Wnioskodawca dokonał kilkakrotnie sprzedaży działek wydzielonych z przedmiotowej nieruchomości. Obecnie zamierza on sprzedać kolejną część ww. nieruchomości (działki o pow. 2570 m2), ponadto w planach ma on także sprzedaż kolejnych działek. Wątpliwości Podatnika dotyczą tego, czy sprzedaż ww. działek, stanowiących majątek osobisty Wnioskodawcy, będzie podlegać opodatkowaniu VAT.

Jak wskazuje sam Wnioskodawca, nieruchomość będąca przedmiotem zapytania jest przez niego wydzierżawiona (z tego tytułu Wnioskodawca jest podatnikiem VAT), dlatego też należy stwierdzić, iż w związku z osiąganiem dochodu z tytułu pobieranego czynszu, w odniesieniu do tej nieruchomości, Wnioskodawca działał jako podatnik VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 wykonujący działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Biorąc pod uwagę fakt, że Wnioskodawca jest podatnikiem podatku VAT tytułu wynajmowania nieruchomości, kilkakrotną sprzedaż gruntów w przeszłości oraz dalsze planowane dostawy w przyszłości, objęta zapytaniem nieruchomość nie może być uznana za odrębny majątek osobisty Wnioskodawcy, lecz stanowi majątek wykorzystywany w działalności gospodarczej (najem z przyrzeczeniem prawa pierwokupu) - a to wskazuje na konieczność opodatkowania planowanych transakcji sprzedaży. Przedmiotowa działka nie korzysta też ze zwolnienia o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT z uwagi na przeznaczenie jej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę.

W związku z powyższym Wnioskodawca będzie zobowiązany do naliczenia nabywcy i odprowadzenia do urzędu skarbowego podatku od towarów i usług z tytułu przedmiotowych transakcji (stosownie do art. 41 ust. 1 w/cyt. ustawy, przedmiotowa dostawa będzie podlegała opodatkowaniu 22% stawką VAT).

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku ul. 1 Maja 10,09-402 Płock.