W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Firma deweloperska w ramach prowadzonej działalności zakupiła udziały we współwłasności w ponad stuletniej kamienicy. Nabycie tej nieruchomości nie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT. Następnie zniesiono współwłasność i ustanowiono odrębną własność na poszczególne lokale mieszkalne i niemieszkalne. Firma przeprowadza generalny remont powyższej kamienicy, którego koszt przewyższy wartość zakupu nieruchomości i sprzedaje lokale. Lokale mieszkalne korzystają ze zwolnienia na mocy art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT - jako zasiedlone uprzednio części obiektów budownictwa mieszkaniowego. Podatnik rozważa jednak zasady, które powinny mieć zastosowanie do planowanej sprzedaży lokali niemieszkalnych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy do sprzedaży lokali niemieszkalnych firma może zastosować zwolnienie od podatku VAT w oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawczyni, sprzedaż lokali niemieszkalnych będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT na mocy art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy. Powyższe lokale mieszczą się w definicji towaru używanego określonego w art. 43 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, gdyż są częścią budynku, którego budowę zakończono ponad 5 lat temu, pomimo iż są one towarem handlowym (warunek użytkowania przez podatnika jest zawarty w pkt 2 i dotyczy pozostałych towarów).

W stosunku do tych lokali nie przysługiwało firmie prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Nie naliczono podatku VAT ani przy zakupie budynku, ani przy zakupie towarów i usług wykorzystywanych przy remoncie kamienicy z uwagi na to, iż związane były z czynnościami zwolnionymi od podatku VAT. Poza tym, proporcja ustalona zgodnie z art. 90 ustawy o VAT wyniosła 0,2%, a więc w rozumieniu art. 90 ust. 10 cyt. ustawy - Zainteresowana nie miała prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Powyższej sprzedaży nie dotyczy również art. 43 ust. 6 ww. ustawy, gdyż nie są to środki trwałe lecz towary handlowe.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

W świetle postanowień art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, iż przez dostawę, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Zgodnie z unormowaniem zawartym w art. 2 pkt 6 cyt. ustawy pod pojęciem towarów rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Podstawowa stawka podatku stosownie do art. 41 ust. 1 ww. ustawy wynosi 22%. Jednakże zarówno w treści wskazanej ustawy, jak i przepisów wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku.

Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 10 ww. ustawy zwalnia od podatku VAT dostawę obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyjątkiem obiektów i ich części, które mają być zasiedlone lub zamieszkane po raz pierwszy; zwolnienie nie dotyczy części budynków przeznaczonych na cele inne niż mieszkaniowe.

Z kolei budynki przeznaczone na cele inne niż mieszkaniowe mogą być objęte zwolnieniem zawartym w art. 43 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, zgodnie z którym zwalnia się od podatku dostawę towarów używanych, z zastrzeżeniem pkt 10, pod warunkiem że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego; zwolnienie dotyczy również używanych budynków i budowli lub ich części, będących przedmiotem umowy najmu, dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze.

W myśl art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. za towary używane uznaje się:

1. budynki i budowle lub ich części - jeżeli od końca roku, w którym zakończono budowę tych obiektów, minęło co najmniej 5 lat;
2. pozostałe towary, z wyjątkiem gruntów, których okres używania przez podatnika dokonującego ich dostawy wyniósł co najmniej pół roku.

Natomiast art. 43 ust. 6 ustawy stanowi, iż zwolnienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie stosuje się do dostawy towarów wymienionych w ust. 2 pkt 1, jeżeli przed wprowadzeniem ich do ewidencji środków trwałych lub w trakcie użytkowania wydatki poniesione przez podatnika na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej, a podatnik:

1. miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych wydatków;
2. użytkował te towary w okresie krótszym niż 5 lat w celu wykonywania czynności opodatkowanych.

Podkreślić należy, iż aby cytowany przepis art. 43 ust. 6 wyłączający zwolnienie od podatku VAT miał zastosowanie, to wszystkie wyżej wymienione warunki muszą zostać spełnione łącznie. Niewystąpienie jednego z nich oznacza możliwość zastosowania zwolnienia przy sprzedaży używanych budynków, budowli i ich części.

Z przedstawionego we wniosku opisu wynika, że lokale niemieszkalne, będące przedmiotem planowanej dostawy, mieszczą się w ponad stuletniej kamienicy. Zatem, spełniają one definicję towarów używanych - od zakończenia budowy ww. nieruchomości minął okres powyżej 5 lat, a przy jego nabyciu nie przysługiwało Wnioskodawczyni prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, ze względu na fakt, iż nabyta kamienica nie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. Zainteresowana przeprowadza generalny remont ww. budynku, którego koszt przewyższy wartość zakupu tejże nieruchomości. Wnioskodawczyni również nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego od towarów i usług wykorzystywanych przy remoncie kamienicy z uwagi na to, iż związane były z czynnościami zwolnionymi od podatku VAT. Wobec tego, w rozpatrywanej sytuacji nie będzie miało zastosowania wyłączenie ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 6 ustawy, ponieważ nie zostały łącznie spełnione przesłanki zawarte w tym przepisie.

W związku z powyższym, w przedmiotowej sprawie dostawa lokali niemieszkalnych będzie korzystać ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.