Istota interpretacji:

Stawką VAT obowiązującą przy wykonywaniu robót budowlano-montażowych dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego zarówno przed jak i po 31.12.2007 r., jest stawka 7%, przy czym do 31.12.2007 r. stawka ta dotyczyła również infrastruktury towarzyszącej. Wykonawca powinien wystawić faktury korygujące w odniesieniu do 9 budynków mieszkalnych z prawidłową (7%) stawką podatku VAT obowiązującą przy robotach budowlano-montażowych wykonywanych w obiektach budownictwa mieszkaniowego.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny i związane z nim zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca rozpoczął inwestycję w roku 2007 polegającą na wybudowaniu 10 odrębnych budynków mieszkalno-użytkowych. W 9 budynkach powierzchnia mieszkalna przekracza 50% ogólnej powierzchni (podstawa: Decyzja starosty), tylko w jednym (oznaczony jako A3) powierzchnia użytkowa wynosi ponad 50% ogólnej powierzchni.

Wnioskodawca - inwestor zlecił firmie budowlanej (Wykonawcy) wybudowanie tychże budynków (roboty montażowo-budowlane). Po stronie wykonawcy leży również zakup materiałów budowlanych. Wykonawca okresowo w miarę postępu prac wystawia inwestorowi faktury VAT za wykonane prace stosując stawkę podstawową 22%, a od października 2008 wykonawca zaczął wystawiać faktury VAT stosując stawkę 22% i 7% wg proporcji wynikającej ze stosunku powierzchni mieszkalnej do powierzchni ogólnej w poszczególnych budynkach.

Ponieważ inwestor miał wątpliwości co do prawidłowości stosowania stawek VAT przez wykonawcę, zwrócił się pismem z dnia 8.12.2008 r. do urzędu statystycznego z wnioskiem o dokonanie klasyfikacji budowanych budynków. Urząd Statystyczny w odpowiedzi na wniosek dokonał klasyfikacji, polegającej na zaliczeniu 9 budynków (posiadających ponad 50 % powierzchni mieszkalnej) do działu 11: "Budynki o dwóch mieszkaniach", natomiast 1 budynek (ponad 50% powierzchni użytkowej) do działu 12 "Budynki niemieszkalne".

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy wykonawca powinien stosować 7% stawkę VAT przy fakturowaniu wszystkich robót budowlanych związanych z budynkami sklasyfikowanymi jako:

budynki mieszkalne ("Budynki o dwóch mieszkaniach") i czy w związku ze stosowaniem stawki 22% zamiast stawki 7%, wykonawca powinien wystawić faktury korygujące VAT i zwrócić inwestorowi kwotę nadpłaconego podatku VAT...

Zdaniem wnioskodawcy zgodnie z art. 146 ustawy o VAT do dnia 31.12.2007 r. obowiązywała stawka na roboty budowlano-montażowe 7%, oraz od 1.01.2008 r. zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym do ustawy VAT (Dz. U. 2008 nr 112 poz. 135) par 6, ust 2 roboty budowlano-montażowe są objęte stawką 7%. Przy czym kryteria stosowania stawki 7% są określone przez sklasyfikowanie budynków w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11 (art. 2 pkt 12 ustawy o VAT). Wnioskodawca dokonał klasyfikacji budowanych obiektów poprzez pismo z Urzędu Statystycznego, który sklasyfikował 9 budynków w dziale 11 (budynki mieszkalne), co powoduje konieczność stosowania stawki 7% dla tychże budynków (9 budynków).

W związku z powyższym wykonawca powinien:

1. Wystawiać faktury ze stawką VAT 7% dla wszystkich 9 budynków sklasyfikowanych jako mieszkalne.
2. Wystawiać faktury ze stawką VAT 22% w przypadku jednego budynku sklasyfikowanego jako niemieszkalny.
3. Nie stosować proporcji (7% i 22%) w budynkach określonych jako mieszkalne, tylko stosować jedną stawkę - 7% dla całego budynku określonego jako mieszkalny.
4. Wystawić niezwłocznie korekty do faktur VAT, w których nieprawidłowo stosował stawkę 22% VAT i zwrócić inwestorowi nadpłacone kwoty podatku VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego i związanego z nim zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 533 ze zm.), zwanej dalej ustawą, podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku. Natomiast w myśl ust. 4 tego artykułu podstawę opodatkowania zmniejsza się o kwoty udokumentowanych, prawnie dopuszczalnych i obowiązkowych rabatów (bonifikat, opustów, uznanych reklamacji i skont) i o wartość zwróconych towarów, zwróconych kwot nienależnych w rozumieniu przepisów o cenach oraz zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4b.

W myśl art. 41 ust. 1 ustawy podstawowa stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Oprócz stawki podstawowej, na wybrane grupy towarów i usług, ustawodawca przewidział także stawki preferencyjne, obniżone, tj. 7%, 3% i 0%. Zgodnie z art. 41 ust. 12 ustawy w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2008 r. 7% stawkę podatku od towarów i usług stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

Zgodnie z art. 146 ust. 1 pkt 2 lit a i b cyt. ustawy, w okresie od dnia przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej do dnia 31 grudnia 2007 r. stosuje się stawkę w wysokości 7% w odniesieniu do:

1. robót budowlano-montażowych oraz remontów i robót konserwacyjnych związanych z budownictwem mieszkaniowym i infrastrukturą towarzyszącą.
2. obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych.

Stosownie natomiast do § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1336), stawkę podatku wymienioną w art. 41 ust. 1 ustawy obniża się do wysokości 7% również w odniesieniu do:

1. robót budowlano-montażowych oraz remontów i robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy, lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiektów sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych,
2. obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy, lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12

• w zakresie, w jakim wymienione roboty i remonty, obiekty lub ich części oraz lokale nie są objęte tą stawką na podstawie art. 41 ust. 12-12c ustawy.

Zgodnie z art. 2 pkt 12 ustawy o podatku od towarów i usług, przez obiekty budownictwa mieszkaniowego rozumie się budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w PKOB w dziale 11.

Z unormowań zawartych w przytoczonych przepisach wynika zatem, iż 7% stawka podatku od towarów i usług ma zastosowanie w całym budownictwie mieszkaniowym, zarówno objętym społecznym programem mieszkaniowym, jak i nieobjętym tym programem.

Zatem, dla właściwego zdefiniowania pojęcia obiektu budownictwa mieszkaniowego, a co za tym idzie stosowania odpowiedniej stawki podatkowej, należy uwzględniać regulacje wynikające z wyżej przywołanego art. 2 pkt 12.

Reasumując, w przypadku wykonywania robót budowlano-montażowych, remontowych oraz konserwacyjnych w częściach wspólnych budynków sklasyfikowanych pod symbolem PKOB 11, zastosowanie znajdzie stawka VAT 7%.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż wnioskodawca rozpoczął inwestycję w roku 2007 polegającą na wybudowaniu 10 odrębnych budynków mieszkalno-użytkowych. W 9 budynkach powierzchnia mieszkalna przekracza 50% ogólnej powierzchni, tylko w jednym (oznaczony jako A3) powierzchnia użytkowa wynosi ponad 50% ogólnej powierzchni.

Wnioskodawca - inwestor zlecił firmie budowlanej (Wykonawcy) wybudowanie tychże budynków (roboty montażowo-budowlane). Po stronie wykonawcy leży również zakup materiałów budowlanych. Wykonawca okresowo w miarę postępu prac wystawia inwestorowi faktury VAT za wykonane prace stosując stawkę podstawową 22%, a od października 2008 r. wykonawca zaczął wystawiać faktury VAT stosując stawkę 22% i 7% wg proporcji wynikającej ze stosunku powierzchni mieszkalnej do powierzchni ogólnej w poszczególnych budynkach.

Ponieważ inwestor miał wątpliwości co do prawidłowości stosowania stawek VAT przez wykonawcę, zwrócił się pismem z dnia 8.12.2008 r. do urzędu statystycznego z wnioskiem o dokonanie klasyfikacji budowanych budynków. Urząd Statystyczny w odpowiedzi na wniosek dokonał klasyfikacji polegającej na zaliczeniu 9 budynków (posiadających ponad 50 % powierzchni mieszkalnej) do działu 11: "Budynki o dwóch mieszkaniach", natomiast 1 budynek (ponad 50% powierzchni użytkowej) do działu 12 "Budynki niemieszkalne".

Na podstawie art. 106 ust. 8 ustawy Minister Finansów wydał w dniu 28 listopada 2008 r. rozporządzenie w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1337), regulujące m.in. zagadnienia związane z wystawianiem faktur korygujących. W § 13 ust. 1 i 3 oraz § 14 ust. 1 cyt. wyżej rozporządzenia wskazano przypadki, w których podatnik wystawia fakturę korygującą. Zgodnie z § 13 ust. 1 cyt. rozporządzenia, w przypadku gdy po wystawieniu faktury udzielono rabatów określonych w art. 29 ust. 4 ustawy, podatnik udzielający rabatu wystawia fakturę korygującą. Przepis wskazanego ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku:

• zwrotu sprzedawcy towarów oraz zwrotu nabywcy kwot nienależnych, o których mowa w art. 29 ust. 4 ustawy (§ 13 ust. 3 pkt 1),
• zwrotu nabywcy zaliczek, przedpłat, zadatków lub rat, podlegających opodatkowaniu (§ 13 ust. 3 pkt 2).

Oznacza to, że we wskazanych wyżej przypadkach podatnik obowiązany jest do wystawienia faktury korygującej.

Fakturę korygującą, zgodnie z § 14 ust. 1 cyt. rozporządzenia, wystawia się również, gdy podwyższono cenę po wystawieniu faktury lub w razie stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce lub kwocie podatku bądź w jakiejkolwiek innej pozycji faktury.

Mając na uwadze zaistniałe w stanie faktycznym okoliczności oraz powołane powyżej przepisy należy stwierdzić, iż stawką VAT obowiązującą przy wykonywaniu robót budowlano-montażowych dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego zarówno przed jak i po 31.12.2007 r., jest stawka 7%, przy czym do 31.12.2007 r. stawka ta dotyczyła również infrastruktury towarzyszącej.

Zatem na podstawie powyższego należy stwierdzić, iż wykonawca niesłusznie wystawiał faktury VAT ze stawką 22% w odniesieniu do robót budowlano-montażowych wykonywanych w obiektach budownictwa mieszkaniowego zarówno przed jak i po 31.12.2007 r. Wykonawca powinien wystawiać faktury ze stawką 7% dla 9 budynków sklasyfikowanych jako mieszkalne, bez wyliczania proporcji udziału powierzchni użytkowej i mieszkalnej tych obiektów. Stawka 7% obowiązuje bowiem dla całego obiektu sklasyfikowanego jako obiekt budownictwa mieszkaniowego. W odniesieniu do budynku oznaczonego jako budynek A3 obowiązuje stawka 22%, gdyż nie został on sklasyfikowany jako budynek mieszkalny.

W związku z powyższym, wykonawca powinien wystawić faktury korygujące w odniesieniu do 9 budynków mieszkalnych z prawidłową (7%) stawką podatku VAT obowiązującą przy robotach budowlano-montażowych wykonywanych w obiektach budownictwa mieszkaniowego.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego oraz związanego z nim zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w przypadku interpretacji dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.