W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Od 1 czerwca 2008r Gmina Miejska podwyższa stawki czynszu dla najemców mieszkań gminnych. Najemcy z 3-miesięcznym wyprzedzeniem otrzymali zawiadomienia o nowej wysokości stawki czynszu. Równocześnie otrzymali informacje o możliwości wnioskowania o bonifikatę w zakresie wysokości czynszu. Na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, gminnym zasobie mieszkaniowym i o zmianie kodeksu cywilnego (t.j. Dz. U. 2005 Nr 31, poz. 266 ze zm.), Rada Miasta podjęła uchwałę nr XXIV/289/07 z dnia 24 października 2007r. dającą możliwość stosowania obniżek czynszu ze względu na wysokość dochodu gospodarstwa domowego najemcy. Bonifikata udzielana jest na okres 12 miesięcy z możliwością jej przedłużenia, gdy dany najemca dalej spełnia kryterium dochodowe. W wypadku poprawy sytuacji materialnej najemcy, następuje podwyższenie stawki czynszu.

W związku z powyższym obniżka opłat eksploatacyjnych za wynajem mieszkań (stawka VAT zwolniona), w świetle ustawy o VAT art. 29 ust. 4, jako obowiązkowa bonifikata, wynikająca wprost z przepisów prawa powszechnego, pomniejsza obrót. Taki pomniejszony obrót należy przyjąć do ustalenia wskaźnika procentowego sprzedaży opodatkowanej w stosunku do sprzedaży nieopodatkowanej przy obniżaniu podatku należnego o podatek naliczony. Po udzieleniu bonifikat podstawą naliczenia obrotu do sprzedaży jest stawka czynszu po obniżce.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy udzielone bonifikaty obniżają obrót w świetle art. 29 ust. 4 ustawy o VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy, obrót, pomniejszony o przyznane bonifikaty, należy przyjąć do ustalenia wskaźnika przy odliczaniu podatku VAT przy fakturach zakupowych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (art. 7 ust. 1 ustawy o VAT).

Natomiast przez świadczenie usług, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy, w tym również:

• przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
  
• zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
  
• świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
  
  

W myśl art. 29 ust. 1 ww. ustawy o VAT podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczonych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.

Zgodnie z art. 29 ust. 4 ustawy o VAT, obrót zmniejsza się o kwoty udokumentowanych, prawnie dopuszczalnych i obowiązkowych rabatów (bonifikat, opustów, uznanych reklamacji i skont) i o wartość zwróconych towarów, zwróconych kwot nienależnych w rozumieniu przepisów o cenach oraz zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, a także kwot wynikających z dokonanych korekt faktur.

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują pojęcia "bonifikata", wobec czego dla jego zdefiniowania należy się posłużyć wykładnią językową. Bonifikata to zmniejszenie ustalonej ceny towaru lub usługi; zniżka od ustalonej ceny towaru, zwłaszcza jako forma odszkodowania za poniesioną stratę, opust, rabat (Słownik Języka Polskiego PWN pod redakcją M. Szymczaka, Warszawa 1996 r.)

Rabaty, bonifikaty funkcjonujące w obrocie gospodarczym można podzielić na dwa rodzaje: przyznawane przed ustaleniem ceny oraz przyznawane po jej ustaleniu. Przepis art. 29 ust. 4 ustawy VAT odnosi się tylko do drugiego rodzaju rabatów, gdyż rabaty przyznane przed ustaleniem ceny zmniejszają samą cenę, a tym samym kwotę należną w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy.

Bonifikaty (rabaty) udzielone po ustaleniu ceny zmniejszają obrót, jeśli spełniają dwa warunki. Po pierwsze, muszą być udokumentowane, co oznacza konieczność potwierdzenia udzielenia bonifikaty bądź w formie umowy lub aneksu do niej, bądź też faktury wystawionej przez udzielającego bonifikaty (rabatu). Zgodnie z drugim warunkiem udzielane rabaty, bonifikaty powinny być prawnie dopuszczalne (czyli niezabronione), ewentualnie obowiązkowe.

Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, iż bonifikata będzie udzielana w oparciu o art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego ( t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 31, poz. 266 ze zm.).

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ww. ustawy, w lokalach wchodzących w skład publicznego zasobu mieszkaniowego właściciel ustala stawki czynszu za 1 m2 powierzchni użytkowej lokali, z uwzględnieniem czynników podwyższających lub obniżających ich wartość użytkową, a w szczególności:

1. położenia budynku;
   
2. położenia lokalu w budynku;
   
3. wyposażenia budynku i lokalu w urządzenia techniczne i instalacje oraz ich stanu;
   
4. ogólnego stanu technicznego budynku.
   
   

Stosownie do ust. 2 art. 7 ww. ustawy, właściciele, o których mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem art. 23 ust. 4, mogą na wniosek najemcy, w oparciu o postanowienia odpowiednio uchwały organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego, zarządzenia wojewody lub uchwały organu wykonawczego państwowej osoby prawnej, stosować określone obniżki czynszu naliczonego według obowiązujących stawek w stosunku do najemców o niskich dochodach. Obniżki takie mogą być udzielane najemcom, których średni dochód w przeliczeniu na członka gospodarstwa domowego nie przekracza poziomu określonego w uchwale odpowiedniego organu lub w zarządzeniu wojewody. Kwota obniżki powinna być zróżnicowana w zależności od wysokości dochodu gospodarstwa domowego najemcy.

Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że bonifikata będzie udzielana najemcom mieszkań gminnych w zakresie wysokości czynszu, po uprzednim zawiadomieniu o nowej wysokości czynszu. Bonifikata będzie udzielana na podstawie uchwały Rady Miasta nr XXIV/289/07 z dnia 24 października 2007r. dającej możliwość stosowania obniżek czynszu ze względu na wysokość dochodu gospodarstwa domowego najemcy. Bonifikata udzielana jest na okres 12 miesięcy z możliwością jej przedłużenia, gdy dany najemca dalej spełnia kryterium dochodowe. W wypadku natomiast poprawy sytuacji materialnej najemcy, następuje podwyższenie stawki czynszu.

Z powyższego wynika, że bonifikata będzie udzielona po ustaleniu czynszu dla najemców mieszkań gminnych przy zachowaniu odpowiedniej formy prawnej.

W świetle powyższego udzielone bonifikaty na podstawie uchwały Rady Miasta najemcom mieszkań gminnych po uprzednim spełnieniu przez najemców kryterium dochodowego (odpowiednio udokumentowanego) obniżają podstawę opodatkowania na podstawie art. 29 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług. Tym samym, tak pomniejszony obrót o kwotę bonifikat, należy przyjąć do ustalenia wskaźnika procentowego udziału rocznego obrotu z tytułu czynności w związku z którymi przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo (art. 90 ust. 3 ustawy o VAT) przy obniżaniu podatku należnego o podatek naliczony.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku należało uznać zaprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Ocena prawna stanowiska Wnioskodawcy w kwestii podatku dochodowego od osób fizycznych zawarta została w odrębnym rozstrzygnięciu.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.