Istota interpretacji:

Sposób ewidencjonowania na kasie fiskalnej, wystawianie faktur przy refundacji towarów medycznych w 100%

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawczyni prowadzi sklep zaopatrzenia medycznego. Klientom sprzedaje towary medyczne, które są w większości całkowicie lub częściowo refundowane. Zainteresowana refundacje otrzymuje z NFZ. Od dnia 1 kwietnia 2009 r. obroty ewidencjuje na kasie fiskalnej. Wnioskodawczyni nadmieniła ponadto, iż kupiła typową kasę fiskalną, która nie ma opcji wybicia na paragonie i raporcie fiskalnym kwoty całkowitej towaru, dopłaty pacjenta i wielkości refundacji, tak jak kasy fiskalne apteczne.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy po zainstalowaniu kasy fiskalnej przy sprzedaży towaru w 100% refundowanego przez NFZ na kasę należy nabić wartość całkowitą towaru...

Zdaniem Wnioskodawczyni, faktura jak również paragon fiskalny musi zawierać całkowitą wartość sprzedanego towaru, a w uwagach powinna być informacja o refundacji. Przychodem sklepu w podatku dochodowym będzie suma kwot netto należnych od klientów i otrzymana w danym miesiącu refundacja z NFZ, podobnie w podatku VAT. Refundację rozliczyć należy metodą w "STU". Według Zainteresowanej pracownicy organów podatkowych na zadane pytanie w tej sytuacji udzielają skrajnie różnych odpowiedzi. Niektórzy z nich uważają, że przy 100% refundacji w ogóle nie trzeba instalować kasy fiskalnej, bo stroną transakcji z racji refundacji jest NFZ, a faktury przy refundacji 100% wystawiać na zero.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Stosownie do art. 29 ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.

Zatem do dopłat, o których mowa w przytoczonym przepisie, stanowiących obrót będący podstawą opodatkowania, zaliczyć należy również refundację za towary medyczne, otrzymaną przez Wnioskodawczynię z Narodowego Funduszu Zdrowia. Z regulacji tej wynika, iż w sytuacji, gdy podatnik w związku z konkretną dostawą towarów lub świadczeniem usług otrzymuje jakiekolwiek dofinansowanie (dotacje, subwencje, refundacje) stanowiące dopłatę do ceny towaru lub usługi, czyli tzw. dotację przedmiotową, tego rodzaju dofinansowanie stanowi obok ceny, uzupełniający ją element podstawy opodatkowania z tytułu tej dostawy lub świadczenia usługi.

Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1.

Natomiast jeżeli dostawa towaru lub wykonanie usługi powinno być potwierdzone fakturą, obowiązek podatkowy, zgodnie z ust. 4 tego artykułu, powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7. dniu, licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi.

Dodatkowo przepis art. 19 ust. 21 ustawy, wprowadza szczególny moment powstania obowiązku podatkowego stanowiąc, że obowiązek podatkowy z tytułu należnych na podstawie odrębnych przepisów dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze powstaje z chwilą uznania rachunku bankowego podatnika. W przypadku uznania rachunku bankowego podatnika zaliczką z tytułu dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze obowiązek podatkowy powstaje w tej części.

Biorąc pod uwagę stan faktyczny przedstawiony we wniosku, jak również przytoczone powyżej przepisy ustawy, należy stwierdzić, iż obowiązek podatkowy w podatku VAT przy sprzedaży towarów medycznych refundowanych przez Narodowy Fundusz Zdrowia powstaje dwuetapowo:

1. po raz pierwszy – w części zapłaconej przez klienta z chwilą wydania towaru (na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy),
2. po raz drugi – z chwilą uznania rachunku bankowego podatnika kwotą otrzymanej refundacji z NFZ (na podstawie art. 19 ust. 21 ustawy).

Tym samym, w przypadku sprzedaży towarów medycznych, obrotem podlegającym opodatkowaniu jest więc cała kwota należna otrzymana przez sprzedawcę za sprzedany towar, tj. kwota którą płaci klient w momencie zakupu, jak też kwota refundacji do sprzedaży danego towaru otrzymana z Narodowego Funduszu Zdrowia, jednakże obowiązek podatkowy od poszczególnych części tego obrotu, jak wskazano powyżej, powstaje w różnych terminach.

Zgodnie z art. 111 ust. 1 ustawy, podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić ewidencję obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących.

W rozumieniu ww. art. 29 ust. 1 ustawy, obrotem z tytułu dostawy jest cała kwota składająca się zarówno z części, którą płaci nabywca i z części refundowanej. Z uwagi na brzmienie tego przepisu, zaewidencjonowaniu za pomocą kasy rejestrującej podlega w momencie wydania towaru – cała kwota stanowiąca obrót w rozumieniu ww. przepisu. Dla samego prowadzenia prawidłowej ewidencji obrotu i kwot podatku należnego za pomocą kasy rejestrującej tj. stosownie do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 grudnia 2008 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz. U. Nr 228, poz. 1510) oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące oraz warunków ich stosowania (Dz. U. Nr 212, poz. 1338), bez znaczenia pozostaje moment powstania obowiązku podatkowego z tytułu otrzymanej refundacji. Jednak do momentu uznania rachunku bankowego podatnika kwotą refundacji, podatek należny wynikający z raportu miesięcznego z kasy rejestrującej winien podlegać zmniejszeniu o tę jego wartość, jaka przypada na kwotę refundacji.

Wobec powyższego paragony fiskalne, a zarazem raporty fiskalne, muszą odzwierciedlać wartość sprzedaży i umożliwić prawidłowe rozpoznanie momentu powstania obowiązku podatkowego dla ewidencjonowanego obrotu oraz prawidłowe sporządzenie deklaracji VAT-7. Zatem obrót pomniejszony o kwotę refundacji winien być także uwidoczniony w paragonach fiskalnych dokumentujących sprzedaż, bowiem pomniejszenie obrotu ze sprzedaży o udzieloną nabywcom refundację nie jest możliwe, jeżeli fakt udzielenia refundacji nie został uwidoczniony w dokumentach sprzedaży.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Tut. Organ informuje się, że w niniejszej interpretacji załatwiono wniosek w części dotyczącej stanu faktycznego w podatku od towarów i usług w zakresie sposobu ewidencjonowania na kasie rejestrującej.

W części odnoszącej się do stanu faktycznego w zakresie wystawiania faktur zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie nr ILPP2/443-149/09-4/JK z dnia 6 maja 2009 r.

Natomiast w podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie przychodów dnia 10 kwietnia 2009 r. wydane zostało postanowienie nr ILPB1/415-187/09-4/AG.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

Referencje