Istota interpretacji:

Stawka podatku mająca zastosowanie do transakcji kupna-sprzedaży działki.

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 7 grudnia 2009 r. (data wpływu 17 grudnia 2009 r.), uzupełnionym w dniach 24 lutego i 16 marca 2010 r. (daty wpływu), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku mającej zastosowanie do transakcji kupna-sprzedaży działki –jest nieprawidłowe.

W dniu 17 grudnia 2009 r. został złożony wniosek, uzupełniony w dniach 24 lutego i 16 marca 2010 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku mającej zastosowanie do transakcji kupna-sprzedaży działki.

W przedmiotowym wniosku, oraz jego uzupełnieniach, przedstawiono następujący stan faktyczny.

W wyniku przetargu ustnego przeprowadzonego w dniu 17 lutego 2009 r. w siedzibie Gospodarstwa Skarbu Państwa, stał się Pan właścicielem niezabudowanej nieruchomości rolnej, pochodzącej z Zasobu Nieruchomości Rolnej Skarbu Państwa, o powierzchni 0,17 ha, oznaczonej nr 185 S-RIVa. Cena netto nieruchomości wyniosła 9.013,93 zł, a podatek od towarów i usług wg stawki 22% - 1.983,07 zł (w uzupełnieniu wskazano, że działkę sprzedano Panu za kwotę 10.797 zł, w tym podatek 1.947 zł).

Działka znajduje się na terenie nieobjętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, dla którego nie wydano decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy, nabyta działka jest oznaczona symbolem IV A – obszar aktywizacji gospodarczej, strefa IV osadniczo-rolnicza. Na obszarze tym przewiduje się warunki do rozwoju bardziej intensywnych form rolnictwa, wytwórczości oraz gospodarki leśnej. Ewentualną nową zabudowę wiązać należy z istniejącymi ogniwami sieci osadniczej. Funkcją tego terenu jest rolnictwo, wytwórczość związana z rolnictwem i leśnictwem oraz leśnictwo. Studium nie jest prawem miejscowym, jest to "wizja na przyszłość". Działkę nabył Pan jako nieruchomość rolną (w celu upraw rolniczych) i takie będzie jej przeznaczenie. Nie była i nigdy nie będzie zabudowana.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w związku z faktem, że nabył Pan nieruchomość rolną niezabudowaną, naliczenie przez sprzedającego podatku od towarów i usług (1.947 zł) jest zasadne...

Zdaniem Wnioskodawcy, wobec braku planu zagospodarowania przestrzennego oraz infrastruktury (wodociągu, kanalizacji sanitarnej), naliczenie podatku od towarów i usług do ceny wywoławczej zakupu nieruchomości było bezzasadne.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu tym podatkiem podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Towarami - w świetle art. 2 pkt 6 ustawy - są rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki, budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

W art. 7 ust. 1 ustawy postanowiono, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Stosownie do treści art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Jednakże zarówno w treści ustawy, jak i przepisów wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku. I tak, zgodnie z zapisem art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę.

Opodatkowaniu podlegają zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe, zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku gruntów niezabudowanych - tylko te, których przedmiotem są tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących np. gruntami rolnymi, czy leśnymi, które nie są przeznaczone pod zabudowę, korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług.

Z uwagi na to, iż na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług brak jest legalnej definicji pojęcia gruntu budowlanego, terenu budowlanego, czy terenu przeznaczonego pod zabudowę, należy posłużyć się definicjami tych pojęć zawartych w innych gałęziach prawa np. prawie budowlanym, czy przepisami wynikającymi z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zgodnie z treścią przepisu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy należy do zadań własnych gminy. Polityka przestrzenna gminy wyrażona jest w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, którego uchwalenie jest niezbędnym etapem uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Przepis art. 9 ust. 1 ww. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. stanowi, że w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (ust. 4 ww. artykułu).

W myśl art. 14 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przed podjęciem uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wójt, burmistrz albo prezydent miasta wykonuje analizy dotyczące zasadności przystąpienia do sporządzania planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium.

W art. 15 ust. 1 postanowiono, iż sporządzany jest projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisem studium oraz przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem.

Podkreślenia wymaga, że pod pojęciem "zagospodarowanie" należy rozumieć wszystkie możliwości racjonalnego wykorzystania terenu i jego zasobów. Może ono być rolnicze, leśne, usługowe, turystyczne, budowlane, itp., a w świetle powyższego nie można zawężać tego pojęcia wyłącznie do czynności, których nie można określić jako budowa.

Wyjaśnić także należy, iż ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym zbiorem informacji faktycznych. Wynikające z niej zapisy są odzwierciedleniem stanu faktycznego i prawnego na dzień dokonania wpisu. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1, ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), informacje dotyczące gruntów znajdujące się w ewidencji dotyczą: położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych, a także stosunków właścicielskich.

W świetle art. 21 ust. 1 tej ustawy, podstawę m. in. planowania przestrzennego stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, jednakże tylko w zakresie danych faktycznych w niej zawartych.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że dla określenia przeznaczenia danego terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz w sytuacji, gdy nie wydano decyzji o warunkach zabudowy, decydujące znaczenie ma przeznaczenie terenu określone w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

Jednocześnie należy podkreślić, iż w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług, obejmując zwolnieniem od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę, ustawodawca nie uzależnił zastosowania zwolnienia od faktu, czy w momencie dostawy istnieje możliwość ich zabudowy. Wyraźnie chodzi tu o tereny, które w momencie sprzedaży są przeznaczone pod zabudowę.

Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, że w dniu 17 lutego 2009 r., w wyniku przetargu ustnego, stał się Pan właścicielem niezabudowanej nieruchomości rolnej o powierzchni 0,17 ha, pochodzącej z Zasobu Nieruchomości Rolnej Skarbu Państwa. Działka znajduje się na terenie nieobjętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, dla którego nie wydano decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy, nabyta działka jest oznaczona symbolem IV A – obszar aktywizacji gospodarczej, strefa IV osadniczo-rolnicza.

Powyższe wskazuje, iż przedmiotowa działka, według studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w chwili sprzedaży położona była na terenie przeznaczonym pod zabudowę. Zatem biorąc pod uwagę treść powołanych wyżej przepisów należy stwierdzić, iż dokonana dostawa niezabudowanej nieruchomości gruntowej nie korzystała ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług, lecz stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy, podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wg stawki podatku w wysokości 22%.

Jednocześnie informuje się, iż niniejsza interpretacja nie rozstrzyga kwestii prawidłowości ustalania przez sprzedającego wartości transakcji (kwoty obrotu i kwoty należnej), gdyż w tym zakresie nie postawiono pytania.

Ponadto wskazać należy, że z brzmienia art. 14b § 3 ustawy – Ordynacja podatkowa wynika, że wyczerpujący opis stanu faktycznego winien wynikać z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, a nie z załączonych do niego dokumentów, które nie podlegają analizie i ocenie. W związku z tym załączony do wniosku protokół nie był przedmiotem merytorycznej analizy, a niniejszej interpretacji udzielono w oparciu o stan faktyczny przedstawiony we wniosku.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, ul. Emilii Plater 1, 10-562 Olsztyn, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.