W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Spółka X (zwana w dalszej części X) w ramach prowadzonej działalności organizuje różnego rodzaju akcje promocyjne, polegające między innymi na:

• sprzedaży produktów po promocyjnych cenach, niejednokrotnie poniżej ceny zakupu określonego produktu; promocja taka zorganizowana jest w ten sposób, że po spełnieniu określonych warunków kontrahent X jest uprawniony do nabycia określonego produktu po promocyjnej cenie, np. 1 zł;
• do sprzedawanych produktów dołącza rożnego rodzaju gratis;
• dodatkowo w ramach działań promocyjnych X nieodpłatnie przekazuje różnego rodzaju materiały reklamowe.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

W przypadku stwierdzenia, iż nieodpłatne przekazanie produktów gratis podlega opodatkowaniu podatkiem VAT - w jaki sposób winna zostać ustalona podstawa opodatkowania w podatku VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy, na wypadek, gdyby organ uznał, iż nieodpłatne przekazanie towarów (gadżetów i materiałów reklamowych) podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, wątpliwości budzi sposób ustalenia podstawy opodatkowania przy nieodpłatnym przekazaniu ww. towarów.

W opinii X zastosowanie w tym wypadku winien znaleźć art. 29 ust. 10 ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym w przypadku dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 2, podstawą opodatkowania jest cena nabycia towarów (bez podatku) przekazywanych nieodpłatnie na potrzeby organizowanej akcji promocyjnej, a gdy nie ma ceny nabycia, koszt wytworzenia danego towaru. W analizowanym przypadku brak jest podstaw do ustalenia podstawy opodatkowania na podstawie ceny rynkowej towaru, o której mowa w art. 29 ust. 9 ww. ustawy, gdyż ustawa wyraźnie odsyła w tym zakresie do ust. 10. Jednocześnie cenę nabycia towaru może stanowić stosowana przez X cena ewidencyjna towaru ustalana zgodnie z art. 34 ust. 2 ustawy o rachunkowości skorygowana przez X o bieżące odchylenia. Podkreślenia wymaga, iż ustawa VAT nie definiuje określenia "cena nabycia", o której mowa w art. 29 ust. 10. W konsekwencji możliwe jest zastosowanie w tym zakresie przepisów ustawy o rachunkowości, która zezwala na stosowanie poza rzeczywistymi cenami zakupu także cen ewidencyjnych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i ust. 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku. Ustawodawca w art. 29 ust. 10 wskazał, że w przypadku dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 2 (nieodpłatne przekazanie), podstawą opodatkowania jest cena nabycia towarów, a gdy nie ma ceny nabycia, koszt wytworzenia, określone w momencie dostawy tych towarów, z zastrzeżeniem ust. 10a.

Jak stanowi art. 106 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy (...).

W myśl art. 106 ust. 7 ustawy o VAT, w przypadku czynności wymienionych w art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca, oraz importu usług wystawiane są faktury wewnętrzne; za dany okres rozliczeniowy podatnik może wystawić jedną fakturę dokumentującą te czynności dokonane w tym okresie.

Z sytuacji przedstawionej we wniosku wynika, że Spółka w ramach organizowanych przez siebie akcji promocyjnych, nieodpłatnie przekazuje różnego rodzaju materiały reklamowe.

W świetle powołanych regulacji prawnych należy stwierdzić, iż ustawa o podatku od towarów i usług wskazuje, iż w przypadku nieodpłatnego przekazania towarów, podstawą opodatkowania jest rzeczywista cena nabycia towarów, a jedynie, gdy nie ma ceny nabycia - koszt wytworzenia, określone w momencie dostawy tych towarów. Zatem ustawa o VAT - przy określaniu podstawy opodatkowania stosownie do art. 29 ust. 10 ustawy o VAT - nie daje możliwości zastosowania przepisów ustawy o rachunkowości, która zezwala na stosowanie poza rzeczywistymi cenami zakupu, także cen ewidencyjnych, wykorzystywanych w celach księgowych. Sytuacja taka byłaby możliwa tylko wówczas, gdyby cena nabycia określona w momencie dostawy tych towarów oraz cena ewidencyjna były zgodne co do wartości.

W niniejszej interpretacji odpowiedziano na wniosek w części dotyczącej ustalania podstawy opodatkowania od nieodpłatnego przekazania produktów (gratis).

Rozstrzygnięcia dotyczące ustalania ustalania podstawy opodatkowania przy sprzedaży poniżej ceny zakupu oraz opodatkowania nieodpłatnego przekazania produktów (gratis), zawarte zostały w odrębnych interpretacjach o nr: ILPP1/443-621/08-3/BD i ILPP1/443-621/08-4/BD z dnia 23 września 2008 r.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Nadmienia się, iż zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016), rozpoznawanie spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych dotyczących wydawania w indywidualnych sprawach pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacje indywidualne), o których mowa w art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Powyższe rozporządzenie, zgodnie z brzmieniem § 3, wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, tj. z dniem 11 października 2008 r.

W związku z powyższym tut. Organ informuje, że jeżeli skarga na niniejszą interpretację będzie składana po dniu 10 października 2008 r., właściwym do jej rozpoznania będzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

Referencje