Istota interpretacji:

Czy powinien być naliczony podatek VAT w przypadku sprzedaży sprzętu używanego?

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca planuje zakończenie swojej działalności, w związku z tym rozpoczęto wyprzedaż własnego sprzętu wykorzystywanego do organizacji imprez sportowo-rekreacyjnych. Sprzęt ten był gromadzony przez wiele lat, nabywany był w sklepach, u producentów lub wykonywany na zamówienie z elementów zakupionych przez Zainteresowanego. Wartość sprzętu nie przekracza kwoty 3.500 zł. W miesiącu kwietniu dokonał pierwszej częściowej sprzedaży sprzętu, wystawiając fakturę VAT z naliczonym podatkiem w wysokości 22%. Podatek ten w m-cu maju został przekazany do Urzędu skarbowego wraz z deklaracją VAT-7. Jednocześnie w dniu 20 maja 2009 r., Wnioskodawca zwrócił się z pismem do Urzędu skarbowego z prośbą o interpretację dotyczącą rozliczania podatku VAT w przypadku sprzedaży używanego sprzętu. Działając w trybie art. 15 § 1 w związku z art. 170 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. z 2005 r. Dz. U. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) Naczelnik Urzędu skarbowego przesłał ww. pismo do Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu w dniu 2 czerwca 2009 r. W uzupełnieniu do wniosku Zainteresowany poinformował, iż do dnia 31 maja 2004 r. nie przysługiwało mu prawo odliczenia podatku VAT. Sprzęt będący jego własnością do 2004 r. wykorzystywany był do celów statutowych – obsługa imprez organizowanych przez TWS i nie służył sprzedaży opodatkowanej.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy powinien być naliczony podatek VAT w przypadku sprzedaży sprzętu używanego...

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 43 pkt 1 i pkt 2 ustawy o VAT, dostawa towarów używanych zwolniona jest od podatku pod warunkiem, że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Sprzęt sprzedawany przez Zainteresowanego można traktować jak dostawę towarów używanych. W związku z tym, że nie dokonano obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, podatek ten został błędnie naliczony i przekazany do Urzędu skarbowego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

W oparciu o art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

W myśl art. 41 ust. 1 ustawy, podstawowa stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Oprócz stawki podstawowej, na wybrane grupy towarów i usług, ustawodawca przewidział trzy stawki preferencyjne: 7%, 3% i 0% oraz zwolnienie od podatku.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę towarów używanych, pod warunkiem że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Przez towary używane, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rozumie się ruchomości, których okres używania przez podatnika dokonującego ich dostawy wyniósł co najmniej pół roku po nabyciu prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel (art. 43 ust. 2 ustawy).

Z opisu sprawy wynika, iż Wnioskodawca rozpoczął wyprzedaż własnego sprzętu wykorzystywanego do organizacji imprez sportowo-rekreacyjnych, który gromadził przez wiele lat. W miesiącu kwietniu dokonał pierwszej częściowej sprzedaży sprzętu. Zainteresowanemu nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu sprzętu.

Używanie towaru przez użytkownika przez okres 6 miesięcy powoduje możliwość skorzystania ze zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy przy dostawie tego towaru. Zatem znaczenie ma czas, przez jaki towar ten jest używany przez podatnika dokonującego jego dostawy. To zaś oznacza, że sprzedaż rzeczy ruchomej, która w okresie 6 miesięcy poprzedzających dostawę nie była używana przez dostawcę, nie korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ustawy.

Za "używanie", jako przesłankę zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie można uznać posiadania towaru, któremu nie towarzyszy faktyczne jego wykorzystywanie. Nie jest zatem wystarczające samo tylko posiadanie danego towaru przez wskazany przepisem czas.

Z opisu zawartego we wniosku wynika, że Wnioskodawca nabywał sprzęt przez wiele lat i jednocześnie wykorzystywał go do organizacji imprez sportowo-rekreacyjnych. Używał więc towary będące przedmiotem zapytania przez co najmniej pół roku.

W świetle powyższego, dostawa przez Wnioskodawcę przedmiotowych rzeczy ruchomych – nabywanych na przestrzeni lat, które użytkował on w prowadzonej działalności przez okres co najmniej pół roku, korzysta ze zwolnienia od podatku, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.