Istota interpretacji:

1. Czy Gmina prawidłowo postąpiła opodatkowując transakcję zbycia działki podatkiem od towarów i usług stawką podstawową tj. 22% w oparciu o dokumentację zgromadzoną do przetargu pomimo braku planu przestrzennego zagospodarowania oraz braku uchwalonego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy? 2. Czy stanowisko Gminy w zakresie stawki podatkowej oraz ewentualnej korekty jest prawidłowe?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Gmina w postępowaniu przetargowym sprzedała działkę o pow. 3,6 ha za kwotę 430.494,30 zł. w ewidencji gruntów działka figuruje jako użytki rolne – klasa V, VI. Sprzedaż ww. działki odbyła się dwuetapowo, tj. w dniu 20 lipca 2009 r. umowa warunkowa sprzedaży, a po uzyskaniu informacji z Agencji Nieruchomości Rolnych Filia w X. o nie skorzystaniu z prawa pierwokupu, nastąpiło przeniesienie własności nieruchomości w dniu 7 września 2009 r. Nabywca po podpisaniu umowy warunkowej uiścił całą należność za ww. działkę w miesiącu lipcu 2009 r.

W oparciu o dokumentację zgromadzoną do sprzedaży działki w tym operat szacunkowy z opisu którego wynika, że "przedmiotowy teren w przygotowywanym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy przewidziany jest jako teren rozwoju przedsiębiorczości gospodarczej. Działka jest uzbrojona w sieć energetyczną, w chwili obecnej zakończyła się budowa sieci wodociągowej, która przebiega w pobliżu przedmiotowej działki, dojazd do działki z dwóch stron drogami utwardzonymi". w związku z czym transakcja sprzedaży działki została opodatkowana stawką podstawową, tj. 22%.

Gmina nie posiada aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz uchwalonego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. w chwili obecnej trwają prace planistyczne nad przygotowaniem studium do wyłożenia do publicznego wglądu zgodnie z § 9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. u. Nr 118, poz. 1233).

W uzupełnieniu z dnia 30 października 2009 r. Gmina wskazała iż sieć energetyczna znajdująca się na przedmiotowej działce służy do oświetlenia drogi publicznej i znajduje się w bliskim sąsiedztwie drogi. Właścicielem sieci energetycznej jest Zakład Energetyczny.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

1. Czy Gmina prawidłowo postąpiła opodatkowując transakcję zbycia działki stawką podstawową podatku od towarów i usług, tj. 22% w oparciu o dokumentację zgromadzoną do przetargu pomimo braku planu przestrzennego zagospodarowania oraz braku uchwalonego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy...
2. Czy stanowisko Gminy w zakresie stawki podatkowej oraz ewentualnej korekty jest prawidłowe...

Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż nieruchomości rolnych na których w przyszłości jest planowany rozwój działalności gospodarczej powinna korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. u. Nr 54, poz. 535 ze zm.).

W związku z powyższym Gmina zamierza dokonać korekty deklaracji VAT-7, w której wykazała dostawę terenu ze stawką 22%. Korekta spowodowana jest błędnym zastosowaniem stawki podatkowej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. u. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:

1. przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie;
2. wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
3. wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
4. wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
5. ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
6. oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
7. zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.

W oparciu o art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Zgodnie z art. 29 ust. 5 ustawy, w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. Oznacza to, że do dostawy gruntu stosuje się analogiczną stawkę podatku jak przy dostawie budynków, budowli lub ich części trwale związanych z gruntem. Jeżeli dostawa budynków albo budowli lub ich części korzysta ze zwolnienia od podatku VAT, ze zwolnienia takiego korzysta również dostawa gruntu, na którym obiekt jest posadowiony.

W myśl art. 41 ust. 1 ustawy, podstawowa stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Oprócz stawki podstawowej, na wybrane grupy towarów i usług, ustawodawca przewidział trzy stawki preferencyjne: 7%, 3% i 0% oraz zwolnienie od podatku.

Stosownie do przepisu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. z przytoczonego wyżej przepisu jednoznacznie wynika, że kluczowym elementem pozwalającym stwierdzić, czy dostawa nieruchomości niezabudowanych może skorzystać ze zwolnienia od podatku VAT jest określenie przeznaczenia gruntu. Powołany przepis wskazuje jednoznacznie, że zwolnienie od podatku obejmuje zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów) wyłącznie w sytuacji, gdy nie są one przeznaczone pod zabudowę.

Zatem, aby stwierdzić czy dostawa nieruchomości będzie opodatkowana (stawką podstawową ewentualnie preferencyjną) czy też będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT konieczne jest ustalenie czy dana nieruchomość jest zabudowana, a w przypadku gdy nie jest to czy jest budowlana lub przeznaczona pod zabudowę czy też nie.

Ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje terminu "teren niezabudowany". Lecz mając na względzie zapis art. 29 ust. 5 ustawy o VAT należy wyciągnąć wniosek, że skoro nie wyodrębnia się wartości gruntu w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli to należy uznać, iż zwolnieniu podlega dostawa jedynie takiej nieruchomości gruntowej (nieprzeznaczonej pod zabudowę), na której nie znajdują się żadne budynki lub budowle czy też ich części.

W myśl art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. u. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) ilekroć w ustawie jest mowa obiekcie budowlanym – należy przez to rozumieć:

1. budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi,
2. budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami,
3. obiekt małej architektury.

Przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową – art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane.

Z danych przedstawionych we wniosku wynika, że Wnioskodawca sprzedał działkę sklasyfikowaną w ewidencji gruntów jako użytki rolne. w oparciu o dokumentację zgromadzoną do sprzedaży działki w tym operat szacunkowy przedmiotowy teren w przygotowywanym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy przewidziany jest jako teren rozwoju przedsiębiorczości gospodarczej. Na przedmiotowej działce znajduje się sieć energetyczna służąca do oświetlenia drogi publicznej. Właścicielem sieci energetycznej jest Zakład Energetyczny.

Zgodnie z art. 47 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. u. Nr 16, poz. 93 ze zm.), część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych. Jak stanowi § 2 cyt. przepisu, częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego.

Stosownie do art. 49 k.c., urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania wody, pary, gazu, prądu elektrycznego oraz inne urządzenia podobne nie należą do części składowych gruntu lub budynku, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa.

Mając na uwadze powyższą analizę przepisów należy stwierdzić, iż z uwagi na fakt, że posadowiona na gruncie sieć energetyczna nie stanowiła własności Wnioskodawcy, nie można jej było traktować jako części składowej nieruchomości, która była przedmiotem zbycia.

Zatem w analizowanej sprawie, przedmiotem transakcji dokonanej przez Gminę był wyłącznie grunt.

W sprawie będącej przedmiotem zapytania, posadowione na ww. gruncie urządzenia (sieć energetyczna) jednoznacznie wskazują na budowlany charakter tej nieruchomości. w związku z powyższym, dla dostawy tej działki nie znajdzie zastosowania zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 cyt. ustawy.

Reasumując, sprzedaż nieruchomości – na której znajduje się sieć energetyczna nie będąca własnością Gminy – podlega opodatkowaniu stawką podstawową podatku od towarów i usług, tj. 22%. w związku z powyższym Wnioskodawca nie ma prawa do dokonania korekty deklaracji VAT-7 z uwagi na zastosowanie prawidłowej stawki podatku dla dostawy przedmiotowego gruntu.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ul. Piotrkowska 135, 90-434 Łódź po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. u. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.