Istota interpretacji:

Czy Spółka powinna opodatkować podatkiem VAT nieodpłatnie przekazane pracownikom świadczenia, sfinansowane ze środków ZFŚS?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny oraz następujące zdarzenie przyszłe:

Spółka S.A. (zwana dalej Spółką) dokonuje odpisu i administruje środkami Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych (zwany dalej: ZFŚS lub Fundusz).

Zgodnie z par. 4 przyjętego w Spółce Regulaminu Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych środki pieniężne będą dzielone na niżej wymienione cele i rodzaje działalności socjalnej jak:

1. udzielanie pomocy materialnej, rzeczowej i finansowej, w szczególności zapomogi losowe (np. choroba, kradzież, powódź, trudna sytuacja życiowa),
2. wsparcie z okazji Świąt Bożego Narodzenia i Świąt Wielkanocnych, gdzie w ramach działalności socjalnej wymienionej w punkcie rozumie się w szczególności:
   • bony okolicznościowe
   • świadczenia pieniężne wpłacone na rachunek bankowy pracownika
   • zasilenie kart przedpłaconych pracowników typu pre-paid
3. dofinansowywanie różnych form wypoczynku i działalności sportowo-rekreacyjnej oraz kulturalno-oświatowej, gdzie w ramach rodzajów działalności wymienionych w punkcie rozumie się w szczególności:
   • wypoczynek zorganizowany dzieci osób uprawnionych, powyżej 6 roku życia
   • działalność sportowo-rekreacyjną pracowników.
     
     

W przypadku dofinansowania różnych form wypoczynku i działalności sportowo-rekreacyjnej pracodawca pokrywa z ZFŚS wydatek tylko do ustalonej kwotowo wysokości.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Spółka powinna opodatkować podatkiem VAT nieodpłatnie przekazane pracownikom świadczenia, sfinansowane ze środków ZFŚS...

Zdaniem Wnioskodawcy

W ocenie Spółki, biorąc pod uwagę brzmienie przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT oraz aktualne orzecznictwo, Spółka nie jest podatnikiem podatku VAT z tytułu przekazania pracownikom świadczeń finansowanych z ZFŚS, zatem czynności te nie podlegają VAT.

Stosownie bowiem do art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Z kolei przez dostawę towarów rozumie się - zgodnie z przepisem art. 7 ust. 1 ustawy o VAT - przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Natomiast przez świadczenie usług rozumie się - zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT - każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów.

Co ważne i wielokrotnie podkreślane zarówno w orzecznictwie ETS, jak i przez krajowe sądy, warunkiem opodatkowania sprzedaży podatkiem od towarów i usług jest dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług przez podmiot działający w charakterze podatnika, w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Określenie zatem, czy w przypadku konkretnej transakcji mamy do czynienia z podmiotem działającym w charakterze podatnika - implikuje opodatkowanie podatkiem od towarów i usług czynności wskazanych w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą (...) bez względu na cel i rezultat tej działalności. Z kolei w myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy (...).

W tym miejscu należy zauważyć, iż stosownie do art. 10 ustawy o Zakładowym Funduszu Świadczeń Socjalnych, środkami ZFŚS administruje pracodawca. Ponadto ustawowo jest on zobowiązany do przekazania na rachunek bankowy Funduszu równowartości naliczonych na dany rok odpisów i zwiększeń oraz gospodarowania Funduszem.

Spółka nie może zatem swobodnie dysponować środkami z Funduszu, które są prawnie i rachunkowo wyodrębnione od innych środków finansowych.

Z powyższego wynika zatem, że przedmiotowe działania Spółki podejmowane w ramach ZFŚS nie są przejawem działalności gospodarczej podatnika podatku VAT w związku z czym uprawniony jest wniosek, że Spółka przekazując świadczenia na rzecz pracowników - finansowane ze środków ZFŚS - nie wykonuje czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Spółka pokrywając wydatki z Funduszu jedynie administruje środkami Funduszu.

Stanowisko Spółki znajduje odzwierciedlenie m.in. w wyroku z dnia 2 września 2008 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. I FSK 1076/07, w którym sąd potwierdził, iż podmiot administrujący środkami ZFŚS nie działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, oraz wyroku NSA z 22 października 2010 r. (I FSK 1727/09), w którym sąd zaznaczył dodatkowo, że samo posłużenie się w definicji art. 2 pkt 1 ustawy o ZFŚS pojęciem "pracodawcy" jako podmiotu świadczącego usługi w ramach działalności socjalnej nie może przesądzać o jego statusie prawnopodatkowym w podatku od towarów i usług.

Reasumując, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie stanowiska Spółki zawartego we wniosku, że nieodpłatne przekazanie świadczeń na rzecz pracowników finansowanych z ZFŚS nie podlega opodatkowaniu VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ww. ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

W myśl zaś ust. 2 powołanego artykułu, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności:

1. przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,
2. wszelkie inne darowizny

- jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tych towarów.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do przekazywanych drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek (art. 7 ust. 3 ustawy o VAT).

Na podstawie art. 7 ust. 4 cyt. ustawy, przez prezenty o małej wartości, o których mowa w ust. 3, rozumie się przekazywane przez podatnika jednej osobie towary:

1. łącznej wartości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 100 zł, jeżeli podatnik prowadzi ewidencję pozwalającą na ustalenie tożsamości tych osób;
2. których przekazania nie ujęto w ewidencji, o której mowa w pkt 1, jeżeli jednostkowa cena nabycia towaru (bez podatku), a gdy nie ma ceny nabycia, jednostkowy koszt wytworzenia, określone w momencie przekazywania towaru, nie przekraczają 10 zł.
   
   

Zgodnie natomiast z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
   
   

Za odpłatne świadczenie usług – na podstawie art. 8 ust. 2 cyt. ustawy - uznaje się również:

1. użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tych towarów;
2. nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.
   
   

Przepis art. 15 ust. 1 ww. ustawy stanowi, iż podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Pojęcie działalności gospodarczej zostało zawarte dla celów podatku od towarów i usług w art. 15 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, iż Spółka dokonuje odpisu i administruje środkami Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Zgodnie z przyjętym w Spółce regulaminem ZFŚS, środki pieniężne przeznaczone będą na działalność socjalną, taką jak: udzielanie pomocy materialnej, rzeczowej i finansowej, w szczególności zapomogi losowe (np. choroba, kradzież, powódź, trudna sytuacja życiowa), wsparcie z okazji Świąt Bożego Narodzenia i Świąt Wielkanocnych (bony okolicznościowe, świadczenia pieniężne wpłacone na rachunek bankowy pracownika, zasilenie kart przedpłaconych pracowników typu pre-paid), dofinansowywanie różnych form wypoczynku i działalności sportowo-rekreacyjnej oraz kulturalno-oświatowej (wypoczynek zorganizowany dzieci osób uprawnionych - powyżej 6 roku życia, działalność sportowo-rekreacyjna pracowników). W przypadku dofinansowania różnych form wypoczynku i działalności sportowo-rekreacyjnej pracodawca pokrywa z ZFŚS wydatek tylko do ustalonej kwotowo wysokości.

Wskazać należy, iż przedmiotem działania Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych (ZFŚS), zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (t.j. Dz. U. z 1996 r. Nr 70 poz. 335 ze zm.), jest finansowanie działalności socjalnej organizowanej na rzecz osób uprawnionych do korzystania z Funduszu, na dofinansowanie zakładowych obiektów socjalnych oraz na tworzenie zakładowych żłobków, klubów dziecięcych, przedszkoli oraz innych form wychowania przedszkolnego.

Jak wynika z treści art. 2 pkt 1 ww. ustawy o ZFŚS, przez działalność socjalną rozumie się usługi świadczone przez pracodawców na rzecz różnych form wypoczynku, działalności kulturalno-oświatowej, sportowo-rekreacyjnej, opieki nad dziećmi w żłobkach, klubach dziecięcych, przedszkolach oraz innych formach wychowania przedszkolnego, udzielanie pomocy materialnej - rzeczowej lub finansowej, a także zwrotnej lub bezzwrotnej pomocy na cele mieszkaniowe na warunkach określonych umową. W myśl pkt 5 ww. artykułu, osobami uprawnionymi do korzystania z Funduszu są pracownicy i ich rodziny, emerytów i rencistów - byłych pracowników i ich rodziny oraz inne osoby, którym pracodawca przyznał, w regulaminie, o którym mowa w art. 8 ust. 2, prawo korzystania ze świadczeń socjalnych finansowanych z Funduszu.

Powołane przepisy wskazują, iż zakładowa działalność socjalna dotyczy określonych rodzajów świadczeń pracodawcy na rzecz pracownika, i tylko te świadczenia mogą być finansowane z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych. Ponadto, Fundusz jest tworzony na rzecz załogi pracodawcy i prawo do korzystania ze świadczeń finansowanych z Funduszu jest kolektywnym prawem załogi.

Fundusz ten, zgodnie z art. 5 ust. 1 ww. ustawy o ZFŚS, tworzy się z corocznego odpisu podstawowego, naliczanego w stosunku do przeciętnej liczby zatrudnionych. Na podstawie art. 7 ust. 1 powołanej ustawy, środki Funduszu zwiększa się o:

1. wpływy z opłat pobieranych od osób i jednostek organizacyjnych korzystających z działalności socjalnej, o której mowa w art. 2 pkt 1,
2. darowizny oraz zapisy osób fizycznych i prawnych,
3. (skreślony),
4. odsetki od środków Funduszu,
5. wpływy z oprocentowania pożyczek udzielonych na cele mieszkaniowe,
6. wierzytelności likwidowanych zakładowych funduszy socjalnego i mieszkaniowego,
7. przychody z tytułu sprzedaży, dzierżawy i likwidacji środków trwałych służących działalności socjalnej, w części nie przeznaczonej na utrzymanie lub odtworzenie zakładowych obiektów socjalnych,
8. przychody z tytułu sprzedaży i likwidacji zakładowych domów i lokali mieszkalnych w części nie przeznaczonej na utrzymanie pozostałych zakładowych zasobów mieszkaniowych,
9. inne środki określone w odrębnych przepisach.
   
   

W myśl art. 8 ust. 1 tej ustawy, przyznawanie ulgowych usług i świadczeń oraz wysokość dopłat z Funduszu uzależnia się od sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej osoby uprawnionej do korzystania z Funduszu. Zasady i warunki korzystania z usług i świadczeń finansowanych z Funduszu, z uwzględnieniem ust. 1, oraz zasady przeznaczania środków Funduszu na poszczególne cele i rodzaje działalności socjalnej określa pracodawca w regulaminie ustalanym zgodnie z art. 27 ust. 1 albo z art. 30 ust. 5 ustawy o związkach zawodowych. Pracodawca, u którego nie działa zakładowa organizacja związkowa, uzgadnia regulamin z pracownikiem wybranym przez załogę do reprezentowania jej interesów (art. 8 ust. 2 ww. ustawy o ZFŚS).

Powołany przepis ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych nie tworzy jednak żadnych praw podmiotowych do świadczeń dla osób uprawnionych do korzystania z Funduszu.

W myśl natomiast art. 10 i art. 12 ust. 1 ww. ustawy, środkami Funduszu administruje pracodawca i gromadzi je na odrębnym rachunku bankowym.

Przytoczone wyżej regulacje prawne wskazują, iż na podstawie utworzonego zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, pracodawca zobowiązany jest do przyznawania pracownikom ulgowych usług oraz świadczeń. Taka konstrukcja przepisów – w szczególności art. 8 ust. 1 ww. ustawy – wskazuje bezspornie na usługowy charakter stosunku łączącego strony.

Okoliczność, że pracodawca wykonuje czynności administratora funduszu, nie przesądza o niewykonywaniu tym samym przez tegoż pracodawcę działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (z tytułu wykonywania tych czynności).

Wskazania wymaga, iż nałożenie na pracodawcę w art. 10 ustawy o ZFŚS obowiązku administrowania środkami Funduszu, nie zmienia faktu, że właścicielem Funduszu i zgromadzonych na nim środków postaje pracodawca. Takie stanowisko zaprezentował m.in. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 13 kwietnia 1999 r., sygn. akt I PKN 663/98.

Ponadto, w świetle przepisów ustawy o ZFŚS prowadzenie działalności socjalnej jest obowiązkiem ustawowym pracodawcy, a nie funduszu. Przy realizacji tego obowiązku pracodawca wykonuje zatem zadania własne. Skoro pracodawca wykonuje zadania własne, to przy ich realizacji działa w swoim imieniu.

Należy również zauważyć, że przepisy dotyczące tworzenia funduszu i gospodarowania zgromadzonymi na nim środkami nie powodują, że następuje to powstanie odrębnego od podatnika "podmiotu", któremu można przyporządkować odrębność podatkową. Rodzą wyłącznie konsekwencje natury finansowej (księgowej) skutkujące ograniczeniem swobody wykorzystania pewnej części majątku przedsiębiorstwa.

Zatem, w odniesieniu do czynności podejmowanych w ramach działalności socjalnej, pracodawca występuje w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.

Mając na względzie, że w katalogu czynności, do których nie stosuje się przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (art. 6 ustawy o VAT) nie wymieniono czynności świadczonych (finansowanych) na podstawie ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, czynności te podlegają opodatkowaniu na zasadach ogólnych.

Zatem, nie można podzielić poglądu Wnioskodawcy, iż Spółka działając jako administrator środków Funduszu nie może być uznana za podatnika podatku od towarów i usług.

Ze złożonego wniosku wynika, iż wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą opodatkowania nieodpłatnego przekazania pracownikom świadczeń sfinansowanych ze środków ZFŚS.

Odnośnie nieodpłatnego przekazania towarów stwierdzić należy, iż w myśl cyt. powyżej przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 7 ust. 2 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega generalnie każde nieodpłatne przekazanie towaru należącego do przedsiębiorstwa, z którym wiąże się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tego towaru, z wyjątkiem przekazania towarów stanowiących drukowane materiały reklamowe i informacyjne, bądź spełniających warunki do uznania ich za prezenty o małej wartości lub próbki. Jeżeli natomiast podatnik nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego, to nieodpłatne przekazanie tych towarów pozostaje neutralne podatkowo, tj. podatnik nie musi dokonać ich opodatkowania.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 powołanej ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Zauważyć należy, iż – jak wskazano powyżej – w przedmiotowej sprawie Wnioskodawcę uznać należy za podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. Tym samym, w przypadku wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z ponoszonymi wydatkami.

Zatem, nieodpłatne przekazanie towarów, których zakup jest sfinansowany ze środków ZFŚS (tj. udzielanie pomocy materialnej rzeczowej), z uwagi na spełnienie dyspozycji określonych w art. 7 ust. 2 ustawy o VAT, mieści się w pojęciu dostawy towarów. W konsekwencji czynność ta podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Odnośnie nieodpłatnego świadczenia usług stwierdzić należy, iż w rozumieniu cyt. wyżej art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT za odpłatne świadczenie usług uznaje się również nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.

Aby nieodpłatne świadczenie uznać za odpłatne świadczenie usług, a zatem za podlegające opodatkowaniu, musi być ono świadczone na cele osobiste podmiotów wymienionych w przepisie ustawy lub też musi być świadczone na cele inne niż działalność gospodarcza podatnika. Przy czym cele osobiste należy rozumieć jako cele prywatne, nie zawodowe.

W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca dokonuje zakupu usług finansowanych ze środków ZFŚS, związanych np. z działalnością sportowo – rekreacyjną czy kulturalno – oświatową. Jeśli Spółka w związku z tym dokonuje przykładowo zakupu abonamentów uprawniających do korzystania z basenów, siłowni, biletów do kina, teatru itp., przedmiotowe usługi niewątpliwie są świadczone na cele osobiste osób uprawnionych do korzystania z ZFŚS. Zatem, usługi oferowane osobom uprawnionym nieodpłatnie w ramach administrowania ZFŚS podlegają opodatkowaniu na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT.

Odnosząc się natomiast do wszelkiego przekazywania pracownikom środków pieniężnych, tj. np. udzielania pomocy materialnej finansowej czy świadczeń pieniężnych wpłacanych na rachunek bankowy pracownika – finansowanych ze środków ZFŚS, zauważyć należy, iż jak stanowi ww. art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. dostawa towarów i świadczenie usług. Towarami zaś – stosownie do art. 2 pkt 6 ww. ustawy – są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Pieniądz nie jest towarem, jest bowiem środkiem płatniczym, za który nabywa się towary bądź usługi. Zatem, przekazywanie środków pieniężnych pracownikom nie stanowi dostawy towarów, ani też czynności zrównanych z dostawą towarów na podstawie art. 7 ustawy o VAT. Zdarzenie to nie wypełnia również definicji świadczenia usług określonej w art. 8 ww. ustawy. W konsekwencji przekazywanie środków pieniężnych przez Spółkę na rzecz pracowników nie jest czynnością opodatkowaną podatkiem od towarów i usług. Zasilenie kart przepłaconych pracowników typu pre-paid uznać należy za swoiste przekazanie środków pieniężnych pracownikom, które nie podlega opodatkowaniu VAT. Również przekazanie bonów okolicznościowych nie stanowi ani dostawy towarów, ani świadczenia usług i nie mieści się w katalogu czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Bon nie jest towarem w rozumieniu ustawy o VAT, stanowi tylko dokument uprawniający do zakupu towarów, który zastępuje środki pieniężne, za które zwyczajowo nabywa się towary. Bony same w sobie nie zaspokajają żadnych potrzeb – nie stanowią autonomicznego świadczenia, a świadczenie jest elementem konstytutywnym usługi. Wobec powyższego, czynności przekazania pracownikom środków pieniężnych, bonów towarowych oraz zasilenie kart przepłaconych nie są czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W tym miejscu zaznaczyć należy, iż nie każde przekazanie środków pieniężnych przez Spółkę na rzecz pracowników będzie czynnością niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę. Tym samym, w przypadku udzielenia pracownikowi pożyczki z ZFŚS, czynność taka podlega opodatkowaniu jako świadczenie usług, korzystając jednocześnie ze zwolnienia od tego podatku.

Stanowisko Wnioskodawcy zostało uznane całościowo za nieprawidłowe z uwagi na uzasadnienie odrzucające konieczność opodatkowania nieodpłatnego przekazania towarów i nieodpłatnego świadczenia usług w ramach administrowania ZFŚS z powodu niezaistnienia w opinii Spółki przesłanek o charakterze podmiotowym, tj. uznania, iż spółka nie jest z tytułu omawianych czynności podatnikiem VAT.

Odnosząc się do powołanych przez Spółkę orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego (I FSK 1076/07 oraz I FSK 1727/09), zaznaczyć należy, iż Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78 poz. 483 ze zm.) w swoim rozdziale III określa zamknięty katalog źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Nie przewiduje on takiej mocy dla orzecznictwa sądowego, w tym orzecznictwa sądów administracyjnych (w Polsce nie obowiązuje system precedensów sądowych). W związku z powyższym, nie negując takiego orzecznictwa, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, należy zauważyć, że moc obowiązująca wyroków zamyka się w obrębie spraw, w których zostały wydane. Wynika to również z treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), który przesądza, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Organ podatkowy jest zatem zobowiązany traktować indywidualnie każdą sprawę, natomiast rozstrzygnięcia sądów podejmowane są w oparciu o zebrany w danej sprawie materiał dowodowy. Zatem trudno jest określić w jakim stopniu sprawy będące przedmiotem autonomicznych rozstrzygnięć sądów, które powołał Wnioskodawca, mogą odzwierciedlać sytuację przedstawioną przez niego we wniosku o wydanie, co należy podkreślić, indywidualnej interpretacji.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a także zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.