Istota interpretacji:

Stawka podatku przy sprzedaży lokalu mieszkalnego oraz korekta faktur zaliczkowych z wykazaną nieprawidłową stawką VAT.

• stawki podatku VAT przy sprzedaży lokalu mieszkalnego –jest prawidłowe,
• korekty faktur zaliczkowych z wykazaną nieprawidłową stawką VAT -jest nieprawidłowe.
  
  

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący zaistniały stan faktyczny:

Wnioskodawca prowadzi na terenie Polski działalność gospodarczą polegająca zaświadczeniu usług deweloperskich i jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. W 2009 r. Wnioskodawca wybudował budynek mieszkalny wielorodzinny, odbiór nastąpił w styczniu 2010 r. W nowo wybudowanym budynku znajduje się 71 mieszkań i 6 lokali użytkowych. Lokale użytkowe Wnioskodawca sprzedał ze stawką 22% VAT, a mieszkania sprzedaje ze stawką 7%. Pojawił się problem przy sprzedaży mieszkania na cele prowadzonej działalności gospodarczej. Urząd Skarbowy twierdzi, ze sprzedaż ta winna być opodatkowana tak jak lokale użytkowe to znaczy ze stawką 22%. Z tym stanowiskiem Wnioskodawca się nie zgadza, ponieważ jest to w dalszym ciągu lokal mieszkalny, a że kupujący chce ten lokal przeznaczyć na biuro nie powinno mieć wpływu na stawkę VAT.

Sprzedawca nie ma obowiązku egzekwować od nabywcy lokalu wykorzystania go zgodnie z przeznaczeniem określonym w dokumencie sprzedaży – faktury VAT, jednak klasyfikacja przez sprzedawcę sprzedawanego lokalu – "lokal mieszkalny" wyznacza pierwsze przeznaczenie lokalu i sposób jego wykorzystania.

Wnioskodawca nie sprzeciwia się aby zakupiony lokal był przeznaczony na biuro. Spółka która kupuje ten lokal wpłaciła kilka zaliczek, a Wnioskodawca musiał wystawić faktury zaliczkowe, które opodatkował i odprowadził podatek do US. Zaliczki te opodatkował 22% zgodnie z informacją uzyskaną w II US, zdaniem Wnioskodawcy nieprawidłowo.

Jeśli Wnioskodawca otrzyma interpretację, że ta sprzedaż winna być opodatkowana 7% stawką VAT to, czy musi korygować wszystkie faktury zaliczkowe i deklaracje VAT (zaliczki wpłacono w różnych okresach rozliczenia VAT) czy wystarczy jeżeli sprostuje to w fakturze końcowej.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

1. Czy prawidłowe jest, że sprzedaż mieszkania winna być opodatkowana stawką 7%, a nie 22% mimo, że kupujący chce je przeznaczyć na biuro...
2. Jak należy skorygować wystawione zaliczki z nieprawidłową (zdaniem Wnioskodawcy) stawka VAT...
   
   

Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż mieszkania winna być opodatkowana stawką 7% bez względu na jego przeznaczenie, natomiast zaliczki winny być skorygowane przy fakturze końcowej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za:

• prawidłowew części dotyczącej stawki podatku VAT przy sprzedaży lokalu mieszkalnego,
• nieprawidłowew części dotyczącej korekty faktur zaliczkowych z wykazaną nieprawidłową stawką VAT.
  
  

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega między innymi odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Definicję towaru ustawodawca zawarł w art. 2 pkt 6 powołanej ustawy. Zgodnie z tą definicją, pod pojęciem towaru należy rozumieć rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

W art. 41 ust. 1 ww. ustawy, podstawowa stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Na wybrane grupy towarów i usług, ustawodawca przewidział także stawki preferencyjne, obniżone do wysokości 7%, 3% i 0%.

Stosownie do treści art. 41 ust. 12 powołanej ustawy, 7% stawkę podatku od towarów i usług stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

W myśl art. 41 ust. 12a ustawy o podatku od towarów i usług, przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym, rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych.

Do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, zgodnie z art. 41 ust. 12b wymienionej ustawy, nie zalicza się budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300m2 oraz lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150m2.

Stosownie do treści art. 41 ust. 12c ustawy, w przypadku budownictwa mieszkaniowego o powierzchni przekraczającej ww. limity, stawkę podatku w wysokości 7% stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej.

Ponadto zgodnie z § 37 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009 r., w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 224, poz. 1799), w okresie do dnia 31 grudnia 2010 r., stawkę podatku wymienioną w art. 41 ust. 1 ustawy obniża się do wysokości 7% również w odniesieniu do obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy, lub ich części z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12,

• w zakresie, w jakim wymienione, obiekty lub ich części oraz lokale nie są objęte tą stawką na podstawie art. 41 ust. 12-12c ustawy.

Według norm zawartych w przytoczonych przepisach, 7% stawka podatku od towarów i usług ma zastosowanie w całym budownictwie mieszkaniowym, zarówno objętym społecznym programem mieszkaniowym, jak i nieobjętym tym programem.

W myśl art. 2 pkt 12 ustawy, przez obiekty budownictwa mieszkaniowego rozumie się budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w PKOB w dziale 11.

Definicję lokalu mieszkalnego, jak również prawną regulację obrotu lokalami (częściami budynków), stanowiącymi odrębny od budynku towar, zawierają przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. 2000 r. Nr 80 poz. 903 ze zmianami).

Z treści art. 2 ust. 1 i 2 powołanej ustawy wynika, że samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, mogą stanowić odrębne nieruchomości.

Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu tejże ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca prowadzi na terenie Polski działalność gospodarczą polegająca świadczeniu usług deweloperskich i jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. W 2009 r. Wnioskodawca wybudował budynek mieszkalny wielorodzinny, którego odbiór nastąpił w styczniu 2010r. W nowo wybudowanym lokalu znajduje się 71 mieszkań i 6 lokali użytkowych. Lokale użytkowe Wnioskodawca sprzedał ze stawką 22% VAT, a mieszkania sprzedaje ze stawką 7%. Pojawił się problem przy sprzedaży lokalu mieszkalnego w sytuacji gdy kupujący zamierza przeznaczyć ten lokal na biuro.

Z przytoczonych regulacji prawnych wynika, iż 7% stawka podatku od towarów i usług ma zastosowanie w całym budownictwie mieszkaniowym, zarówno objętym społecznym programem mieszkaniowym, jak i nieobjętym tym programem. Należy również zauważyć iż, stawka podatku uzależniona jest od przedmiotu dostawy.

Wnioskodawca dokonując odpłatnej dostawy towaru, w tym wypadku dostawy lokalu mieszkalnego, obowiązany jest do zastosowania stawki właściwej dla tej czynności. Fakt, iż ich nabywca zmieni przeznaczenie nabytego lokalu mieszkalnego, tzn. przeznaczy je na cele użytkowe nie wpływa na stawkę podatku stosowaną przez Wnioskodawcę.

Tak więc sprzedaż lokalu mieszkalnego opodatkowana będzie stawką VAT w wysokości 7%, a tym samym należy zgodzić się z Wnioskodawcą, że przeznaczenie lokalu mieszkalnego na cele użytkowe dokonane przez nabywcę pozostaje bez wpływu na wysokość stawki podatkowej stosowanej przez Wnioskodawcę.

Natomiast odnośnie korekty wystawionych faktur zaliczkowych należy zauważyć co następuje:

Stosownie do art. 106 ust. 1 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnicy o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzająca w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się stosuje się odpowiednio do części należności otrzymywanych przed wydaniem towaru lub wykonaniem usługi.

Szczegółowe zasady wystawiania faktur zostały określone w przepisach rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1337 ze zm.).

Z przepisów § 10 ust. 1 i 3 ww. rozporządzenia wynika, że jeżeli przed wydaniem towaru lub wykonaniem usługi otrzymano części lub całość należności, w szczególności przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, fakturę wystawia się nie później niż siódmego dnia od dnia, w którym otrzymano część lub całość należności od nabywcy z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

Fakturę wystawia się również nie później niż siódmego dnia od dnia, w którym poprano przed wydaniem towaru lub wykonaniem usługi każdą kolejną część należności (zaliczkę, przedpłatę, zadatek, lub ratę).

Wystawienie faktur zaliczkowych, co do zasady nie zwalnia podatników z wystawienia faktury po wydaniu towaru lub wykonaniu usługi. Faktura ta (tzw. ostateczna) wystawiana jest na zasadach ogólnych, z tym że sumę wartości towarów (usług) pomniejsza się o wartość otrzymanych części należności, a kwotę podatku pomniejsza się o sumę kwot podatku wykazanego w fakturach dokumentujących pobrane części należności. Faktura taka powinna zawierać również numery faktur wystawionych przed wydaniem towaru lub wykonaniem usługi (§ 10 ust. 5 rozporządzenia).

Jeżeli otrzymane przed wydaniem towaru lub wykonaniem usługi zaliczki obejmują całą cenę brutto towaru lub usługi w takim przypadku faktura ostateczna nie jest wystawiana (§ 10 ust. 6 rozporządzenia) i faktury zaliczkowe pozostają jedynymi fakturami wystawianymi w związku z daną czynnością podlegającą opodatkowaniu.

Należy podkreślić, że celem faktury VAT (w tym przypadku VAT zaliczkowej) jest przede wszystkim udokumentowanie rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, pełni ona bowiem szczególną rolę dowodową w prawidłowym wymiarze podatku od towarów i usług.

Prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi, jeśli odzwierciedla ona dane czynności podlegające opodatkowaniu, prawidłowe stawki i kwoty podatku należnego jeżeli więc faktura VAT (w tym również faktura zaliczkowa) zawiera pomyłki dotyczące stawki i kwoty podatku należnego to powinna zostać skorygowana w ten sposób aby zawierała prawidłowe stawki i kwoty podatku.

Zgodnie z § 14 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r., fakturę korygującą wystawia się również, gdy podwyższono cenę po wystawieniu faktury lub w razie stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce lub kwocie podatku bądź w jakiejkolwiek innej pozycji faktury.

Natomiast zgodnie z § 14 ust. 3 cyt. wyżej rozporządzenia, faktura korygująca wystawiana w przypadku pomyłek, o których mowa w ust. 1, zawiera dane określone w ust. 2 pkt 1 i pkt 2 lit. a, kwoty podane w omyłkowej wysokości oraz kwoty w wysokości prawidłowej.

Jak wynika z powyższych regulacji, fakturę korygującą wystawia się m.in. w razie stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce lub kwocie podatku bądź w jakiejkolwiek innej pozycji faktury.

Zatem, istotą faktur korygujących jest korekta faktur pierwotnych, tak aby dokumentowały rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych. Faktury korygujące wystawia się m.in. w celu udokumentowania ostatecznej stawki i kwoty podatku należnego od danej czynności podlegającej opodatkowaniu.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca zamierza sprzedać lokal mieszkalny który będzie przeznaczony na działalność gospodarczą (biuro). Spółka kupująca przedmiotowy lokal wpłaciła kilka zaliczek na przedmiotowy lokal, a Wnioskodawca wystawił faktury zaliczkowe ze stawką 22% VAT. Podczas gdy przedmiotowe faktury zaliczkowe winny być wystawione ze stawką VAT w wysokości 7%.

Odnosząc przedstawiony wyżej stan faktyczny do powołanych w sprawie przepisów prawa stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją przedstawioną w § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r., obligującą Wnioskodawcę do wystawienia faktur korygujących do pierwotnie wystawionych faktur zaliczkowych zawierających błędną stawkę i kwotę podatku należnego.

Tak więc, mając powyższe na uwadze w przypadku zastosowania niewłaściwej stawki VAT i kwoty podatku należnego na fakturze zaliczkowej w przypadku sprzedaży lokalu mieszkalnego Wnioskodawca winien skorygować wszystkie faktury zaliczkowe poprzez wystawienie do nich faktur korygujących.

Tym samym zauważyć należy, iż stanowisko Wnioskodawcy, iż zaliczki winny być skorygowane przy fakturze końcowej należało uznać za nieprawidłowe.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy uznano za:

• prawidłowe – w zakresie stawki podatku VAT przy sprzedaży lokalu mieszkalnego,
• nieprawidłowe – w zakresie korekty faktur zaliczkowych z wykazaną nieprawidłową stawką VAT.
  
  

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę, zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016), wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, ul. Prosta 10, 25-366 Kielce, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.