Istota interpretacji:

Czy sprzedaż działek wydzielonych z gruntu nabytego do celów prywatnych, nie wykorzystywanego do prowadzenia działalności gospodarczej (w tym również rolniczej) oraz nie będącego przedmiotem umowy najmu lub dzierżawy jednemu podmiotowi lub kilku różnym podmiotom będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT?

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca jest od ponad 5 lat współwłaścicielem 20.000m#178; gruntu, który w czerwcu został wpisany do ewidencji gruntów pod postacią 6-ciu działek (dokonano podziału). Zarówno on jak i wspólnik nie są rolnikami ryczałtowymi, chociaż Zainteresowany posiada uprawnienia rolnicze - tytuł zawodowy czeladnika w zawodzie ogrodnik-warzywnik. Natomiast jego żona jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Po likwidacji sklepu odzieżowego prowadzi nadal działalność gospodarczą - rozpoczętą w 1993 roku - polegającą na wynajmie posiadanego lokalu sklepowego (wystawia faktury VAT) oraz w ograniczonym zakresie 6-ciu godzin tygodniowo usługi prawnicze na rzecz jednej instytucji państwowej.

Grunt został nabyty w celu budowy domów siedliskowych na własne potrzeby obydwu wspólników. Okazało się, że istnieją trudności w uzyskaniu pozwolenia na budowę, mimo przeznaczenia tego terenu w studium uwarunkowań zagospodarowania przestrzennego gminy pod zabudowę mieszkaniowo-rezydencyjną. Brak było jednak planu zagospodarowania przestrzennego i zamierzenia współwłaścicieli okazały się nierealne. Likwidacja sklepu i podjęcie pracy zawodowej przez Wnioskodawcę ostatecznie utwierdziły go w przekonaniu o sprzedaży gruntu. Dodatkowo na jego decyzję wpłynęły szybko rosnące ceny materiałów budowlanych i robocizny. Nastąpiła również zmiana sytuacji rodzinnej wspólnika: jedna z córek wyjechała za granicę, a druga rozpoczęła budowę domu w innym miejscu. Także synowie Wnioskodawcy: lekarz specjalista w szpitalu wojewódzkim i inżynier specjalności gwarantującej pracę w dużym mieście nie widzą potrzeby posiadania domu w odległej, małej miejscowości. W związku z sytuacją rodzinną powzięto decyzję o sprzedaży gruntu w całości. Z uwagi jednak na brak chętnych na nabycie całego areału, w czerwcu b.r. dokonano geodezyjnego podziału na sześć działek bez uzbrojenia terenu i innych czynności formalno-prawnych. Ponadto Zainteresowany dodaje, że przedmiotowy grunt nie był wykorzystywany rolniczo. Nie był również przedmiotem umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze i nie służył w żaden sposób do prowadzenia działalności gospodarczej. Obecnie Gmina dokonuje weryfikacji wcześniej opracowanego studium zagospodarowania przestrzennego.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy sprzedając opisany we wniosku grunt współwłaściciele będą zobowiązani zapłacić podatek VAT w zależności od sytuacji:

1. sprzedając całość gruntu jednemu podmiotowi...,
2. sprzedając poszczególne działki różnym podmiotom....

Zdaniem Wnioskodawcy, omawiana czynność sprzedaży gruntu rolnego nie powinna podlegać opodatkowaniu, ponieważ przy nabyciu gruntu sprzedawca nie naliczył i nie odprowadził podatku VAT. W związku z tym również nabywca nie odliczył podatku naliczonego. Nie była również zamiarem kupujących wspólników - obecnych właścicieli dalsza odsprzedaż gruntu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają:

1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2. eksport towarów;
3. import towarów;
4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, iż przez dostawę, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel (…).

Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 5 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podatnika.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza - ust. 2 powołanego artykułu - obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Aby zatem dostawę towarów (nawet jednorazową) uznać za działalność gospodarczą, należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie, a wykorzystywane przez niego towary, czy usługi zostały nabyte w celu spożytkowania ich do wykonywania tej czynności.

Z wniosku wynika, że Wnioskodawca nabył przedmiotową nieruchomość w drodze zakupu. W związku z trudnościami w uzyskaniu pozwolenia na budowę, rosnącymi cenami materiałów budowlanych i robocizny oraz sytuacją rodzinną powziął decyzję o sprzedaży gruntu w całości. Z uwagi jednak na brak chętnych na nabycie całego areału, w czerwcu 2008 r. dokonano geodezyjnego podziału na sześć działek. Przedmiotowy grunt nie był wykorzystywany rolniczo. Nie był również przedmiotem umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze i nie służył w żaden sposób do prowadzenia działalności gospodarczej.

Grunt spełnia definicję towarów wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, jednak w przedmiotowej sprawie, Wnioskodawcy nie można uznać za podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ustawy. Okoliczności sprawy nie wskazują bowiem na to, aby dokonując sprzedaży gruntu Zainteresowany działał w charakterze handlowca. W chwili zakupu gruntu nie była zamiarem Wnioskodawcy jego późniejsza sprzedaż. Nie był on w żaden sposób wykorzystany do działalności gospodarczej i stanowi jego majątek osobisty. Z powyższego wynika, że grunt nie został nabyty w celu odsprzedaży czy też wykorzystania w ramach działalności gospodarczej, ale z zamiarem budowy domu, a więc nie w celach handlowych, lecz prywatnych.

Wnioskodawca sprzedając działki korzysta z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, a zatem czynność ta nie oznacza wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Reasumując, jeśli przedmiotowy grunt nie był wykorzystywany przez Wnioskodawcę w działalności gospodarczej (w tym również rolniczej), nabyty został do celów prywatnych i dokonane transakcje będą miały charakter incydentalny, stwierdzić należy, że sprzedaż działek nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.