W analizowanej sytuacji kluczowym zagadnieniem dla ustalenia podstawy opodatkowania jest rozstrzygniecie, czy przeniesienie własności do nieruchomości (budynku handlowo?usługowego) wzniesionej własnym kosztem przez Kupującego i będącej w jego faktycznym posiadaniu można uznać za dostawę towaru w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz .U. nr 54, poz. 535 ze zm.).

Z orzecznictwa ETS (np. orzeczenie z 8.02.1990 r. w sprawie C-320/88 Staatssecretaris van Financien przeciwko Shipping and Forwarding Enterprise Safe BV) wynika, że przeniesienie prawa rozporządzania rzeczą jak właściciel (które jest wyznacznikiem podatkowej definicji dostawy) nie można utożsamiać z pojęciem przeniesienia własności w rozumieniu prawa prywatnego (cywilnego). Chodzi tu raczej o własność w sensie ekonomicznym a nie ściśle prawno? prywatnym.

Władztwo ekonomiczne nad rzeczą jest w analizowanej sytuacji po stronie nabywającego własność - dotychczasowego dzierżawcy (w sensie cywilistycznym) z następujących powodów:

• nabywający wybudował będące przedmiotem umowy budynki na własny koszt i je posiada,
• nabywający posiada prawo żądania zwrotu nakładów w przypadku dochodzenia władztwa prawnego przez właściciela gruntu (wieczystego użytkowania), a więc w sensie ekonomicznym władztwo nad budynkiem jest po jego stronie
• zbywający prawo własności nie ustala odpłatności za budynek.

Powyższe względy decydują o tym, że transakcja przeniesienia własności do budynku handlowo?usługowego nie stanowi dostawy towaru w rozumieniu art. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów zgodnie usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.). W zakresie zbycia prawa wieczystego użytkowania gruntu można mówić o transakcji świadczenia usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 ww. ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 tej ustawy. Jak wynika z treści art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz .U. nr 54 poz. 535 ze zm.) świadczeniem usług jest również przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, do których należy także prawo użytkowania wieczystego gruntów. Obrót dzierżawą wieczystą został uregulowany w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 27 kwietna 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z dnia 31.05.2005 r. nr 95, poz. 797). Przy sprzedaży wyłącznie wieczystego użytkowania działki budowlanej zastosowanie mieć będzie podstawowa stawka podatku od towarów i usług w wysokości 22 % na podstawie art. 41 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.).W świetle powyższego stanowisko Wnioskodawców, że nie powinni doliczać do ceny sprzedaży prawa wieczystego użytkowania gruntów wartości nakładów na wybudowanie budynku i urządzeń poniesionych przez dzierżawcę gruntu, uznano za prawidłowe. Za prawidłowe uznaje się również stanowisko Podatnika w sprawie możliwości udokumentowania sprzedaży prawa wieczystego użytkowania gruntu fakturą VAT przez tego z małżonków, który zarejestrował się jako podatnik podatku od towarów i usług w związku z wydzierżawieniem nieruchomości. Faktura VAT bowiem jest podstawowym dokumentem księgowym, którego funkcją jest udokumentowanie transakcji i umożliwienie jej poprawnego ujęcia zarówno w księgach sprzedawcy jak i nabywcy. Zasadnicze elementy jakie powinna zawierać faktura określone zostały w art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.).W okolicznościach, gdy jeden z małżonków zarejestrował się jako podatnik podatku od towarów i usług w związku z wydzierżawieniem przedmiotowej nieruchomości, to ten z małżonków winien udokumentować transakcję związaną ze sprzedażą prawa wieczystego użytkowania gruntu, ponieważ przypadek ten dotyczy bardzo szczególnego rodzaju wspólnoty, tzn. współwłasności faktycznej miedzy małżonkami, która sama nie ma przymiotu podatnika.

Zgodnie z art. 14 a § 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ? Ordynacja podatkowa ( tj. Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.), niniejsza interpretacja zawiera ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa w odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania postanowienia. Interpretacja nie jest wiążąca dla Podatnika, wiąże natomiast właściwe organy podatkowe i organy kontroli podatkowej ? do czasu jej zmiany lub uchylenia. Na niniejsze postanowienie służy zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia ? zgodnie z art. 236 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej.