|
Chcesz odszukać potrzebne Ci informacje z zakresu stosowania prawa podatkowego
szybciej, wygodniej i pewniej, bez reklam?
|
||||||||||
| Słowa kluczowe: karta płatnicza, oprogramowanie, stawka podstawowa podatku, stawki podatku, usługi, usługi informatyczne, usługi przetwarzania danych | |
| Data: 2011-04-22 | |
Istota interpretacji:Usługi przetwarzania danych, usługi informatyczne lub usługi w zakresie oprogramowania związane z techniczną obsługą kart płatniczych nie będą korzystały po 1 stycznia 2011r. ze zwolnienia z podatku VAT, z uwagi na fakt niewypełnienia dyspozycji przepisów będących podstawą tego zwolnienia. W konsekwencji usługi te będą opodatkowane według stawki podstawowej w wysokości 23%.W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Spółka jest czynnym podatnikiem VAT prowadzącym działalność gospodarczą związaną ze świadczeniem usług informatycznych, doradztwem w zakresie informatyki, oprogramowaniem, działalność usługową w zakresie technologii informatycznych i komputerowych, przetwarzania danych, itp. Usługi świadczone przez Spółkę związane są z obsługą informatyczną transakcji opłacanych za pośrednictwem kart płatniczych. W celu pełniejszego przedstawienia zakresu świadczonych przez Spółkę usług, do których odnosi się niniejszy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, Spółka prezentuje krótki opis rynku kart płatniczych w Polsce. Rynek kart płatniczych Karty płatnicze jako alternatywa do "twardego" pieniądza funkcjonują na polskim rynku płatniczym od ponad 20 lat. Rozwój rynku kartowego jest ściśle związany ze wzrostem zamożności społeczeństwa i migracją od transakcji gotówkowych w stronę transakcji zawieranych za pośrednictwem kart płatniczych. Posiadacze kart płatniczych są atrakcyjnym celem działów marketingu i sprzedaży banków, traktujących ich jako potencjalnych adresatów dodatkowych usług i produktów oferowanych przez banki: ubezpieczenia zdrowotne, na życie, komunikacyjne, kredyty itp. Transakcje na rynku płatności elektronicznych można podzielić na dwie główne grupy: transakcje gotówkowe (wypłata gotówki w bankomacie czy terminalu płatniczym) oraz transakcje bezgotówkowe (płatność kartą w sklepie, restauracji, hotelu, za usługi, itp.). Najpopularniejsze karty płatnicze to: karty debetowe i kredytowe. Coraz częściej występują na rynku karty pre-paid (przedpłacone) i karty wirtualne, używane najczęściej do transakcji w Internecie. Karty charge (obciążeniowe) są produktem, który został w dużej mierze wyparty przez karty kredytowe. W sferze prawnej transakcje kartami odbywają się w oparciu o regulacje wynikające z ustaw:
Dodatkowym elementem regulującym rynek kartowy są zasady wprowadzone przez międzynarodowe organizacje płatnicze (dalej: "Organizacje Płatnicze"). Rynek kart płatniczych w Polsce tworzy szereg podmiotów. Główni uczestnicy procesów związanych z obrotem kartami to:
Rolą Banku wydawcy kart jest obsługa Użytkownika Karty w zakresie wyboru produktu kartowego, analiza zdolności kredytowej (w przypadku karty kredytowej), wypełnienie wniosku o wydanie karty. Bank Wydawca jest również członkiem organizacji międzynarodowej, z którą wydaje karty płatnicze. Wiele banków, które posiadają skromniejszy portfel klientów nie posiada własnych systemów informatycznych, które służą do wydawania i obsługi kart płatniczych. Konieczność kosztownych inwestycji w rozwój i utrzymanie takich systemów powoduje, iż korzystają z usług zewnętrznych podmiotów świadczących dla nich usługi w modelu outsourcingu - Procesorów jak np. F. S.A., A., T., czy B. Rolą Procesora jest świadczenie usług o charakterze informatycznym związanych z obsługą kart płatniczych dla Banku Wydawcy Kart. Procesor świadczy takie usługi w oparciu o systemy informatyczne, które posiada zainstalowane w swoich centrach danych, gwarantując najwyższy poziom niezawodności i poufności danych. Akceptanci to podmioty, które zawarły z Agentem Rozliczeniowym umowę o przyjmowanie zapłaty przy użyciu elektronicznych instrumentów płatniczych za oferowane towary i usługi, którzy pobierają płatność za transakcje dokonywane przez swoich klientów w postaci bezgotówkowej — za pomocą karty płatniczej (sklepy, usługodawcy, itp.). W trakcie transakcji kartą, terminal, podłączony do sieci Agenta Rozliczeniowego wysyła zapytanie autoryzacyjne do Banku Wydawcy Karty o dostępność środków na rachunku karty, który dokonuje blokady środków i wysyła akceptację transakcji do terminala. Na koniec dnia następuje rozliczenie transakcji dokonanych przez Akceptanta i stosownie do umowy z Agentem Rozliczeniowym przelew środków pomiędzy rachunkiem Banku a Akceptantem. Zgodnie z definicją zawartą w ustawie z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych (Dz. U. z 2002 r. Nr 169, poz. 1385 ze zm.; dalej: "ustawa o ElP"), Agentem Rozliczeniowym jest bank bądź inna osoba prawna zawierające z Akceptantami umowy o przyjmowanie zapłaty przy użyciu elektronicznych instrumentów płatniczych. W praktyce, Agent Rozliczeniowy to podmiot, który obsługuje rozliczenia na rynku płatności kartowych. Rozliczenia dzieją się za pośrednictwem organizacji międzynarodowych, które posiadają własne systemy rozliczeniowe lub za pomocą krajowych podmiotów świadczących takie usługi. W warunkach polskiego rynku, Agent Rozliczeniowy pełni rolę podmiotu, który obsługuje Akceptantów od strony podłączenia do systemu transakcyjnego. Użytkownik Karty dokonuje transakcji przy pomocy kart płatniczych. Rynek kart płatniczych funkcjonuje dzięki współpracy wielu podmiotów pełniących różnorakie role w procesie płatności przy wykorzystaniu zaawansowanej infrastruktury technicznej takiej jak: zaawansowane oprogramowanie do wydawania kart i akceptacji transakcji, systemy telekomunikacyjne, systemy rozliczeniowe i rozwiązania gwarantujące bezpieczeństwo i poufność dokonywanych transakcji. Usługi świadczone przez Spółkę Spółka będzie świadczyć usługi na rzecz banków i instytucji finansowych — wydawców kart płatniczych w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. — Prawo bankowe (tj. Dz. U. z 2002r. Nr 72, poz. 665 ze zm.; dalej: "Prawo bankowe") (dalej: "Klienci" lub "Klient"). Karty płatnicze to karty identyfikujące wydawcę i upoważnionego posiadacza, uprawniające do wypłaty gotówki lub dokonywania zapłaty a niekiedy także do dokonywania wypłaty lub zapłaty z wykorzystaniem kredytu. W rozumieniu przytoczonego powyżej opisu rynku, Spółka pełnić będzie rolę Procesora. Kompleksowe usługi oferowane przez Spółkę będą polegały na przejęciu od Klientów obsługi części procesów związanych z wydawnictwem i obsługą kart płatniczych. Przedmiotowe usługi będą obejmowały następujące elementy:
Opłaty za poszczególne czynności będą naliczane - w zależności od typu i znaczenia danej czynności - w okresach rocznych lub miesięcznych, ryczałtowo (opłata za obsługę kart wydawanych przez danego Klienta) lub w sposób mieszany (np. opłata jednorazowa za inicjację usługi plus opłata za każde zdarzenie). Niezależnie od powyższego, wszystkie wspomniane czynności (i związane z nimi opłaty) dotyczą jednej kompleksowej usługi i będą miały za zadanie wsparcie Klientów w technicznej obsłudze kart płatniczych. Ewentualne (zależne od umowy) wyodrębnienie szeregu poszczególnych kategorii opłat odnoszących się do określonych czynności ma jedynie znaczenie biznesowe i stanowi techniczny sposób kalkulacji wynagrodzenia z tytułu świadczenia całościowej usługi przez Spółkę. W uzupełnieniu do wniosku Wnioskodawca wskazał, co następuje: T. S.A. powstała w 2008 r. jako dostawca usług informatycznych w zakresie obsługi transakcji na karty płatnicze. Wnioskodawca świadczy usługi dla banków i instytucji finansowych (dalej; "Klientów") zainteresowanych wydawnictwem kart i obsługą transakcji na karty płatnicze w bankomatach oraz terminalach POS (punktach obsługi detalicznej). Zakres oferowanych usług obejmuje zarządzanie pełnym cyklem życia karty bez względu na jej technologie - karta magnetyczna, BMV, bezstykowa, wirtualna, voucher papierowy itp. Klienci mogą skorzystać z takich usług jak zarządzanie rekordem konta, zarządzanie rekordem karty, generowanie PINu, tworzenie i wysyłka pliku do personalizacji, dokonywanie autoryzacji i rozliczeń, zarządzanie kredytem dla kart kredytowych, monitoring transakcji oszukańczych, obsługa reklamacji, księgowość (Księga Główna). Wnioskodawca nie świadczy usług przyjmowania płatności kartami przez punkty handlowo-usługowe. Usługi świadczone przez Wnioskodawcę będą zatem obejmowały następujące czynności:
Opłaty za poszczególne czynności będą naliczane - w zależności od typu i znaczenia danej czynności - w okresach rocznych lub miesięcznych, ryczałtowo (opłata za obsługę kart wydawanych przez danego Klienta) lub w sposób mieszany (np. opłata jednorazowa za inicjację usługi plus opłata za każde zdarzenie). Niezależnie od powyższego, wszystkie wspomniane czynności (i związane z nimi opłaty) dotyczą jednej kompleksowej usługi i będą miały za zadanie wsparcie Klientów w technicznej obsłudze kart płatniczych. Ewentualne (zależne od umowy) wyodrębnienie szeregu poszczególnych kategorii opłat odnoszących się do określonych czynności ma jedynie znaczenie biznesowe i stanowi techniczny sposób kalkulacji wynagrodzenia z tytułu świadczenia całościowej usługi przez Spółkę.
W celu pełniejszego przedstawienia zakresu świadczonych przez Spółkę usług, do których odnosi się przedmiotowy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, Spółka prezentuje dodatkowe wyjaśnienia dotyczące funkcjonowania rynku tego typu usług w Polsce. Rynek kart płatniczych w Polsce tworzy szereg podmiotów. Główni uczestnicy procesów związanych z obrotem kartami to:
Rolą Banku wydawcy kart jest obsługa Użytkownika Karty w zakresie wyboru produktu kartowego, analiza zdolności kredytowej (w przypadku karty kredytowej), wypełnienie wniosku o wydanie karty. Bank Wydawca jest również członkiem organizacji międzynarodowej, z którą wydaje karty płatnicze. Wiele banków, które posiadają skromniejszy portfel klientów nie posiada własnych systemów informatycznych, które służą do wydawania i obsługi kart płatniczych. Konieczność kosztownych inwestycji w rozwój i utrzymanie takich systemów powoduje, iż korzystają z usług zewnętrznych podmiotów świadczących dla nich usługi w modelu outsourcingu — Procesorów. Rolą Procesora jest świadczenie na rzecz Banku usług o charakterze informatycznym związanych z obsługą kart płatniczych. Procesor świadczy takie usługi w oparciu o systemy informatyczne, które posiada zainstalowane w swoich centrach danych, gwarantując najwyższy poziom niezawodności i poufności danych. Procesorami na polskim rynku są m.in. Wnioskodawca, F. S.A., A., T., B. Akceptanci to podmioty, które zawarły z Agentem Rozliczeniowym umowę o przyjmowanie zapłaty przy użyciu kart płatniczych za oferowane towary i usługi, którzy pobierają płatność za transakcje dokonywane przez swoich klientów w postaci bezgotówkowej — za pomocą karty płatniczej (sklepy, usługodawcy, inne punkty handlowo-usługowe). Zgodnie z definicją zawartą w ustawie z dnia 12 września 2002r. o elektronicznych instrumentach płatniczych (Dz. U. z 2002 r. Nr 169, poz. 1385 ze zm.; dalej: "ustawa o EIP"), Agentem Rozliczeniowym jest bank bądź inna osoba prawna zawierające z Akceptantami (punkty handlowo - usługowe) umowy o przyjmowanie zapłaty przy użyciu elektronicznych instrumentów płatniczych. W warunkach polskiego rynku, Agent Rozliczeniowy pełni rolę podmiotu, który obsługuje Akceptantów od strony podłączenia do systemu transakcyjnego. Agent rozliczeniowy odpowiada wobec Akceptanta za uznanie jego rachunku kwotą wynikającą z operacji na zasadach i w terminach określonych w umowie z Akceptantem. Agentami Rozliczeniowymi są np. F. S.A., S. S.A. Użytkownik Karty dokonuje transakcji przy pomocy kart płatniczych. W trakcie transakcji kartą, terminal w siedzibie Akceptanta, podłączony do sieci Agenta Rozliczeniowego wysyła zapytanie autoryzacyjne do Banku Wydawcy Karty o dostępność środków na rachunku karty, który dokonuje blokady środków i wysyła akceptację transakcji do terminala. Oznacza to, że usługą świadczoną przez Agenta Rozliczeniowego jest udostępnienie systemu Akceptantom i obsługa terminali, przy użyciu których Użytkownicy Kart dokonują zapłaty. Agent Rozliczeniowy przy wykorzystaniu posiadanego systemu transakcyjnego wysyła więc jedynie zapytanie autoryzacyjne do Banku — na tym jego rola w przetwarzaniu transakcji się kończy. Następująca kolejno autoryzacja płatności i udzielenie zgody lub odmowy wykonania transakcji jest już, co do zasady, dokonywana przez Bank Wydawcę Karty lub Procesora, któremu Bank powierzył informatyczną obsługę tego procesu. Agent Rozliczeniowy przekazuje odpowiedź Banku do terminala, który drukuje potwierdzenie transakcji. Na polskim rynku działają podmioty, które wykonują funkcję zarówno agenta rozliczeniowego (świadczenie usług na rzecz Akceptantów — punktów handlowo-usługowych) i jednocześnie funkcję Procesora (świadczenie usług na rzecz wydawców kart płatniczych - Banków) np. F. S.A. i do niedawna B. . Nie oznacza to jednak, że taki podmiot świadczy usługi na rzecz banku (wydawcy karty) jako agent rozliczeniowy, status ten nie ma bowiem bezpośredniego związku z wykonywaniem tych czynności. Z tytułu usługi Agenta Rozliczeniowego obciążany jest właściciel punktu handlowo - usługowego (np. sklep) na podstawie umowy zawartej z takim podmiotem. Z tytułu świadczenia usług Procesora zawierana jest natomiast umowa z bankiem i na bank wystawiana jest faktura. Usługi na rzecz Akceptantów są świadczone przez Agenta Rozliczeniowego na podstawie zawartych z nimi umów, których wymogi określa ustawa o EIP. Usługi na rzecz Banku wydawcy karty, nawet jeżeli są świadczone przez podmiot będący Agentem Rozliczeniowym, wykonywane są na podstawie odrębnej umowy — zawartej z Bankiem. Z tego względu nie jest możliwe wykonanie jednej kompleksowej usługi polegającej na realizacji transakcji finansowej przy użyciu karty, ponieważ poszczególne jej elementy są wykonywane na rzecz różnych podmiotów (Akceptanta z jednej strony oraz Banku wydawcy karty z drugiej), na podstawie odrębnych umów. Pobierane jest również osobne wynagrodzenie z tytułu wykonania każdej z tych usług. To, że jeden podmiot obsługuje cały proces realizacji płatności przy użyciu karty płatniczej może wynikać jedynie z faktu, że świadczy on usługi zarówno dla Akceptanta jak i dla Banku wydawcy karty w tej konkretnej transakcji. Zależy to zaś wyłącznie od tego jaką kartą posługuje się Użytkownik Karty i w jakim punkcie handlowo-usługowym. Jeżeli bowiem Użytkownik Karty dokonuje płatności przy użyciu karty płatniczej wydanej przez Bank, który korzysta np. z usług Wnioskodawcy w zakresie obsługi tej karty to realizacja całego procesu płatności przez Agenta Rozliczeniowego nie będzie możliwa. Możliwa jest również sytuacja, w której podmiot mający status Agenta Rozliczeniowego świadczy dla Banku usługi związane z obsługą karty, która zostanie wykorzystana przez Użytkownika Karty w terminalu należącym do sieci innego Agenta Rozliczeniowego. Potwierdza to fakt, że usługi świadczone na rzecz Akceptantów (przez Agentów Rozliczeniowych) nie mają żadnego związku z usługami świadczonymi na rzecz Banków wydawców kart (przez Procesorów), nawet jeżeli Agentem Rozliczeniowym i Procesorem jest ten sam podmiot.
Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności nie jest Agentem Rozliczeniowym w rozumieniu ustawy o ElP. Jednakże Wnioskodawca oraz podmioty mające status agenta rozliczeniowego świadczą na rzecz banków i instytucji finansowych — wydawców kart płatniczych w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. — Prawo bankowe (Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665 ze zm.) w rzeczywistości te same usługi. Usługi te polegają na przejęciu od klientów obsługi części procesów związanych z wydawnictwem i obsługą kart płatniczych. Zbieżność czynności wykonywanych przez Wnioskodawcę oraz podmioty mające status agenta rozliczeniowego potwierdza interpretacja indywidualna wydana dla jednego z takich podmiotów przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2011r. (sygn. IPPP1-443-19/11-2/AS). W uzupełnieniu do wniosku Wnioskodawca wskazał ponadto, że:
W związku z powyższym Wnioskodawca zadał następujące pytanie: Czy świadczenie przez Spółkę usług przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego będzie opodatkowane podstawową stawką VAT... Zdaniem Spółki, świadczenie przez Spółkę usług przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego będzie opodatkowane podstawową stawką 23% VAT. Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy: Zgodnie z art. 41 ust. 1. ustawy o VAT, stawka podatku wynosi 22 %. Natomiast w myśl art. 146a ustawy o VAT (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2011 r.), w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 wynosi 23%. Od powyższej ogólnej zasady opodatkowania ustawa o VAT wprowadza liczne wyjątki w postaci obniżonych stawek lub zwolnienia od podatku. W ocenie Spółki, żaden z tych wyjątków nie będzie miał zastosowania w przedstawionym zdarzeniu przyszłym. W szczególności, przedmiotowe usługi nie będą podlegały zwolnieniom z VAT określonym w następujących przepisach ustawy o VAT:
Ad. 1 Art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT stanowi, iż zwalnia się od podatku usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług. Stosownie natomiast do art. 43 ust. 13 ustawy o VAT, zwolnienie od podatku stosuje się również do świadczenia usługi stanowiącej element usługi wymienionej w ust. 1 pkt 40, który sam stanowi odrębną całość i jest właściwy oraz niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 40. Odnosząc powyższe regulacje do oceny zasad opodatkowania VAT, jakim powinny podlegać świadczone przez Spółkę usługi, w ocenie Spółki, w pierwszej kolejności wskazać należy, że w świetle obowiązującego od 1 stycznia 2011r. art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT nie powinno wzbudzać wątpliwości, iż usługi świadczone przez Spółkę na rzecz banków i instytucji finansowych — emitentów kart płatniczych nie należą do usług "w zakresie prowadzenia rachunków pieniężnych i wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych". Jednoznacznie przemawiają bowiem za tym odpowiednie regulacje Prawa bankowego oraz ustawy o EIP, do których odwołanie się jest uzasadnione w analizowanym przypadku ze względu na to, że ustawodawca nowelizując ustawę o VAT w zakresie zasad opodatkowania tym podatkiem usług o charakterze finansowym nie zdecydował się na wprowadzenie do niej żadnych legalnych definicji pojęć użytych przez siebie w opisach tych usług. Na potrzebę odwoływania się do innych regulacji prawnych w celu każdorazowego ustalenia zakresu usług o charakterze finansowym, do których powinny znajdować zastosowanie przedmiotowe zwolnienia od opodatkowania VAT zwrócono również uwagę w uzasadnieniu do projektu ustawy z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 226, poz. 1476), w którym wskazano m.in., że "sprecyzowanie przepisów regulujących zwolnienie od podatku od towarów i usług dla usług ubezpieczeniowych i finansowych ma na celu zapewnienie jednolitego stosowania tego zwolnienia w odniesieniu do rynku wspólnotowego, jak również zapewnienie spójności przepisów dotyczących podatku od towarów i usług z przepisami krajowymi regulującymi funkcjonowanie rynku finansowego i ubezpieczeniowego". W związku z powyższym, w celu zrekonstruowania zakresu usług opisanych w art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT, przede wszystkim konieczne jest odwołanie się do innych ustaw odnoszących się do problematyki usług o charakterze finansowym. Należy więc wskazać, że zgodnie z art. 5 Prawa bankowego, czynnościami bankowymi są m.in. prowadzenie rachunków bankowych, przeprowadzanie bankowych rozliczeń pieniężnych oraz wydawanie kart płatniczych i wykonywanie operacji przy ich użyciu. Przepis ten stanowi także, że działalność gospodarcza, której przedmiotem są powyższe czynności może być wykonywana wyłącznie przez banki (i inne instytucje finansowe na podstawie odrębnych przepisów). Natomiast na podstawie art. 6a ust. 1 pkt 2 Prawa bankowego, bank może, w drodze umowy zawartej na piśmie, powierzyć przedsiębiorcy wykonywanie m.in. czynności faktycznych związanych z działalnością bankową. Spółka pragnie podkreślić, że nie wykonuje jakichkolwiek czynności określonych przepisami Prawa bankowego. Wykonywane przez nią usługi stanowią jedynie czynności faktyczne, o których mowa w cytowanym przepisie art. 6a ust. 1 pkt 2 Prawa bankowego. Czynności te, jak wskazano powyżej, obejmują obsługę informatyczną pewnych procesów związanych ze świadczeniem przez Klientów określonych usług w zakresie transakcji płatniczych, jednak same w sobie takimi usługami nie są. Ustawa o ElP określa z kolei zasady wydawania i używania elektronicznych instrumentów płatniczych, które zdefiniowane są jako każdy instrument płatniczy, w tym z dostępem do środków pieniężnych na odległość, umożliwiający posiadaczowi dokonywanie operacji przy użyciu informatycznych nośników danych lub elektroniczną identyfikację posiadacza niezbędną do dokonania operacji, w szczególności karta płatnicza lub instrument pieniądza elektronicznego. W myśl art. 3 ustawy o ElP, zasady udostępniania, sposób korzystania z karty płatniczej oraz rodzaje operacji, jakie mogą być dokonywane przy użyciu takiej karty przez jej posiadacza, do których ustawa o ElP zalicza wypłatę gotówki, wydanie polecenia przelewu lub polecenia zapłaty albo dokonanie zapłaty przy użyciu elektronicznego instrumentu płatniczego, określa umowa o elektroniczny instrument płatniczy, która zawierana jest pomiędzy wydawcą karty i jej posiadaczem. Oznacza to, że usługi w zakresie transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych są świadczone przez podmioty, które zawarły umowę o kartę płatniczą (tj. wydawców karty). Spółka nie jest wydawcą kart płatniczych i nie zawiera tego typu umów. Fakt, że Spółka świadczy usługi na rzecz wydawców kart płatniczych nie stanowi także o tym, że jest ona podwykonawcą tych usług. Nie wykonuje ona bowiem istotnych elementów umowy o kartę płatniczą, a jedynie zapewnia informatyczno-techniczną obsługę niektórych procesów związanych z wykonywaniem takiej umowy przez Klienta. Warto także podkreślić, że wydawcą karty płatniczej (a więc potencjalnie klientem Spółki) może być każdy podmiot spełniający określone przepisami kryteria (nie tylko bank lub instytucja finansowa), a więc również taki, którego działalność nie obejmuje świadczenia szeroko rozumianych usług finansowych. W ocenie Spółki, powyższe regulacje nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że do usług "w zakresie prowadzenia rachunków pieniężnych i wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych" zaliczają się przede wszystkim usługi świadczone przez banki bądź inne instytucje finansowe, ewentualnie podmioty uprawnione na podstawie szczególnych przepisów. Nie mieszczą się w zakresie tej regulacji usługi o charakterze techniczno-informatycznym wykonywane przez Spółkę nawet jeżeli pośrednio są związane z finansowymi usługami świadczonymi przez banki. Spółka nie uczestniczy w żadnym stopniu w świadczeniu usług w zakresie transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, a jedynie udostępnia podmiotom świadczącym te usługi określone rozwiązania informatyczne, wykorzystywane przez te podmioty w prowadzonej działalności. Za wyłączeniem przedmiotowych usług z szeroko pojętego zakresu usług płatniczych przemawiają także regulacje Dyrektywy 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego. Dyrektywę tą stosuje się do usług płatniczych świadczonych na terytorium Unii Europejskiej. Art. 3 pkt j) wyłącza jednak wprost z zakresu jej zastosowania usługi świadczone przez dostawców usług technicznych, wspierające świadczenie usług płatniczych, jednak bez wchodzenia na jakimkolwiek etapie w posiadanie przekazywanych środków, włączając w to przetwarzanie i przechowywanie danych, usługi powiernicze i ochrony prywatności, uwierzytelnianie danych i podmiotów, technologię informatyczną (IT), dostarczanie sieci informatycznych i komunikacyjnych, dostarczanie i konserwację terminali i urządzeń do wykonywania usług płatniczych. Dyrektywa ta nie została jeszcze implementowana przez Polskę, jednakże opublikowany przez Ministra Finansów projekt ustawy o usługach płatniczych z 6 grudnia 2010r. zawiera bezpośrednie przeniesienie cytowanego postanowienia Dyrektywy na grunt polskich przepisów. Skoro zatem usługi o charakterze techniczno-informatycznym (a więc takie jak wykonywane przez Spółkę) nie podlegają przepisom o usługach płatniczych, nie ma podstaw do uznawania ich za jakikolwiek rodzaj usług finansowych zwolnionych z opodatkowania VAT. Ad.2 Należy także zaznaczyć, że nie ma podstaw do kwalifikacji przedmiotowych usług świadczonych przez Spółkę jako usług pośrednictwa w świadczeniu usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT. Z uwagi na to, że ustawodawca nie zdecydował się na ustawowe zdefiniowanie terminu "usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług" zasadne jest również odwołanie się do rezultatów wykładni językowej tego terminu w przedmiotowym zakresie oraz orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: "TSUE"). Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN, pośrednictwo oznacza "działalność osoby trzeciej mającą na celu porozumienie się między stronami lub załatwienie jakichś spraw dotyczących obu stron, kojarzenie kontrahentów w transakcjach handlowych oraz umożliwianie kontaktu uczestnikom rynku pracy". Podobnie pośrednictwo definiuje TSUE (np. wyrok z 13 grudnia 2000 r. w sprawie C-235/00 CSC Financial Services Ltd.; wyrok z 21 czerwca 2007 r. w sprawie C-453/05 Volker Ludwig). Zdaniem TSUE, pod pojęciem pośrednictwa należy rozumieć odrębny akt mający na celu doprowadzenie do zawarcia umowy wykonywany przez podmiot niebędący stroną tej umowy, jako przeciwieństwo zlecenia podwykonawcy pewnych czynności administracyjnych czy technicznych związanych z zawarciem umowy. W świetle przytoczonych definicji, nie ma wątpliwości, że usługi Spółki związane z wydaniem i obsługą kart płatniczych nie mogą być uznane za usługi pośrednictwa w świadczeniu usług "w zakresie prowadzenia rachunków pieniężnych i wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych". Spółka nie podejmuje jakichkolwiek działań zmierzających do zawarcia przez Klientów (banki i inne instytucje finansowe) umów z innymi podmiotami. Czynności wykonywane przez Spółkę ograniczają się do obsługi procesów związanych z wykonaniem umów już zawartych przez banki, a nie ich zawieraniem. W żadnym przypadku Spółka nie występuje jako przedstawiciel lub pełnomocnik banku (instytucji finansowej) w relacjach z jego potencjalnymi lub istniejącymi klientami. Ad. 3 Zdaniem Spółki, świadczone przez nią usługi nie powinny być także traktowane jako usługi stanowiące element usługi wymienionej w art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT, który sam stanowi odrębną całość i jest właściwy oraz niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy. Należy podkreślić, że powyższa regulacja zawarta w art. 43 ust. 13 ustawy o VAT nie znajduje odzwierciedlenia w przepisach Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Przepis ten stanowi, jak należy domniemywać, próbę wprowadzenia na grunt ustawy zasad wynikających z orzecznictwa TSUE w zakresie zwolnienia z VAT usług pomocniczych do usług finansowych. W ocenie Spółki, wykładni tego przepisu należy więc dokonywać przede wszystkim z uwzględnieniem orzecznictwa TSUE. Najistotniejszym orzeczeniem, które może mieć zastosowanie w rozważanym zdarzeniu przyszłym jest wyrok TSUE w sprawie C-2/95 Sparekassernes Datacenter (SDC), w którym TSUE wskazał cechy charakterystyczne usługi finansowej w kontekście ustalenia warunków stosowania zwolnienia dla konkretnych podtypów usług finansowych wymienionych w art. 13 (B) (D) pkt 3 i 5 VI Dyrektywy (obecnie art. 135 ust. 1 lit. d i lit. f Dyrektywy 2006/112/WE). Sprawa dotyczyła usług świadczonych przez SDC (stowarzyszenie) przede wszystkim na rzecz banków oraz innych jednostek podłączonych do jego systemu informatycznego. SDC świadczyło usługi przetwarzania danych związanych z transakcjami prowadzonymi przez jego klientów, a także pewnych usług związanych ze sprawami administracyjnymi swoich członków. W takim stanie faktycznym TSUE zaznaczył, iż dla zastosowania zwolnienia istotne jest, aby usługa pomocnicza, z ogólnego punktu widzenia, stanowiła osobną całość, w rezultacie obejmując funkcje charakterystyczne dla usługi finansowej. Usługa dotycząca transferów (przekazów pieniężnych) musi skutkować rzeczywistym przekazaniem funduszy albo pociągać za sobą zmiany o charakterze prawnym lub finansowym. Nie może to być zatem sama czynność techniczna, taka jak udostępnienie bankowi systemu rozliczeniowego, która pozwoli doprowadzić do przeniesienia środków pomiędzy rachunkami i do zaksięgowania transakcji. Dla uznania danej usługi za zwolnioną z VAT decydująca może być kwestia czy odpowiedzialność usługodawcy jest ograniczona do aspektów technicznych czy obejmuje charakterystyczne i istotne aspekty transakcji. W świetle przytoczonego wyroku, usługi świadczone przez Spółkę obejmujące głównie udostępnianie i obsługę systemu zarządzania kartami płatniczymi (polegającą przede wszystkim na przetwarzaniu danych i czynnościach o charakterze informatycznym) nie mogą być objęte zwolnieniem z VAT. Odpowiedzialność Spółki wobec Klienta (banku, instytucji finansowej) ogranicza się wyłącznie do technicznych aspektów obsługi płatności kartami. Czynności wykonywane przez Spółkę nie pociągają za sobą bezpośrednio skutków o charakterze prawnym lub finansowym dla Klienta, nie obejmują charakterystycznych funkcji usługi finansowej. Nawet w przypadku autoryzacji płatności kartą, rola Spółki polega wyłącznie na przyjęciu zapytania dokonanego drogą elektroniczną i przekazania go, również elektronicznie Klientowi po sprawdzeniu jego poprawności formalnej, dopuszczalności transakcji i dokonaniu weryfikacji kryptograficznych. Faktycznej akceptacji transakcji dokonuje Klient, ewentualnie Spółka w oparciu o dane otrzymane od Klienta. Spółka nie wykonuje jakichkolwiek operacji na rachunkach posiadanych przez Użytkowników Kart. Spółka jedynie przetwarza w swoich systemach informatycznych transakcje otrzymane w formie pliku od Organizacji Płatniczej i generuje odpowiedni plik dla Klienta będący dla niego podstawą do obciążenia lub uznania Użytkowników Kart kwotami transakcji. Rzeczywistego przetransferowania funduszy dokonuje Klient. Trudno więc uznać, że Spółka wykonuje stanowiący odrębną całość element niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej z VAT. Usługi świadczone przez Spółkę mają wyłącznie charakter techniczny. Czynności te banki (instytucje finansowe) mogłyby i często wykonują (zwłaszcza większe banki) we własnym zakresie (przy użyciu wewnętrznych zasobów ludzkich i technicznych). Fakt, że z powodów ekonomicznych (mniejszym bankom nie opłaca się prowadzenie tego rodzaju działalności wewnętrznie) decydują się zlecać je podmiotom zewnętrznym nie przesądza o ich niezbędności dla wykonywania usług finansowych. Dla wykonania przez banki (instytucje finansowe) usług w zakresie prowadzenia rachunków pieniężnych i wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, usługi nabywane od Spółki nie są niezbędne. Operacje wykonywane kartą płatniczą stanowią bowiem jedynie jedną z form dysponowania przez klienta banku środkami pieniężnymi. Podmiot dokonujący operacji przy użyciu karty płatniczej zleca bankowi (instytucji finansowej) wykonanie usługi tj. zrealizowanie transferu pieniężnego. Istotą usługi jest zatem wykonanie takiego zlecenia, a nie poprzedzający ją etap jakim jest złożenie dyspozycji, który może być przecież dokonany różnymi metodami (np. zlecenia telefonicznego, internetowego, itp.). Brak jest więc podstaw do uznania technicznej obsługi takich czynności (w tym przypadku użycia karty płatniczej) za odrębny, niezbędny element usługi finansowej. Co więcej, jak podkreślono powyżej, usługi wykonywane przez Spółkę nie są niezbędne do dokonania transakcji z pomocą karty a wiele banków wykonuje analogiczne czynności wewnętrznie, bez podpisywania umów z firmami zewnętrznymi. Świadczenia złożone Należy także wziąć pod uwagę, że poszczególne czynności wymienione w opisie zdarzenia przyszłego stanowią z punktu widzenia Klienta świadczenie złożone. Kryteria uznania określonych czynności za świadczenie złożone zostały sformułowane w orzecznictwie TSUE. W uzasadnieniu wyroku w sprawie C-349/96 Card Protecion Plan Ltd podkreślono, że świadczenie obejmujące z ekonomicznego i gospodarczego punktu widzenia jedną czynność nie powinno być sztucznie dzielone. Pojedyncze świadczenie ma miejsce wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. W rozważanym przypadku, wykonywana przez Spółkę czynność stanowi dla Klienta całość, nie należy jej więc rozbijać na poszczególne elementy składowe, lecz traktować jako jedno świadczenie, zgodnie z elementem, który nadaje całemu świadczeniu charakter dominujący. Zdaniem Spółki, za świadczenie główne mogą być uznane usługi przetwarzania danych, usługi informatyczne lub usługi w zakresie oprogramowania. Z punktu widzenia banku (instytucji finansowej) istotą nabywanej od Spółki usługi jest utrzymywanie i przetwarzanie danych dotyczących kart płatniczych w systemie informatycznym. Poszczególne elementy składające się na taką kompleksową usługę, w oderwaniu od pozostałych nie stanowiłyby dla Klienta żadnej wartości. Wszystkie czynności wykonywane przez Spółkę na rzecz Klientów są ze sobą ściśle powiązane oraz stanowią całość pod względem ekonomicznym i gospodarczym, zatem dla potrzeb VAT należy potraktować je jako jedną czynność opodatkowaną. W konsekwencji, nawet jeżeli którakolwiek czynność mogłaby podlegać zwolnieniu z VAT (co zdaniem Spółki nie jest uzasadnione) to jako świadczenie pomocnicze, co do zasady, dzieli los prawny świadczenia głównego (szeroko pojętych usług informatycznych i przetwarzania danych), w szczególności w zakresie stawki podatku VAT. Usługi świadczone przez Spółkę powinny być więc klasyfikowane jako usługi przetwarzania danych, usługi informatyczne lub usługi w zakresie oprogramowania. Nie istnieją przesłanki do objęcia tego typu usług zwolnieniem z VAT. W konsekwencji, opisane w zdarzeniu przyszłym czynności wykonywane przez Spółkę po 1 stycznia 2011 r. będą podlegały opodatkowaniu VAT na zasadach ogólnych tj. według stawki podstawowej. W tym stanie sprawy Spółka wnosi jak na wstępie. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o VAT", opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m. nn. odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Na mocy art. 5a ustawy o VAT, obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r., towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne. W art. 41 ust. 1 ustawy o VAT postanowiono, iż stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Jednakże zarówno w treści ustawy, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi, bądź zwolnienie od podatku. Stosownie do art. 41 ust. 2 ustawy o VAT, dla towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1. Zgodnie z art. 146a ustawy o VAT w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f:
Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT zwalnia się od podatku usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług; Zgodnie z art. 43 ust. 13 ustawy o VAT zwolnienie od podatku stosuje się również do świadczenia usługi stanowiącej element usługi wymienionej w ust. 1 pkt 7 i 37-41, który sam stanowi odrębną całość i jest właściwy oraz niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 7 i 37-41. Ustawa o VAT nie określa bliżej, co należy rozumieć pod pojęciami wymienionymi w przepisie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT. W tym celu należy się odwołać do uregulowań wskazanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 roku prawo bankowe (Dz. U. 2002r, Nr 72, poz. 665 ze zm.), zwanej dalej "ustawą". Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 oraz 6 czynnościami bankowymi są prowadzenie innych rachunków bankowych oraz przeprowadzanie bankowych rozliczeń pieniężnych. W myśl art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy czynnością bankową jest również (…) wydawanie kart płatniczych oraz wykonywanie operacji przy ich użyciu. Zgodnie z art. 5 ust. 4 ustawy działalność gospodarcza, której przedmiotem są czynności, o których mowa w ust. 1, może być wykonywana wyłącznie przez banki (…). Natomiast stosownie do art. 6a ust. 1 pkt 2 ustawy Bank może, w drodze umowy zawartej na piśmie, powierzyć przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy zagranicznemu, z zastrzeżeniem art. 6d, wykonywanie wyłącznie czynności faktycznych związanych z działalnością bankową. Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, iż Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku VAT prowadzącym działalność gospodarczą związaną ze świadczeniem usług informatycznych, doradztwem w zakresie informatyki, oprogramowaniem, działalność usługową w zakresie technologii informatycznych i komputerowych, przetwarzania danych, itp. Usługi świadczone przez Spółkę związane są z obsługą informatyczną transakcji opłacanych za pośrednictwem kart płatniczych. Wnioskodawca będzie świadczyć usługi na rzecz banków i instytucji finansowych – wydawców kart płatniczych (zwanych dalej "Klientami"). Kompleksowe usługi oferowane przez Spółkę będą polegały na przejęciu od Klientów obsługi części procesów związanych z wydawnictwem i obsługą kart płatniczych. Przedmiotowe usługi będą obejmowały następujące elementy: wydanie karty, zarządzanie kartą, zarządzanie kursami, definiowanie PIN, autoryzacja transakcji z użyciem kart płatniczych (Host –to- Host, STIP), zarządzanie saldami STIP, rozliczenie transakcji, obsługa reklamacji, monitoring transakcji oszukańczych dokonanych z użyciem kart płatniczych. Biorąc pod uwagę opisaną we wniosku treść zdarzenia przyszłego oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa podatkowego tut. Organ podatkowy stwierdza, iż stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe. Kluczową rolę w rozwiązaniu wskazanego we wniosku problemu odgrywają przepisy art. 43 ust. 1 pkt 40 oraz art. 43 ust. 13 ustawy o VAT. Z treści tych przepisów wynika, iż zwalnia się od podatku usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz, a także usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług. Ponadto, zgodnie z art. 43 ust. 13 ustawy o VAT ze zwolnienia korzystają także usługi stanowiące element usług w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli, który same stanowią odrębną całość i są właściwe oraz niezbędne do świadczenia usługi zwolnionej zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT. Odnosząc opisane powyżej przepisy prawa podatkowego do przedstawionego zdarzenia przyszłego stwierdzić należy, iż Wnioskodawca świadcząc swoje usługi na rzecz Klientów nie spełnia żadnej z przesłanek opisanych w/w przepisach. Aby przeanalizować powyższy problem należy odnieść się do problematyki usług o charakterze finansowym uregulowanym w przepisach prawa bankowego. Zgodnie z powołanym powyżej przepisem art. 5 ustawy czynnościami bankowymi są m.in. prowadzenie rachunków bankowych, przeprowadzanie bankowych rozliczeń pieniężnych oraz wydawanie kart płatniczych i wykonywanie operacji przy ich użyciu. Przepis ten stanowi także, że działalność gospodarcza, której przedmiotem są powyższe czynności może być wykonywana wyłącznie przez banki (i inne instytucje finansowe na podstawie odrębnych przepisów). Natomiast na podstawie art. 6a ust. 1 pkt 2 ustawy, bank może, w drodze umowy zawartej na piśmie, powierzyć przedsiębiorcy wykonywanie m.in. czynności faktycznych związanych z działalnością bankową. W związku z powyższym należałoby zgodzić się z twierdzeniem Wnioskodawcy, że nie wykonuje jakichkolwiek czynności określonych przepisami Prawa bankowego. Wykonywane przez nią usługi stanowią jedynie czynności faktyczne, o których mowa w cytowanym przepisie art. 6a ust. 1 pkt 2 ustawy. Czynności te obejmują obsługę informatyczną pewnych procesów związanych ze świadczeniem przez Klientów określonych usług w zakresie transakcji płatniczych, jednak same w sobie takimi usługami nie są. Ponadto wskazać należy, że ustawa z dnia 12 września 2002r. o elektronicznych instrumentach płatniczych (Dz. U. 2002r., Nr 169, poz. 1385 ze zm.), zwana dalej "ustawą o EIP" określa z kolei zasady wydawania i używania elektronicznych instrumentów płatniczych, które zdefiniowane są jako każdy instrument płatniczy, w tym z dostępem do środków pieniężnych na odległość, umożliwiający posiadaczowi dokonywanie operacji przy użyciu informatycznych nośników danych lub elektroniczną identyfikację posiadacza niezbędną do dokonania operacji, w szczególności karta płatnicza lub instrument pieniądza elektronicznego. W myśl art. 3 ustawy o ElP, zasady udostępniania, sposób korzystania z karty płatniczej oraz rodzaje operacji, jakie mogą być dokonywane przy użyciu takiej karty przez jej posiadacza, do których ustawa o ElP zalicza wypłatę gotówki, wydanie polecenia przelewu lub polecenia zapłaty albo dokonanie zapłaty przy użyciu elektronicznego instrumentu płatniczego, określa umowa o elektroniczny instrument płatniczy, która zawierana jest pomiędzy wydawcą karty i jej posiadaczem. Oznacza to, że usługi w zakresie transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych są świadczone przez podmioty, które zawarły umowę o kartę płatniczą (tj. wydawców karty). Spółka nie jest wydawcą kart płatniczych i nie zawiera tego typu umów. Fakt, że Spółka świadczy usługi na rzecz wydawców kart płatniczych nie stanowi także o tym, że jest ona podwykonawcą tych usług. Nie wykonuje ona bowiem istotnych elementów umowy o kartę płatniczą, a jedynie zapewnia informatyczno-techniczną obsługę niektórych procesów związanych z wykonywaniem takiej umowy przez Klienta. Warto także podkreślić, że wydawcą karty płatniczej (a więc potencjalnie klientem Spółki) może być każdy podmiot spełniający określone przepisami kryteria (nie tylko bank lub instytucja finansowa), a więc również taki, którego działalność nie obejmuje świadczenia szeroko rozumianych usług finansowych. Zatem w ocenie tut. Organu podatkowego, powyższe regulacje nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że do usług "w zakresie prowadzenia rachunków pieniężnych i wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych" zaliczają się przede wszystkim usługi świadczone przez banki bądź inne instytucje finansowe, ewentualnie podmioty uprawnione na podstawie szczególnych przepisów. Nie mieszczą się w zakresie tej regulacji usługi o charakterze techniczno-informatycznym wykonywane przez Wnioskodawcę, nawet jeżeli pośrednio są związane z finansowymi usługami świadczonymi przez banki. Spółka nie uczestniczy w żadnym stopniu w świadczeniu usług w zakresie transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, a jedynie udostępnia podmiotom świadczącym te usługi określone rozwiązania informatyczne, wykorzystywane przez te podmioty w prowadzonej działalności. Brak jest również podstaw do twierdzenia, iż świadczone przez Wnioskodawcę usługi związane z wydaniem i obsługą kart płatniczych mieszczą się w pojęciu usług pośrednictwa w świadczeniu usług – art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT, bowiem Wnioskodawca nie podejmuje jakichkolwiek działań zmierzających do zawarcia przez Klientów umów z innymi podmiotami. Czynności wykonywane przez Spółkę ograniczają się do obsługi procesów związanych z wykonywaniem umów już zawartych przez banki, a nie ich zawieraniem. W żadnym przypadku Spółka nie występuje jako przedstawiciel lub pełnomocnik Banku w relacjach z jego potencjalnymi lub istniejącymi klientami. W ocenie tut. Organu podatkowego brak jest również do uznania, iż świadczone przez Wnioskodawcę usługi stanowią element usługi wymienionej w art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT, który sam stanowi odrębną całość i jest właściwy oraz niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT. Odpowiedzialność Spółki wobec Klienta (banku, instytucji finansowej) ogranicza się wyłącznie do technicznych aspektów obsługi płatności kartami. Czynności wykonywane przez Spółkę nie pociągają za sobą bezpośrednio skutków o charakterze prawnym lub finansowym dla Klienta, nie obejmują charakterystycznych funkcji usługi finansowej. Nawet w przypadku autoryzacji płatności kartą, rola Spółki polega wyłącznie na przyjęciu zapytania dokonanego drogą elektroniczną i przekazania go, również elektronicznie Klientowi po sprawdzeniu jego poprawności formalnej, dopuszczalności transakcji i dokonaniu weryfikacji kryptograficznych. Faktycznej akceptacji transakcji dokonuje Klient, ewentualnie Spółka w oparciu o dane otrzymane od Klienta. Spółka nie wykonuje jakichkolwiek operacji na rachunkach posiadanych przez Użytkowników Kart. Spółka jedynie przetwarza w swoich systemach informatycznych transakcje otrzymane w formie pliku od Organizacji Płatniczej i generuje odpowiedni plik dla Klienta będący dla niego podstawą do obciążenia lub uznania Użytkowników Kart kwotami transakcji. Rzeczywistego przetransferowania funduszy dokonuje Klient. Dlatego też trudno uznać, iż Wnioskodawca wykonuje stanowiący odrębną całość element niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej z VAT. Usługi świadczone przez Spółkę mają wyłącznie charakter techniczny. Czynności te banki (instytucje finansowe) mogłyby i często wykonują (zwłaszcza większe banki) we własnym zakresie (przy użyciu wewnętrznych zasobów ludzkich i technicznych). Fakt, że z powodów ekonomicznych (mniejszym bankom nie opłaca się prowadzenie tego rodzaju działalności wewnętrznie) decydują się zlecać je podmiotom zewnętrznym nie przesądza o ich niezbędności dla wykonywania usług finansowych. Dla wykonania przez banki (instytucje finansowe) usług w zakresie prowadzenia rachunków pieniężnych i wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, usługi nabywane od Spółki nie są niezbędne. Operacje wykonywane kartą płatniczą stanowią bowiem jedynie jedną z form dysponowania przez klienta banku środkami pieniężnymi. Podmiot dokonujący operacji przy użyciu karty płatniczej zleca bankowi (instytucji finansowej) wykonanie usługi tj. zrealizowanie transferu pieniężnego. Istotą usługi jest zatem wykonanie takiego zlecenia, a nie poprzedzający ją etap jakim jest złożenie dyspozycji, który może być przecież dokonany różnymi metodami (np. zlecenia telefonicznego, internetowego, itp.). Brak jest więc podstaw do uznania technicznej obsługi takich czynności (w tym przypadku użycia karty płatniczej) za odrębny, niezbędny element usługi finansowej. Konkludując należy stwierdzić, iż usługi przetwarzania danych, usługi informatyczne lub usługi w zakresie oprogramowania związane z techniczną obsługą kart płatniczych nie będą korzystały po 1 stycznia 2011r. ze zwolnienia z podatku VAT, z uwagi na fakt niewypełnienia dyspozycji przepisów będących podstawą tego zwolnienia. W konsekwencji usługi te będą opodatkowane według stawki podstawowej w wysokości 23%. Interpretacja dotyczy zaistniałego zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock. |
|
| 2011-04-22 |