|
Chcesz odszukać potrzebne Ci informacje z zakresu stosowania prawa podatkowego
szybciej, wygodniej i pewniej, bez reklam?
|
||||||||||
| Słowa kluczowe: opodatkowanie, podatek od towarów i usług, świadczenie usług, wynagrodzenia | |
| Data: 2008-11-20 | |
![]() Istota interpretacji:wniosek dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości za okres od 1 stycznia 2008rW przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Wnioskodawca jest właścicielem zabudowanej nieruchomości, którą nabył dnia 1 czerwca 2004r. Przez nieruchomość tę przebiegają sieci i urządzenia ciepłownicze, które stanowią własność Spółki Akcyjnej. Sposób usytuowania tych urządzeń wyłącza praktycznie możliwość zagospodarowania nieruchomości zgodnie z potrzebami Izby - planowaną budową budynku. Sytuacja ta nie została uregulowana prawnie - ani z poprzednim właścicielem ani też z Podatnikiem. Wnioskodawca zwrócił się do Spółki Akcyjnej o wyprowadzenie sieci ciepłowniczej z nieruchomości stanowiącej własność Wnioskodawcy. Spółka Akcyjna uznała, że przekładanie urządzeń nie jest uzasadnione ekonomicznie. W tej sytuacji Wnioskodawca w dniu 29 maja 2007r. złożył w Sądzie Rejonowym "Wezwanie do próby ugodowej" z roszczeniem o zapłatę odszkodowania w kwocie 70.000,00 zł z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości przez Spółkę Akcyjną. W wyniku przeprowadzonego ugodowego postępowania sądowego w dniu 11 czerwca 2008r. podpisana została przez strony ugoda, na mocy której:
Integralną część wniosku stanowi protokół - wypis z dnia 11 czerwca 2008r. o zawarciu ugody. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy otrzymane wynagrodzenie w kwocie 7.800,00 zł za korzystanie z nieruchomości za okres od dnia 1 stycznia 2008r. do dnia 30 czerwca 2008r. podlega opodatkowaniu podatkiem VAT... Zdaniem Wnioskodawcy, otrzymane wynagrodzenie od 1 stycznia 2008r. do 30 czerwca 2008r. w kwocie 7.800,00 zł stanowi odszkodowanie za bezumowne korzystanie z nieruchomości, należne właścicielowi nieruchomości i określone przepisami art. 224 i art. 225 Kodeksu Cywilnego; wynagrodzenie to nie jest żadną z czynności wymienionych w art. 5, art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Natomiast przez świadczenie usług, stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
Wskazane czynności, jak wynika z art. 5 ust. 2 ww. ustawy podlegają opodatkowaniu niezależnie od tego, czy zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa. Powyższe oznacza, iż istotny jest przede wszystkim faktyczny przebieg danej czynności i osiągnięty rezultat zgodny z zamiarem umawiających się stron. Aby uznać daną czynność za opodatkowaną pomiędzy stronami umowy musi istnieć wzajemny stosunek zobowiązaniowy oznaczający, iż dany podmiot w zmian za wynagrodzenie zobowiązany jest do spełnienia na rzecz innego podmiotu określonego świadczenia. Istotną cechą wynagrodzenia jest więc istnienie bezpośredniego związku pomiędzy usługą i otrzymaną zapłatą, należną z tytułu danego świadczenia. Czynność opodatkowana powstaje bowiem wyłącznie w związku z zaistnieniem stosunku prawnego określonego umową między stronami. Wystąpić musi zatem bezpośredni związek pomiędzy wykonywanymi czynnościami i wysokością otrzymanego wynagrodzenia oparty o relacje cywilnoprawne pomiędzy podmiotami. Kwestie bezumownego korzystania z cudzej własności regulują przepisy art. 224, 225 oraz art. 674 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.). W warunkach określonych normą art. 224 i art. 225 K.c. właścicielowi przysługuje roszczenie o wynagrodzenie za korzystanie z jego rzeczy. Zapłata w tym przypadku określonej kwoty pieniężnej wiąże się z prawem żądania naprawienia wynikłej dla właściciela rzeczy szkody z tytułu bezprawnego korzystania z nieruchomości. Żądane wynagrodzenie stanowi w istocie odszkodowanie. Odszkodowanie za bezumowne korzystanie z nieruchomości obejmuje spodziewane korzyści z tytułu umowy najmu czy dzierżawy, która zostałaby zawarta gdyby nieruchomość nie została zajęta. Przepisy prawa przyznają właścicielowi prawo do roszczenia o odszkodowanie, które obejmuje kompensatę utraconych korzyści, jakie właściciel uzyskałby, gdyby rzecz wynajął. Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, że Wnioskodawca będąc od dnia 1 czerwca 2004r. właścicielem nieruchomości przez którą przebiegają sieci i urządzenia ciepłownicze, wezwał właściciela tych sieci i urządzeń do wyprowadzenia ich z nieruchomości. Ponieważ właściciel sieci i urządzeń uznał iż nie jest to uzasadnione ekonomicznie, Wnioskodawca w dniu 29 maja 2007r. złożył w Sądzie Rejonowym "Wezwanie do próby ugodowej" w wyniku której strony zawarły ugodę następującej treści: Właściciel sieci ciepłowniczej i urządzeń zobowiązał się do ich wyprowadzenia z południowej części nieruchomości i wprowadzenia ich do części północnej tejże nieruchomości w ciągu roku kalendarzowego od dnia uprawomocnienia się ugody. Strony ustaliły, iż za bezumowne korzystanie z nieruchomości w okresie od 1 czerwca 2004r. do dnia 31 grudnia 2007r. wynagrodzenie wynosi 55.000 zł. Natomiast za okres od 1 stycznia 2008r. wynagrodzenie za korzystanie z nieruchomości wynosi 1.300 zł netto za każdy miesiąc. Z powyższego wynika więc, iż pomiędzy stronami zawarte zostało porozumienie - ugoda na mocy której strony ustaliły wysokość wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości w okresie od 1 stycznia 2008r., wyrażająca wolę świadczenia tych usług za wynagrodzeniem, którego wielkość strony ustaliły w ugodzie. W sprawie będącej przedmiotem wniosku mamy więc do czynienia z umownym świadczeniem usługi w rozumieniu art. 8 ust.1 ustawy. Tym samym czynność, na którą została wyrażona wyraźna zgoda Wnioskodawcy, stanowi transakcję mieszczącą się w katalogu czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, a żądana z tego tytułu zapłata (w umówionej kwocie wynikającej z zawartej ugody) stanowi należność za jej wykonanie. Mając na uwadze powyższe stanowisko Wnioskodawcy, iż wynagrodzenie za okres od 1 stycznia 2008r. za korzystanie z nieruchomości stanowi odszkodowanie, należało uznać za nieprawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia przedstawionego w stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę, zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016), wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ul. Piotrowska 135, 90-434 Łódź, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock. |
|
| 2008-11-20 |
