Istota interpretacji:

Czy firma Podatnika miała prawo do zastosowania do tej sprzedaży stawki VAT 0%?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

W dniu 20.08. 2008r firma prowadzona na nazwisko Podatnika sprzedała własne wyroby Kontrahentowi z siedzibą w kraju trzecim, potwierdzając to fakturą VAT 2008/CZ/0440 na kwotę 35.857,90 USD. Na fakturze umieszczono adnotację, iż kierowany on jest na teren Wolnego Obszaru Celnego w M ul. F 6/10, z przeznaczeniem do dalszego wywozu poza terytorium Wspólnoty zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 22b. Do sprzedaży w/w towaru zastosowano stawkę VAT 0%, kierując się informacją od klienta, że towar ten wraz z innymi towarami opuści terytorium RP. Faktycznie został wywieziony (Podatnik posiada CMR nr 0002469 oraz SAD), ale przez inną firmę. Z dokumentów otrzymanych przez Podatnika wynika, że Kontrahent na terenie Wolnego Obszaru Celnego sprzedał wyroby Podatnika firmie z Warszawy (Nabywca Polski), a ta następnie sprzedała je firmie z Białorusi (Nabywca Zagraniczny). Na elektronicznym potwierdzeniu wywozu firma Podatnika jest wymieniona, ale wartość jest zaniżona. Zgodne z fakturą VAT 2008/CZ/0440 są tylko komplety. Należność z faktury Podatnika została uregulowana w pełnej wysokości tj. 35.857,9 USD. Dokumenty znajdujące się w posiadaniu Podatnika to: faktura 2008/CZ/2008, elektroniczne potwierdzenie wywozu, CMR 0002469, CMR 0002401, CARNET TIR GX 58311307, oświadczenia firm dokonujących transakcji (szt. 6), potwierdzenie pozycji wywozu 08 PL445040E0042464.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy firma Podatnika miała prawo do zastosowania do tej sprzedaży stawki VAT 0%...

Zgodnie ze stanowiskiem Podatnika postąpił on prawidłowo rozliczając VAT za sierpień 2008 r. - sprzedaż z tej faktury potraktowano jako sprzedaż eksportową, kierując się tym, że właściwie towar ten opuścił teren Rzeczpospolitej Polskiej, a w chwili sprzedaży (działając w dobrej wierze) Podatnik nie wiedział, że będzie zmieniał on właścicieli.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r., Nr 54 poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:

1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2. eksport towarów;
3. import towarów;
4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

W myśl art. 2 pkt 8 w/w ustawy (w brzmieniu obowiązującym w momencie zaistnienia stanu faktycznego) przez eksport towarów rozumie się przez to potwierdzony przez urząd celny określony w przepisach celnych wywóz towarów z terytorium kraju poza terytorium Wspólnoty w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ust. 1 pkt 1-4, jeżeli wywóz jest dokonany przez:

1. dostawcę lub na jego rzecz, lub
2. nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju, lub na jego rzecz, z wyłączeniem towarów wywożonych przez samego nabywcę dla celów wyposażenia lub zaopatrzenia łodzi rekreacyjnych oraz prywatnych statków powietrznych lub innych prywatnych środków transportu, w tym środków transportu, o których mowa w art. 16 rozporządzenia Rady (WE) nr 1777/2005 z dnia 17 października 2005 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 77/388/EWG w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 288 z 29.10.2005, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1777/2005".

W przedstawionym stanie faktycznym mamy do czynienia z sytuacją, w której Podatnik dokonał dostawy towarów na rzecz Kontrahenta, ten następnie dokonał dostawy towarów na Nabywcy Polskiego, który następnie sprzedał towary nabywcy Zagranicznemu. Jednakże przy w/w dostawach nie następowało wydanie towarów. Przy pierwszej transakcji towary do Wolnego Obszaru Celnego wprowadziła firma Podatnika i pozostawał on tam podczas następnych dostaw. Zgodnie z podanym stanem faktycznym towar został wywieziony poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej przez inną firmę (Podatnik nie sprecyzował we wniosku który z podmiotów biorących udział w transakcji dokonał wywozu towarów) i wykonaniu dostawy zawartej nie pomiędzy Podatnikiem a Kontrahentem, lecz zawartej pomiędzy innymi w/w podmiotami. Z tego też względu dostawa dokonana przez Podatnika nie spełnia warunków do uznania jej za eksport towarów w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Tym samym przedmiotowa transakcja nie powinna być rozliczona i wykazana jako eksport towarów, lecz jako transakcja krajowa.

Zgodnie z przepisem art. 41 ust. 1 w/w ustawy stawka podatku wynosi 22 %, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Jednakże zgodnie z przepisem art. 83 ust. 1 pkt 22 lit. b w/w ustawy stawkę podatku w wysokości 0% stosuje się do dostaw towarów do wolnych obszarów celnych przeznaczonych do wywozu dla odbiorcy poza terytorium Wspólnoty i objętych procedurą wywozu w rozumieniu przepisów celnych, w tym także w celu ich kompletacji, pakowania lub formowania przesyłek zbiorowych. Przedmiotowe towary zostały wprowadzone do Wolnego Obszaru Celnego przy dostawie dokonywanej przez Podatnika i były przeznaczone do wywozu dla odbiorcy poza terytorium Wspólnoty. Podatnik we wniosku nie sprecyzował, czy spełniony był ostatni warunek wymagany do zastosowania w sprawie stawki podatku VAT w wysokości 0%, tj. czy towar był objęty procedurą wywozu w rozumieniu przepisów celnych. Jeżeli warunek ten był spełniony, to firma Podatnika miała w przedmiotowej sprawie prawo do zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0%.

Jednocześnie tut. organ podatkowy informuje, iż załączniki do wniosku o interpretację przepisów prawa podatkowego nie były przedmiotem analizy przy wydawaniu niniejszej interpretacji.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 w/w ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 w/w ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 w/w ustawy) na adres: Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.