Wnioskodawca jest właścicielem osiedla mieszkaniowego, w skład którego wchodzą m.in. lokale mieszkalne stanowiące odrębną własność oraz lokale stanowiące własność Wnioskodawcy (pozostałe, których nie wykupili lokatorzy) - będące przedmiotem najmu. W imieniu właścicieli lokali (należących do wspólnoty mieszkaniowej) oraz lokali będących własnością Wnioskodawcy (który również wchodzi w skład wspólnot mieszkaniowych), umowy na dostawę mediów do lokali zawiera wspólnota mieszkaniowa. Wspólnota będzie obciążana fakturami VAT z tytułu dostawy mediów do poszczególnych lokali mieszkalnych. Wspólnota jako podmiot nieposiadający statusu podatnika VAT będzie obciążać Wnioskodawcę notą księgową z tytułu ponoszonych kosztów dostawy mediów (woda, ścieki, cwu, co, wywóz nieczystości) oraz opłatą z tytułu funduszu remontowego i zaliczką na koszt utrzymania nieruchomości wspólnej (w tym również za wynagrodzenie zarządcy wspólnoty, powołanego w trybie art. 18 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali). Wnioskodawca na podstawie umowy cywilno-prawnej powierzył zarządzanie w swoim imieniu, lokalami stanowiącymi jego własność i będących przedmiotem najmu, Zarządcy. Zgodnie z postanowieniami ww. umowy o zarządzanie zawartej pomiędzy Wnioskodawcą a Zarządcą, Wnioskodawca będzie obciążać Zarządcę notą księgową z tytułu nabycia ww. mediów. Z kolei Zarządca będzie pobierać od najemców lokali, stanowiących własność Wnioskodawcy i będących ostatecznymi beneficjentami, opłaty za dostawę mediów.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w sytuacji gdy Wnioskodawca będzie obciążany przez wspólnotę notą księgową z tytułu nabycia mediów będzie uprawniony do przeniesienia kosztu zakupu tych usług na zarządcę również w formie noty księgowej?

Zdaniem Wnioskodawcy w sytuacji dokonania czynności przeniesienia kosztów z tytułu dostawy mediów na zarządcę nie będącego ostatecznym odbiorcą tych usług brak jest uzasadnienia do uznania takich działań jako podlegających opodatkowaniem podatkiem VAT, a tym samym do wystawienia faktury VAT na zarządcę. Prawidłowym rozwiązaniem w ocenie Wnioskodawcy pozostaje udokumentowanie takiej czynności innymi dokumentami księgowymi np. notą księgową.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Zgodnie z art. 8 ust. 1 cyt. ustawy o podatku VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.
W sprawie będącej przedmiotem wniosku, Wnioskodawca zawarł dwie odrębne umowy z różnymi podmiotami, dotyczące świadczenia różnych usług t.j.:
- umowę najmu lokali stanowiących jego własność, oraz
- umowę zarządzania tymi lokalami.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 cyt. ustawy - podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy.
W świetle powyższego, z tytułu świadczenia usług najmu Wnioskodawca otrzymywać będzie od najemców lokali kwotę należną. Zaś z tytułu zawartej umowy o zarządzanie lokalami Wnioskodawca zobowiązany będzie do zapłaty umówionego wynagrodzenia.
Zgodnie z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Najem jest więc umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.

Zgodnie z art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2006 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.) w stosunkach najmu oprócz czynszu wynajmujący może pobierać jedynie opłaty niezależne od właściciela, a w wypadku innych tytułów prawnych uprawniających do używania lokalu, oprócz opłat za używanie lokalu, właściciel może pobierać jedynie opłaty niezależne od właściciela, z zastrzeżeniem ust. 6.Natomiast w myśl art. 9 ust. 6 ww. ustawy opłaty niezależne od właściciela mogą być pobierane przez właściciela tylko w wypadkach, gdy korzystający z lokalu nie ma zawartej umowy bezpośrednio z dostawą mediów lub dostawą usług.

W świetle powyższego, wydatki za dostawę mediów do poszczególnych lokali jak również kwoty utrzymania części wspólnych nieruchomości obowiązani są pokryć korzystający z lokali, czyli najemcy tych lokali. Sposób rozliczania kosztów utrzymania lokali będących przedmiotem najmu, przyjęty w stosunkach pomiędzy wynajmującym lokale a najemcami tych lokali nie daje podstaw do refakturowania ich fakturą VAT na Zarządcę działającego w imieniu i na rzecz Wynajmującego. Bowiem wydatki z tytułu utrzymania poszczególnych lokali i części wspólnych nieruchomości stanowią obrót w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług z tytułu świadczenia przez Wnioskodawcę usług najmu na rzecz lokatorów. Zatem ww. wydatki są świadczeniem należnym Wynajmującego z tytułu umowy najmu lokali, a nie z tytułu zarządu tymi lokalami.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać zaprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.