W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca jest właścicielem budynku przyjętego do ewidencji w roku 1972, nieprzerwanie pozostającego w użytkowaniu Spółki, o księgowej wartości początkowej (po przeszacowaniu w roku 1995) 460.000 PLN. Budynek był modernizowany w następujących latach:

• 1998 r. - kwota modernizacji 87.000 PLN,
• 2000 r. - kwota modernizacji 314.000 PLN,
• 2004 r. - kwota modernizacji 257.000 PLN.

Zatem nakłady na modernizację przedmiotowego budynku przekroczyły 30% wartości początkowej.

Nabywając przedmiotowy budynek, Spółce nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z obowiązującym stanem prawnym w roku 1972. Natomiast Spółka skorzystała z możliwości obniżenia podatku należnego o podatek naliczony od wydatków ponoszonych na ww. modernizacje. Od roku 2004 Spółka nie wykorzystuje obiektu dla własnych potrzeb. Budynek jest w całości wynajmowany. Obecnie Spółka zamierza sprzedać przedmiotowy budynek.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy przy sprzedaży przedmiotowego budynku należy zastosować zwolnienie z opodatkowania z tytułu sprzedaży towarów używanych, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, czy zastosowanie znajdzie wyłączenie ze zwolnienia z opodatkowania, wskazane w art. 43 ust. 6 ustawy o VAT ?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2, sprzedaż przedmiotowego budynku powinna podlegać zwolnieniu z opodatkowania podatkiem VAT. Zgodnie z powołanym artykułem, zwolnieniu podlega dostawa towarów używanych, pod warunkiem, że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Przez towary używane (według art. 43 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy) rozumie się budynki i budowle lub ich części - jeżeli od końca roku, w którym zakończono budowę tych obiektów, minęło co najmniej 5 lat. Od zakończenia budowy przedmiotowego obiektu minęło ponad 5 lat, dlatego budynek powinien być potraktowany jako towar używany. Ponadto, w związku z nie obowiązywaniem w roku 1972 regulacji prawnych dotyczących podatku VAT, Spółka nie miała prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

W myśl przepisu art. 43 ust. 6 ustawy o VAT, zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 nie stosuje się do dostawy towarów wymienionych w ust. 2 pkt 1, jeżeli przed wprowadzeniem ich do ewidencji środków trwałych lub w trakcie ich użytkowania wydatki poniesione na ulepszenie, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej, a podatnik miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych wydatków i użytkował te towary w okresie krótszym niż 5 lat w celu wykonywania czynności opodatkowanych.

W przedmiotowej sprawie nie znajdzie zastosowania wyłączenie z ww. zwolnienia. Wyłączenie ma zastosowanie jeżeli są spełnione łącznie trzy warunki zawarte w przywołanym przepisie.

Zgodnie z przedstawionym stanem faktycznym, Spółka spełnia dwa warunki, mianowicie: wydatki na ulepszenie przekroczyły 30% wartości początkowej oraz Spółka skorzystała z prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od poniesionych wydatków na modernizacje. Jednakże przedmiotowy budynek był używany przez okres dłuższy niż 5 lat. Zdaniem Spółki okres 5 letni, o którym mowa w analizowanym art. 43 ust. 6 pkt 2 ustawy o VAT, to okres użytkowania budynku, a nie okres od wykonania jego modernizacji.

Na potwierdzenie swojego stanowiska, Wnioskodawca powołuje się na interpretacje: z dnia 22 października 2007 r. nr sygn. IBPP2/443-16/07/ICz/KAN-115/07/07/KAN-1352/07/10 oraz z dnia 17 września 2007 r. nr sygn. IP-PP2-443-17/07-3/MK.

W związku z powyższym, w odniesieniu do sprzedaży przedmiotowego budynku, zastosowanie powinno znaleźć zwolnienie z opodatkowania - zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 ustawy o VAT. Natomiast nie będzie miało zastosowania wyłączenie ze zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 6 cyt. ustawy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.