W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca zawarł umowę ze swoim kontrahentem - dostawcą, na mocy której zobowiązuje się zakupywać od kontrahenta - dostawcy określoną ilość węgla (nie mniej niż 1000 ton miesięcznie). Na podstawie zawartej umowy Wnioskodawcy przysługuje prowizja za nabycie określonej ilości węgla, która jest wyliczana co miesiąc w oparciu o sporządzany przez sprzedawcę zbiorczy arkusz ewidencji zakupu i zapłaty węgla. Kontrahent - dostawca wprowadził w umowie zapis, że prowizja będzie rozliczana na podstawie noty księgowej a nie faktury VAT.Procedurę przyznawania prowizji reguluje § 8 zawartej umowy z dostawcą. Zgodnie z § 8 umowy, Wnioskodawca uprawniony jest do otrzymania kwoty pieniężnej (prowizji) w zależności od spełnienia warunku w postaci zakupienia odpowiedniej ilości ton węgla w danym miesiącu. Wysokość prowizji wynosi np. 8% przy zakupie powyżej 1000 ton węgla miesięcznie.

Zgodnie z § 8 ust. 2 umowy Sprzedający po zakończeniu każdego miesiąca kalendarzowego w terminie do 10 dnia roboczego następnego miesiąca wystawi dla Wnioskodawcy na podstawie "Arkusza ewidencji zakupu i zapłaty węgla" sporządzonego przez każdą z kopalń "Zbiorczy arkusz ewidencji zakupu i zapłaty węgla" przyjmując jako podstawę wystawione w danym miesiącu i uregulowane zgodnie z § 7 ust. 3 faktury za sprzedany węgiel.Wnioskodawca po otrzymaniu "Zbiorczego arkusza ewidencji zakupu i zapłaty węgla" wraz z załącznikami tj. "Arkusz ewidencji zakupu i zapłaty węgla" z każdej z kopalń w 2 egzemplarzach, wystawi Sprzedającemu notę księgową załączając 1 egzemplarz ww. załączników.W stanie faktycznym Wnioskodawca wyjaśnił, iż istnieje możliwość powiązania prowizji z konkretną dostawą w oparciu o "Arkusz ewidencji zakupu i zapłaty węgla" oraz "Zbiorczy arkusz ewidencji zakupu i zapłaty węgla". Podstawę do "Zbiorczego arkusza ewidencji zakupu i zapłaty węgla" stanowią wystawione i uregulowane faktury VAT. Zatem istnieją jasne podstawy do wyliczenia kwoty prowizji.

Ponadto umowa reguluje zadania i obowiązki Autoryzowanego Sprzedawcy (Wnioskodawcy) i Sprzedającego. Autoryzowany Sprzedawca zobowiązany jest m. in. do:

1. Realizacji zakupów węgla w sortymentach, ilościach i terminach określonych w załączniku do umowy na podstawie wystawionych przez Autoryzowanego Sprzedawcę i zaakceptowanych przez Sprzedającego zamówień.
2. Dostarczenia Sprzedającemu zamówień przynajmniej 14 dni przed początkiem każdego kwartału.
3. Umieszczenia w zamówieniach na węgiel dodatkowego zapisu o zamówieniu usługi spedycji węgla.
4. W miarę równomiernego miesięcznego rozłożenia zakupów węgla w ciągu całego roku kalendarzowego.
5. Zapłaty za węgiel i usługę spedycji w uzgodnionych terminach.
6. Przestrzegania obowiązku sprzedaży węgla pod nazwą produktu handlowego.
7. Przestrzegania obowiązku dokonywania sprzedaży w takich cenach, aby zawarta w cenie sprzedaży węgla marża nie przekraczała 15% ceny zakupu węgla netto obowiązującej u Sprzedającego w dniu sprzedaży węgla przez Autoryzowanego Sprzedawcę.
8. Udostępniania informacji Sprzedającemu o stanach magazynowych oraz cenach detalicznych na obsługiwanych składach.
9. Wyrażenia zgody na wgląd w dokumenty dotyczące dalszej odsprzedaży celem kontroli przestrzegania zasad.
10. Prowadzenia działań marketingowo - handlowych.
11. Umieszczenia w widocznym miejscu na terenie składu węgla tablicy informacyjnej o posiadanym statusie Autoryzowanego Sprzedawcy.
12. Wykonywania czynności przechowywania węgla.
13. Uczestniczenia w elektronicznym portalu klienta.
14. Zakupu oprogramowań informatycznych niezbędnych do prawidłowej współpracy.
15. Niezwłocznego zawiadomienia Sprzedającego o wystąpieniu zdarzeń faktycznych i prawnych, które powodują istotne zwiększenie ryzyka niewywiązania się z zobowiązań wynikających ze sprzedaży węgla.
    
    

Natomiast Sprzedający zobowiązany jest m. in. do:

1. Sprzedaży węgla w sortymentach, ilościach i terminach uzgodnionych z Autoryzowanym Sprzedawcą na bazie otrzymanych zamówień.
2. Prowadzenia załadunku węgla na swój koszt i wystawienia dokumentów przewozowych.
3. W przypadku transportu kolejowego, zamawiania wagonów i wysyłania węgla.
4. Wystawiania listów przewozowych zgodnie z zamówieniem.
5. Wysyłania węgla pozbawionego zanieczyszczeń w postaci materiałów obcych.
6. Wystawiania certyfikatu jakości węgla.
7. Dostarczenia obowiązujących cenników węgla.
8. Świadczenia usługi spedycji węgla.
9. Zastrzeżenia znaku identyfikacyjnego Autoryzowanego Sprzedawcy.
10. Udzielenia prowizji za zakupiony i zapłacony węgiel.
    
    

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1. Czy prawidłowym jest wystawienie noty księgowej tytułem prowizji opisanej w stanie faktycznym...
2. Czy Wnioskodawca ma obciążać kontrahenta - dostawcę fakturą VAT tytułem świadczonej usługi...
3. Czy takie sformułowanie § 8 umowy oznacza, że mamy do czynienia z usługą czy rabatem biorąc pod uwagę fakt szczegółowego dokumentowania transakcji, na podstawie której obliczana jest prowizja...
   
   

Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z wieloma kontrowersjami w tej dziedzinie oraz rozbieżnościami w interpretacji tego zagadnienia należy uznać tę czynność jako podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT. Rozliczenia pomiędzy Wnioskodawcą a dostawcą powinny następować za pomocą faktur VAT a nie not księgowych. Wnioskodawca uważa, że powinna zostać zachowana pewna konsekwencja w przepływie tego towaru a więc cały mechanizm tych czynności powinien zostać opodatkowany VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy, w tym również:

1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
   
   

Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy o VAT.Pojęcie usługi według ustawy o podatku od towarów i usług jest szersze od definicji usługi w rozumieniu klasyfikacji statystycznych. Oznacza to, że w definicji tej mieszczą się również określone zachowania, które nie zostały sklasyfikowane w PKWiU, o której mowa w art. 8 ust. 3 powołanej ustawy. Zauważyć jednak należy, iż usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca otrzymuje od swojego partnera handlowego, z którym ma zawartą umowę, wynagrodzenie zwane prowizją. Prowizja jest wypłacana po przekroczeniu określonego pułapu zakupów węgla w określonych sortymentach, ilościach i terminach. Jednakże należy również zauważyć, iż Wnioskodawca zobowiązał się także do innych zachowań, za które otrzymuje prowizję. Wnioskodawca zobowiązał się m.in. do działań marketingowo - handlowych według zasad wskazanych przez Sprzedawcę, wykonywania czynności przechowywania węgla, zakupu oprogramowań informatycznych, uczestniczenia w elektronicznym portalu klienta, umieszczenia w widocznym miejscu na terenie składu węgla tablicy informacyjnej zawierającej m.in. informacje o swoim partnerze handlowym. Na podstawie powyższego należy uznać, iż Wnioskodawca świadczy usługę na rzecz swojego partnera handlowego (Sprzedawcy) za wynagrodzeniem wypłacanym w postaci prowizji. Otrzymane wynagrodzenie jest ściśle powiązane z określonym zachowaniem stron umowy. Zatem należy przyjąć, iż powyższe stanowi świadczenie usługi za wynagrodzeniem, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o podatku VAT.

W świetle powyższego Wnioskodawca jest obowiązany z tytułu świadczonej usługi, za którą otrzymuje wynagrodzenie (w postaci prowizji) do wystawienia faktury VAT, stwierdzającej dokonanie sprzedaży, zgodnie z art. 106 cyt. ustawy.

W myśl art. 106 ust. 1 cyt. ustawy podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16.

Stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 95, poz. 798 ze zm.) zarejestrowani podatnicy jako podatnicy VAT czynni, posiadający numer identyfikacji podatkowej, wystawiają faktury oznaczone wyrazami "FAKTURA VAT". Elementy, jakie powinna zawierać faktura stwierdzająca dokonanie sprzedaży określa § 9 ust. 1 cyt. powyżej rozporządzenia.

Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie tut. organu należy uznać, iż w przedstawionym stanie faktycznym mamy do czynienia ze świadczeniem usług za wynagrodzeniem, które Wnioskodawca winien udokumentować fakturą VAT.

W związku z powyższym, stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku należało uznać zaprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Należy w tym miejscu wyjaśnić, że zgodnie z art. 14b § 3 ww. ustawy - Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Natomiast w myśl art. 14c § 1 tej ustawy, interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Z powyższych przepisów wynika zatem, że przedmiotem interpretacji może być jedynie ocena stanowiska Wnioskodawcy dotyczącego przedstawionego we wniosku stanu faktycznego. Organ wydający interpretację nie jest natomiast uprawniony do analizowania i oceny załączonych do wniosku o interpretację dokumentów.

Kwestia interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie rozpoznania obowiązku opodatkowania udzielanej prowizji oraz sposobu jej dokumentowania będzie przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.