Istota interpretacji:

Opodatkowanie premii pieniężnej podatkiem od towarów i usług otrzymanej od kontrahenta unijnego.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, nabywa w krajach Unii Europejskiej towary przeznaczone do sprzedaży w Polsce. W listopadzie 2006 r., Zainteresowany podpisał z dostawcą z Niemiec porozumienie w sprawie obrotu, w którym ustalono warunki przyznania mu bonusu pieniężnego z tytułu dokonywanych wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów. Wartość bonusu obliczana jest przez dostawcę unijnego na podstawie wysokości jego rocznego obrotu z firmą Wnioskodawcy i wynosi od 2 do 5%. W grudniu 2007 r. Spółka otrzymała dokument przyznający jej, zgodnie z zawartym porozumieniem bonus (premię pieniężną) z tytułu dokonanych w roku 2007 z tym kontrahentem wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów. Rozliczenie bonusu następuje poprzez obniżenie płatności za bieżące dostawy.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy otrzymany przez Spółkę bonus (premia pieniężna) stanowi wynagrodzenie za świadczenie usług na rzecz dostawcy unijnego z tytułu dokonanych w roku 2007 wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług...

Zdaniem Wnioskodawcy, czynność polegająca na otrzymaniu bonusu (premii pieniężnej) nie stanowi wynagrodzenia za świadczenie usług i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Katalog czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem został zawarty w art. 5 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), natomiast zakres tych czynności został zdefiniowany w art. 7 i art. 8 tej ustawy. Z treści art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że pojęcie "świadczenie usług" ma bardzo szeroki zakres, nie obejmuje wyłącznie dokonywania pewnych działań, ale również zaniechania ich poprzez zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. W rozumieniu omawianej regulacji usługa jest transakcją gospodarczą, polegającą na wzajemnym świadczeniu stron. Aby uznać określone zdarzenie za odpłatne świadczenie usług, Strony muszą zobowiązać się do określonego działania lub powstrzymać się od dokonania czynności. Spółka na podstawie podpisanego porozumienia zobowiązała się tylko do dokonania u dostawcy niemieckiego zakupów i w zależności od ich poziomu ustalono wartość bonusu (premii pieniężnej). Poza transakcją sprzedaży, pomiędzy sprzedającym i kupującym nie doszło do odrębnego od tej transakcji świadczenia nabywcy na rzecz dostawcy towarów. Dokonywanie zakupów w ustalonej porozumieniem ilości nie jest związane w żaden sposób z określonym zachowaniem nabywcy. Spółka dokonując u dostawcy unijnego zakupów jego towarów, kieruje się głównie możliwością ich zbycia i osiągnięciem zysku z tytułu zrealizowania ustalonej marży. Ponadto, niezrealizowanie przez Spółkę określonego pułapu obrotów nie jest obwarowane w podpisanym porozumieniu żadną sankcją, czy jakąkolwiek odpowiedzialnością.

Zatem wypłata premii pieniężnej (bonusu), z tytułu zawartej między Wnioskodawcą a dostawcą umowy sprzedaży nie jest usługą świadczoną przez kupującego na rzecz sprzedawcy i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Pogląd taki prezentowany jest również w wyroku NSA w Warszawie z dnia 6 lutego 2007 r. sygn. akt I FSK 94/06.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Za odpłatne świadczenie usług należy uznać, na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy, każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Z powyższego przepisu wynika, iż każde odpłatne świadczenie polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czy innym określonym zachowaniu mieści się w definicji usługi. Pojęcie usługi według ustawy o podatku VAT jest szersze od definicji usługi w rozumieniu klasyfikacji statystycznych. Oznacza to, że w definicji tej mieszczą się również określone zachowania, które nie zostały sklasyfikowane w PKWiU, o której mowa w art. 8 ust. 3 ustawy. Przez świadczenie należy zatem rozumieć każde zachowanie się na rzecz innego podmiotu. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonywane usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczącym usługę i przekazywanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wnikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Podatnicy podejmują różnorodne działania w zakresie intensyfikacji sprzedaży towarów, w efekcie których wypłacane są tzw. premie pieniężne nabywcom.

W sytuacjach, w których podatnicy kształtują wzajemne relacje pomiędzy sobą w ten sposób, że premie pieniężne wypłacane są z tytułu dokonywania przez nabywcę np.: nabyć określonej wartości czy ilości towarów w określonym czasie lub też dokonywania terminowych płatności za zrealizowane dostawy w pewnym okresie i w określony sposób oraz premie te nie są związane z żadną konkretną dostawą uznaje się, że wypłacona premia pieniężna związana jest z określonymi zachowaniami nabywcy, a zatem ze świadczeniem usług przez nabywcę otrzymującego taką premię.

Jak wskazano we wniosku, Zainteresowany tak ułożył swoje stosunki handlowe z kontrahentem niemieckim, że w wyniku osiągnięcia określonego pułapu obrotów otrzymał premię pieniężną za okres 2007 roku. Premia ta nie ma charakteru dobrowolnego, jest bowiem uzależniona od osiągnięcia pewnego poziomu zakupów, a więc konkretnego zachowania nabywcy.

W takim przypadku przedmiotowa premia stanowi rodzaj wynagrodzenia dla nabywcy za świadczone na rzecz dostawcy usługi. Jest to relacja zobowiązaniowa, którą na gruncie przepisów dotyczących podatku od towarów i usług należy uznać za odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy.

Na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

W przypadku świadczenia usług bardzo istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi.

Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależeć będzie, czy dane świadczenie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.

Stosownie do zapisu art. 27 ust. 1 ustawy, w przypadku świadczenia usług miejscem świadczenia jest miejsce, gdzie świadczący usługę posiada siedzibę, a w przypadku posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności, z którego świadczy usługi - miejsce, gdzie świadczący usługę posiada stałe miejsce prowadzenia działalności; w przypadku braku takiej siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności - miejsce stałego zamieszkania, z zastrzeżeniem ust. 2-6 i art. 28.

Usługa będąca przedmiotem zapytania nie mieści się w katalogu regulacji, o których mowa w art. 27 ust. 2-6 i art. 28 ustawy, dlatego też podlega opodatkowaniu na terytorium kraju, zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy.

Zatem otrzymana przez Wnioskodawcę od dostawcy unijnego premia pieniężna powinna zostać opodatkowana 22% stawką podatku i udokumentowana, zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy, fakturą VAT spełniającą wymogi, o których mowa w § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 95, poz. 798 ze zm.).

Ponadto tut. Organ podkreśla, iż powołany przez Wnioskodawcę wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczy konkretnej sprawy podatnika, osadzonej w określonym stanie faktycznym. Rozstrzygnięcia dokonane przez sądy są wiążące wyłącznie w sprawach, w których zostały wydane i nie mogą być źródłem praw i obowiązków w innych sprawach. Bowiem źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są zgodnie z art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz. U. Nr 78, poz. 483) Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.