W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

W dniu 14 marca 2007 r. została zawarta umowa najmu lokalu użytkowego. Wynajmujący mąż i żona są na prawach wspólności ustawowej współwłaścicielami nieruchomości zabudowanej budynkiem, w którym znajduje się lokal użytkowy będący przedmiotem najmu. W Urzędzie Skarbowym zostało złożone oświadczenie przez małżonków o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu, z jednoczesnym oświadczeniem, że podatek dochodowy opłacać będzie mąż w imieniu obojga małżonków. Rachunki dla najemcy z tytułu czynszu wystawiane są przez obojga małżonków. Podatek zryczałtowany opłaca mąż od wielkości dochodu wspólnego. Pierwsza wpłata czynszu miała miejsce 30 czerwca 2007 r. Wynajem na cele działalności gospodarczej zgodnie z ustawą o podatku od towarów i usług jest opodatkowany tym podatkiem. Zgodnie z art. 113 ust. 9 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnik rozpoczynający wykonywanie czynności opodatkowanych w trakcie roku jest zwolniony od podatku do chwili osiągnięcia wartości sprzedaży w proporcji do okresu prowadzenia sprzedaży kwoty będącej równowartością dziesięciu tysięcy euro. W niniejszym przypadku do kwoty 23.276,35 zł.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy limit uprawniający do zwolnienia w przypadku wynajmowania przedmiotowej nieruchomości przysługuje każdemu z małżonków z osobna, co powoduje, że sumarycznie wynosi 46.552,70 zł, czy też mimo tego, że wynajmowana nieruchomość stanowi własność obojga małżonków przysługuje jeden wspólny limit wynoszący 23.276,35 zł?

Zdaniem Wnioskodawcy, ze względu na to, że podatnikami podatku VAT w tym przypadku byłyby osoby fizyczne, a zwolnienie dotyczy podatnika, to obejmuje ono każdego z małżonków do momentu osiągnięcia w niniejszym przypadku wartości sprzedaży przez każdego z nich po 23.276,35 zł. Pogląd ten Zainteresowany uzasadnia tym, że jeżeli wspólny limit uprawniający do zwolnienia wynosiłby 23.276,35 zł, to brak byłoby podstaw do ustalenia który z małżonków powinien dokonać zgłoszenia rejestracyjnego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) zwanej dalej ustawą, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Stosownie do art. 96 ust. 1 ustawy podmioty, o których mowa w art. 15 ustawy, są obowiązane przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5 złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego zgłoszenie rejestracyjne, z zastrzeżeniem ust. 3. Zgodnie z tym zastrzeżeniem, podmioty wymienione w art. 15, zwolnione od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 lub wykonujące wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 i art. 82 ust. 3, mogą złożyć zgłoszenie rejestracyjne.

W myśl ust. 5 pkt 2 cytowanego artykułu jeżeli podmioty, o których mowa w ust. 3, rozpoczną dokonywanie sprzedaży opodatkowanej, utracą zwolnienie od podatku lub zrezygnują z tego zwolnienia, obowiązane są do złożenia zgłoszenia rejestracyjnego, o którym mowa w ust. 1, a w przypadku podatników zarejestrowanych jako podatnicy VAT zwolnieni - do aktualizacji tego zgłoszenia, w terminie przed dniem, w którym podatnik traci prawo do zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i 9, w przypadku utraty tego prawa.

Wobec powyższego, w oparciu o przedstawiony stan prawny oraz stan faktyczny wynikający ze złożonego wniosku, podatnikiem jest każdy z małżonków wykonujących czynności podlegające opodatkowaniu, jako współwłaściciel nieruchomości, będącej przedmiotem najmu.

Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2007 r., zwalnia się od podatku podatników, u których wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty wyrażonej w złotych odpowiadającej równowartości 10.000 euro (w roku 2008 jest to kwota 50.000 zł). Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku. Przy czym na mocy art. 113 ust. 9 ustawy podatnik rozpoczynający wykonywanie czynności określonych w art. 5 w trakcie roku podatkowego jest zwolniony od podatku, jeżeli przewidywana przez podatnika wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej sprzedaży, kwoty określonej w ust. 1 (...).

Wartość sprzedaży opodatkowanej, o której mowa w cytowanym przepisie, uprawniającej do zwolnienia od podatku od towarów i usług w 2007 r., odpowiadającej równowartości 10.000 euro, rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 21 listopada 2006 r. w sprawie określenia kwoty uprawniającej do zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 220, poz. 1604), określono w kwocie 39.700 zł. Ww. rozporządzenie weszło w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.

Z powołanego wyżej przepisu art. 113 ust. 9 ustawy wynika, że wielkość obrotu uprawniającego do zwolnienia od podatku od towarów i usług, u podatnika rozpoczynającego działalność w trakcie roku podatkowego, winna być określona w proporcji do okresu tej działalności w roku podatkowym. Określa się ją w stosunku dziennym, tj. w proporcji do ilości dni w roku, licząc od dnia dokonania pierwszej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, do końca roku.

Dla określenia kwoty uprawniającej do zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 113 ust. 9 ustawy istotny zatem jest dzień, w którym dokonano pierwszej czynności podlegającej opodatkowaniu. Przy określaniu tego dnia, nie można jednak pominąć regulacji wskazanych w art. 19 ustawy dotyczących określenia obowiązku podatkowego.

W sprawie będącej przedmiotem wniosku, zgodnie z art. 19 ust. 13 pkt 4 ustawy, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż z upływem terminu płatności określonego w umowie lub fakturze - z tytułu świadczenia na terytorium kraju usług najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym charakterze (...).

Do wyliczenia kwoty uprawniającej do zwolnienia od podatku od towarów i usług zobowiązany jest Podatnik. Bowiem tylko Podatnik dysponuje pełnią wiedzy w wymaganym zakresie tj. czy dniem rozpoczęcia sprzedaży w przedmiotowej sprawie jest dzień otrzymania całości lub części zapłaty, bądź też inny dzień - upływu terminu płatności - wynikający z zawartej umowy lub określony na fakturze. Wobec powyższego, w wydanej interpretacji tut. Organ nie odnosił się do kwot wskazanych we wniosku, jako wartości sprzedaży uprawniających Wnioskodawcę do zwolnienia od podatku od towarów i usług w 2007 r.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.