Istota interpretacji:

Obowiązek podatkowy z tytułu dostawy lokali.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca dokonał transakcji sprzedaży wybudowanych przez siebie lokali mieszkalnych. Podstawą przeniesienia własności był ostateczny akt notarialny. Jednak wcześniej o ponad 30 dni, na bazie umowy wstępnej oraz protokołu przekazania lokali, Wnioskodawca dokonał przekazania niektórych lokali przyszłym właścicielom lokali.

W nadesłanym uzupełnieniu z dnia 30.09.2010r. (data wpływu 04.10.2010r.) Wnioskodawca wskazał, że faktyczne i ekonomiczne przeniesienie prawa własności lokali mieszkalnych nastąpiło zdaniem Wnioskodawcy w chwili podpisania aktów notarialnych – umów przyrzeczonych – przenoszących ostatecznie własność lokali na nabywców. Samo wydanie lokali nie może być uznane za faktyczne i ekonomiczne przeniesienie prawa własności, ponieważ przed podpisaniem aktów ostatecznych zawsze mogło się zdarzyć, że do podpisania aktów ostatecznych nie dojdzie, w efekcie czego lokale musiałyby zostać zwrócone przez niedoszłych nabywców Wnioskodawcy.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Kiedy powstał obowiązek podatkowy z tytułu podatku VAT, czy nie później niż 30 dni od daty przekazania lokalu (na bazie protokołu), czy też w dacie sporządzenia aktu notarialnego pod warunkiem, że wcześniej nie nastąpiła wpłata za ten lokal...

Zdaniem Wnioskodawcy:

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej podatkiem, podlega m.in. odpłatna dostawa towarów (lokal mieszkalny, zgodnie z art. 2 ust 6, mieści się w pojęciu towar). Zgodnie z art. 7 ust.1 pkt 2 przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, w tym również wydanie towaru na podstawie umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje że, w następstwie zdarzeń przewidzianych tą umową lub w chwili zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione.

Zgodnie z art. 19 ust. 10 w przypadku dostawy towaru, której przedmiotem są lokale i budynki, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później niż 30 dnia licząc od dnia wydania lokalu.

Wnioskodawca uważa, że aby nastąpiła dostawa towaru, musi być spełniony warunek przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, czyli podpisanie aktu ostatecznego sprzedaży lokalu, nawet jeżeli nie została dokonana płatność całej ceny. Jeżeli zaś nie nastąpiło przeniesienie rozporządzania towarem poprzez zawarcie umowy ostatecznej sprzedaży lokalu, nie nastąpiła dostawa towaru w rozumieniu art. 19 ust. 10 ustawy. Umowa przedwstępna nie daje przyszłemu właścicielowi żadnych praw do rozporządzania lokalem, takie prawa nadaje mu dopiero umowa notarialna ostateczna.

Zawarcie umowy przedwstępnej nie daje nabywcy pewności zawarcia umowy ostatecznej. W związku z powyższym, ponieważ w przedstawionym stanie faktycznym nie może być mowy o wydaniu lokalu, które wywołuje obowiązek podatkowy, (termin ten został w art. 19 ust. 10 określony pod warunkiem zaistnienia dostawy towaru), za datę wydania towaru zgodnie z art. 19 ust. 10 należy przyjąć datę sporządzenia ostatecznego aktu notarialnego. Dopiero wtedy bowiem zaistniały wszystkie przesłanki zawarte w art. 19 ust. 10, tzn. nastąpiła dostawa towaru i wydanie lokalu, którym zostało przeniesione również prawo do rozporządzaniem lokalem.

Wcześniejsza bowiem data obowiązku podatkowego, zgodna z protokołem przekazania lokalu, sama w sobie nie spełniała warunków określonych w art. 7 ust. 1 pkt 2 jako dostawy towaru, a ten warunek jest konieczny do spełnienia przesłanek zawartych w art. 19 ust. 10 ustawy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów, w myśl art. 7 ust.1 ustawy rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Według art. 2 pkt 6 ustawy, towarami są rzeczy ruchome, wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1. Jeżeli dostawa towaru lub wykonanie usługi powinny być potwierdzone fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7. dniu, licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi (art. 19 ust. 4 ustawy).

W przypadku dostawy towarów, której przedmiotem są lokale i budynki, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż 30. dnia, licząc od dnia wydania, z zastrzeżeniem ust. 13 pkt 10 i 11 (art. 19 ust. 10).

Przytoczony powyżej przepis art. 19 ust. 10 ustawy, nie definiuje pojęcia "dzień wydania". Dokonując jednak wykładni tej regulacji, należy mieć na uwadze fakt, iż określony w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy zakres opodatkowania tym podatkiem to odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług. Dostawa towarów zdefiniowana została w art. 7 ust. 1 ustawy, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Należy podkreślić, że przepis ten nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży czy też przeniesienia prawa własności, nie uzależnia przeniesienia prawa własności od obowiązku podpisania umowy w formie np. aktu notarialnego, ale od faktycznego i ekonomicznego przeniesienia prawa własności. Z powyższego wynika, że określając moment powstania obowiązku podatkowego za "dzień wydania towaru" nie należy brać pod uwagę przejęcia towaru na podstawie aktu notarialnego, ale faktyczne i ekonomiczne przeniesienie własności. Za dzień faktycznego i ekonomicznego przeniesienia prawa własności należy rozumieć dzień jego fizycznego wydania. Wydanie jest bowiem czynnością faktyczną, rozumianą jako objęcie w posiadanie, możliwość dysponowania nieruchomością lub korzystania z niej.

Zatem obowiązek podatkowy z tytułu dostawy towarów, której przedmiotem są lokale, powstanie z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później niż 30. dnia od dnia wydania nieruchomości.

Z opisu przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca dokonał sprzedaży wybudowanych przez siebie lokali mieszkalnych. Wnioskodawca wskazał, że faktyczne i ekonomiczne przeniesienie prawa własności powyższych lokali nastąpiło w chwili podpisania aktów notarialnych. Jednakże z opisu stanu faktycznego wynika, że wcześniej na bazie umowy wstępnej oraz protokołu przekazania lokali, Wnioskodawca przekazał niektóre lokale przyszłym właścicielom. Zgodnie z powyższym wyjaśnieniem należy uznać, że w dniu przekazania lokali nabywcom, otrzymali oni prawo do dysponowania nimi, korzystania, zatem weszli w ich posiadanie.

Należy zatem uznać, że w dniu faktycznego przekazania lokali przyszłym nabywcom na podstawie umowy wstępnej oraz protokołu przekazania doszło do faktycznego wydania powyższych lokali ich nabywcom. Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia należy uznać, iż za dzień wydania lokali należy przyjąć dzień ich przekazania na podstawie umowy wstępnej i protokołu przekazania, a nie jak wskazał Wnioskodawca dzień podpisania aktu notarialnego.

Dla określenia momentu powstania obowiązku podatkowego zastosowanie znajdzie powołany wyżej przepis art. 19 ust. 10 ustawy, zgodnie z którym obowiązek podatkowy powstał w terminie 30 dni od dnia przekazania lokali na podstawie umowy wstępnej oraz protokołu przekazania lokali, gdyż wtedy doszło do faktycznej dostawy towarów - nastąpiło faktyczne i ekonomiczne przeniesienie prawa własności lokali – wydanie lokali, pod warunkiem, że nie nastąpiła wcześniej zapłata.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.