Istota interpretacji:

Zwolnienie od podatku VAT usług edukacyjnych świadczonych w szkołach artystycznych. Spełnione przesłanki z art. 43 ust. 1 pkt 26 lit a ustawy.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca – z różnych powodów osobistych i zawodowych – podjął działalność w sierpniu 2010 r., kiedy to powołał i nadal prowadzi Społeczną Szkołę Muzyczną I stopnia (…) (dalej także Szkoła). Jest to jedyna zarobkowa działalność Stowarzyszenia.

Przedmiotowa Szkoła została wpisana do ewidencji szkół artystycznych prowadzonych przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (dalej także MKiDN) w dniu 23 sierpnia 2010 r.

Szkoła prowadzi zajęcia zgodnie z programem wymaganym przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, realizuje siatkę godzin wymaganą przez MKiDN, także zatrudnia nauczycieli zgodnie z jej wymogami.

Kontrolę merytoryczną nad szkołą prowadzi z ramienia Ministerstwa – Wizytator Centrum Edukacji Artystycznej – któremu szkoła musi przedkładać Arkusz Organizacji Szkoły, na każdy rok szkolny. Także dwukrotnie, tj. w marcu i wrześniu każdego roku, Wnioskodawca musi wysyłać do Centrum CEA sprawozdanie SIO na drukach obowiązujących w całym kraju.

Przedmiotowa Szkoła prowadzi zajęcia dla dzieci w wieku szkolnym. Przyjęcia do Szkoły realizowane są zgodnie z odpowiednim regulaminem, opracowanym na podstawie rozporządzenia MKiDN, w sprawie przyjmowania uczniów do szkół artystycznych. Szkoła wydaje świadectwa i inne druki zgodnie z wymogami MKiDN.

Dnia 20 maja 2011 r. Wnioskodawca uzupełnił wniosek w zakresie opisu zdarzenia przyszłego wskazując, iż Zainteresowany jest organem prowadzącym Społeczną Szkołę Muzyczną I stopnia im. W. S. w Ł. Jest to jedyna forma prowadzenia działalności zarobkowej Wnioskodawcy. Szkoła jest wpisana do ewidencji niepublicznych szkół artystycznych przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572). Oznacza to, że szkoła musi spełniać wszystkie przepisy tejże ustawy o systemie oświaty.

Wnioskodawca wyjaśnił jednocześnie, iż świadczone usługi edukacyjne nie są usługami prywatnego nauczania. Szkoła realizuje program nauczania narzucony przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego – ważny we wszystkich szkołach publicznych i niepublicznych w całym kraju. W szkole obowiązują wszystkie przepisy prawa i rozporządzenia MKiDN oraz siatka godzin zgodnie z odpowiednim rozporządzeniem MKiDN. Natomiast, Wnioskodawca nie jest w stanie zinterpretować, czy odpowiada to przepisom zawartym w art. 43 ust. 1 pkt 26 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Organem prowadzącym nadzór pedagogiczny nad Szkołą jest Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Ponadto – w zakresie posiadania zaświadczenia o wpisie do ewidencji szkół i placówek niepublicznych – Wnioskodawca wyjaśnił, iż posiada zaświadczenie z dnia 23 sierpnia 2010 r. nr (…) o wpisie do ewidencji niepublicznych szkół artystycznych, prowadzonej przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Z dokumentu tego wynika, że Szkoła prowadzi działalność edukacyjną w zakresie wymaganym przez MKiDN.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w świetle nowych przepisów, tj. ustawy o podatku VAT, Wnioskodawca jest płatnikiem podatku VAT...

Zdaniem Wnioskodawcy, nie jest płatnikiem podatku VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…) – art. 7 ust. 1 ustawy.

Z kolei przez świadczenie usług – w myśl art. 8 ust. 1 ustawy – rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Jak wynika z art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Stosownie do treści art. 96 ust. 1 ustawy, podmioty, o których mowa w art. 15, są obowiązane przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5 złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego zgłoszenie rejestracyjne, z zastrzeżeniem ust. 3.

A jak stanowi ust. 3 cytowanego przepisu, podmioty wymienione w art. 15, zwolnione od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 lub wykonujące wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 i art. 82 ust. 3, mogą złożyć zgłoszenie rejestracyjne.

Zgodnie natomiast z art. 96 ust. 4 ustawy, Naczelnik urzędu skarbowego rejestruje podatnika i potwierdza jego zarejestrowanie jako "podatnika VAT czynnego" lub w przypadku podatników, o których mowa w ust. 3 - jako "podatnika VAT zwolnionego".

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, iż podatnicy wykonujący wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 nie mają obowiązku składania zgłoszenia rejestracyjnego i nie są czynnymi podatnikami podatku VAT.

Przepis art. 41 ust. 1 ustawy, stanowi, że stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Zgodnie z obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r. art. 146a ustawy, wprowadzonym art. 19 pkt 5 ustawy z dnia 26 listopada 2010 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej (Dz. U. Nr 238, poz. 1578 ze zm.) oraz zmienionym art. 9 pkt 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 257, poz. 1726), w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Jednakże zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku.

Z dniem 1 stycznia 2011 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 226, poz. 1476). Przepisy nowelizacji uchylają załącznik nr 4 do ustawy, zawierający wykaz usług zwolnionych od podatku, który w pozycji 7 wymieniał jako zwolnione usługi w zakresie edukacji (ex 80) i przenoszą uregulowania dotyczące tej tematyki do treści ustawy. Zasadnicze znaczenie ma w tym przypadku dodanie do art. 43 ustawy punktów 26-29, regulujących zwolnienia od podatku działalności edukacyjnej. Ponadto, przy określaniu zakresu zwolnień, które dotychczas były ujęte w załączniku nr 4 do ustawy, odstąpiono od ich identyfikacji przy pomocy klasyfikacji statystycznych określając ich zakres z wykorzystaniem treści zapisów prawa unijnego i krajowego oraz orzecznictwa sądów. Zasadniczym powodem odejścia od stosowania klasyfikacji statystycznych przy określaniu zakresu zwolnień od podatku było zapewnienie pełniejszej implementacji przepisów unijnych, w szczególności Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1 ze zm.).

Zgodnie z art. 132 ust. 1 lit. i ww. Dyrektywy, państwa członkowskie zwalniają kształcenie dzieci lub młodzieży, kształcenie powszechne lub wyższe, kształcenie zawodowe lub przekwalifikowanie, łącznie ze świadczeniem usług i dostawą towarów ściśle z taką działalnością związanych, prowadzone przez odpowiednie podmioty prawa publicznego lub inne instytucje działające w tej dziedzinie, których cele uznane są za podobne przez dane państwo członkowskie.

Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy, zwalnia się od podatku usługi świadczone przez:

1. jednostki objęte systemem oświaty w rozumieniu przepisów o systemie oświaty, w zakresie kształcenia i wychowania,
2. uczelnie, jednostki naukowe Polskiej Akademii Nauk oraz jednostki badawczo-rozwojowe, w zakresie kształcenia na poziomie wyższym

- oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane.

Dla możliwości zastosowania zwolnienia od podatku w oparciu o powołany wyżej art. 43 ust. 1 pkt 26 lit. a istotne jest czy jednostka świadcząca usługi szkoleniowe objęta jest systemem oświaty w rozumieniu przepisów o systemie oświaty, nie jest natomiast konieczne, by usługa w zakresie kształcenia była jednocześnie usługą w zakresie wychowania.

Zwolnienie określone w tym przepisie ma jednak zastosowanie wyłącznie do usług kształcenia wymienionych w zaświadczeniu właściwego organu o wpisie do ewidencji szkół i placówek niepublicznych.

Ponadto, na podstawie uregulowań zawartych w pkt 29 ww. artykułu, zwalnia się od podatku usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, inne niż wymienione w pkt 26:

1. prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach, lub
2. świadczone przez podmioty, które uzyskały akredytację w rozumieniu przepisów o systemie oświaty – wyłącznie w zakresie usług objętych akredytacją, lub
3. finansowane w całości ze środków publicznych

- oraz świadczenie usług i dostawę towarów ściśle z tymi usługami związane.

Jak wynika z treści § 13 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 73, poz. 392), zwalnia się od podatku usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, finansowane w co najmniej 70% ze środków publicznych, oraz świadczenie usług i dostawę towarów ściśle z tymi usługami związane.

W tym miejscu wskazać należy, iż w dniu 1 lipca 2006 r. weszły w życie przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 1777/2005 z dnia 17 października 2005 r. ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 77/388/EWG w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. L Nr 288 str. 1). Rozporządzenie Rady nr 1777/2005 wiąże wszystkie państwa członkowskie i jest stosowane bezpośrednio. Oznacza to, iż przepisy tego rozporządzenia z dniem 1 lipca 2006 r. stają się częścią porządku prawnego, obowiązującego na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, bez konieczności ich implementacji w drodze ustawy. Rozporządzenie Rady nr 1777/2005 przyjęte zostało w celu jednolitego stosowania przez wszystkie państwa członkowskie systemu podatku od wartości dodanej, opartego na postanowieniach Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich, dotyczących podatków obrotowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa opodatkowania (77/388/EEC ze zm.).

Przepis art. 14 ww. rozporządzenia nr 1777/2005 wyjaśnia co należy rozumieć przez usługi kształcenia zawodowego i przekwalifikowania. W myśl tego przepisu, usługi w zakresie kształcenia zawodowego i przekwalifikowania zapewniane na warunkach określonych w art. 13 część A ust. 1 lit. i Dyrektywy 77/388/EWG (analogiczne zwolnienie zawiera art. 132 ust. 1 lit. i obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r. Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej - Dz. U. L Nr 347, str. 1 ze zm.), obejmują nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, tak samo jak nauczanie mające na celu uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy do celów zawodowych. Czas trwania kursu w zakresie kształcenia zawodowego bądź przekwalifikowania nie ma znaczenia do tego celu.

Zgodnie z art. 2 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.), system oświaty obejmuje także szkoły artystyczne.

Jak wynika z art. 5 ust. 1 cytowanej ustawy, szkoła i placówka może być szkołą i placówką publiczną albo niepubliczną. Stosownie natomiast do ust. 2 tegoż przepisu, szkoła i placówka – z zastrzeżeniem ust. 3a – 3e, może być zakładana i prowadzona przez:

1. jednostkę samorządu terytorialnego;
2. inną osobę prawną;
3. osobę fizyczną.
   
   

W myśl art. 5 ust. 3c ustawy o systemie oświaty, minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego zakłada i prowadzi publiczne szkoły artystyczne oraz placówki, o których mowa w art. 2 pkt 7, dla uczniów szkół artystycznych, a także placówki doskonalenia nauczycieli szkół artystycznych.

Jak stanowi art. 9 ust. 1 ww. ustawy, szkoły publiczne i niepubliczne dzielą się na następujące typy:

1. sześcioletnią szkołę podstawową, w której w ostatnim roku nauki przeprowadza się sprawdzian;
2. trzyletnie gimnazjum, w którym w ostatnim roku nauki przeprowadza się egzamin, dające możliwość dalszego kształcenia w szkołach, o których mowa w pkt 3 lit. a-d oraz h;
3. szkoły ponadgimnazjalne (…).
   
   

Zgodnie natomiast z art. 9 ust. 3 ww. ustawy, minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw oświaty i wychowania określi, w drodze rozporządzenia, typy szkół artystycznych publicznych i niepublicznych, uwzględniając szkoły realizujące kształcenie ogólne i kształcenie artystyczne, a także szkoły realizujące wyłącznie kształcenie artystyczne.

W myśl art. 82 ust. 1 ww. ustawy, osoby fizyczne i prawne mogą zakładać placówki niepubliczne po uzyskaniu wpisu do ewidencji prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego obowiązaną do prowadzenia odpowiedniego typu placówek publicznych.

Jak wynika z art. 82 ust. 1a cyt. ustawy o systemie oświaty, osoby prawne i fizyczne mogą zakładać niepubliczne szkoły artystyczne po uzyskaniu wpisu do ewidencji prowadzonej przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

Z art. 82 ust. 2b wyżej wymienionej ustawy, wynika natomiast, iż organ, o którym mowa w ust. 1a, dokonuje wpisu do ewidencji w ciągu 30 dni od daty zgłoszenia oraz z urzędu doręcza zgłaszającemu zaświadczenie o wpisie do ewidencji, a kopię zaświadczenia przekazuje organowi podatkowemu, a w przypadku szkoły artystycznej realizującej kształcenie ogólne również właściwemu kuratorowi oświaty.

Na podstawie § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 lutego 1999 r. w sprawie określenia typów szkół artystycznych publicznych i niepublicznych oraz zasad ich działania, a także sposobu i terminu wprowadzenia nowych typów szkół artystycznych oraz przekształcenia dotychczasowych szkół w szkoły nowego typu i ich funkcjonowania w systemie oświaty (Dz. U. Nr 14, poz. 125 ze zm.), z dniem 1 września 1999 r. wprowadza się następujące typy szkół artystycznych publicznych i niepublicznych, w tym szkoły muzyczne, obejmujące:

1. sześcioletnie ogólnokształcące szkoły muzyczne I stopnia, dające podstawy wykształcenia muzycznego, wykształcenie ogólne w zakresie szkoły podstawowej, możliwość dalszego kształcenia w szkole muzycznej II stopnia oraz uprawniające do kształcenia w gimnazjum,
2. sześcioletnie szkoły muzyczne I stopnia, dające podstawy wykształcenia muzycznego oraz możliwość dalszego kształcenia w szkole muzycznej II stopnia,
3. sześcioletnie ogólnokształcące szkoły muzyczne II stopnia, dające wykształcenie muzyczne oraz wykształcenie ogólne w zakresie gimnazjum i liceum profilowanego, umożliwiające uzyskanie świadectwa dojrzałości po zdaniu egzaminu maturalnego,
4. sześcioletnie szkoły muzyczne II stopnia, dające wykształcenie muzyczne.
   
   

Stosownie do treści § 3 ust. 1 rozporządzenia, szkoły, o których mowa w § 1 w pkt 1 lit. a, w zakresie kształcenia ogólnego realizują podstawę programową kształcenia ogólnego sześcioletniej szkoły podstawowej, określoną odrębnymi przepisami.

Zgodnie z § 4 cyt. rozporządzenia, uczęszczanie do szkół wymienionych w § 3 stanowi spełnianie przez uczniów obowiązku szkolnego i obowiązku nauki.

Z powyższych przepisów wynika zatem, iż szkoły artystyczne objęte są systemem oświaty na podstawie przepisów ustawy o systemie oświaty. Szkoły co do zasady mogą być tworzone przez jednostki samorządu terytorialnego, inne osoby prawne oraz osoby fizyczne i mogą one mieć charakter publiczny lub niepubliczny. Publiczne szkoły artystyczne zakłada i prowadzi minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego. Natomiast niepubliczne szkoły artystyczne mogą być zakładane przez osoby prawne i fizyczne wyłącznie po uzyskaniu wpisu do ewidencji prowadzonej przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

Jak wynika z powołanych przepisów, szkoła muzyczna I stopnia może być szkołą sześcioletnią ogólnokształcącą dającą podstawy wykształcenia muzycznego, wykształcenia ogólnego w zakresie szkoły podstawowej oraz możliwość dalszego kształcenia w szkole muzycznej II stopnia a także uprawniającą do kształcenia w gimnazjum oraz szkołą dającą jedynie podstawy wykształcenia muzycznego i możliwość dalszego kształcenia w szkole muzycznej II stopnia. Przy czym ta pierwsza ze szkół muzycznych I stopnia w zakresie kształcenia ogólnego realizuje podstawę programową kształcenia ogólnego sześcioletniej szkoły podstawowej.

W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca – będący Stowarzyszeniem – jest organem prowadzącym Społeczną Szkołę Muzyczną I stopnia (…). Jest to jedyna forma prowadzenia działalności zarobkowej Wnioskodawcy. Szkoła – zgodnie z zaświadczeniem z dnia 23 sierpnia 2010 r. – jest wpisana do ewidencji niepublicznych szkół artystycznych przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy o systemie oświaty. Szkoła realizuje program nauczania narzucony przez ww. ministra, ważny we wszystkich szkołach publicznych i niepublicznych.

Mając na względzie powołane przepisy prawa oraz opisane zdarzenie przyszłe wskazać należy, iż świadczone przez Wnioskodawcę usługi edukacyjne wykonywane w Społecznej Szkole Muzycznej I stopnia(…), są zwolnione od podatku od towarów i usług. Powyższe wynika z faktu, iż usługi edukacyjne wykonywane są przez jednostkę objętą systemem oświaty w rozumieniu przepisów o systemie oświaty, tj. wskazaną w art. 2 pkt 2 lit. d ww. ustawy z dnia 7 września 1991 r. Ponadto, jak wynika z zapisów powołanego rozporządzenia z dnia 15 lutego 1999 r., bezsprzecznie działalność szkoły artystycznej (szkoły muzycznej I stopnia) obejmuje kształcenie. W konsekwencji wykonywane przez Wnioskodawcę usługi edukacyjne spełniają przesłanki określone w art. 43 ust. 1 pkt 26 lit. a ustawy, uprawniające do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług.

Wobec powyższego, jeżeli przedmiotem działalności Stowarzyszenia, jest jedynie świadczenie opisanych usług edukacyjnych, korzystających ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 26 lit. a ustawy, to Wnioskodawca nie ma obowiązku rejestracji jako podatnik VAT czynny, o którym mowa w art. 96 ust. 1 ustawy i odprowadzania podatku VAT do Urzędu Skarbowego z tytułu wykonywanych czynności.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.

Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ul. Piotrkowska 135, 90-434 Łódź po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.