W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji etykiet. Jest zarejestrowanym podatnikiem VAT UE. W związku z rozwojem firmy kupił w marcu 2008 r. w Stanach Zjednoczonych maszynę do fleksodruku, która została przetransportowana ze Stanów Zjednoczonych do portu w H.. Odprawy celnej towaru na terytorium Niemiec dokonał Urząd Celny w H., za pośrednictwem ustanowionego przez Zainteresowanego przedstawiciela podatkowego, który jest zarejestrowany w Niemczech jako podatnik podatku od wartości dodanej, płaci cło i inne koszty związane z tym towarem. Towar ten został objęty procedurą dopuszczenia do obrotu na terenie Niemiec, a po ostatecznej odprawie przetransportowany do Polski.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Kiedy powstaje obowiązek podatkowy i jaki kurs należy przyjąć do rozliczenia transakcji uznanej za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów?

Zdaniem Wnioskodawcy, obowiązek podatkowy powstaje na podstawie art. 20 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług. Zgodnie bowiem z przedstawionym stanem faktycznym, przedstawiciel podatkowy rozlicza tylko należności celne, nie wystawia i nie wystawi on faktury na dostawę towaru, zatem obowiązek podatkowy powstaje 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia. Dla rozliczenia przedmiotowej transakcji należy przyjąć kurs z tego dnia.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlega wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju.

Przywiezienie do kraju towaru, jeżeli został on uprzednio zaimportowany do Niemiec w ramach prowadzonego przedsiębiorstwa, będzie dla Wnioskodawcy wewnątrzwspólnotowym nabyciem towarów pod warunkiem, iż towar ten będzie służyć czynnościom wykonywanym przez niego jako podatnika podatku od towarów i usług na terytorium Polski. W takiej sytuacji czynność ta podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium Polski, według stawek właściwych dla nabytych towarów.

Zgodnie z przepisem art. 106 ust. 7 ustawy w przypadku czynności wymienionych w art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca, oraz importu usług wystawiane są faktury wewnętrzne; za dany okres rozliczeniowy podatnik może wystawić jedną fakturę dokumentującą te czynności dokonane w tym okresie (...).

Art. 20 ust. 5 ustawy określa, iż w wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów obowiązek podatkowy powstaje 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru będącego przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia, z zastrzeżeniem ust. 6-9.

Uznając, iż przedmiotowa transakcja spełnia definicję wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy, Zainteresowany winien udokumentować jej rozliczenie na podstawie faktury wewnętrznej w miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy. Jak wskazuje przytoczony przepis, w przedmiotowym stanie faktycznym, obowiązek ten powstaje 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym miał miejsce przywóz towarów do kraju. Zastosowanie zasady ogólnej wskazane jest z uwagi na fakt, iż takiemu przemieszczeniu towarów nie towarzyszy faktura handlowa.

Zgodnie z dyspozycją § 37 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 97, poz. 970 ze zm.), kwoty wyrażone w walucie obcej wykazywane na fakturze przelicza się na złote według wyliczonego i ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski bieżącego kursu średniego waluty obcej na dzień wystawienia faktury, jeżeli faktura jest wystawiana w terminie, w którym podatnik obowiązany jest do jej wystawienia z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

W przypadku, gdy na dzień wystawienia faktury bieżący kurs średni waluty obcej nie został wyliczony i ogłoszony, do przeliczenia stosuje się kurs wymiany ostatnio wyliczony i ogłoszony (§ 37 ust. 2 ww. rozporządzenia).

W myśl § 37 ust. 3 rozporządzenia, w przypadku nie wystawienia faktury w terminie, w którym podatnik obowiązany jest do jej wystawienia kwoty wyrażone w walucie obcej przelicza się na złote według wyliczonego i ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski bieżącego kursu średniego waluty obcej na dzień powstania obowiązku podatkowego. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Zatem w świetle cyt. wyżej przepisu § 37 ust. 3 rozporządzenia, w związku z faktem, iż w przedmiotowej sprawie nabycie wewnątrzwspólnotowe nie będzie udokumentowane fakturą, koszty wyrażone w walucie obcej z tytułu dokonanej transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów winny zostać przeliczone według wyliczonego i ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski bieżącego kursu średniego waluty obcej na dzień powstania obowiązku podatkowego tj. na dzień 15 kwietnia 2008 r. W przypadku, gdy na ten dzień bieżący kurs średni waluty obcej nie został wyliczony i ogłoszony, do przeliczenia stosuje się kurs wymiany ostatnio wyliczony i ogłoszony.

Reasumując, przyjęte przez Wnioskodawcę rozwiązanie, iż w wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów obowiązek podatkowy powstaje 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru oraz zastosowania kursu z dnia powstania obowiązku podatkowego jest prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Wniosek w zakresie stanu faktycznego dotyczącego opodatkowania podatkiem od towarów i usług w zakresie wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów został rozstrzygnięty pismem z dnia 30 września 2008 r. nr ILPP2/443-605/08-2/AD.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Nadmienia się, iż zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016), rozpoznawanie spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych dotyczących wydawania w indywidualnych sprawach pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacje indywidualne), o których mowa w art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Powyższe rozporządzenie, zgodnie z brzmieniem § 3, wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, tj. z dniem 11 października 2008 r.

W związku z powyższym tut. Organ informuje, że jeżeli skarga na niniejszą interpretację będzie składana po dniu 10 października 2008 r., właściwym do jej rozpoznania będzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

Referencje