W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny :

Wnioskodawca na podstawie umowy cywilnoprawnej nabył przedsiębiorstwo z wyłączeniami w rozumieniu art. 55(1) Kodeksu cywilnego. Obecnie planuje przekazać nabyte przedsiębiorstwo innemu podmiotowi na podstawie umowy leasingu finansowego. Zgodnie z postanowieniami mającej zostać podpisanej umowy odpisów amortyzacyjnych dokonywał będzie korzystający.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

• czy przekazanie przedsiębiorstwa z wyłączeniami w rozumieniu art. 55(1) Kodeksu cywilnego innemu podmiotowi na podstawie tzw. umowy leasingu finansowego będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług ?
  
  

Zdaniem Wnioskodawcy, jeżeli przedmiotem przekazania w ramach umowy leasingu finansowego będzie przedsiębiorstwo z wyłączeniami w rozumieniu art. 55(1) Kc, rozumiane jako zespół składników materialnych i niematerialnych, niebędących ani rzeczą prostą ani rzeczą złożoną, a jednocześnie stanowiących integralną całość, przedmiot tej transakcji nie będzie mógł zostać uznany za towar w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług, a w konsekwencji nie będziemy mieli do czynienia z dostawą towarów. Zawarcie takiej umowy nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe, jednakże z uwagi na zastosowanie innych przepisów prawa niż wskazane przez wnioskodawcę.

Zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zmianami), przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zakładu (oddziału) samodzielnie sporządzającego bilans.

Ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia "transakcji zbycia". W opinii tut. organu podatkowego pojęcie to należy rozumieć w sposób zbliżony do terminu "dostawy towarów" w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, tzn. iż zbycie przedsiębiorstwa lub zakładu (oddziału) samodzielnie sporządzającego bilans obejmuje wszelkie czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania przedmiotem tych czynności jak właściciel.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, dostawą towarów jest również wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty, prawo własności zostanie przeniesione.

Ustawa o podatku od towarów i usług w tej kwestii jednoznacznie określa jakie umowy będą dostawą towarów. Będą to umowy, w wyniki których, zgodnie z przepisami o podatku dochodowym, odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający oraz umowy leasingu w rozumieniu tych przepisów, których przedmiotami są grunty.

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie zawierają również definicji "przedsiębiorstwa", zatem dla potrzeb przepisów ustaw podatkowych należy stosować definicję zawartą w art. 55(1) ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny ( Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zmianami). Zgodnie z tym przepisem przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej. Obejmuje ono w szczególności : oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części ( nazwa przedsiębiorstwa), własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów i wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości, prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych stosunków prawnych, wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne, koncesje, licencje i zezwolenia, patenty i inne prawa własności przemysłowej, majątkowe prawa autorskie i pokrewne, tajemnice przedsiębiorstwa oraz księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Zatem składniki materialne i niematerialne wchodzące w skład przedsiębiorstwa powinny pozostawać ze sobą we wzajemnych relacjach w ten sposób, iż można mówić o nich jako o zespole, a nie zbiorze pewnych elementów. Ustawodawca, wskazując w art. 6 pkt 1 powołanej ustawy, iż jej przepisów nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zakładu (oddziału) samodzielnie sporządzającego bilans, wyraźnie ograniczył stosowanie tej normy do przedsiębiorstwa jako całości pod względem organizacyjnym i funkcjonalnym, a nie do poszczególnych części. Istotne jest aby w zbywanym przedsiębiorstwie zachowane były związki funkcjonalne między poszczególnymi składnikami, tak aby przekazana masa mogła służyć kontynuowaniu określonej działalności gospodarczej.

Należy zaznaczyć, iż analiza przedmiotu umów cywilnoprawnych nie mieści się w zakresie określonym przez art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zmianami), zgodnie z którą Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego. W związku z powyższym, w kompetencji Ministra Finansów nie leży dokonywanie oceny, czy w myśl powołanego wyżej art. 55(1) Kodeksu cywilnego, przedmiotem opisanej w stanie faktycznym umowy leasingu jest przedsiębiorstwo.

Jeżeli zatem warunki wynikające z przepisu art. 55(1) Kodeksu cywilnego zostaną spełnione, to w przedstawionym przez wnioskodawcę stanie faktycznym, przekazanie przedsiębiorstwa na podstawie umowy leasingu finansowego, zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedmiotowym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock