W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jest podmiotem profesjonalnie zajmującym się produkcją filmową. Po wejściu w życie nowych przepisów o kinematografi (ustawa z dnia z dnia 30 czerwca 2005 r. o kinematografii (Dz. U. Nr 132, poz. 1111) wraz z aktami wykonawczymi), podmioty zajmujące się produkcją filmową mogą ubiegać się o dofinansowanie w Polskim Instytucie X na realizację projektów związanych z upowszechnianiem polskiej sztuki filmowej, w tym także na produkcję filmową. Zgodnie z art. 22 ust. 3 ustawy o kinematografi, dofinansowanie przedsięwzięcia związanego z produkcją filmową udzielane jest w oparciu o następujące kryteria:

1. walory artystyczne, poznawcze i etyczne;
2. znaczenie dla kultury narodowej oraz umacnianie tradycji polskiej i języka ojczystego;
3. wzbogacenie europejskiej różnorodności kulturalnej;
4. przewidywane skutki planowanego przedsięwzięcia;
5. warunki ekonomiczno-finansowe realizacji.
   
   

Wypełniając dyspozycję tego zapisu producent przeprowadza cały proces produkcji filmu, który kończy się wyprodukowaniem kopii wzorcowej. Dalszy ciąg życia filmu jako gotowego produktu uzależniony jest od zapotrzebowania rynku i gustów odbiorców. Stąd też sprzedaż produktu jakim jest film odbywa się na wielu polach eksploatacji, na przestrzeni dziesiątków lat w formie bądź to umów licencyjnych, bądź umów dystrybucyjnych. Cena w umowach licencyjnych jest zawsze negocjowana, uzależniona jest od całego szeregu czynników pozaekonomicznych (np. zainteresowanie potencjalnych odbiorców, atrakcyjność tematu itp,). W przypadku umów dystrybucyjnych cena za produkt w ogóle nie występuje, bowiem określany jest tylko procentowy udział we wpływach z eksploatacji producenta, które to wpływy są zarówno przyszłe jak i niepewne.

Cały szereg produkcji filmowych, które są filmami artystycznymi w ogóle nie pokrywa nawet w części kosztów ich wyprodukowania. Specyfika rynku filmowego w zakresie produkcji i eksploatacji filmów sprawia iż brak jest jakichkolwiek korelacji pomiędzy kosztami produkcji filmu a wpływami z jego eksploatacji na różnych polach. Tym bardziej, brak jest możliwości łączenia kosztów produkcji z pojęciem ceny filmu jako produktu, zaś dotacja udzielana przez Polski Instytut X przeznaczona jest na produkcję filmu a nie na jego eksploatację.

Dofinansowane, stosownie do art. 23 ustawy może odbywać się w formie dotacji, pożyczki lub poręczenia. Szczegółowe zasady dofinansowania do produkcji filmowej określone zostały w przepisach ustawy o kinematografii oraz w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 23 tej ustawy. Natomiast sformalizowanie konkretnego dofinansowania do produkcji filmu następuje w drodze umowy cywilnoprawnej zawartej z Polskim Instytutem X, w której strony określają swoje prawa i obowiązki. Stosownie do wskazanych powyżej możliwości w przepisach prawnych Wnioskodawca, zajmując się profesjonalnie produkcją filmową, zawiera z Polskim Instytutem X umowy cywilnoprawne na dofinansowanie w formie dotacji na konkretne produkcje filmowe. Z umowy cywilnoprawnej (jak również z samych przepisów w/w ustawy oraz rozporządzenia) wynika jasno, że dofinansowanie dotyczy produkcji filmu i nie jest w żaden sposób związane z przyszłą ceną ani nie ma żadnego wpływu na cenę tego filmu

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy prawidłowe jest stwierdzenie wnioskodawcy, że w jego przypadku, dotacja otrzymana od Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej na produkcję filmową nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

.

Zdaniem wnioskodawcy, uwzględniając powyższy zaistniały stan faktyczny oraz dokonując analizy przepisów ustawy o podatku od towarów i usług należy stwierdzić, że dotacje otrzymane przez Wnioskodawcę na produkcję filmową nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W naszej ocenie, w przedmiotowej sprawie przepisy ustawy dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.) zwanej dalej ustawą o VAT- należy interpretować w następujący sposób.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe

Art. 29 ustawy stanowi, że podstawą opodatkowania jest obrót. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży pomniejszona o kwotę należnego podatku. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku. Dokonując interpretacji tego przepisu w przedstawionym powyżej stanie faktycznym nie można pominąć faktu, że wprowadzenie powyższego przepisu (tj. art 29) jest związane z dostosowaniem polskich przepisów do regulacji unijnych i stanowi (czy raczej stanowić miało) odwzorowanie na gruncie polskiej ustawy części przepisu art. 11 (A)(1 )(a) VI dyrektywy, w której to części ustawodawca unijny postanowił, że wynagrodzenie jako podstawę opodatkowania stanowią także subwencje czy dotacje związane bezpośrednio z ceną czynności opodatkowanych. Z punktu widzenia oceny zgodności polskiego przepisu polskiego z przepisem unijnym decydujące znaczenie ma słowo "bezpośrednio" (ang. directly). Należy zauważyć, że spory interpretacyjne dotyczące związku między otrzymywanymi subwencjami/dotacjami a czynnościami opodatkowanymi były przedmiotem rozważań ETS. W kontekście zgodności polskiego przepisu z regulacjami unijnymi decydujące znaczenie ma orzeczenie C-1 84/OO (Oflice des produits wallons A..... ys. Państwo Belgijskie). Rozpatrując powyższą sprawę Trybunał rozpoczął od wskazania, że sam tylko fakt iż dotacja (czy inny sposób dofinansowania) wpływa na ostateczną cenę świadczenia, nie może być decydujący dla uznania, że dotacja ta powinna zwiększać podstawę opodatkowania. Jednocześnie Trybunał wyjaśnił, że dla uznania dotacji (subwencji etc.) za zwiększającą podstawę opodatkowania konieczne jest stwierdzenie, że dotacja ta jest dokonywana w celu sfinansowania konkretnej czynności opodatkowanej (dostawy towarów czy świadczenia usług). Innymi słowy Trybunał nakazał takie rozumienie omawianego przepisu, aby opodatkowanie dotacji następowało tylko w stosunku do takich dotacji, które odpowiadają całości lub części wynagrodzenia z tytułu takiej czynności, a więc między tą dotacją a dostawą towarów lub świadczeniem usługi musi istnieć związek o charakterze bezpośrednim.

W sprawie opisywanej przez Wnioskodawcę nie zachodzi taki związek, tzn. otrzymywana przez Wnioskodawcę z Polskiego Instytutu X dotacja nie jest przeznaczana na sfinansowanie konkretnej czynności opodatkowanej (tj dostawy towarów) czy świadczenia usług, lecz zgodnie z umową jest przeznaczana na produkcję filmową. Nie można zatem mówić w tym konkretnym przypadku o jakimkolwiek związku (a tym bardziej o charakterze bezpośrednim) dotacji przeznaczanej na produkcję filmu z czynnościami opodatkowanymi przez ustawę o podatku od towarów i usług. W tym przypadku nie jest wspomagana dotacją cena filmu. Należy wskazać także poglądy prezentowane w piśmiennictwie, które jednoznacznie są zgodne z cytowanym powyżej stanowiskiem ETS-u: Jako obrót w VAT wykazywane będą tylko i wyłącznie takie dotacje, które bezpośrednio wpływają na cenę dotowanego towaru lub usługi a więc tylko te, których celem jest subsydiowanie sprzedaży danego towaru lub usługi." (K. A., P. M. artykuł w PP 2005/4/..). W przedmiotowej sprawie jest to dotacja do produkcji filmu, nie zaś dotacja która ma na celu subsydiowanie jego sprzedaży. Dodatkowo należy podkreślić, że szczególnie ważne znaczenie ma brzmienie zdania drugiego wart. 29 ustawy obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należna) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.", a w szczególności słowa "otrzymane dotacje mające bezpośredni wpływ na cenę".

Taka treść temu przepisowi nadana została od 1 czerwca 2005r., po zmianie wprowadzonej ustawą z dnia 21 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 90, poz. 756). Pierwotne brzmienie tego przepisu było następujące: "Art. 29. 1. Podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrotem jest także otrzymana dotacja, subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana z dostawą lub świadczeniem usług." Nawiązując jednak do art. 11(A)(1)(a) VI dyrektywy i jego dokładnego brzmienia oraz uwzględniając orzecznictwo ETS-u ustawodawca dokonał zmiany tego przepisu poprzez wprowadzenie dokładnie takich zapisów, jakie wynikają z prawa UE.: "obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należna) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku." A zatem także ustawodawca zauważył, że w przepisach prawa unijnego szczególnie istotne znaczenie - w przypadku opodatkowania dotacji - ma zaistnienie związku iż potrzymane dotacje muszą mieć bezpośredni wpływ na cenę" w przeciwnym bowiem razie dotacje nie podlegają opodatkowaniu.

Skoro Wnioskodawca otrzymuje dotacje od Polskiego Instytutu X na produkcję filmu, a nie na dopłatę do ceny konkretnego towaru czy usługi, to nie można twierdzić, że otrzymana dotacja ma bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. W tym przypadku nie zostały zatem spełnione przesłanki z art. 29 ust. 1 zd. drugie ustawy o VAT, co oznaczą że dotacje otrzymywane przez Wnioskodawcę od Polskiego Instytutu X na dofinansowanie produkcji filmowej nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Ustosunkowując się do stanowiska Strony, Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie stwierdza, iż zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. (Dz. U. z 2004r. Nr 54, poz. 535 ze zmianami) zwana dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Według art. 29 ust. 1 ustawy, opodatkowaniu podlega obrót, którym jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszona o kwotę należnego podatku.

Z treści przepisu art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 347.1 i L 384.92) wynika, że podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.

Z powyższego wynika, że włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to, po pierwsze, celowa dotacja, subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą towaru lub świadczeniem usługi oraz, po drugie, wpływająca bezpośrednio na cenę towaru lub usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru czy też konkretnego rodzaju usługi i mają bezpośredni wpływ na ich cenę. Nie jest więc obrotem ogólna dotacja (subwencja, inna dopłata o podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą towaru lub świadczeniem usługi.

Dokonana analiza wskazuje, iż jeśli dotacja, subwencja lub inna dopłata o podobnym charakterze przekazywana jest w celu sfinansowania dostawy konkretnych towarów lub świadczenia konkretnych usług - istnieje bezpośredni związek między otrzymaną dopłatą a dostawą towarów lub świadczeniem usług i ich ceną - to stanowi ona obrót w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o VAT i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Natomiast dotacje o charakterze ogólnym, przeznaczone np. na pokrycie kosztów, a nie będące dofinansowaniem, czy też refundacją usługi, nie są zaliczane do podstawy opodatkowania. Jeżeli dofinansowanie służy pokryciu ogólnych kosztów działalności podatnika - nie jest uzależnione od ilości i wartości dostarczanych towarów lub świadczonych usług przez podatnika - to otrzymana dotacja nie zwiększa podstawy opodatkowania z tytułu podatku od towarów i usług.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że otrzymana dotacja przeznaczona została na dofinansowanie kosztów konkretnej produkcji filmowej, ale nie wpływa na ceną wyprodukowanych filmów. Wnioskodawca zaznacza, iż brak jest możliwości łączenia kosztów produkcji z ceną produktu. Cena wyprodukowanego filmu zawsze jest negocjowana i uzależniona od takich czynników jak: atrakcyjność tematu, zainteresowanie odbiorców (umowy licencyjne), procentowego udziału we wpływach, które są przyszłe i niepewne (umowy dystrybucyjne), a w przypadku filmów artystycznych cena jest ustalona poniżej kosztów produkcji. Z tego wynika, że otrzymana dotacja stanowiła refundację kosztów produkcji filmu, a nie ceny produktu.

Zatem, otrzymana przez Wnioskodawcę dotacja nie ma bezpośredniego wpływu na cenę konkretnych towarów i usług, zatem nie stanowi ona obrotu w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług i w związku z tym nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w przedmiotowym zakresie należy uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.