Istota interpretacji:

Czy opłata serwisowa stanowi import usług i wymaga odrębnego udokumentowania fakturą wew.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca zawarł umowę z firmą "P" (przedstawiciel na Polskę firmy "Z"), na podstawie której za pomocą kart kredytowych rozlicza się bezgotówkowo za zakupione paliwo i opłaty drogowe podczas wykonywania transportu poza granicami kraju. Bezpośrednim nabywcą jest firma "Z", która następnie fakturuje zakupione towary i usługi na swojego klienta. Przy opłatach drogowych firma "Z" odrębnym rachunkiem obciąża Zainteresowanego kwotą stanowiącą opłatę serwisową, zgodnie z obowiązującym cennikiem zawierającym narzuty, opłaty za usługi serwisowe. Usługę serwisową stanowi prowizja jaką firma "Z" pobiera za płatności dokonywane za pomocą kart kredytowych - opłata za odroczony termin płatności (symbol PKWiU 65.23.10-00.00). Rachunki zagraniczne wystawia na Wnioskodawcę firma "Z", które są niejako załącznikiem pod rachunkiem zbiorczym wystawionym przez firmę "P". Rachunek zbiorczy nieobowiązujący dla celów VAT obejmuje wszystkie kwoty poniesione w danym państwie, np. Czechach lub Niemczech. Firma "P" spełnia tu rolę pośrednika w dokonywanych płatnościach, gdyż Zainteresowany rozlicza się w złotówkach, a płatności kierowane są na rachunek bankowy firmy "P". Firma "Z" dla potrzeb podatku od wartości dodanej zarejestrowana jest na terenie Niemiec, Czech i Słowacji. Na rachunkach z tych państw firma "Z" podaje NIP z symbolem CZ, DE, SK, a Wnioskodawca swój NIP PL. Usługi te opodatkowane są na terenie danego państwa na zasadach ogólnych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy opłata serwisowa stanowi import usług i wymaga odrębnego udokumentowania fakturą wewnętrzną na podstawie art. 27 ust. 3 w zw. z art. 27 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.)...

Zdaniem Wnioskodawcy, stanowi ona odrębną usługę i wymaga udokumentowania fakturą wewnętrzną pomimo, iż bezpośrednio jest związana z ceną za towary i usługi. Jeżeli opłata serwisowa byłaby wliczona już w cenę towaru i usługi to stanowiłaby jedynie skalkulowany koszt, a nie stanowiłaby odrębnej usługi i wówczas nie byłoby obowiązku wystawiania faktury wewnętrznej. Opłata serwisowa, według Zainteresowanego, stanowi usługę pośrednictwa finansowego, która zgodnie z polskimi przepisami jest zwolniona od podatku od towarów i usług. Należy więc wystawić fakturę wewnętrzną jako "zwolnione od podatku VAT" i wykazać przedmiotową transakcję w deklaracji VAT-7 za miesiąc, w którym kontrahent zagraniczny wystawił rachunek-fakturę.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:

1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2. eksport towarów;
3. import towarów;
4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Art. 8 ust. 3 ustawy stanowi, że usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, z wyjątkiem usług elektronicznych i usług turystyki, o których mowa w art. 119.

W przypadku świadczenia usług bardzo istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależeć będzie, czy dane świadczenia będzie podlegało opodatkowaniu w Polsce, czy też nie.

W myśl art. 27 ust. 1 ustawy, w przypadku świadczenia usług miejscem świadczenia jest miejsce, gdzie świadczący usługę posiada siedzibę, a w przypadku posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności, z którego świadczy usługi - miejsce, gdzie świadczący usługę posiada stałe miejsce prowadzenia działalności; w przypadku braku takiej siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności - miejsce stałego zamieszkania, z zastrzeżeniem ust. 2-6 i art. 28.

Art. 27 ust. 3 ustawy, wprowadza wyjątek od reguły ustanowionej w ust. 1 tego przepisu, zgodnie z którym, w przypadku gdy usługi, o których mowa w ust. 4, są świadczone na rzecz:

1. osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, posiadających siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium państwa trzeciego, lub
2. podatników mających siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Wspólnoty, ale w w kraju innym niż kraj świadczącego usługę

- miejscem świadczenia tych usług jest miejsce, gdzie nabywca usługi posiada siedzibę, stałe miejsce prowadzenia działalności, dla którego dana usługa jest świadczona, a w przypadku braku stałego miejsca prowadzenia działalności, stały adres lub miejsce zamieszkania.

Według art. 27 ust. 4 pkt 4 ustawy, przepis ust. 3 stosuje się do usług bankowych, finansowych i ubezpieczeniowych łącznie z reasekuracją, z wyjątkiem wynajmu sejfów przez banki.

Z opisanego stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca nabywa od podatnika mającego siedzibę na terytorium innego niż Polska państwa Wspólnoty, usługi zakwalifikowane do PKWiU 65.23.10-00.00 "Usługi pośrednictwa finansowego, pozostałe, gdzie indziej niesklasyfikowane, z wyłączeniem ubezpieczeń i funduszów emerytalno-rentowych". Przedmiotowe usługi znajdują się w katalogu usług wymienionych w art. 27 ust. 4 pkt 4 ustawy, w związku z powyższym, miejscem ich opodatkowania zgodnie z art. 27 ust. 3 pkt 2 ustawy jest miejsce, gdzie nabywca usługi posiada siedzibę, czyli terytorium kraju.

Podkreślić należy, iż kwestie dotyczące klasyfikacji statystycznych, nie mieszczą się w ramach określonych w art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zgodnie z którym minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W związku z powyższym Minister Finansów nie jest uprawniony do oceny stanowiska dotyczącego klasyfikacji statystycznej usług.

Na mocy art. 2 pkt 9 ustawy, przez import usług rozumie się świadczenie usług, z tytułu wykonania których podatnikiem jest usługobiorca, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4.

Stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące usługobiorcami usług świadczonych przez podatników posiadających siedzibę lub miejsce zamieszkania albo pobytu poza terytorium kraju.

W związku z powyższym, obowiązanym do rozliczenia podatku od towarów i usług (prawidłowego udokumentowania i opodatkowania) z tytułu importu usług jest usługobiorca - czyli Zainteresowany.

W myśl art. 106 ust. 7 ustawy, w przypadku czynności wymienionych w art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca, oraz importu usług wystawiane są faktury wewnętrzne; za dany okres rozliczeniowy podatnik może wystawić jedną fakturę dokumentującą te czynności dokonane w tym okresie. Faktury wewnętrzne są wystawiane także dla udokumentowania zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze.

Jak stanowi art. 19 ust. 1 ustawy, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1. Jeżeli dostawa towaru lub wykonanie usługi powinny być potwierdzone fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7. dniu, licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi - art. 19 ust. 4 ustawy.

Art. 19 ust. 19 ustawy mówi, iż przepisy ust. 1, 4, 5, 11, 13 pkt 1 lit. b i c, pkt 2, 4 i 7-9 oraz ust. 14-16 stosuje się odpowiednio do importu usług.

Zatem, Wnioskodawca zobowiązany jest do udokumentowania przedmiotowej usługi odrębną fakturą wewnętrzną. Natomiast, obowiązek podatkowy z tytułu przedmiotowej transakcji powstanie, zgodnie z art. 19 ust. 19 w związku z art. 19 ust. 4 ustawy, z chwilą wystawienia przez kontrahenta Zainteresowanego faktury potwierdzającej wykonanie usługi pośrednictwa, pod warunkiem, że została ona wystawiona nie później niż w 7. dniu licząc od dnia wykonania tej usługi.

Jak stanowi art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Jednakże zarówno w treści ustawy, jak i przepisów wykonawczych do niej ustawodawca przewidział zwolnienie od podatku lub opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi.

W przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdzie art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym, zwalnia się od podatku usługi wymienione w załączniku nr 4 do ustawy. W poz. 3 tego załącznika wymieniono usługi z grupowania PKWiU ex 65-67 "Usługi pośrednictwa finansowego (…)". Oznaczenie "ex" przy danym grupowaniu oznacza, że stawka podatku odnosi się tylko do danego wyrobu z danego grupowania.

Z analizy powyższego wynika, że przedmiotowa usługa pośrednictwa finansowego nabywana przez Wnioskodawcę, sklasyfikowana pod symbolem PKWiU 65.23.10-00.00 korzysta ze zwolnienia od podatku VAT.

Reasumując, przedmiotowa usługa stanowi import usług i wymaga udokumentowania fakturą wewnętrzną. Obowiązanym do rozliczenia podatku od towarów i usług (prawidłowego udokumentowania i opodatkowania) z tytułu nabycia przedmiotowej usługi jest usługobiorca - czyli Zainteresowany.

Tut. Organ pragnie zauważyć, iż z dniem 1 grudnia 2008 r. (z wyjątkami określonymi w art. 15 tej ustawy) weszła w życie ustawa z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 209, poz. 1320) oraz rozporządzenia Ministra Finansów wydane na podstawie ustawy o podatku VAT.

I tak, w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 grudnia 2008 r.:

• art. 8 ust. 3 ustawy, obowiązuje w brzmieniu - usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, z zastrzeżeniem ust. 4, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, z wyjątkiem usług elektronicznych i usług turystyki, o których mowa w art. 119,
• dodany został ust. 4 ww. artykułu - przy określaniu miejsca świadczenia usług, o którym mowa w art. 27 i 28, usługi są identyfikowane za pomocą klasyfikacji statystycznych, jeżeli dla tych usług przepisy ustawy oraz przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne,
• art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, obowiązuje w brzmieniu - podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące usługobiorcami usług świadczonych przez podatników nieposiadających siedziby, stałego miejsca prowadzenia działalności lub stałego miejsca zamieszkania albo pobytu na terytorium kraju.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.