Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 4 lutego 2008 r. (data wpływu 7 lutego 2008 r.) uzupełnionym pismem z dnia 19 marca 2008 r. (data wpływu 20 marca 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do zwolnienia od podatku związanego z przeniesieniem prawa użytkowania wieczystego gruntu -jest nieprawidłowe.

W dniu 7 lutego 2008 r. złożono wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do zwolnienia od podatku związanego z przeniesieniem prawa użytkowania wieczystego gruntu.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca zamierza przenieść prawo użytkowania gruntu, na którym posadowiony jest pawilon handlowy. Pełne nakłady na budowę tego pawilonu poniosła osoba fizyczna, na rzecz której będzie przenoszone prawo użytkowania wieczystego gruntu. Budowa pawilonu nastąpiła za zgodą Wnioskodawcy w roku 2001. Właściciel pawilonu handlowego na podstawie umowy uiszcza na rzecz Wnioskodawcy opłaty za dzierżawę terenu pod ww. lokal.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w związku z przeniesieniem prawa użytkowania wieczystego gruntu na rzecz właściciela pawilonu handlowego, Wnioskodawca ma prawo do zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy opisane zdarzenie przyszłe uprawnia do skorzystania ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy od podatku od towarów i usług, gdyż towar spełnia wymogi towaru używanego i nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Stosownie do treści art. 2 pkt 6 wspomnianego aktu prawnego za towary uznaje się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty. Przez dostawę towarów, o której mowa powyżej, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel - art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Zgodnie z przepisem art. 233 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę o oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste, użytkownik może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach może rozporządzać swoim prawem. Ma zatem prawo rozporządzania gruntem jak właściciel, a jego sprzedaż będzie dostawą.

Zgodnie z przepisem art. 41 ust. 1 cytowanej ustawy stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Od podatku zwalnia się dostawę towarów używanych, z zastrzeżeniem pkt 10, pod warunkiem, że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego; zwolnienie dotyczy również używanych budynków i budowli lub ich części, będących przedmiotem umowy najmu, dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze - art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Przez towary używane, o których mowa w tym przepisie, rozumie się : budynki i budowle lub ich części - jeżeli od końca roku, w którym zakończono budowę tych obiektów, minęło co najmniej 5 lat; pozostałe towary, z wyjątkiem gruntów, których okres używania przez podatnika dokonującego ich dostawy wyniósł co najmniej pół roku (art. 43 ust. 2 ustawy).

Wnioskodawca zamierza sprzedać prawo do użytkowania wieczystego gruntu. Na powyższym gruncie jego przyszły nabywca wybudował pawilon handlowy. Z opisu zawartego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wynika, że pawilon handlowy nie jest własnością Wnioskodawcy. Tutejszy organ nie jest upoważniony do dokonywania interpretacji przepisów prawa cywilnego i dlatego w niniejszej interpretacji oparto się na powyższej informacji podanej we wniosku. W związku z tym mamy do czynienia z planowanym przeniesieniem prawa użytkowania wieczystego gruntu bez własności pawilonu handlowego. Sprzedaż tego prawa, stosownie do wspomnianych przepisów, stanowiła będzie podlegającą opodatkowaniu odpłatną dostawę towaru. Podlega ona opodatkowaniu stawką podatku 22%. Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy przy zachowaniu określonych warunków, zwalnia się od podatku dostawę towarów używanych. Grunty nie są jednak towarem używanym (art. 43 ust. 2 pkt 2 ustawy). Stąd też nie jest możliwe zwolnienie od podatku dostawy gruntu na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Reasumując, stwierdzić należy, że Wnioskodawcy, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt ustawy o podatku od towarów i usług, nie przysługuje prawo do zwolnienia od podatku związanego z przeniesieniem prawa użytkowania wieczystego gruntu na właściciela znajdującego się na nim budynku.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Złożenie przez Wnioskodawcę fałszywego oświadczenia, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej - powoduje, iż niniejsza interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych (art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej).

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.