Pytanie:

Dotyczy miejsca świadczenia oraz powstania obowiązku podatkowego u podatnika, który zamierza zawrzeć umowę z niemieckim dostawcą, w oparciu o którą nabywać będzie usługi leasingu operacyjnego samochodów służbowych.

Działając na podstawie przepisu art. 14a § 1, 3 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, Naczelnik Urzędu Skarbowego Warszawa - Wola rozpatrzył przedmiotowy wniosek i postanowił uznać stanowisko podatnika dotyczące miejsca świadczenia usług leasingu operacyjnego samochodów oferowanych przez niemieckiego kontrahenta oraz powstania obowiązku podatkowego z tytuł tych czynności za prawidłowe.
Ocena prawna stanowiska wnioskodawcy
Ad. 1)
Zgodnie z art. 5 ust 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004r. Nr 54 poz.535 z późn. zm.) /zwanej dalej ustawą/, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów, import towarów, wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Rozdział 3 działu V ustawy reguluje kwestie miejsca świadczenia przy świadczeniu usług. W powyższej sprawie zastosowanie ma art. 27 ust. 1 ustawy, który stanowi, że w przypadku świadczenia usług miejscem świadczenia jest miejsce, gdzie świadczący usługę posiada siedzibę, a w przypadku posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności, z którego świadczy usługi - miejsce, gdzie świadczący usługę posiada stałe miejsce prowadzenia działalności; w przypadku braku takiej siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności - miejsce stałego zamieszkania.
Odnosząc cytowany przepis do podanego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego należy stwierdzić, że miejscem świadczenia usługi będącej przedmiotem wskazanej we wniosku umowy jest terytorium Niemiec, w związku z czym nie będzie ona opodatkowana podatkiem od towarów i usług w Polsce.
Ad. 2)
Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów zdefiniowane jest w art. 9 ust 1 ustawy jako nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.
Ponadto wewnątrzwspólnotowym nabyciem towarów jest również, zgodnie z art. 11 ust 1 ustawy, przemieszczenie towarów przez podatnika podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz, należących do tego podatnika, z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju na terytorium kraju, jeżeli towary te zostały przez tego podatnika na terytorium tego innego państwa członkowskiego w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo zaimportowane, i towary te mają służyć czynnościom wykonywanym przez niego jako podatnika na terytorium kraju.
Przytoczone powyżej przepisy wskazują, że warunkiem koniecznym do uznania danej dostawy za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów jest nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel przedmiotem dostawy lub fakt bycia właścicielem przemieszczanych towarów. W przedmiotowej sprawie warunek ten nie jest spełniony, gdyż wyklucza to specyfika leasingu operacyjnego. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że umowa, jaką zamierza zawrzeć strona, nie przewiduje przeniesienia na korzystającego przedmiotu leasingu, dlatego też w powyższym przypadku nie dojdzie do wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.
Ad. 3)
Zacytowany we wniosku przepis art. 12 ust. 1 pkt. 7 ustawy, stanowiący, że przemieszczenia towarów, o którym mowa w art. 11 ust. 1, przez podatnika podatku od wartości dodanej lub na jego rzecz nie uznaje się za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, w przypadku gdy: towary mają być czasowo używane na terytorium kraju, nie dłużej jednak niż przez 24 miesiące, dla świadczenia usług przez tego podatnika posiadającego siedzibę lub stałe miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu, stanowi doprecyzowanie przepisu art. 11 ust 1 ustawy. Rozwija on pojęcie "przemieszczenia towarów", które stanowi jeden z warunków koniecznych do uznania danej czynności za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów. Z wcześniejszej analizy wynika, że drugi z warunków - wynikający z art. 11 ust 1 (fakt bycia właścicielem przemieszczanych towarów) - nie jest spełniony przez używającego samochody na podstawie umowy leasingu operacyjnego, dlatego przepis art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy w przedmiotowej sprawie nie będzie miał zastosowania.
Reasumując należy stwierdzić, że w przedstawionym stanie faktycznym z uwagi na miejsce świadczenia usług poza terytorium Polski po stronie Wnioskodawcy nie powstanie obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług. Nie znajdą też zastosowania inne obowiązki czy ograniczenia wynikające z ustawy o VAT, w tym z art. 12 ust. 7 ustawy.
Jednocześnie informuje się, że tutejszy organ podatkowy nie zajmie stanowiska w kwestii opodatkowania kontrahenta Wnioskodawcy. Zgodnie bowiem z art.14a § 1 ww. ustawy Ordynacja podatkowa naczelnik urzędu skarbowego ma obowiązek udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta w ich indywidualnych sprawach.
Powołany przepis ustanawia kryteria podmiotowe i przedmiotowe możliwości legalnego skutecznego prawnie dochodzenia pisemnej interpretacji, wskazując jako osoby uprawnione - wyłącznie podatnika, płatnika lub inkasenta, których interes prawny uzyskania tej informacji wynika ze zindywidualizowanego, opisanego w zapytaniu stanu faktycznego, obowiązku podatkowego, obowiązku obliczania, pobrania, wpłacenia podatku.
Dlatego też w tej sprawie jedynym uprawnionym do złożenia (do właściwego organu podatkowego) zapytania jest firma niemiecka jako potencjalny podatnik podatku od towarów i usług w Polsce.
Określenie pojęcia podatnik ma zasadnicze znaczenie dla zakresu opodatkowania, ponieważ znaczenie tego słowa wskazuje na podmiotowy zakres opodatkowania. Oznacza to, że w odniesieniu do danej czynności konkretny podmiot powinien występować w charakterze podatnika.
Jeśli z zapytaniem opisanym w art.14a § 1 ww. ustawy wystąpi podmiot nieuprawniony, po stronie organu podatkowego nie tylko nie powstaje obowiązek udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu stosowania przepisów prawa podatkowego, ale organ ten nie ma prawa udzielenie takiej informacji.