W przedmiotowym wniosku zostały przedstawione następujące stany faktyczne.

Pierwszy stan faktyczny:

Spółka, podatnik VAT UE, zakupiła towary od firmy belgijskiej, również będącej podatnikiem VAT UE. Towary te kontrahent belgijski zakupił od polskiego producenta i sprzedał Wnioskodawcy - w konsekwencji towary nie opuszczały terytorium Polski. Firma belgijska wystawiła Zainteresowanemu fakturę bez podatku VAT.

Drugi stan faktyczny:

W związku ze sprzedażą towarów do Norwegii, Wnioskodawca dokonuje transportu towarów przez wynajętego przewoźnika polskiego. Transport odbywa się z terytorium kraju do Norwegii lub z terytorium innego państwa członkowskiego do Norwegii. Dla odbiorcy z Norwegi Zainteresowany wystawia fakturę bez kwot i stawek podatku oraz należności brutto.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

Pytanie dotyczące pierwszego stanu faktycznego:

Czy powyższa transakcja stanowi wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów dla Wnioskodawcy, a jeżeli nie, to kto powinien odprowadzić podatek VAT?

Pytanie dotyczące drugiego stanu faktycznego:

Czy Wnioskodawca postępuje prawidłowo nie naliczając podatku VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Stanowisko Wnioskodawcy do pytania pierwszego:

Wnioskodawca uznał, że ta transakcja nie stanowi WNT, ponieważ towar nie przemieścił się pomiędzy 2 krajami unijnymi i w związku z powyższym nie wystawił faktury wewnętrznej. Fakturę otrzymaną od firmy belgijskiej Zainteresowany zaksięgował jako zwykły rachunek tj. bez VAT.

Stanowisko Wnioskodawcy do pytania drugiego:

Wystawienie faktur na kontrahenta norweskiego bez podatku VAT wynika z zastosowania art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy, a także z art. 83 ust. 1 pkt 23 i ust. 3-6 ustawy o podatku od towarów i usług o transporcie międzynarodowym.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionych stanów faktycznych uznaje się za nieprawidłowe.

Ad. 1.

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, przedstawiona przez Wnioskodawcę transakcja nie stanowi wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.

W myśl art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy, miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów niewysyłanych ani nietransportowanych - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy. Art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy stanowi, iż podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające towary, jeżeli dokonującym ich dostawy na terytorium kraju jest podatnik nieposiadający siedziby, stałego miejsca prowadzenia działalności lub stałego miejsca zamieszkania na terytorium kraju (...).

Biorąc pod uwagę powyższe przepisy oraz przedstawiony stan faktyczny, należy uznać, iż Wnioskodawca powinien rozpoznać przedmiotową transakcję, jako dostawę towaru, dla której podatnikiem jest nabywca. To na Zainteresowanym ciążył obowiązek rozliczenia podatku od towarów i usług od tej czynności, oraz prawidłowego jej udokumentowania, poprzez wystawienie faktury wewnętrznej.

Art. 106 ust. 7 stanowi, iż w przypadku czynności wymienionych w art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca, oraz importu usług wystawiane są faktury wewnętrzne; za dany okres rozliczeniowy podatnik może wystawić jedną fakturę dokumentującą te czynności dokonane w tym okresie (...).

Ad. 2.

W przypadku świadczenia usług bardzo istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależeć będzie, czy dane świadczenie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.

Ogólna reguła wyrażona w art. 27 ust. 1 ustawy stanowi, iż w przypadku świadczenia usług miejscem świadczenia jest miejsce, gdzie świadczący usługę posiada siedzibę, a w przypadku posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności, z którego świadczy usługę - miejsce, gdzie świadczący usługę posiada stałe miejsce prowadzenia działalności; w przypadku braku takiej siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności - miejsce stałego zamieszkania, z zastrzeżeniem ust. 2-6 i art. 28.

Odstępstwo od tej zasady przewidziane zostało między innymi w ust. 2 pkt 2 powołanego artykułu, zgodnie z którym w przypadku świadczenia usług transportowych - miejscem świadczenia usług jest miejsce, gdzie odbywa się transport, z uwzględnieniem pokonanych odległości (...).

Z przedstawionych przepisów wynika, iż w przypadku gdy Wnioskodawca świadczył usługę transportu towarów z terytorium innego państwa członkowskiego do Norwegii (trasa nie przebiega na terytorium kraju), usługa ta niepodlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Jednak w sytuacji, gdy usługa transportu odbywała się z terytorium kraju do Norwegii, usługa ta, zgodnie z art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy, podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w części dotyczącej terytorium kraju,

Zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 23 ustawy, stawkę podatku w wysokości 0% stosuje się do usług transportu międzynarodowego. Przez usługę transportu międzynarodowego - ust. 3 pkt 1 lit. a - rozumie się przewóz lub inny sposób przemieszczania towarów z miejsca wyjazdu (nadania) na terytorium kraju do miejsca przyjazdu (przeznaczenia) poza terytorium Wspólnoty.

Dokumenty stanowiące dowód świadczenia usług transportu międzynarodowego zostały określone w ust. 5 powoływanego artykułu. Są to, w przypadku transportu:

1. towarów przez przewoźnika lub spedytora - list przewozowy lub dokument spedytorski (kolejowy, lotniczy, samochodowy, konosament morski, konosament żeglugi śródlądowej), stosowany wyłącznie w komunikacji międzynarodowej, lub inny dokument, z którego jednoznacznie wynika, że w wyniku przewozu z miejsca nadania do miejsca przeznaczenia nastąpiło przekroczenie granicy z państwem trzecim, oraz faktura wystawiona przez przewoźnika (spedytora), z zastrzeżeniem pkt 2;
2. towarów importowanych - oprócz dokumentów, o których mowa w pkt 1, dokument potwierdzony przez urząd celny, z którego jednoznacznie wynika fakt wliczenia wartości usługi do podstawy opodatkowania z tytułu importu towarów;
3. towarów przez eksportera - dowód wywozu towarów;
4. osób - międzynarodowy bilet lotniczy, promowy, okrętowy lub kolejowy, wystawiony przez przewoźnika na określoną trasę przewozu dla konkretnego pasażera.

Zgodnie z przedstawionymi przepisami, w sytuacji, gdy Wnioskodawca świadczył usługę transportu towarów z terytorium kraju do Norwegii, to na nim ciąży obowiązek opodatkowania podatkiem od towarów i usług części usługi wykonywanej na terytorium kraju. Spełniając warunki wymienione w art. 83 ust. 5 ustawy, miał prawo do zastosowania stawki podatku w wysokości 0%.

Ponadto informuje się, że w niniejszej interpretacji załatwiono wniosek w części dotyczącej dostawy towarów, dla której podatnikiem jest nabywca oraz miejsca świadczenia usługi transportu towarów. Kwestie dotyczące miejsca dostawy towarów zostały rozstrzygnięte w odrębnej interpretacji Nr ILPP2/443-65/07-3/IM z dnia 10 stycznia 2007 r.

Interpretacja dotyczy zaistniałych stanów faktycznych przedstawionych przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzeń w przedstawionych stanach faktycznych.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

Referencje