W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Bank zamierza sprzedać niektóre z wchodzących w skład majątku Banku środków trwałych, w szczególności zestawy komputerowe, monitory, notebooki, drukarki oraz samochody. Nabywcą wskazanych środków trwałych ma być polski oddział l banku (Nabywca), który zamierza świadczyć na terenie Polski tzw. usługi private banking, skierowane dla zamożnych klientów indywidualnych. Cena zbywanych składników będzie odpowiadała ich wartości rynkowej. Przedmiotem sprzedaży nie będą istniejące zobowiązania Banku. Bank sprzedając poszczególne składniki majątkowe nie przeniesie zobowiązań związanych ze zbywanymi środkami trwałymi, tj. istniejące zobowiązania dotyczące finansowania sprzedawanych aktyw zostaną nadal w Banku. Ponadto strony transakcji podpiszą cesję praw z umowy najmu powierzchni biurowej, która została zawarta przez Bank jeszcze przed rozpoczęciem działalności przez Nabywcę. Klienci indywidualni Banku będą mogli rozwiązać umowy o prowadzenie rachunków bankowych z Bankiem. Klientom, którzy rozwiążą umowy zostanie przedstawiona oferta otwarcia rachunków bankowych u Nabywcy, niemniej jednak decyzja w sprawie korzystania z usług dotychczasowego Banku albo zawarcia nowych umów z Kontrahentem zależy wyłącznie od woli klienta. Część pracowników Banku rozwiąże umowy o pracę z Bankiem, a niektórzy z nich podpiszą nowe, umowy z Nabywcą. Należy podkreślić, że art. 231 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r., Nr 21, poz94 ze zm.), dotyczący przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę nie będzie miał w opisywanej sytuacji zastosowania. Nie jest przewidziana likwidacja Banku i będzie on nadal prowadzić działalność bankową w Polsce.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1. Czy planowane zbycie środków trwałych Banku będzie podlegało wyłączeniu z opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy o VAT jako zbycie przedsiębiorstwa lub zakładu (oddziału) samodzielnie sporządzającego bilans?
2. Jeżeli nie znajdzie zastosowania art. 6 pkt 1 ustawy o VAT, to czy zbycie środków trwałych, których okres używania wyniósł co najmniej pół roku, zostanie zwolnione z opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, z zastrzeżeniem że podatnikowi nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego?
   
   

Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż

Ad. 1.

Bank planuje zbyć niektóre środki trwałe wykorzystywane w działalności Banku. Artykuł 6 pkt 1 ustawy o VAT stanowi, że przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zakładu (oddziału) samodzielnie sporządzającego bilans. Ustawa o VAT nie zawiera definicji przedsiębiorstwa. Przedmiotowa definicja "przedsiębiorstwa" znajduje się w art. 55#185; ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r., Nr 16, poz. 93, dalej jako: "KC"), zgodnie z którym przedsiębiorstwo to zorganizowany zespół składników niematerialnych i materialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej. Przepis ten przewiduje, że obejmuje ono w szczególności:

1. oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwa przedsiębiorstwa);
2. własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości;
3. prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych stosunków prawnych;
4. wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne;
5. koncesje, licencje i zezwolenia;
6. patenty i inne prawa własności przemysłowej;
7. majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne;
8. tajemnice przedsiębiorstwa;
9. księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
   
   

Ustawa o VAT nie definiuje również pojęcia "zakładu (oddziału) samodzielnie sporządzającego bilans". W celu zdefiniowania tego pojęcia można odwołać się do ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r., Nr 155, poz. 1905 ze zm.), gdzie w art. 5 pkt 4 niniejszej ustawy zdefiniowano oddział jako wyodrębnioną i samodzielną organizacyjnie część działalności gospodarczej, wykonywaną przez przedsiębiorcę poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym miejscem wykonywania działalności. Natomiast brak jest legalnej definicji zakładu - w praktyce przyjmuje się, że zakład to organizacyjnie i formalnie wydzielona część przedsiębiorstwa funkcjonująca jednak w tej samej miejscowości, co zakład główny. Jednak, aby zbycie tak rozumianego zakładu (oddziału) nie podlegało opodatkowaniu VAT, zakład (oddział) ten musi samodzielnie sporządzać bilans. Zgodnie z definicją przedsiębiorstwa zawartą w KC oraz z definicją oddziału w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej aby daną transakcję uznać za zbycie przedsiębiorstwa lub oddziału/zakładu musi istnieć zorganizowany zespół składników niematerialnych i materialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej, czy też wyodrębniona i samodzielna organizacyjnie część działalności gospodarczej. Oznacza to, że przenoszone składniki majątku powinny cechować się wyodrębnieniem organizacyjnym i funkcjonalnym (ekonomiczną samodzielnością) oraz wyodrębnieniem finansowym. Wyodrębnienie organizacyjne oznacza, że zbywane elementy powinny mieć swoje miejsce w strukturze organizacyjnej zbywcy jako dział, wydział, oddział. Ponadto, by uznać przenoszone składniki za przedsiębiorstwo powinny one służyć realizacji określonych zadań gospodarczych. Dla oceny, czy doszło do zbycia przedsiębiorstwa lub zakładu/oddziału, istotne jest nie tylko to, czy nabywca będzie przy pomocy nabytych składników zdolny do prowadzenia działalności gospodarczej, lecz również to, czy składniki te i sposób wykorzystania ich przez zbywcę konstytuowały jednostkę działająca samodzielnie (cechowały się odrębnością funkcjonalna). Co więcej, przenoszony majątek powinien w pełni umożliwiać realizowanie zadań gospodarczych, to znaczy, powinien być wystarczający do prowadzenia zupełnie samodzielnej działalności gospodarczej.

Zdaniem wnioskodawcy zbywane przez Bank poszczególne środki trwałe (drukarki, komputery, samochody) nie są wyodrębnione w strukturze organizacyjnej Banku i nie tworzą zorganizowanego zespołu składników. Ponadto, nie są one wystarczające do prowadzenia zupełnie samodzielnej działalności gospodarczej. Nabywca w wyniku nabycia środków trwałych uzyska wyłącznie poszczególne składniki, które w przyszłości przy koniecznym użyciu dodatkowych środków pomogą tylko prowadzić działalność. Wnioskodawca pragnie zwrócić uwagę, iż ramach sprzedaży nie dochodzi do automatycznego przejścia ze zbywcy na nabywcę bazy klientów, a posiadanie "własnych" klientów jest niezbędnym czynnikiem potrzebnym do generowania przychodów. Klienci decydujący się na rozwiązanie umów z Bankiem nie są zobligowania do podpisania nowych umów z Nabywcą. Ponadto nie są zbywane takie elementy jak firma, własność nieruchomości, wierzytelności, zobowiązania, koncesje, licencje, zezwolenia czy tajemnice przedsiębiorstwa. W takim przypadku wydaje się, iż nie można mówić o sprzedaży przedsiębiorstwa lub oddziału/zakładu, kiedy funkcjonalne elementy nie podlegają sprzedaży.

Powyższe jest zgodne ze stanowiskiem prezentowanym przez organy podatkowe, m.in. pismo Dyrektora izby Skarbowej w Warszawie wydane z upoważnienie Ministra Finansów z dnia 11 lutego 2008 r., o sygn. lP-PB3-423-418/07-2/MB, w którym stwierdzono, że przedsiębiorstwo czy jego zorganizowaną część tworzą "...składniki, będące we wzajemnych relacjach, takich by można było mówić o nich jako o zespole, a nie o zbiorze przypadkowych elementów, których jedyną cechą wspólną jest własność jednego podmiotu gospodarczego. Oznacza to, że (...) punktem odniesienia jest tutaj rola, jaką składniki majątkowe odgrywają w funkcjonowaniu przedsiębiorstwa (na ile stanowią w nim wyodrębnioną organizacyjnie i funkcjonalnie całość) (...) Zobowiązania też muszą być wydzielone. O tym czy doszło do wyodrębnienia zorganizowanej części przedsiębiorstwa decyduje pełen zakres przekazanego majątku, praw i zobowiązań, wydzielenie to musi dotyczyć zorganizowanej części przedsiębiorstwa jako całości, a nie tylko niektórych jej składników, nawet o znacznej wartości."

Nie można również powiedzieć, że transakcje zbycia niektórych z posiadanych środków trwałych takich jak drukarki czy samochody stanowią zbycie samodzielnego finansowo przedsiębiorstwa lub zakładu/oddziału samodzielnie sporządzającego bilans. Co prawda, Bank samodzielnie sporządza bilans, jednak przedmiotem sprzedaży nie jest Bank - jednostka wyodrębniona jako całość, która posiada samodzielność finansową, ale tylko pojedyncze składniki majątku w postaci środków trwałych. Po transakcji zbycia rzeczonych składników Bank nadal będzie prowadzić działalność oraz sporządzać bilans.

Dodatkowo należy wskazać na wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2007 r. o sygn. III SA/GL 1041/07. Zgodnie z w/w wyrokiem, przekazanie środków trwałych z jednej spółki do drugiej nie stanowi transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zakładu (oddziału) samodzielnie sporządzającego bilans. Zdaniem Sądu zbyte środki trwałe nie spełniają definicji przedsiębiorstwa zawartej w art. 55#185; KC oraz w definicji zakładu (oddziału) samodzielnie sporządzającego bilans. W związku z tym nie zostały spełnione warunki niezastosowania przepisów ustawy o VAT, przewidziane w art. 6 pkt 1 ustawy o VAT.

Bank pragnie również zwrócić uwagę na wyrok NSA z dnia 6 października 1995 r. o sygn. SA/Gd 1959/94, zgodnie z którym przedsiębiorstwo jako przedmiot zbycia musi stanowić całość pod względem organizacyjnym i funkcjonalnym. Sprzedaż poszczególnych elementów przedsiębiorstwa, choćby nawet przedstawiały one znaczną wartość w porównaniu z wartością całego przedsiębiorstwa, nie stanowi podstawy do uznania, iż faktycznie nastąpiła jego sprzedaż. (Podobnie SN w wyroku z dnia 30 stycznia 1997 r., sygn. III CKN 28/96).

Biorąc powyższe pod uwagę, Bank stoi na stanowisku, że sprzedaż niektórych z wchodzących do majątku środków trwałych nie będzie podlegała wyłączeniu z opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy o VAT. Zatem, poszczególne transakcje sprzedaży środków trwałych będą co do zasady, podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT.

Ad. 2.

Część z planowanych do zbycia środków trwałych Bank używał ponad pół roku. Z uwagi na to, iż zdaniem Banku w przedmiotowej sytuacji nie będzie miał zastosowania art. 6 pkt 1 ustawy o VAT wyłączający spod opodatkowania VAT transakcje zbycia niektórych z posiadanych przez Bank środków trwałych, co do zasady, będą one podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT. Jednakże, część z nich, spełniająca definicję towarów używanych będzie zwolniona z opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 43 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT dostawa towarów używanych korzysta ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT. Powyższe zwolnienie jest jednak możliwe pod warunkiem, że:

• sprzedawcy nie przysługiwało w stosunku do tych towarów prawo do odliczenia podatku naliczonego, oraz

• sprzedawca używał tych towarów (z wyjątkiem gruntów) co najmniej pół roku.
  
  

Środki trwałe, które zamierza sprzedać Bank służyły wykonywaniu usług pośrednictwa finansowego, które są zwolnione z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT w związku z załącznikiem nr 4 do ustawy o VAT. W związku z powyższym Bank nie miał prawa odliczenia podatku VAT naliczonego w związku z zakupami wyżej wskazanych składników majątku, gdyż służyły one wykonywaniu działalności zwolnionej z podatku VAT.

W związku z powyższym, Bank stoi na stanowisku, że sprzedaż przez Bank części środków trwałych będzie zwolniona z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, przy spełnieniu w/w warunków, tj. że środki trwałe były używane przez Bank co najmniej pół roku oraz, że Bankowi nie przysługiwało w stosunku do tych towarów prawo do odliczenia podatku naliczonego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 w/w ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 w/w ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 w/w ustawy) na adres: Biuro Krajowej Informacji Podatkowej, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.